Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әуе күштері генералы Джон Дейл Райан (10 желтоқсан 1915 - 27 қазан 1983) – АҚШ Әуе күштерінің жетінші Бас штаб бастығы. АҚШ Әуе күштері Бас штабының бастығы ретінде генерал Райан екі қызметті бірдей атқарды. Ол Біріккен штабтар комитетінің мүшесі болды, ол президентке, Ұлттық қауіпсіздік кеңесіне және Қорғаныс министріне басты әскери кеңесшілер ретінде қызмет етеді. Екінші қызметінде ол Әуе күштері хатшысына әлемдегі ең қуатты әуе-ғарыш күштерінің адам және материалдық ресурстарын басқаруға жауапты болды. 1972 жылдың мамыр айында Райан президент Ричард Никсонның ең қатал айыптауларына ұшырады.
United States Air Force general
General John Dale Ryan (December 10, 1915 – October 27, 1983) was the seventh Chief of Staff of the United States Air Force. As chief of staff of the U. S. Air Force, General Ryan served in a dual capacity. He was a member of the Joint Chiefs of Staff, which, as a body, acts as the principal military advisers to the president, the National Security Council, and the Secretary of Defense. In his other capacity, he was responsible to the Secretary of the Air Force for managing the vast human and materiel resources of the world's most powerful aerospace force. In May 1972, Ryan was the subject of one of President Richard Nixon's more severe rants.
Ерте өмір
Джон Дейл Райан 1915 жылдың 10 желтоқсанында Айова штатының Чероки қаласында дүниеге келген. 1934 жылы Чероки кіші колледжін бітіргеннен кейін, ол АҚШ Әскери академиясына түсіп, университеттік футбол командасында ойнады және 1938 жылы академияны бітірді. Содан кейін Техас штатындағы Рэндольф және Келли әскери базаларында ұшқыш даярлау курсын өтеді және 1939 жылы ұшқыш қанаттарын алды.
John Dale Ryan was born in Cherokee, Iowa, on December 10, 1915. Following graduation from Cherokee Junior College in 1934, he entered the United States Military Academy, played varsity football, and graduated in 1938. He next attended pilot training in Texas at Randolph and Kelly fields, and received his pilot wings in 1939.
Әскери мансап
Райан шамамен екі жыл Келли Филд әуе базасында ұшқыш-нұсқаушы болып қызмет етті. 1942 жылдың қаңтарынан 1943 жылдың тамызына дейін ол Техас штатындағы Мидленд әскери әуеайлағында оқу директоры болды және жоғары деңгейдегі бомбалаушыларды даярлайтын мектеп ашуға мұрындық болды. Одан кейін Колорадо штатының Колорадо-Спрингс қаласында Екінші әуе күштерінің операциялар офицері қызметін атқарды. 1944 жылдың ақпан айында Италияға жіберілді, онда 2-ші бомбалау тобының командирі болды, ал кейіннен 15-ші әуе күштерінің 5-ші бомбалау қанатының операциялар офицері болды. 2-ші бомбалау тобын басқарған кезде, жаудың зениттік оғынан бір саусағын жоғалтты. Кейіннен бұл оның кейде аяусыздықпен айтылатын «Үш саусақты Джек» деген лақап атына айналды. Райан 1945 жылдың сәуір айында Техасқа оралды және Мидленд әскери әуеайлағында әуе базасының орынбасары болды. Қыркүйек айында Форт-Уорт және Рэндольф әуе базаларындағы Әуе оқу командасына тағайындалды, онда 1946 жылдың сәуір айына дейін болды, содан кейін 58-ші бомбалау қанатында қызмет етіп, Бикини атолындағы атом қаруларын сынауға қатысты. 1946 жылдың қыркүйегінен 1948 жылдың шілдесіне дейін 58-ші бомбалау қанатының ұшқыштарының штаб меңгерушісінің көмекшісі, содан кейін Сегізінші әуе күштерінің операциялар директоры болды. Келесі үш жыл бойы Нью-Мексико штатындағы Уокер әуе базасында 509-шы бомбалау тобының командирі болды. 1951 жылдың шілдесінен 1956 жылдың маусымына дейін Райан Техас штатындағы Биггс әуе базасында 97-ші бомбалау қанаты мен 810-шы әуе дивизиясының, ал Техас штатындағы Карсвелл әуе базасында 19-шы әуе дивизиясының командирі болды. 1956 жылдың маусымында Стратегиялық әуе қолбасшылығының материалдық жарақтары директоры болды, ал төрт жылдан кейін Испаниядағы SAC-тің он алтыншы әуе күшінің командирі болды. 1961 жылдың шілдесінде Луизиана штатындағы Барксдейл әуе базасындағы Екінші әуе күштерінің командирі болып тағайындалды. 1963 жылдың тамызында Райан Пентагонға Әскери-әуе күштерінің бас инспекторы болып тағайындалды. Бір жылдан кейін Небраска штатындағы Офут әуе базасында Стратегиялық әуе қолбасшылығының (SAC) бас қолбасшысының орынбасары болып тағайындалды.
Ryan remained at Kelly Field as a flight instructor for approximately two years. From January 1942 until August 1943, he was director of training at Midland Army Airfield, Texas, and was instrumental in establishing an advanced bombardier training school. His next assignment was as operations officer for the Second Air Force at Colorado Springs, Colorado. In February 1944, he was transferred to Italy, where he commanded the 2d Bombardment Group and later became operations officer for the 5th Bombardment Wing, Fifteenth Air Force. While commanding the 2d Bombardment Group he lost a finger to enemy anti aircraft fire. Later on, this resulted in his nickname, sometimes used derisively, "Three fingered Jack." Ryan returned to Texas in April 1945, and became deputy air base commander at Midland Army Airfield. In September, he was assigned to the Air Training Command at Fort Worth and Randolph Field, where he remained until April 1946, when he assumed duties with the 58th Bombardment Wing and participated in the Bikini Atoll atomic weapons tests. From September 1946 to July 1948, he was assistant chief of staff for pilots of the 58th Bombardment Wing and then Eighth Air Force director of operations. For the next three years, he commanded the 509th Bombardment Group at Walker Air Force Base, New Mexico. Between July 1951 and June 1956, Ryan commanded the 97th Bombardment Wing and the 810th Air Division, both at Biggs Air Force Base, Texas, and the 19th Air Division at Carswell Air Force Base, Texas. Ryan became director of materiel for the Strategic Air Command in June 1956, and four years later assumed command of SAC's Sixteenth Air Force in Spain. In July 1961, he was named commander of the Second Air Force at Barksdale Air Force Base, Louisiana. In August 1963, Ryan was assigned to the Pentagon as Inspector General of the Air Force. A year later, he was named vice commander in chief of the Strategic Air Command (SAC) at Offutt Air Force Base, Nebraska.
Стратегиялық әуе командалығы
1964 жылдың қарашасында Райан, қазіргі CINCSAC генералы Томас С. Пауэр зейнеткерлікке шыққаннан кейін Стратегиялық әуе қолбасшылығының (CINCSAC) келесі бас қолбасшысы болып тағайындалды. Райан 1964 жылдың 1 желтоқсанында CINCSAC міндеттерін атқара бастады, ол осы лауазымда төртінші бас қолбасшы болды және Вест-Пойнтта білім алған тұңғыш CINCSAC атанды. Вьетнам соғысына қатысуы барысында, Райан Қорғаныс министрі Роберт Макнамараның тапсырмасымен Оңтүстік-Шығыс Азияға бірнеше Стратегиялық әуе қолбасшылығының B-52 Stratofortress және Boeing KC-135 Stratotanker ұшақтарын орналастыруға бұйрық берді. Әуе күштерінің бас штабының бастығы қызметін атқарган кезінде Райан Әуе күштерінің жаңаруға мұқтаж екенін түсінді, бұл жаңару оқу деңгейін арттыруға, жайғастыруға және түсініктікке бағытталған болды. Марк Перридің 1989 жылғы әскери тарих кітабы "Four Stars: The Inside Story of The Forty Year Battle Between The Joint Chiefs of Staff and America's Civilian Leaders" бойынша, Райан 1960-шы жылдардың соңында Әуе күштерінің маңызды әуе күштері стратегияларының бірі саналды және Кертис ЛеМей мен Томас Д. Уайттың ізбасары болды. Райан сонымен қатар "Жаңа шекара, Ұлы қоғам" ұлттық басшылығына енген "көп нәрсеге қабілеттіміз" деген рухтың қатаң сыншысы ретінде танылды. Кейін ол толық әскери салтанатпен Колорадо штатының Колорадо-Спрингс қаласындағы АҚШ Әскери-әуе күштері академиясының зиратына жерленді. Одан соң әйелі, бұрынғы Джо Кэролин Гидера, ұлы, полковник (кейін генерал) Майкл Э. Райан және қызы Патрисия Джо Райан қалды. Тағы бір ұлы, капитан Джон Д. Райан, 1970 жылы оқу миссиясы кезінде Сан-Пабло шығанағына құлаған F-4 Phantom II ұшағымен қаза тапты, Калифорния штатының Марин округіне қарасты Хамильтон әуе базасынан ұшып шыққаннан кейін көп ұзамай.
In November 1964 Ryan was appointed as the next Commanders in Chief of The Strategic Air Command (CINCSAC) following the retirement of the current CINCSAC General Thomas S. Power. Ryan assumed his duties as CINCSAC On December 1, 1964, and became its fourth commander in chief and was the first CINCSAC to be educated at West Point. As part of the Strategic Air Command involvement in the Vietnam War, Ryan under the direction of Secretary of Defense Robert McNamara ordered the deployment of several Strategic Air Command fleet of B 52 Stratofortress and Boeing KC 135 Stratotanker into Southeast Asia. During his tenure as Air Force Chief of Staff, Ryan also realized that the Air Force was in need of a complete overhaul that emphasized training, readiness and understanding. According to Mark Perry 1989 military history book Four Stars: The Inside Story of The Forty Year Battle Between The Joint Chiefs of Staff and America's Civilian Leaders, Ryan was considered one of the Air Force's major air power strategists in the end of 1960s and was one of the able successors to Curtis LeMay and Thomas D. White. Ryan was also quoted as one of the military's leading critics of the can do spirit which permeated the New Frontier Great Society national Leadership. He was later buried with full military honors at the United States Air Force Academy Cemetery in Colorado Springs, Colorado. He was survived by his wife, the former Jo Carolyn Guidera, his son, Colonel (later General) Michael E. Ryan, and a daughter, Patricia Jo Ryan. Another son, Captain John D. Ryan, Jr., was killed in 1970 when his F 4 Phantom II crashed into San Pablo Bay during a training mission, shortly after takeoff from Hamilton AFB in Marin County, California.