Snecma: Француздық авиация және ракета двигательдерінің тарихы

Кіріспе

Францияда орналасқан ұшақ және ракета қозғалтқыштарын өндіретін компания.

Уақыт шкаласы

1945: Snecma француз авиациялық қозғалтқыш өндірушісі Gnome & Rhône мемлекеттендірілгенде құрылды. «Snecma» атауы Société nationale d'études et de construction de moteurs d'aviation (ағылшын тілінде: «Авиациялық қозғалтқыштарды зерттеу және құрылыс жөніндегі ұлттық компания») деген сөздердің бас әріптерінен тұрады. 1946: Алғашқы қызметкерлер неміс инженерлері болды, олар негізінен Франциядағы Десиз қаласында орналасқан BMW компаниясынан келді. Топ 1950 жылға дейін «О» тобы деп белгілі болды. Бірінші жобаланған өнім – ATAR қозғалтқышы. 1946 немесе 1947 жылы мемлекеттік «Établissements Regnier Motor Company» Snecma құрамына енді және SNECMA Régnier 4L өндірісін жалғастырды. 1961: Snecma және Bristol Siddeley Concorde үшін жоғары өнімді реактивтік қозғалтқыш өндіру үшін бірлескен кәсіпорын құрды. Қозғалтқыштың негізгі бөлігі Bristol Olympus-тан алынған, ол үстірткі ұшуға қажетті өзгермелі қабылдағыштарды қоса алғанда, бірнеше жетілдірулермен жақсартылды. 1968: Snecma Hispano Suiza, Socata және Bugatti компанияларын сатып алды. 1970: Messier және Snecma қону шасси бизнесін біріктіруге келісті. Келесі жылы Messier Hispano құрылды, ол 1973 жылы Snecma толыққанды сатып алды. Snecma-ның қону шасси бизнесі 1977 жылы Messier Hispano Bugatti (кейін Messier Bugatti деп қайта аталды) құрылуымен одан әрі консолидацияланды. 1974: Snecma және General Electric (GE) CFM International деген бірлескен кәсіпорын құрды, бұл CFM56 сериялы турбовентиляторлық қозғалтқыштарды өндіру үшін ұзақ мерзімді ынтымақтастықтың бастауы болды. 1990: Snecma General Electric GE90 қозғалтқышын құру және өндіру үшін General Electric компаниясымен серіктестігін жариялады. 1994: Snecma (Messier) және британдық TI Group (Dowty) компанияларының қону шасси бизнесінің бірігуінен кейін Messier Dowty құрылды. 1997: Snecma Société européenne de propulsion компаниясын толыққанды сатып алды. 1998: Snecma Messier Dowty-ді толық бақылауға алды. 1999: Snecma Services барлық техникалық қызмет көрсету, жөндеу және күрделі жөндеу (MRO) операцияларын (Sochata Snecma-ны қоса алғанда) біріктіру үшін құрылды. 2000: Snecma Turbomeca және Microturbo еншілес компанияларымен бірге Labinal компаниясын сатып алды. 2001: Hurel Hispano (қазір Safran Nacelles деп аталады) топтың қозғалтқыш қаптамалары мен кері жылдамдық реверстері бизнесін консолидациялау үшін құрылды. 2005: Snecma Sagem компаниясымен бірігіп, Safran компаниясын құрды. Snecma жаңа топтың екі бөлімшесіне бөлінді (қозғалтқыш және жабдықтар). 2010: Snecma және GE 50/50 бірлескен кәсіпорын ретінде CFM Materials құрды. 2016: Snecma Safran Aircraft Engines деп қайта аталды, ол Safran-ның негізгі еншілес компаниясы болды.

1945: Snecma was formed when the French aircraft engine manufacturer Gnome & Rhône was nationalised. The name 'Snecma' was an acronym for Société nationale d'études et de construction de moteurs d'aviation (in English: 'National Company for the Research and Construction of Aviation Engines'). 1946: Initial employees were German engineers, primarily from BMW, located in Decize, France. Group was known as Groupe "O" until 1950. First design product was the ATAR engine. 1946 or 1947, the nationalized Établissments Regnier Motor Company was absorbed into Snecma and continued to produce the SNECMA Régnier 4L. 1961: Snecma and Bristol Siddeley formed a joint venture to produce a high performance jet engine for the Concorde. The main body of the engine came from the Bristol Olympus, which was further improved with several refinements including the addition of the variable intakes necessary for supersonic flight. 1968: Snecma acquired Hispano Suiza, Socata and Bugatti. 1970: Messier and Snecma agreed to merge their landing gear business. The following year, Messier Hispano was formed, which was fully acquired by Snecma in 1973. Snecma's landing gear business was further consolidated by the creation of Messier Hispano Bugatti (later renamed Messier Bugatti) in 1977. 1974: Snecma and General Electric (GE) created a joint venture named CFM International, beginning a long term cooperation to produce the CFM56 series of turbofan engines. 1990: Snecma announced its partnership with General Electric to build and produce the General Electric GE90 engine. 1994: Messier Dowty was formed following the merger of the landing gear businesses of Snecma (Messier) and the British TI Group (Dowty). 1997: Snecma fully acquired the Société européenne de propulsion. 1998: Snecma took full control of Messier Dowty. 1999: Snecma Services was created to consolidate all maintenance, repair and overhaul (MRO) operations (including Sochata Snecma). 2000: Snecma acquired Labinal, along with its Turbomeca and Microturbo subsidiaries. 2001: Hurel Hispano (now renamed and known as Safran Nacelles) was created to consolidate the group's engine nacelle and thrust reverser business. 2005: Snecma merged with Sagem to form Safran. Snecma was divided into two divisions of the new group (propulsion and equipment). 2010: Snecma and GE formed CFM Materials as a 50/50 joint venture. 2016: Snecma was renamed Safran Aircraft Engines as the main subsidiary of Safran.

Негізгі бағдарламалар

Көлемдік көрсеткіштер бойынша, Safran Aircraft Engines компаниясы өндірген ең әсерлі коммерциялық авиациялық қозғалтқыш – CFM International CFM56 турбовентиляторлы қуатты қондырғысы болып табылады. Бұл қозғалтқыш 50/50 үлестес CFM International бірлескен компаниясы арқылы әзірленеді және өндіріледі, ол Safran және американдық General Electric (GE) конгломератының ортақ меншігі болып табылады. 1970-ші жылдарда құрылған CFM56 бастапқыда үлкен табысқа жете қоймады; 1979 жылдың сәуіріне қарай бірлескен кәсіпорын бес жыл ішінде бірде-бір тапсырыс алмады және таратылуға екі апта қалған еді. Safran Aircraft Engines GE компаниясымен бірлесіп өндірілетін CF6 80 және GE90 сияқты бірнеше басқа қозғалтқыштардың да негізгі серіктесі болып табылады. Safran Aircraft Engines сонымен қатар GP7000 жоғары итермелі турбовентиляторлы қозғалтқышын өндіретін Engine Alliance консорциумына қатысады, ол екі қабатты Airbus A380 ұшағын қуаттандыруға сертификатталған екі қозғалтқыштан бірі. 2010-шы жылдарда Safran CFM International бірлескен компаниясы арқылы LEAP қозғалтқышының өзінің бөлігін өндіруді бастады; Safran және GE жылдық көлемнің жартысын құрастырады. LEAP қозғалтқышына деген жоғары сұранысты қанағаттандыру үшін CFM бөлшектердің 80% үшін жеткізу көздерін еселеді, сондай-ақ құрастыру орындарын бөліп шығарды. Safran Aircraft Engines PowerJet компаниясына да қатысады, ол ресейлік авиациялық қозғалтқыштар маманы NPO Saturn компаниясымен бірлескен кәсіпорын болып табылады; бұл компания Sukhoi Superjet 100 өңірлік ұшағын қуаттандыру үшін қолданылатын SaM146 турбовентиляторлы қозғалтқышын өндіреді. 2005 жылы Рыбинск қаласында, Волгаэрода SaM146 құрауыштарын өндіру үшін жаңа өндіріс орны құрылды; сонымен қатар, бұл жерде PowerJet-тің екі бас компаниясы өндіретін басқа қозғалтқыштардың бөлшектері мен жиынтықтары да өндіріледі. Әскери қозғалтқыштарға қатысты, Safran Aircraft Engines Snecma M88 турбовентиляторлы қозғалтқышын өндіреді. Бұл қозғалтқыш Dassault Rafale истребителін қуаттандыру үшін әзірленген. Ол көптеген қатаң техникалық талаптарды орындайды, оның ішінде жоғары итермелілік/салмақ қатынасы, барлық ұшу режимдерінде отынның төмен тұтынуы және ұзақ қызмет мерзімі. M88-дің техникалық қызмет көрсетуге қолайлылығы және жаңарту әлеуетіне (бірдей өзекті пайдаланып 73 кН-нан 105 кН-ға дейін) қосымша назар аударылды. M88 2 қозғалтқышының сынағы 1996 жылы аяқталды, ал алғашқы өндіріс қозғалтқышы сол жылдың соңына дейін жеткізілді. Ол құрылыс пен техникалық қызмет көрсетуді жеңілдету үшін модулдік конструкцияға ие, сондай-ақ, ескі қозғалтқыштарға қолжетімділік кезінде жақсартылған кіші бөлімдермен жабдықтауға мүмкіндік береді, мысалы, қолданыстағы M88 2-лер M88 4E стандартына жаңартылады. 2010 жылдың мамырында Rafale алғаш рет M88 4E қозғалтқышымен ұшты, бұл алдыңғы M88 2-ге қарағанда үлкен итермелілікке және төмен техникалық қызмет көрсету талаптарына ие жаңартылған нұсқа. 2002 жылы Europrop International (EPI) консорциумын төрт авиациялық қозғалтқыш өндірушілері құрды: Safran Aircraft Engines, Германияның MTU Aero Engines, Ұлыбританияның Rolls Royce Holdings және Испанияның Industria de Turbo Propulsores. EPI GmbH компаниясы Airbus Defence and Space компаниясы өндіретін әскери әуе көлігі Airbus A400M Atlas ұшағын қуаттандыруға арналған TP400 D6 турбовинттік қозғалтқышты жобалауға, әзірлеуге, сатуға, өндіруге және техникалық қолдау көрсетуге міндеттенді. TP400 қазіргі уақытта өндірістегі әлемдегі ең қуатты турбовинттік қозғалтқыш. 2008 жылы Еуропалық комиссия Сафран бастаған ашық роторлық демонстрациялық жобаны Clean Sky бағдарламасы аясында 65 миллион еуро көлемінде сегіз жылға жоғары қаржыландырумен іске қосты: 2015 жылы демонстратор құрастырылды және 2017 жылдың мамырында Истрестегі ашық ауадағы сынақ стендінде сынақтан өтті, отын тұтынуды және байланысты CO2 шығарындыларын қазіргі CFM56 турбовентиляторларымен салыстырғанда 30%-ға дейін төмендету мақсатымен. 30:1 айналым коэффициентімен, ол 11:1 айналым коэффициенті бар CFM International LEAP-тан 15%-ға артық өнімділік көрсетуі керек; бірақ Airbus 2025 жылдан бастап енгізілуі мүмкін 15:1 айналым коэффициенті бар конвенциялық Ultra High Bypass Ratio (UHBR) турбовентиляторға көбірек қызығушылық танытады, ол LEAP-тан 5%-қа дейін 10%-ға артық тиімділік ұсынады және 2020 жылдан бастап сынақтан өтеді. M88-дің өзегіне негізделген желдеткіш пернелері, айналым жылдамдығын төмендетуге арналған редукторлық қораптың арқасында 1980-ші жылдарғы GE36-дан баяу, шуды төмендетеді және желдеткішті қозғалтқыштың алғы жағына қанат астында орналастыруға болады. Қорап және пернелердің өзгеретін қабысқа технологиялары 100 цикл және 70 сағаттық сынақтарда, оның ішінде 25%-ы ұшу жылдамдығында, кері жылдамдықта және перненің салмағымен теңдестірілмеген жағдайда расталды. 2019 жылдың желтоқсанында Safran және MTU болашақ ұрыс авиациялық жүйесін қуаттандыруға арналған жаңа әскери авиациялық қозғалтқыштың дамуын, өндірісін және сатудан кейінгі қолдауын басқару үшін 50/50 үлестес бірлескен кәсіпорын құру туралы келісімге келді. 2021 жылдың маусымында Safran өзінің RISE ашық роторлық тұжырымының жаңартылған архитектурасын ұсынды, ол 365-396 см (144-156 дюйм) диаметрі бар өзгеретін қабысқалы пернелермен және стационарлық бағыттағыш пернелер қатарының алдында 30 000 фунт (133 кН) итермелі күшін жеткізуге арналған, CFM LEAP-тан 20%-ға артық тиімділікпен.

In terms of volume, the most impactful commercial aero engine produced by Safran Aircraft Engines is the CFM International CFM56 turbofan powerplant. This engine is both developed and manufactured via a 50 50 joint venture company, CFM International, which Safran jointly owns with the American industrial conglomerate General Electric (GE). Established during the 1970s, the CFM56 was not an early success; by April 1979, the joint venture had not received a single order in five years and was allegedly two weeks away from being dissolved. Safran Aircraft Engines is also the main partner for several other engines coproduced with GE, including the CF6 80 and GE90. Safran Aircraft Engines is also involved in the Engine Alliance, which manufactures the GP7000 high thrust turbofan engine, one of the only two powerplants certified to power the twin decker Airbus A380. During the 2010s, Safran started manufacturing its portion of the LEAP engine via the CFM International joint venture; Safran and GE each assemble half of the annual volume. To cope with high demand for the LEAP engine, CFM has duplicated supply sources for 80% of parts and as well as subdivided assembly sites. Safran Aircraft Engines is also involved in PowerJet, a joint venture business with Russian aero engine specialist NPO Saturn; this company produces SaM146 turbofan engine, which is used to power the Sukhoi Superjet 100 regional jet. During 2005, a new production plant was founded in Rybinsk, VolgAero, to manufacture components of the SaM146; additionally, parts and assemblies of other engines produced by PowerJet's two parent companies are also produced on this site. In terms of military engines, Safran Aircraft Engines produces the Snecma M88 turbofan. This engine was developed to power the Dassault Rafale fighter aircraft. It fulfills numerous stringent performance criteria, including a high thrust to weight ratio, low fuel consumption across all flight regimes, and a long engine life. Additional considerations were afforded to both the M88's maintainability and upgrade potential (73 kN to 105 kN using the same core). Qualification of the M88 2 engine was completed during 1996 while the first production engine was delivered by the end of that year. It is of a modular design for ease of construction and maintenance, as well as to enable older engines to be retrofitted with improved subsections upon availability, such as existing M88 2s being upgraded to M88 4E standard. In May 2010, a Rafale flew for the first time with the M88 4E engine, an upgraded variant with greater thrust and lower maintenance requirements than the preceding M88 2. In 2002, the Europrop International (EPI) consortium was set up by four aero engine manufacturers, Safran Aircraft Engines, Germany's MTU Aero Engines, Britain's Rolls Royce Holdings and Spain's Industria de Turbo Propulsores. EPI GmbH is tasked with designing, developing, marketing, manufacturing and providing support for the TP400 D6 turboprop engine to power the Airbus A400M Atlas, a military airlifter manufactured by Airbus Defence and Space. The TP400 is the most powerful turboprop in the world currently in production. During 2008, the European Commission launched an open rotor demonstration led by Safran within the Clean Sky program with 65 million euros funding over eight years : a demonstrator was assembled in 2015, and ground tested in May 2017 on its open air test rig in Istres, aiming to reduce fuel consumption and associated CO2 emissions by 30% compared with current CFM56 turbofans. With its 30:1 bypass ratio, it should deliver a 15% improvement over the CFM International LEAP already at 11:1; but Airbus is more interested in the more conventional Ultra High Bypass Ratio (UHBR) turbofan at 15:1, which could be introduced from 2025, offering 5% to 10% better efficiency than the LEAP and to be tested from 2020. Built around the M88's core, the fan blades are slower than the 1980s GE36 due to the reduction gear, lowering noise and the fan can be mounted at the engine front for under wing configurations. The gearbox and the blade variable pitch technologies were validated in 100 cycles and 70 hours of tests, including 25% at takeoff thrusts of , reverse thrust, and rotor imbalance with a blade weight.<! During December 2019, Safran and MTU announced an agreement to found a 50/50 joint venture to manage the development, production, and after sales support activities of the new military aero engine intended to power the Future Combat Air System. In June 2021, Safran presented an updated architecture for its RISE open rotor concept, with a single to 144 156 in (365 396 cm) fan with variable pitch blades forward of a row of static guide vanes, to deliver 30,000lb of thrust (133 kN) with 20% better efficiency than the CFM LEAP.

Коммерциялық қозғалтқыштар

Модель атауы Корпоративтік үлес CFM International CFM56 CFM International 50% CFM International LEAP CFM International 50% PowerJet SaM146 PowerJet 50% General Electric GE90 GE Aerospace 23,5% General Electric CF6 GE Aerospace 10 20% Engine Alliance GP7000 Engine Alliance 10% Safran Silvercrest Safran (әзірленуде)