Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әуе күштері генералы (1925–2010)
US Air Force general (1925–2010)
Лью Аллен кіші (30 қыркүйек 1925 – 4 қаңтар 2010) – АҚШ Әуе күштерінің төрт жұлдызды генералы, АҚШ Әуе күштері Бас штабының оныншы бастығы. Бас штаб бастығы ретінде Аллен АҚШ және шетелдегі 750 000 әскери қызметші, Әуе ұлттық гвардиясы, Әуе күштерінің резерві және азаматтық персоналды ұйымдастыруға, оқытуға және жарақтандыруға жауапты болған жоғары шенді әскери лауазымда қызмет етті. Бірлескен штабтар басшылығының мүшесі ретінде ол және басқа да әскери қызмет басшылары Қорғаныс министріне, Ұлттық қауіпсіздік кеңесіне және президентке әскери кеңесшілер ретінде қызмет етті.
Lew Allen Jr. (September 30, 1925 – January 4, 2010) was a United States Air Force four star general who served as the tenth Chief of Staff of the United States Air Force. As chief of staff, Allen served as the senior uniformed Air Force officer responsible for the organization, training, and equipping of 750,000 active duty Air Force, Air National Guard, Air Force Reserve, and civilian personnel serving in the United States and overseas. As a member of the Joint Chiefs of Staff, he and the other service chiefs function(ed) as the military advisers to the Secretary of Defense, the National Security Council, and the president.
Ерте өмір және білім
Майами, Флоридада туған Аллен 1942 жылы Техас штатының Гейнсвилл қаласындағы орта мектепті бітірді. 1943 жылы АҚШ Әскери академиясына қабылданды және 1946 жылы ғылым бакалавры дәрежесімен және екінші лейтенант шенімен бітірді. Ұшқыш даярлау курсын аяқтағаннан кейін оған ұшқыш қанаты табысталды.
Born in Miami, Florida, Allen attended and graduated from high school in Gainesville, Texas, in 1942. He entered the United States Military Academy, in 1943, and he graduated in 1946 with a Bachelor of Science degree and a commission as a second lieutenant. He was awarded his pilot's wings upon his graduation from flight training.
Әскери мансап
1946 жылғы қарашада көп қозғалтқышты ұшуды аяқтағаннан кейін Аллен Техас штатындағы Карсвелл әуе базасындағы Стратегиялық әуе қолбасшылығының 7-ші бомбалау тобына бекітілді. Аллен ядролық қарулар саласындағы әртүрлі техникалық лауазымдарда қызмет етті. Аллен Флорида штатындағы Тиндалл әуе базасындағы Әуе тактикалық курсын оқып, содан кейін Карсвелл әуе базасына ұшу нұсқаушысы және 7-ші бомбалаушы қанатының арнайы қарулар офицерінің көмекшісі ретінде оралды. 1950 жылғы қыркүйекте Аллен Иллинойс университетіне ядролық физика мамандығы бойынша магистратураға түсті. 1952 жылы ғылым магистрі дәрежесін алды. Аллен магистратураны жалғастырып, 1954 жылы физика ғылымдарының докторы ғылымын қорғады. Ол жоғары энергиялы фотоядролық реакциялар бойынша тәжірибелік диссертациясын аяқтады. Аллен Нью-Мексико штатының Лос-Аламос қаласындағы АҚШ Атом энергиясы комиссиясының Лос-Аламос ғылыми зертханасына сынақ бөлімінде физик болып тағайындалды. Аллен бірнеше ядролық сынақ серияларында тәжірибелер жүргізді. Бұл тәжірибелер термоядролық қаруды жасау физикасымен және баллистикалық зымыранға қарсы қорғаныс үшін қолданылуы мүмкін жоғары биіктіктегі ядролық жарылыстардың салдарымен байланысты болды. 1957 жылғы маусымнан 1961 жылғы желтоқсанға дейін Аллен Нью-Мексикодағы Киртленд әуе базасына Әуе күштерінің арнайы қарулар орталығының физика бөліміне ғылыми кеңесші болып тағайындалды. ("Арнайы қарулар" - ядролық және термоядролық бомбаларға эвфемизм.) Аллен жоғары биіктіктегі ядролық жарылыстардың әскери әсерлеріне маманданған және бірнеше ядролық қару сынақ серияларына қатысты. Ол экзосфералық ядролық жарылыстан кейін геомагниттік өрісте тұтқындалған электрондардың сипаттамаларын өлшеу үшін үлкен биіктіктегі зымырандарды пайдаланған ірі эксперименттің ғылыми жетекшісі болды. Аллен 1961 жылғы желтоқсанда Вашингтон қаласындағы Қорғаныс министрінің кеңсесіндегі Ғылыми-зерттеу және инженерлік дирекциясындағы Ғарыш технологиялар кеңсесіне тағайындалды. 1965 жылғы маусымнан 1973 жылғы ақпанға дейін ол Әуе күштері хатшысының кеңсесіне тағайындалды, бастапқыда Лос-Анджелесте, Калифорнияда, Арнайы жобалар дирекциясындағы алдыңғы қатарлы жоспарлар жөніндегі директордың орынбасары болып жұмыс істеді. Аллен 1968 жылғы маусымда Пентагонға ғарыш жүйелері директорының орынбасары болып ауысты, ал 1969 жылғы маусымда директор болды. Ол 1970 жылғы қыркүйекте Лос-Анджелеске арнайы жобалар директорының көмекшісі ретінде оралды және 1971 жылғы сәуірде арнайы жобалар директоры болды, сонымен қатар Ғарыш және зымырандық жүйелер ұйымының спутниктік бағдарламалары жөніндегі командирдің орынбасары болып қосымша міндеттерді атқарды. Мэриленд штатындағы Эндрюс әуе базасындағы Әуе күштері жүйелерінің қолбасшылығының штаб бастығы қызметін қысқа уақыт атқарғаннан кейін, Аллен 1973 жылғы наурызда Вашингтондағы барлау қауымдастығы үшін Орталық барлау қызметі директорының орынбасары болып тағайындалды. 1973 жылғы тамызда Аллен Ұлттық қауіпсіздік агенттігінің (NSA) директоры және Мэриленд штатындағы Форт Джордж Г. Мидтегі Орталық қауіпсіздік қызметінің бастығы болды. Алленнің ҰҚА директоры лауазымы ерекше болды, өйткені ол Конгресс алдында ашық куәлік берген алғашқы директор болды. 1977 жылғы тамызда ол Әуе күштері жүйелерінің қолбасшысы болып тағайындалды. Аллен 1978 жылғы сәуірден 1978 жылғы шілдеде Әуе күштері штабының бастығы болғанға дейін АҚШ Әуе күштері штабының бас орынбасары қызметін атқарды. Оның тағайындалуы ерекше болды, өйткені ол ешқашан шетелде немесе жауынгерлік тапсырмада қызмет етпеген, ал оның лауазымдарының көпшілігі Әуе күштерінің әдеттегі командалық құрылымынан гөрі арнайы техникалық қызметте болды. Сонымен қатар, ол бомбалаушы атынан шыққан соңғы штаб бастығы болды; генерал Нортон Шварцтан басқа барлық штаб бастықтары ұшқыштар болды, және бұл тенденция Қызметтің қару-жарақ бюджетінде көрініс тапты, онда қаржының көп бөлігі ұшқыштарға, бомбалаушыларға емес бөлінеді.
After completing multi engine flight training in November 1946, Allen was assigned to Strategic Air Command's 7th Bombardment Group at Carswell Air Force Base, Texas, where he flew B 29 Superfortress bombers, and then the new and very long range Convair B 36 bomber. Allen also served in various technical positions in the area of nuclear weapons. Allen also attended the Air Tactical Course at Tyndall Air Force Base, Florida, and next he returned to Carswell Air Force Base as a flight instructor and as an assistant Special Weapons Officer for the 7th Bombardment Wing. In September 1950, Allen entered the University of Illinois for graduate study in nuclear physics. He completed his Master of Science degree in 1952. Allen continued his graduate study, and he earned his PhD in physics in 1954. He had completed an experimental thesis on high energy photonuclear reactions. Allen then was assigned to the U. S. Atomic Energy Commission's Los Alamos Scientific Laboratory in Los Alamos, New Mexico, as a physicist in the Test Division, where he became acquainted with the bomb designer Ted Taylor. Allen conducted experiments in several different nuclear test series. These experiments concerned the physics of thermonuclear weapons design and to the effects of high altitude nuclear explosions conceivably to be used for ballistic missile defense. From June 1957 to December 1961, Allen was assigned to Kirtland Air Force Base, New Mexico, as the science adviser to the Physics Division of the Air Force Special Weapons Center. ("Special weapons" is a euphemism for nuclear and thermonuclear bombs.) Allen specialized in the military effects of high altitude nuclear explosions and participated in several nuclear weapons test series. He was scientific director of a major experiment that utilized a large series of high altitude rockets to measure the characteristics of electrons trapped in the geomagnetic field after an exoatmospheric nuclear burst. Allen was assigned in December 1961 to the Office of the Secretary of Defense, Space Technology Office, in the Directorate of Research and Engineering, Washington, D. C. From June 1965 to February 1973, he was assigned to the Office of the Secretary of the Air Force, initially in Los Angeles, California, as the deputy director for advanced plans in the Directorate of Special Projects. Allen next moved to The Pentagon in June 1968 as the deputy director of space systems, and in June 1969, he became the director. He returned to Los Angeles in September 1970 as the assistant to the director of special projects and in April 1971 became the director of special projects, with additional duty as the deputy commander for satellite programs of the Space and Missile Systems Organization. After serving briefly as the chief of staff for the Air Force Systems Command at Andrews Air Force Base, Maryland, Allen was appointed in March 1973 as a deputy to the Director of Central Intelligence for the Intelligence Community in Washington, D. C. In August 1973, Allen became the director of the National Security Agency (NSA) and the chief of the Central Security Service at Fort George G. Meade, Maryland. Allen's tenure as the NSA director was noteworthy in that he became the first director to ever testify publicly before Congress. In August 1977, he was named commander of Air Force Systems Command. Allen served as the Vice Chief of Staff of the United States Air Force from April 1978 until he became the Chief of Staff of the Air Force in July 1978. His nomination was unusual in that he had never served in an overseas or combat assignment, and most of his positions were in specialized technical activities, rather than in the usual command structure of the Air Force. Also, he was the last chief of staff with a bomber background; all subsequent chiefs of staff except General Norton Schwartz have been fighter pilots, and this trend is reflected by the Service's weapon budgets, which devote most funding to fighters rather than bombers.
Зейнеткерлік
Аллен адамды ғарышқа ұшудың пайдалы екеніне сенбеді. Ол ғарышқа ұшу инженеріне 1960 жылдары адамдармен айналатын зертхананы (Manned Orbiting Laboratory) жоюға көмектескенін, сондай-ақ ғарыш шаттлы бағдарламасын тоқтатуға тырысқанын айтқандығы хабарланды. 1982 жылы Әскери-әуе күштерінен зейнетке шыққаннан кейін Аллен реактивтік қозғалтқыш зертханасының (JPL) директоры болды, ол "Вояджер" бағдарламасының (1977 жылы ұшырылған ғарыш зондтары) кезеңінде болды, және 1990 жылға дейін JPL директоры қызметін атқарды. Аллен Ұлттық Инженерлік Академияның және Сыртқы қатынастар жөніндегі кеңестің мүшесі болды. 1993 жылдан 1995 жылға дейін Аллен Президенттің Сыртқы барлау жөніндегі кеңесінің (PFIAB) және Барлауды бақылау кеңесінің мүшесі болды. Аллен 1999 жылы Вест-Пойнт түлектерінің қауымдастығының «Ең үздік түлек» сыйлығымен марапатталды. Ол 2010 жылдың 22 наурызында Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.
Allen did not believe that crewed spaceflight was useful. He reportedly told a Manned Spaceflight Engineer that he had helped cancel Manned Orbiting Laboratory in the 1960s, and would have canceled the Space Shuttle program. Following his retirement from the Air Force in 1982, Allen became the director of the Jet Propulsion Laboratory (JPL), during part of the Voyager Program (space probes launched in 1977), and he served as the Director of the JPL until 1990. Allen was a member of the National Academy of Engineering and the Council on Foreign Relations. From 1993 to 1995, Allen served as a member of the President's Foreign Intelligence Advisory Board (PFIAB) and the Intelligence Oversight Board. Allen was awarded the 1999 Distinguished Graduate Award of the Association of Graduates, the alumni association of West Point graduates. He was buried at Arlington National Cemetery on March 22, 2010.
Мұра
АҚШ Әскери-әуе күштері генерал Лью Аллен, кіші атындағы сыйлықты құрды, ол жыл сайын ұшақтарға ұшу тапсырмаларын дайындаумен тікелей айналысатын ұшақтарды техникалық қызмет көрсету немесе оқ-дәрілер мамандығындағы офицер мен аға сержантқа табыс етіледі. 1983 жылы Аллен Америка жетістіктері академиясының «Алтын тақта» сыйлығын алды. 1986 жылдан бері Ұшақ қозғалтқыштары зертханасы оның құрметіне «Лью Аллен үздік сыйлығын» табыс етеді, бұл сыйлық 1990 жылға дейін «Директордың ғылыми жетістіктері сыйлығы» деп аталатын. Кіші планета 4125 Lew Allen оның құрметіне аталған.
The United States Air Force created the General Lew Allen, Jr. Trophy in Allen's honor, which is awarded annually to an Officer and a Senior NCO in the aircraft maintenance or munitions career fields directly involved with setting up aircraft sorties. In 1983, Allen received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement. Since 1986, the Jet Propulsion Laboratory awards in his honor the Lew Allen Award for Excellence, until 1990 called the Director's Research Achievement Award. Minor planet 4125 Lew Allen is named in his honor.