Британ армиясының жаяу әскер полкі: тарихы мен аты

Кіріспе

Британ армиясының жеңіл пехота полкі

4–12 ерікті және аумақтық батальон
25 жаулық батальонға дейін
| қазіргі командир =
| гарнизон = Hightown Barracks, Wrexham
| салтанатты басшы = The King
| полк полковнигі = генерал-майор Брайан Пламмер
| лақап аты = The Nanny Goats, The Royal Goats 1881 жылғы Чилдерс реформасынан кейін ресми түрде стандартты жазу қолданылды, бірақ "Welch" атауы 1920 жылы №56 армиялық бұйрықпен қайта орнатылғанға дейін бейресми түрде қолданыла берді. Оны Уэльс полкімен шатастыруға болмайды, ол басқа бөлімше (1881 жылы 41-ші және 69-шы полктерден құрылған), ол Солтүстік Уэльсте емес, Оңтүстік және Батыс Уэльсте сарбаздар жинады және 1969 жылы Уэльстің Корольдік полкіне (RRW) қосылды. Өз атауын сақтап қалған сирек полктердің бірі ретінде, 2006 жылдың наурыз айында Корольдік Уэльс фузиліерлері RRW-мен біріктіріліп, Корольдік Уэльс полкінің 1-ші батальоны болды, ал RRW 2-ші батальон ретінде сақталды.

Құрылысы; 1689 жылдан 1773 жылға дейін

Полк 1688 жылғы даңқты төңкерістен кейін және Джеймс II-нің жер аударылуынан соң, 1689 жылдың 16 наурызында Генри Герберт Лудлоу қаласында құрылды. Ол 1689-1691 жылдар аралығындағы Ирландиядағы Вильям соғысында, соның ішінде 1690 жылдың шілдесіндегі Бойн шайқасында және 1691 жылғы Огрим шайқасында қызмет етті, ол науқанды аяқтады. Ол Тоғыз жылдық соғыста одақтас күштермен бірге шайқасты және 1695 жылдың тамызында Намур қаласында «Британдық гранадерлер» әніне шабыттандырған Терра-Нова бекінісіне шабуылға қатысты. 1702 жылы Испания мұрагерлігі соғысы басталғанда, ол Уэльс фузилер полкі атанды; бұл артиллерияны қорғауға арналған жеңіл салмақты мылтықтарды немесе «фузильдерді» қолданатын бөлімдерді білдірді, бірақ бұл ерекшелік кейіннен ескірді. Ол Марлбороның Төмен елдердегі науқандарында, Шелленберг, Бленхейм және Рамилли шайқастарында қызмет етті. 1714 жылы Георг I оған Уэльс принцінің жеке Корольдік Уэльс фузилер полкі деген атақ берді. Келесі 28 жыл Англия мен Шотландияда гарнизондық міндеттерді орындаумен өтті, содан кейін 1742 жылы Аустрия мұрагерлігі соғысына қатысу үшін Фландрияға оралды. 1743 жылдың маусымында Деттинген шайқасында француз элиталық «Maison du Roi» атты әскерінен кері шегінгеннен кейін, полк қайта жиналды; оның нығайып тұруы сәтті жеңіске үлкен үлес қосты. 1745 жылғы Шотландия көтерілісі кезінде, 1745 жылдың мамырында Фонтеной шайқасында 323 адам қаза тапты. 1747 жылдың шілдесінде Лауфельд шайқасында полктің 240-тан астам мүшесі қаза болды, бұл жеңіліс Экс-ла-Шапель келісіміне әкелді. 1751 жылғы реформалардан кейін полктардың атаулары мен нөмірлері стандартизацияланды, ол 23-ші жаяу полкі (Корольдік Уэльс фузилерлері) атанды. 1760 жылы Клостер Кампен және 1762 жылдың маусымында Вильгельмшталь шайқастарында болды, содан кейін 1763 жылғы Париж келісімімен соғыс аяқталды. 1773 жылы Америка революциясы басталғанда, полк Солтүстік Америкаға жіберілді. Жеңіл жаяу әскер және гранадерлік роталар 1775 жылдың маусымында Банкер-Хилл шайқасында ауыр шығынға ұшырады; ол 1781 жылдың қыркүйегінде Йорктаун қоршауына дейін барлық науқандарға қатысты. Йорктаунда, бұл британдық полк өзінің туын тапсырмаған жалғыз полк болды, ол кіші офицерлердің бірімен құпия түрде шығарылды. Француз революциялық соғыстарының басында, 1794 жылы Батыс Индияға жіберілді және 1795 жылы Порт-о-Пренс қаласын басып алуға қатысып, 1796 жылы үйіне оралды. 1799 жылы Голландияға жасалған ағылшын-орыс экспедициялық күшінің құрамында 1799 жылдың қазан айында Алкмар шайқасына қатысты.

The regiment was raised by Henry Herbert at Ludlow on 16 March 1689, following the 1688 Glorious Revolution and exile of James II. It served throughout the 1689 to 1691 Williamite War in Ireland, including the Battle of the Boyne in July 1690, and the Battle of Aughrim in 1691 which brought the campaign to an end. It joined Allied forces fighting in the Nine Years War and at Namur in August 1695, took part in the attack on the Terra Nova earthwork that inspired the song 'The British Grenadiers.' On the outbreak of the War of the Spanish Succession in 1702, it became the Welch Regiment of Fuzilieers; this denoted units equipped with light weight muskets or 'fusils' used to protect the artillery, although the distinction later became obsolete. It served throughout Marlborough's campaigns in the Low Countries, including the battles of Schellenberg, Blenheim and Ramillies. In 1714, George I gave it the title of the Prince of Wales's Own Royal Regiment of Welsh Fusiliers. The next 28 years were spent on garrison duty in England and Scotland, until it returned to Flanders in 1742 for the War of the Austrian Succession. At Dettingen in June 1743, it rallied after being driven back by the elite French Maison du Roi cavalry; its steadiness was a major contribution to what is considered a fortunate victory. It incurred 323 casualties at Fontenoy in May 1745, before a brief period in Scotland during the 1745 Rising. Over 240 members of the regiment were lost at Lauffeld in July 1747, a defeat that led to the Treaty of Aix la Chapelle. Following the 1751 reforms that standardised naming and numbering of regiments, it became the 23rd Regiment of Foot (Royal Welsh Fuzileers). Kloster Kampen 1760 and Wilhelmsthal in June 1762, before the war ended with the 1763 Treaty of Paris. When the American Revolutionary War began in 1773, the regiment was posted to North America. The light infantry and grenadier companies took heavy losses at the Battle of Bunker Hill in June 1775; it participated in nearly every campaign up to the Siege of Yorktown in September 1781. At Yorktown, it was the only British regiment not to surrender its colours, which were smuggled out by a junior officer. In the early stages of the French Revolutionary Wars, it was posted to the West Indies in 1794 and participated in the 1795 capture of Port au Prince before returning home in 1796. As part of the expeditionary force assigned to the 1799 Anglo Russian invasion of Holland, it fought at Alkmaar in October 1799.

20 ғасыр

1908 жылғы Халдейн реформалары қалған милицияны Арнайы резервке (SR) және еріктілерді Аумақтық күшке (TF) түрлендірді. Батальондар енді өз полкі ішінде тізбектеп нөмірленді. 1909 жылы RWF-тің TF батальондарына қосымша атаулар берілді: Төрт TF батальоны Уэльс дивизиясының Солтүстік Уэльс бригадасын құрады.

Бірінші дүниежүзілік соғыс; Регламенттік армия

1-ші және 2-ші батальондар 1914-1918 жылдары Батыс майданында қызмет етті және соғыстың ең ауыр шайқастарына қатысты, соның ішінде 1916 жылы Маметс Вуд және 1917 жылы Пашендаль немесе Үшінші Ипр шайқастарына. 2008 жылы олардың 1914 жылғы Рождестволық футбол ойынына немістермен бірге қатысқандығы туралы айтылған мәлімдемелер кейіннен жоққа шығарылды. Бірқатар жазушылар полкпен Францияда соғысып, өз тәжірибелерін жазды; Дэвид Томас (1916 жылы қаза тапқан), Роберт Грейвс және Зигфрид Сассон барлығы 1-ші батальонмен бірге қызмет етті. 1-ші батальонның капитаны Джон Бернард Пай Адамс 1916 жылы жарақаттанды, ал емделу кезінде окоп өмірі туралы естеліктер жинағын – «Ешқандай маңызы жоқ нәрсе» атты кітабын жазды. Адамс 1917 жылдың қаңтарында майданға оралғаннан кейін кітабының жарық көргенін көре алмады, бір айдан соң ұрыс кезінде қаза тапты. Оның кітабы, өлімінен кейін бірнеше ай өткен соң жарық көрді, Ұлыбританияда соғыс кезінде жарық көрген траншеялық тәжірибелер туралы жалғыз естелік болды және The Times және Daily Telegraph газеттері тарапынан жақсы қабылданып, мақтауға ие болды. 1899–1902 жылдардағы бур соғысында да қызмет еткен 2-ші батальонның әскери дәрігері Дж.С. Данн 1931 жылы «Жаяу әскері білген соғыс» атты еңбегін жариялады. 50-ден астам адамның хаттары мен күнделік жазбаларын қамтитын бұл кітап, әскери тарихшылар тарапынан окоп өмірі мен өлім туралы айтылғандығы үшін классикалық туынды саналады. Роберт Грейвстің «Барлығына қош сау бол» атты кітабы 1929 жылы алғаш рет жарық көрді және одан бері басылымнан шыққан емес; кітаптағы бір эпизодта ол полктің ешкі майорының «патшалық ешкіні жезөкшелікке салуы» айыптамасы туралы жазады. Грейвс сонымен қатар 1933 жылы жарық көрген «Ескі солдаттар ешқашан өлмейді» кітабын редакциялады; бұл соғысты қатардағы солдаттың көзімен көрсеткен сирек мысал. Оны 1914 жылы соғысқа қайта шақырылған, соғыстың соңына дейін Батыс майданында қызмет еткен Франк Ричардс жазды. 1917 жылы Пашендаль шайқасында қаза тапқан ақындар Дэвид Джонс және Хедд Уин Китченер батальондарының мүшелері болды.

Бірінші дүниежүзілік соғыс; Аумақтық және соғыс қызметі

TF батальондары 2-ші және 3-ші желілік батальондарды құрды; сонымен қатар, полк оннан астам "әскери қызмет" батальондарын құрды, олар бейресми түрде Китченер немесе Палс батальондары деп аталды. 4-ші (Денбигшир) батальоны 1914 жылдың қарашасында Францияға қонды және 1919 жылдың қаңтарына дейін сонда болды. 1915 және 1918 жылдар аралығында тағы 10 Royal Welch Kitchener батальоны Батыс майданында, оның ішінде Лус, Сомма және Пасшендейл шайқастарында шайқасты; олардың көпшілігі 1918 жылдың басында адам жетіспеуіне байланысты таратылды. Ақындар Дэвид Джонс және Хедд Уин 11-ші (қызмет) батальонымен бірге 1915 жылдың қарашасында Салоникаға келді және соғыс аяқталғанға дейін сонда қалды. 5-ші, 6-шы, 7-ші аумақтық батальондар 53-ші (Уэльс) дивизиясының құрамында Галлиполиде шайқасты; 1916 жылдың қаңтарына қарай олардың құрамында 162 офицер және 2428 сарбаз болды, бұл толық құрамның шамамен 15% құрады.

Екінші дүниежүзілік соғыс; Регламенттік армия

Полк Екінші дүниежүзілік соғыста 27 шайқас құрметімен марапатталды, 1200-ден астам фюзилер шайқаста қаза тапты немесе жараларынан қайтыс болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1-ші батальон, Royal Welch Fusiliers – Тұрақты армияның бөлімшесі және 2-ші жаяу әскер дивизиясына қарасты 6-шы жаяу әскер бригадасының құрамында болды. 1940 жылы ол Францияда Ұлыбритания экспедициялық корпусымен бірге қызмет етті. Батальон Франция мен Бельгиядағы қысқа, бірақ қаһарлы шайқастарда күресті және Дюнкерк эвакуациясы кезінде кері шегінуге және эвакуациялануға мәжбүр болды. Ұлыбританияда екі жыл күтіп, ешқашан болмаған шабуылға (Теңіз арыстаны операциясы) дайындалғаннан кейін, 1-ші RWF және 2-ші дивизияның қалған бөлігі Жапон императорлық армиясына қарсы күресу үшін Британдық Үндістанға жіберілді. Батальон Бірма жорығына, әсіресе Кохима шайқасына қатысты, ол екі жақтағы шайқастардың қатыгездігіне байланысты «Шығыс Сталинграды» деп аталды және Оңтүстік-Шығыс Азиядағы жорықтың бағытын өзгертуге көмектесті. 2-ші батальон соғыс бойы 29-шы тәуелсіз жаяу әскер бригадасының құрамында болды. 1942 жылы ол Виши Франциясының бөлігі болған Мадагаскар шайқасында күресті, содан кейін Оңтүстік-Шығыс Азия театрына ауыстырылды. 1944 жылы батальон мен бригада бұрын Үндістан армиясының құрамында болған 36-шы британдық жаяу әскер дивизиясының құрамына кірді. Екі батальон да британдық 14-ші армияның қолбасшысы генерал-лейтенант Билл Слимнің басқаруында болды. Бұл «Естен кеткен он төртінші» деп аталды, себебі ол соғыстың көпшілікке көрінбейтін және соғысқа аса маңызды емес аймағында шайқасты.

Екінші дүниежүзілік соғыс; Аумақтық және соғыс қызметі

4-ші, 6-шы және 7-ші батальондар, барлығы аумақтық бөлімшелер, 158-ші бригада құрамында қызмет етті. Олар 158-ші (Royal Welch) бригадасының 53-ші (Уэльс) жаяу әскер дивизиясына қарасты болды. Олар 112-ші төбедегі Нормандия шайқасына қатысты, онда 53-ші дивизия ауыр шығынға ұшырады. Нормандиядағы қаһарлы шайқастар мен шығындарға байланысты, батальондардың бір бөлігі дивизия ішіндегі түрлі бригадаларға жіберілді. 53-ші дивизия Бірінші Канада армиясының басқаруымен өткен Veritable операциясы (Райхсвальд шайқасы) кезінде де қатты зардап шекті. Бұл шайқаста британдықтар мен канадалықтар, әсіресе 53-ші дивизия, неміс парашютшілеріне қарсы Еуропалық науқанның ең қызыл шайқастарына қатысты. 8-ші, 9-шы және 10-шы батальондар 1939 жылы 4-ші, 6-шы және 7-ші батальондардың дубликаты ретінде құрылған 2-ші эшелондық аумақтық батальондар болды. Батальондар бастапқыда 115-ші (Royal Welch Fusiliers) бригадасының 38-ші (Уэльс) дивизиясында қызмет етті, ол өзі 53-ші (Уэльс) дивизиясының 2-ші эшелондық көшірмесі еді. 8-ші және 9-шы батальондар шетелде ешқандай әрекетке қатыспады, соғыс бойы Ұлыбританияда оқу ролінде болды және шетелдегі бөлімшелерге оқытылған сарбаздарды жіберді. Осы мақсатта 9-шы батальон 80-ші жаяу әскер (резерв) дивизиясы мен 38-ші жаяу әскер (резерв) дивизиясында қызмет етті. 1942 жылдың жазында 10-шы батальон 6-шы (Royal Welch) батальоны, Парашют полкі болып қайта құрылды. 6-шы парашют батальоны 2-ші парашют бригадасына қосылды, ол бастапқыда 1-ші Әуе шабуылы дивизиясының құрамында болған 4-ші және 5-ші парашют батальондарымен бірге болды. Батальон Италияға одақтас әскерлердің шабуылы кезінде, Operation Slapstick операциясының аясында шағын рөл атқарды, бұл операция Таранто портын басып алуға бағытталған десанттық операция болды. Содан кейін 2-ші парашют бригадасы тәуелсіз бригадалық топқа айналды. Бригада Оңтүстік Францияға одақтас әскерлердің шабуылында, Operation Dragoon операциясында қатысты, бұл операцияға қатысқан жалғыз британдық әскер болды (2-ші парашют бригадасы Оңтүстік Францияда деген мақалаға қараңыз). 1944 жылдың соңында бригада Грекияға Батысшыл күштерді Грекия азамат соғысында қолдау үшін жіберілді, бұл ұмытылған, бірақ қатал оқиға кейін 1945 жылдан кейінгі Суық соғыстың алғашқы кезеңі ретінде қарастырылады. 1938 жылы 5-ші батальон Корольдік артиллерияға 60-шы танкіге қарсы полк ретінде ауыстырылды, ал 1939 жылы 2-ші эшелондық дубликаты, 70-ші танкіге қарсы полк қосылды. 1914-1918 жылдармен салыстырғанда, салыстырмалы түрде аз қызметтік батальондар болды, олардың бірі 1939 жылы Отан қорғау күштерінің құрамында құрылған 11-ші (Отан қорғау) батальоны еді.

The 4th, 6th and 7th Battalions, all Territorial units, served in 158th (Royal Welch) Brigade assigned to the 53rd (Welsh) Infantry Division. They took part in the Battle of Normandy at Hill 112, where the 53rd Division suffered heavy casualties. Due to heavy fighting and casualties in Normandy, some of the battalions were posted to different brigades within the division. The 53rd again suffered heavily during Operation Veritable (the Battle of the Reichswald) under command of the First Canadian Army, in which action the British and Canadians, and the 53rd Division in particular, endured some of the fiercest fighting of the entire European Campaign against German paratroops. The 8th, 9th and 10th Battalions were 2nd Line Territorial battalions raised in 1939 as duplicates of the 4th, 6th and 7th Battalions respectively. The battalions initially served in the 115th (Royal Welch Fusiliers) Brigade, 38th (Welsh) Division, itself a 2nd Line duplicate of the 53rd (Welsh) Division. The 8th and 9th battalions never saw action abroad, remaining in the UK throughout the war in a training role, supplying trained replacements to units overseas. In this capacity, the 9th battalion served with the 80th Infantry (Reserve) Division and the 38th Infantry (Reserve) Division. In the summer of 1942, the 10th battalion was converted into the 6th (Royal Welch) Battalion, Parachute Regiment. The 6th Parachute Battalion was assigned to the 2nd Parachute Brigade, alongside the 4th and 5th Parachute battalions, originally part of the 1st Airborne Division. The battalion played a small part in the Allied invasion of Italy during Operation Slapstick, an amphibious landing aimed at capturing the port of Taranto. After that, the 2nd Para Brigade became an independent brigade group. The brigade took part in Operation Dragoon, the Allied invasion of Southern France, being the only British troops to do so (see 2nd Parachute Brigade in Southern France). In late 1944, the brigade was sent to Greece to support pro Western forces in the Greek Civil War, a forgotten but brutal episode now seen as the first act of the post 1945 Cold War. In 1938, the 5th Battalion transferred to the Royal Artillery as 60th Anti Tank Regiment and in 1939, added a 2nd Line duplicate, 70th Anti Tank Regiment. Unlike 1914–1918, there were relatively few service battalions, one being 11th (Home Defence) Battalion, raised in 1939 as part of the Home Guard.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең

2-ші Корольдік Уэлш батальоны Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін де шетелде қалды, Бирмаға (1948 жылдың 4 қаңтарына дейін колония статусын сақтап тұрған) жіберілді және ішкі қауіпсіздік міндеттерін атқарды. 1947 жылдың 7 наурызында пойызбен келе жатқан әскерилер тобы қарақшылардың шабуылына ұшырады, нәтижесінде жеті сарбаз қаза тапты. Полк Перс шығанағы соғысына қатыспады, бірақ Балқанға жөнелгенге дейін Солтүстік Ирландияда бірнеше рет (Operation Banner) қызмет етті. Югослав соғыстары кезінде полк 1995 жылдың 28 мамырында Гораждеде Босния сербтері 33 әскериін және UNPROFOR құрамындағы 350 басқа БҰҰ әскери қызметшісін тұтқынға алғанда назар аударды. Бұл жағдай саяси пікірталас тудырды, себебі БҰҰ әскерлеріне тек "шабуылдарды тойтару" жөнінде бұйрық берілген еді және негізінен мұсылман халқы қоныстанған Горажде қаласын толық қорғауға мандат немесе жеткілікті жабдық болған жоқ. БҰҰ қаланы бастапқыда "қауіпсіз" деп жариялағандықтан, ол қорғаныссыз қалды. Республика Сербия Армиясының (Босния серб әскері) қарулы әскерилері НАТО ультиматумын елемей, ескертусіз қалаға шабуыл жасады. Полк босниялық сербтерді бункерге шегінуге мәжбүр етті. Жедел әрекет етпегендер барымтаға алынды және жер астында қамалып қалды, ал Босния және Герцеговина Армиясының күштері келгенге дейін сол жерде тұрып қалды. Полк командирі, лейтенант-полковник Джонатон Райли (кейін генерал-лейтенант болып тағайындалды), рәсімді бұзып, сол кездегі премьер-министр Джон Мейджорға телефон арқылы жағдай туралы тікелей хабарлады. Барлық әскерилер аман-есен құтқарылды. Полкке бес батырлық орден, жеті мақтау және екі "Құнды қызметі үшін Корольдің мақтау қағазы" табысталды. Оқиға сол кезде көпшілікке жарияланбағанмен, кейін бақылаушылар полк қаланы мүмкін геноцидтен сақтап қалғанын мойындады. Горажде алынбағаннан кейін босниялық сербтер оңтүстікке қарай Сребреницаға бет бұрды, онда олар 8000-нен астам босниялықты қырғынға ұшыратты.

Құрастыру

Бұл өзінің барлық тарихында ешқашан біріктірілмеген бес қатарлы жаяу әскер полкінің бірі болды, ал қалғандары – Корольдік шотланд полкі, Грин Ховардс, Чешир полкі және Корольдің жеке шотланд шекара полкі. Дегенмен, 2004 жылы жаяу әскерін қайта құру барысында Royal Welch Fusiliers полкі Royal Regiment of Wales полкімен бірігіп, Royal Welsh деп аталатын жаңа ірі полк құратыны жарияланды. 2013 жылы түсірілген сурет бар.

Аскер музейі

Уэльстің Корольдік фюзельерлер мұражайы Уэльстің Кернарфон қаласында орналасқан.

Полк талисманы

Уэльстің Корольдік полкі сияқты, бұл полк те дәстүрлі түрде ешкі ұстаған, бірақ оны ешқашан талисман деп атамаған. Бұл дәстүр кем дегенде 1775 жылға дейін, тіпті полк құрылған кезден бастау алады. Ешкіге әрқашан "Билли" деп ат қойылған.

Униформа

Бұл полк сарбаздарын ерекше "жарық" белгісімен тануға болады, ол мойын тұсындағы форманың артқы жағында бес қабатталған қара жібек лентадан (солдаттар үшін жеті дюйм, офицерлер үшін тоғыз дюйм) тұрады. Бұл – әскерлердің шаштарын өріп таққан дәуірден қалған мұра. 1808 жылы бұл әдет тоқтатылды, бірақ бұйрық шыққан кезде RWF Новая Шотландияда қызмет етіп, полк Вест-Индияға экспедицияға аттанғанда бұл нұсқауды алмады. 1834 жылы 23-ші жаяу әскер полкінің офицерлеріне Вильгельм IV осы ережеге қайшы келетін бұл белгіні "осы ерекше полктің киімін анықтау үшін ерекшелік ретінде" толық мерекелік формасында тағуға рұқсат берді. 1900 жылы бұл рұқсат барлық шендерге таратылды. Хаки түсті әскери форма қызыл түсті туниканың орнына басты киім нысаны болды, ал Армия кеңесі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде "жарықты" алып тастауға тырысты, оның себебі – немістерге қарсыласы қандай бөлім екенін анықтауға көмектесуі мүмкін деген болжам. Фузильер офицері Роберт Грейвстің хабарлауынша, "полк: «Корунадан шегінгеннен бері, Испаниядан соңғы болып шыққанда, полктің бір офицерінің қалтасында қала қақпасының кілті болғанда, оның әміршілігіндегі жаулар Корольдік Уэльстік фузильердің арт жағын көрген бе?» деп сұрады, және бұл мәселе соғыс бойы шешілмей қалды". Полктің осы ерекшелікті сақтап қалуға жасаған тыраны медаль табыстау рәсімінде король Георг V полктің офицерін көргенде күшейді. Ол «Түзету!» бұйрығын берді, содан кейін туникадағы "жарықты" көріп, сыбырлап: «Ешкімге оны алуға рұқсат бермеңдер!» деді. 1924 жылы әскери формада "жарық" тағу құқығы басқа шендерге де берілді. Фузильер полкі болғандықтан, RWF қазіргі заманғы береттің бас киім белгісінің артына орнатылған ақ қауырсыннан тұратын hackle тақты.