Кэнава өзені шайқасы: Вирджиния жасағы мен үндістер арасындағы шайқас
Battle of Point Pleasant
1774 ж. Огайо маңында Вирджиния жасағы мен шауни және минго тайпалары арасындағы қақтығыс. Корнсток басқарған шайқас, Dunmore соғысын аяқтады. Тарихты біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирджиния ополчениесі мен үндістер арасындағы шайқас.
Battle between Virginian militia and Indigenous Americans
Пойнт Плезент шайқасы, сондай-ақ Канава шайқасы және Ұлы Канава шайқасы деп аталған бұл шайқас Данмор соғысының жалғыз маңызды шайқасы болды. Ол 1774 жылдың 10 қазанында Вирджиния ополчениесі мен шауни және минго тайпаларының әскерлері арасында өтті. Қазіргі Батыс Вирджиния штатындағы Пойнт Плезентке жақын Огайо өзені бойында шауни басшысы Корнсталк бастаған күштер полковник Эндрю Льюис басқарған Вирджиния ополчениесіне шабуыл жасады, Льюистің Огайо аңғарына ілгерілеуін тоқтатуды көздеді. Ұзақ және қызу шайқастан кейін Корнсталк шегінді. Шайқастан кейін вирджиниялықтар, Вирджинияның корольдік губернаторы Лорд Данмор басқарған екінші күшпен бірге Огайо аңғарына кіріп, Корнсталкты соғысты аяқтаған келісімге қол қоюға мәжбүр етті.
The Battle of Point Pleasant, also known as the Battle of Kanawha and the Battle of Great Kanawha, was the only major action of Dunmore's War. It was fought on October 10, 1774, between the Virginia militia and Shawnee and Mingo warriors. Along the Ohio River near modern day Point Pleasant, West Virginia, forces under the Shawnee chief Cornstalk attacked Virginia militiamen under Colonel Andrew Lewis, hoping to halt Lewis's advance into the Ohio Valley. After a long and furious battle, Cornstalk retreated. After the battle, the Virginians, along with a second force led by Lord Dunmore, the Royal Governor of Virginia, marched into the Ohio Valley and compelled Cornstalk to agree to a treaty, which ended the war.
Дайындықтар
Полковник Эндрю Льюис, 1000-ға жуық сарбаздың құрамында, Огайо аңғарына Вирджинияның екі бағытты шабуылының жоспарланған бөлігі болды. Льюис әскері Канахва өзені бойымен, алғашқы аңшы және аулаушы Мэтью Арбакл ағаның басшылығымен жол тартқанда, Льюис Форт Питтен (сол кезде Форт Данмор деп аталған) батысқа қарай жорықтап келе жатқан Лорд Данмордың басқа әскерімен қосылатынын күтті. Данмордың жоспары Огайо аңғарына кіріп, жергілікті тұрғындарды 1768 жылғы Форт-Стенвикс шартында ирокездермен келісілген Огайо өзенінің шекарасын қабылдауға мәжбүрлеу болды. Бірақ шауни тайпасы аталмыш шартқа тартылмағандықтан, олардың көпшілігі Огайо өзенінің оңтүстігіндегі жерлерін кез келген төбелессіз бергісі келмеді. Сэр Уильям Джонсонның 1774 жылдың шілдесінде қайтыс болғанға дейін басқарған Британдық Үндістер департаментінің шенеуніктері шауни тайпасын көршілерінен дипломатиялық тұрғыдан оқшаулауға тырысты. Соның салдарынан, соғыс басталғанда шаунилердің одақтастары аз болды, тек бірнеше минго тайпасы ғана олармен бірге болды. Шауни тайпасының басшысы Корнсталк, вирджиниялықтардың күштерін біріктіруіне кедергі келтіру мақсатымен Льюис әскерін тоқтатуға ұмтылды. Корнсталк әскерінің мөлшері туралы әртүрлі пікірлер бар, бірақ қазіргі ғалымдар Корнсталк әскері кем дегенде 2:1 есебімен басым болғанын, оның құрамында 300-500 жауынгер болғанын айтады. Болашақта шауни тайпасын басқаратын Көк Жакет бұл шайқасқа қатысқан болуы мүмкін.
Colonel Andrew Lewis, in command of about 1,000 men, was part of a planned two pronged Virginian invasion of the Ohio Valley. As Lewis's force made its way down the Kanawha River, guided by pioneering hunter/trapper Matthew Arbuckle Sr., Lewis anticipated linking up with another force commanded by Lord Dunmore, who was marching west from Fort Pitt, then known as Fort Dunmore. Dunmore's plan was to march into the Ohio Valley and force the indigenous inhabitants to accept Ohio River boundary which had been negotiated with the Iroquois in the 1768 Treaty of Fort Stanwix. The Shawnee, however, had not been consulted in the treaty and many were not willing to surrender their lands south of the Ohio River without a fight. Officials of the British Indian Department, led by Sir William Johnson until his death in July 1774, worked to diplomatically isolate the Shawnee from their neighbors. As a result, when the war began, the Shawnees had few allies other than some Mingos. Cornstalk, the Shawnee leader, moved to intercept Lewis's army, hoping to prevent the Virginians from joining forces. Estimates of the size of Cornstalk's force have varied, but scholars now believe Cornstalk was probably outnumbered at least 2 to 1, having between 300 and 500 warriors. Future Shawnee leader Blue Jacket probably took part in this battle.
Шайқас
Корнсталктің әскерлері Канахва өзені Огайо өзеніне қосылған жерде Льюис лагеріне шабуыл жасады, оны тік жардың бойында қоршауға тырысты. Шайқас сағаттап созылды, соңында қақтығыс қолма-қолға дейін жетті. Шайқас дауысынан Корнсталктің дауысы естіліп, жауынгерлерін "батыл болыңдар" деп шақырған екен. Льюис Канахва өзені бойымен және жақын маңдағы шағын өзенге бірнеше рота жіберіп, жауынгерлерге артынан шабуыл жасады, бұл шаунилердің шабуылының қарқындылығын азайтты. Капитан Джордж Мэтьюс Корнсталктің шегінуіне себеп болған қанаттық маневр жасады. Түн құрғанда шаунилер Огайо өзенінен қайта өтті. Вирджиниялықтар өз орнын ұстады, осылайша жеңіске жеткені саналады.
Cornstalk's forces attacked Lewis's camp where the Kanawha River joins the Ohio River, hoping to trap him along a bluff. The battle lasted for hours and the fighting eventually became hand to hand. Cornstalk's voice was reportedly heard over the din of the battle, urging his warriors to "be strong." Lewis sent several companies along the Kanawha and up a nearby creek to attack the warriors from the rear, which reduced the intensity of the Shawnee offensive. Captain George Mathews was credited with a flanking maneuver that initiated Cornstalk's retreat. At nightfall, the Shawnees quietly withdrew back across the Ohio. The Virginians had held their ground, and thus are considered to have won.
Салдары
Вирджиниялықтар шамамен 75 адам өлтіріліп, 140-ы жараланды. Шоннилердің шығындары анықталмады, себебі олар жараланғандарын алып кетіп, көптеген қаза тапқандарын өзенге тастап жіберді. Шайқастан кейін бірден келген полковник Кристиан ертесі күні әскерін шайқас болған жерге әкеп, қарады. Олар ашық жерде жиырма бір қаза тапқан жауынгердің денесін тапты, ал тағы он екі дене бұталармен және ескі ағаштармен асығыс жабылып жатқан күйде табылды. Қаза тапқандардың арасында Текумсехтің әкесі Паксинва да болды. Вирджиниялықтар бас шашын алудан басқа, 40 мылтық, көптеген томагок және кейінірек аукционда 74 фунт стерлинг 4 шиллинг 6 пенниге сатылған бірнеше олжаны қолға түсірді. АҚШ президенттері Джордж Буш әкесі мен Джордж Буштің арғы атасы полковник Джон Филд осы шайқаста қаза тапты.
The Virginians lost about 75 killed and 140 wounded. The Shawnee's losses could not be determined, since they carried away their wounded and threw many of the dead into the river. The next morning, Colonel Christian, who had arrived shortly after the battle, marched his men over the battlefield. They found twenty one dead warriors in the open, and twelve more were discovered hastily covered with brush and old logs. Among those killed was Pucksinwah, the father of Tecumseh. Besides scalps, the Virginians reportedly captured 40 guns, many tomahawks and some plunder which was later sold at auction for 74£ 4s 6d. Colonel John Field, an ancestor of United States Presidents George H. W. Bush and George W. Bush, was killed in the battle.
Мұра және тарихи даулар
1775 жылдың сәуірінде, вирджиниялықтардың көпшілігі Дунмор соғысынан үйлеріне қайтып келместен бұрын, Массачусетс штатында Лексингтон мен Конкорд шайқастары болды. Америка революциясы басталды, ал Лорд Данмор Вирджиниядағы британдық соғыс күштерін басқарды. Сол жылдың соңына қарай, Пойнт-Плезант шайқасында күрескен сол милиция, Лорд Данморды және оны қолдаған британдық әскерлерді Вирджиниядан ығыстырып шығарды. Кетіп бұрын, Данмор жергілікті одақтастар табуға тырысты, оның ішінде Пойнт-Плезантта жеңілген шауни тайпасын да қамтыды. Көптеген вирджиниялықтар оның басынан бастап шаунимен тым жақын байланыста болғанын күдіктенді. Олар Данмордың Эндрю Льюис басқаратын милицияны қасақана оқшаулап, шаунилердің патша әскері келгенге дейін оларды жоюына мүмкіндік бергенін айтты. Данмор, егер көтеріліс болса, милицияны жоюды жоспарлаған. Алайда, бұл теорияны қолдайтын ешқандай дәлел жоқ және ол көбінесе ескерілмейді. 1908 жылдың 21 ақпанында АҚШ Сенаты Пойнт-Плезант шайқасын еске алу үшін ескерткіш орнату туралы 160 нөміріндегі заң жобасын қабылдады. Заң жобасында Пойнт-Плезант "революцияның шайқасы" деп көрсетілген. Бірақ бұл заң жобасы Өкілдер палатасында қабылданбады. Дегенмен, Пойнт-Плезант шайқасы қазіргі Пойнт-Плезант қаласында, Батыс Вирджиния штатындағы жыл сайынғы "Шайқас күндері" фестивалінде Америка революциясының алғашқы шайқасы ретінде құрметпен еске алынады.
In April 1775, before many of the Virginians had even returned home from Dunmore's War, the battles of Lexington and Concord took place in Massachusetts. The American Revolution had begun and Lord Dunmore led the British war effort in Virginia. By the end of that year, the same militiamen who had fought at Point Pleasant managed to drive Lord Dunmore and the British troops supporting him out of Virginia. Before his expulsion, Dunmore had sought to gain indigenous allies, including the Shawnee the militia had defeated at Point Pleasant. Many Virginians suspected he had collaborated with the Shawnee from the beginning. They claimed Dunmore had intentionally isolated the militia under Andrew Lewis, meaning for the Shawnee to destroy them before the Royal Army troops arrived. Dunmore hoped to eliminate the militia in case a rebellion did break out. However, there is no evidence to support this theory and it is generally discounted. On February 21, 1908, the United States Senate passed Bill Number 160 to erect a monument commemorating the Battle of Point Pleasant. It cites Point Pleasant as a "battle of the Revolution". The bill failed in the House of Representatives. Nevertheless, the Battle of Point Pleasant is honored as the first engagement of the American Revolution during "Battle Days", an annual festival in modern Point Pleasant, now a city in West Virginia.