Born Against: Нью-Йорк хардкор панк тобының тарихы

Кіріспе

Born Against – 1989-1993 жылдар аралығында Нью-Йоркте құрылған американдық хардкор панк тобы. Born Against әлі бірге болған кезде көп жарияланбағанмен, кейін Chicago Reader және LA Weekly басылымдары оларды "аңызға айналған" деп сипаттады.

Тарих

Топ 1989 жылдың басында гитарист Адам Натансон, басист Нил Берк, вокалист Сэм Макфитерс және барабаншы Джон Гузман құрды, бірақ ерте репетицияларда оны Джордж есімді барабаншы алмастырды. Джорджтың тобындағы уақыты да қысқа болды, ол 1989 жылдың шілдесінде бір концерттен кейін Найджел Шрайбермен ауыстырылды. Осы құрам демо-кассета мен McPheeters-тің Vermiform Records лейблінде шыққан Murders Among Us 7 дюймдық жинағына бір трек жазды. Born Against тобының тарихы бойында ритм-секциясының тұрақсыздығы мәселесіне тап болды. 1990 жылдың наурыз айында бас-гитарист Хавьер Вильегос пен барабаншы Даррил Каханмен топ қайта құрылды. Топ алғашқы екі винилдік шығармасын жариялады: Eulogy синглы (оның дінге қарсы тақырыбы Equal Vision Records-тің Стив Реддиіне арналған), 7 дюймдық EP және бірнеше жинақ тректері. Кейін сол жылы Каханның орнына барабаншы Джон Хилц келді, бұл топтың ең ұзақ сақталған құрамы болды. Топ кең аумақты гастрольдеді және 1991 жылы Vermiform лейблінде дебюттік LP, Nine Patriotic Hymns for Children альбомын шығарды. 1991 жылдың соңында Вильегос топтан кетіп, оның орнына басист Брет Блю келді. Хилц пен Блюмен бірге Born Against тобы кең ауқымды гастрольдік сапарларын жалғастырды, соның ішінде Еуропаға сапар жасады. Осы кезде топтың агрессивті саяси ұстанымы мен замандастарына жасаған сын-пікірлері бұқаралық ақпарат құралдарының назарын аударды, олар Нью-Йорк қаласында және одан тыс жерлерде жатқырушылыққа ұшырады. Содан кейін олар жаңа альбомды жасауға кірісті, бірақ 1992 жылдың шілдесінде Хилц тобынан кеткен соң жұмыс тоқтап қалды. 10 дюймдық Battle Hymns of the Race War альбомын жазудың соңғы сессияларында барабанда Мелисса Йорк ойнады, бірақ Йорк ешқашан топпен тікелей эфирде өнер көрсеткен емес. 1993 жылдың басында Натансон мен Макфитерс Джерси Ситиге көшіп, бас-гитарист Тони Джой (Moss Icon және Universal Order of Armageddon) мен барабаншы Брукс Хедли (Universal Order of Armageddon) тобымен жаңа топ құрды. Бұл құрам тек жеті ай ғана сақталды, бірақ өнімді болды, себебі олар гастрольдерді жалғастырып, Screeching Weasel (екі топ та өлеңдерін алмастырған) және Universal Order of Armageddon-мен 7 дюймдық бөліскен альбомдар шығарды. Олардың радикалды солшыл көзқарастары цинизмге толы болды, бұл олардың хабарын біртіндеп басып кету қаупін тудырды. Бұл эволюцияның нәтижесі "Lillian" деген мағынасыз әнде және осы кезеңдегі басқа да ақылға сыймайтын шығармаларда көрінеді. Олардың соңғы шығармасы Man is the Bastard тобымен бірлескен 8 дюймдық альбом болды. Born Against тобы 1993 жылдың шілдесінде соңғы концертін өткізді (Балаларға арналған тоғыз патриоттық әнұран және нәсіл соғысының ұрыс әнұрандары) және "Шыт пен сәтсіздіктің бүлікші дауысы" (қалған материалдар). Бастапқыда қазір жойылған Vermiform лейблінде шығарылған бұл альбомдар кейін Kill Rock Stars және Prank Records лейбліне өткен.

The group was founded in early 1989 by guitarist Adam Nathanson, bassist Neil Burke, vocalist Sam McPheeters, and drummer John Guzman, who was replaced in early rehearsals by a drummer named George. George's tenure was also brief, and he was replaced after a single show by Nigel Schreiber in July 1989. This lineup recorded a demo cassette and a track for the Murders Among Us 7 inch compilation released on McPheeters' Vermiform Records label before Burke and Schreiber left the group later that year. Born Against would continue to be plagued by rhythm section fluctuation throughout its existence. In March 1990, the band reemerged with bassist Javier Villegas and drummer Darryl Kahan. The band issued its first two vinyl releases, the Eulogy single (whose anti religious title track was dedicated to Steve Reddy of Equal Vision Records), a self titled 7 inch EP, and several compilation tracks. Later that year, Kahan was replaced by drummer John Hiltz, birthing the longest lasting incarnation of the band. The group toured extensively, and released a debut LP, 1991's Nine Patriotic Hymns for Children, on Vermiform. Villegas left the group in late 1991 and was replaced by bassist Bret Blue. With Hiltz and Blue, Born Against continued its extensive touring, including a trip to Europe. By this point, the band's aggressive political message and related critique of their contemporaries had attracted media attention, and they endured animosity in New York City and beyond. They then began work on a new record, which was stalled in July 1992 when Hiltz left the group. The final sessions that produced the resultant 10 inch record, Battle Hymns of the Race War, featured Melissa York on drums, although York never performed live with the group. By early 1993, Nathanson and McPheeters had relocated to Jersey City, New Jersey and begun a new version of the band with bassist Tonie Joy (of Moss Icon and Universal Order of Armageddon) and drummer Brooks Headley (also from Universal Order of Armageddon). Although only extant for seven months, this was a prolific incarnation, as they continued to tour and released split 7 inches with Screeching Weasel (in which both bands swapped lyrics) and Universal Order of Armageddon. Their radical leftist stance became increasingly drenched in cynicism, which slowly threatened to overtake their message – the results of this evolution are evidenced in the nonsense song "Lillian" and other non sequitur pieces from this time. Their final release was a split 8" record with Man is the Bastard. Born Against played its final show in July 1993. (featuring Nine Patriotic Hymns for Children and Battle Hymns of the Race War) and The Rebel Sound of Shit and Failure (featuring all other material). Initially released on the now defunct Vermiform, these records have since been taken on by the Kill Rock Stars and Prank Records imprints.