Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жеке стерео кассеталық плеер
Personal stereo audio cassette player
Stereobelt – бұрынғы теледидар басшысы және кітап редакторы Андреас Павел тапқан жеке стерео плеер. Павел 1977 жылы Италияда өз портативті музыкалық плееріне патент алды, сондай-ақ Германияда, Ұлыбританияда, АҚШ-та және Жапонияда да осыған ұқсас қорғау шараларын қолданды. Ол роялти төлемдерін талап етті және кейін 1979 жылы Walkman коммерциялық түрде шығарылғаннан кейін Sony Corporation-ға қарсы сот процесін бастады, өйткені ол электроника өндірушісі оның зияткерлік меншігін бұзды деп сенді. Соттар оның пайдасына шешім шығармады, патентті күшінен шығарып, оның концепциясы "айтарлықтай жаңалық емес" екенін мәлімдеді.
The Stereobelt was a personal stereo player devised by Andreas Pavel, a former television executive and book editor. Pavel filed a patent of invention for his portable music player in Italy in 1977, and adopted the same protective steps in Germany, United Kingdom, United States, and Japan. He sought royalty fees and later commenced legal proceedings against Sony Corporation after the Walkman released commercially in 1979, believing the electronics manufacturer had infringed his intellectual property. Judges ruled against him, revoking the patent, stating his concept was "not significantly inventive".
Негізгі деректер
Бұрынғы теледидар жетекшісі және кітап редакторы Павел Стереобелдік құрылғыны жасады, осы құрылғыны киген адам күнделікті іс-әрекеттерімен айналысып жүргенде наушник арқылы жоғары сапалы музыка тыңдай алады. Ол прототиптік аппараттық құралды алғаш рет 1972 жылдың ақпан айында Швейцарияның Сент-Мориц қаласында сынап көргенін айтады. Герби Манн мен Дуэйн Оллманның «Push Push» әнін ойнату батырмасын басқаннан кейін ол тау қарының жауындығын көріп, «ұшып бара жатқандай» сезімге бөленді, сонда оның құрылғысы «әрбір жағдайдың эстетикалық мүмкіндіктерін арттыруға» қабілетті екенін түсінді. Құрылғысын алғашқы сынақтан өткізгеннен кейін Павел The New York Times газетіне ITT, Grundig, Yamaha және Philips сияқты электроника өндірушілерге өзінің идеясымен жүгінгенін айтты, бірақ олар одан бас тартып, тіпті мазақ еткен. «Олардың барлығы адамдардың құлаққаптармен жүгіріп жүруге ақылсыздар екенін ойлады, бұл тек бір гаджет, ақымақтардың қажетсіз ойыншығы», деді ол. Еңбек етпеген және идеясын қорғаудың маңызды екенін түсінген Павел 1977 жылы Италияның Милан қаласында Стереобелдік құрылғысына патент алды, содан кейін 1978 жылы Германия мен Ұлыбританияда, ал кейін АҚШ және Жапонияда патентке өтініш берді.
A former television executive and book editor, Pavel devised the Stereobelt to allow the wearer to play high fidelity music through headphones while participating in daily activities. He states the initial test of prototype hardware took place in February 1972 in St. Moritz, Switzerland. After he pushed the play button to start the song Push Push by Herbie Mann and Duane Allman, he experienced a "floating" sensation as he watched the mountain snow fall, realizing that his device could provide "the means to multiply the aesthetic potential of any situation." Following initial tests of his unit, Pavel told The New York times that he approached electronics manufacturers such as ITT, Grundig, Yamaha and Philips with his idea, but said he was met with rejection and ridicule. "They all said they didn't think people would be so crazy as to run around with headphones, that this is just a gadget, a useless gadget of a crazy nut". No less deterred and learning that it was important to protect his idea, Pavel filed a patent for the Stereobelt in Millan, Italy in 1977, followed by applications in Germany and the United Kingdom in 1978, later the United States and Japan.
Құқықтық күрес
Sony 1979 жылы Walkman жеке стерео ойнатқышын сатуға бастады. Прототип Walkman 1978 жылы шыққан Sony Pressman – журналистерге арналған ықшам кассеталық диктофон мен портативті аудио ойнатқыштың тек ойнату мүмкіндігін қамтитын нұсқасы болды. 1980 жылы басталып, 1986 жылы аяқталған келіссөздерде Sony Павелге тек Германияда сатылған белгілі бір Walkman модельдерінен түскен сатудан шектеулі авторлық төлем жасауға келісті (шамамен 150 000 DM, Германиядағы Sony Walkman пайдасының шамамен 1%). 1990 жылы Англия мен Уэльс патенттік соты арқылы басталған Павел мен Sony арасындағы сот дауының екінші кезеңі 1996 жылы судьялар Sony пайдасына шешім шығарғаннан кейін аяқталды, нәтижесінде Павел сот шығындары үшін шамамен 3 миллион евроға ($3.68 миллион) жуық төлеуге міндетті болды. Олар Walkman-ге патент алуға тырыспады, себебі технология инновациялық болғанымен, толыққанды жаңалық емес, сондықтан кез келген өтінім жарамсыз болар еді. Sony және Toshiba-ны да өкілдік еткен адвокаттар Павелдің идеясы бірнеше компоненттен тұратынын, атап айтқанда, күшейткіш пен батарея бөлек орналасқан белбеу сияқты киім және қозғалысқа қарсы тұрақтылық механизмының болмауын дәлелдеді. Павелдің заңгерлік өкілдері патентте стереожүйе мен белбеудің біріктірілгенін сипаттағанымен, «оның талабы барлық жеке стерео құрылғыларды қамтиды» деп жауап берді және Sony-дің өзінің диаграммалары олардың жеке аудио жабдықтарының уақыт өте келе кішірейіп немесе жетілдірілмейтінін көрсетті. Апелляциялық сот бірқатар бұрынғы технологияларды қайта қарады және жаңа куәгерлердің куәліктерін қарастырды. Даудың нысанына әртүрлі брендтік модельдер кірді, соның ішінде стереофондық кассета ойнатқыштар және құлаққапты қолдайтын радиолар; кейбіреулері кішкентай тұтқаларымен, ал енді біреулері белбеулермен немесе иық белбеулерімен жабдықталған. Павелдің командасы «иық белбеуі түріндегі белбеу жеке киюге арналмаған» деп мәлімдеді. Егер олардың клиентінің өнертабысы, сот шешімі бойынша, айқын болса, онда мұндай идеяға бұрын патент берілген болар еді. «Дүниежүзілік тыңдау әдеттерін өзгерткен» – жеке стерео ойнатқыштың «концепциясы» болды, өнім дизайны емес, оны Павелдің командасы «әшекей» деп сипаттады; бұл Walkman-нің «күрт табысымен» расталды. Лорд-судья Джон Хобхаус, Лорд-судья Брайан Нилл және Лорд-судья Уильям Алдус апелляциялық шағыммен келіспеді, Walkman-нің форма факторы, минималды жұмыс қуаты және қолжетімді бағамен жоғары сапалы дыбысты қайта жаңғырту мүмкіндігі оның сұраныс пен танымалдылығының негізгі себептері екенін атап өтті. «Walkman үлкен коммерциялық табысқа ие болғанымен, осы табысқа сүйену арқылы өнертабысты қолдау жасау – қателік». Ақыры, 2003 жылы Павел қалған аумақтарда бұзушылық туралы іс қозғаумен қатерленгендіктен, Sony оған мәселені татуластыру мақсатымен жүгінді, нәтижесінде екі тарап 2004 жылы келісімшарт пен құпиялылық туралы келісімге келді. Келісім шарттары «сегіз таңбалы» ақшалай төлем және белгілі бір Walkman модельдерінен түскен роялтилер ретінде хабарланды.
Sony began selling their Walkman personal stereo player in 1979. The prototype Walkman was a playback only adaptation of the existing Sony Pressman, a compact cassette recorder and portable audio player for journalists released in 1978. In negotiations that began in 1980 and ended in 1986, Sony agreed to pay Pavel limited royalties for the sales of certain Walkman models sold in his home country of Germany only (about DM 150,000, almost 1% of Sony's Walkman profit in Germany). A second round of legal battles between Pavel and Sony that began in 1990 through the England and Wales Patents County Court ended in 1996 after Judges ruled in Sony's favour, leaving Pavel to pay almost 3 million euros ($3.68 million) in court costs. They never sought to file patents on the Walkman, its legal team argued, because the technology was innovative but not wholly inventive, rendering any such filing invalid. Counsel representing Sony and Toshiba, who also appeared in opposition, further argued that Pavel's idea consisted of multiple components, namely a belt like garment that housed an amplifier and battery pack separately, and lacked a stability mechanism to counter movement. Pavel's legal representatives countered that, although the patent describes a stereo system in conjunction with a belt, "his claim covers all personal stereos" and Sony's own charts appeared to show their personal audio equipment getting larger with time, not smaller or more refined. The Court of Appeal reexamined a range of prior art and considered testimony from new witnesses. Various brand models were the subject of dispute, including stereophonic cassette players and radios that supported headphone use; some with small carry handles, others belt clips or shoulder straps. Pavel's team argued that "a belt in the form of a shoulder strap was not for personal wear." It was submitted that if their client's invention was obvious, as held by the original Judge, such an idea would have been patented sooner. It was the "concept" of a personal stereo player that "changed the listening habits of the world", not the overall product design, which Pavel's team described as "window dressing"; a contention borne out by the "explosive success" of the Walkman. Lord Justice John Hobhouse, Lord Justice Brian Neill, and Lord Justice William Aldous disagreed with the appellant, adducing the Walkman's form factor, minimal operating power, and ability to reproduce high quality sound at reasonable cost as key reasons for its appeal and popularity. "Although the Walkman was a great commercial success, the attempt to rely upon that success to support invention is fallacious". Finally in 2003, with Pavel threatening to file infringement proceedings in the remaining territories where he held protective rights, Sony approached him with a view to settling the matter amicably, which led to both parties signing a contract and confidentiality agreement in 2004. The settlement was reported to be a cash payment in the "low eight figures" and ongoing royalties of the sale of certain Walkman models.