Роберт Грич: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы
Bobby Grich
Роберт Грич – америкалық бейсболшы (1949 ж.т.). MLB-де "Baltimore Orioles" және "California Angels" командаларында өнер көрсетті. 6 мәрте All-Star, 4 мәрте Gold Glove жүлдесінің иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық бейсболшы (1949 жылы туған)
American baseball player (born 1949)
Роберт Энтони Грич (1949 жылдың 15 қаңтарында туған) – американдық бұрынғы кәсіби бейсболшы. Ол Үлкен Лига бейсболында (MLB) «Балтимор Ориолс» және «Калифорния Энджелс» командаларында екінші базамен ойнады. 1981 жылы Грич Америка лигасының хоум-рандары бойынша көш бастады және «Күміс соққы» сыйлығын жеңіп алды. Алты мәрте «All-Star» атанған ол қорғаныс шеберлігімен де көзге түсті, 1973 және 1976 жылдар аралығында қатарынан төрт рет «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алды. 1988 жылы Грич «Калифорния Энджелс» Даңқ залына алғашқы кірген адам болды; 1998 жылы «Балтимор Ориолс» Даңқ залына енгізілді. Грич қазір «Энджелс» клубының бас кеңсесінде жұмыс істейді.
Robert Anthony Grich (born January 15, 1949) is an American former professional baseball player. He played in Major League Baseball (MLB) as a second baseman for the Baltimore Orioles (–) and the California Angels (–). In 1981, Grich led the American League in home runs and won a Silver Slugger Award. A six time All Star, he also excelled as a defensive player, winning four consecutive Gold Glove Awards between 1973 and 1976. In 1988, Grich became the first inductee into the California Angels Hall of Fame; he was inducted into the Baltimore Orioles Hall of Fame in 1998. Grich currently works in the Angels' front office.
Бейсбол карьерасы
Грих Калифорния штатының Лонг-Бич қаласындағы Вудроу Уилсон орта мектебін оқып, 1967 жылы бітірді. Ол 1967 жылы Бас лиганың драфтында Балтимор Ориолс командасы бірінші раундта (19-шы жалпы) таңдады. Грих өзінің бас лигасындағы дебютын Балтимормен 1970 жылғы маусымның ортасында 21 жасында жасады. Ол мансабының басында қиындықтармен күресті және менеджер Эрл Уиверден "күтелік" алды, ол әр рет қате жіберген сайын оған "Рочестердегі гол" дейтін; Рочестерде ол .383 көрсеткіш жинады. Сол қазанда Ориолс Цинциннати Редсті жеңіп, әлем чемпионатын жеңді, ол плей-офф тізімінде болғанымен, ойынға қатыспады. 1969 жылдан 1974 жылға дейін Ориолс алты маусымда бес рет AL Шығыс дивизионында жеңімпаз атанды. 1971 жылы ол Рочестер Ред Уингспен бірге халықаралық лиганың ең құнды ойыншысы атанды. Грих өте маңызды болғандықтан, оған ойнауға мүмкіндік бермейтін міндеттері болған кезде (әскери қызмет немесе Балтиморға кеш шақырылғанда), Ред Уингс онысыз 11 ойында жеңіліске ұшырады. Гричтің қатысуына екінші базамен ойыншы Дейви Джонсон кедергі келтірді, бірақ Ориолс Гричті жоғары бағалады және Джонсонды 1972 жылғы маусымнан кейін Брэйвзға ауыстырды, ол кезде Ориолс дивизионда үшінші орынды иеленді. 1973 жылы Грич .995 көрсеткішпен барлық уақыттағы ірі лиганың рекордтық көрсеткішіне қол жеткізді, ал 12 маусымнан кейін 1985 жылы ол рекордты қайтадан (.997) жаңартты. Ол төрт рет "Алтын қолғап" жүлдесін жеңіп алып, алты рет Америка лигасының жұлдыздар құрамына кірді. Ол жақсы ауқымды, жұмсақ қолдары, жақсы лақтыру қабілеті және екі ойынды тұрақты орындау қабілетімен ерекшеленді. Ол "Ориолс" командасының соққы жаттықтырушысы Джим Фрейге өзінің соққысын жақсартуға көмектескенін айтты. Ол сонымен қатар командалық әріптесі Брукс Робинсоннан қорғаныс ойынды үйренді, атап айтқанда, аяғын бір-біріне жақын орналастырды. Грих 1976 жылғы маусымнан кейін еркін агент болып, Калифорния Энджелс командасымен көп жылдық келісімшартқа қол қойды. Ориолс оған 1,2 миллион доллар, ал Нью-Йорк Янкис 2,2 миллион доллар ұсынды, бірақ Грих үйіне жақын ойнауды қалауына байланысты Ангелдер мен олардың 1,5 миллион доллар ұсынысын қабылдады. Ангелдер бастапқыда Джерри Реми екінші базада болғандықтан, Гришты шортстопқа ауыстыруды жоспарлаған. Алайда, Грих 1977 жылғы маусымда ауа баптау қондырғысын жылжытуға тырысқанда арқасында дискі бұзылып, тек 52 ойынға қатысқан. "Ангельс" Ремиді Дон Аас үшін "Бостон Ред Сокс" клубына саудалап, 1978 жылғы маусымда Гришты екінші базаға қайтарды. 1979 жылы Грич .294 соққымен шайқасты, 30 хоум-ран және 101 RBI қосып, Ангелдер 1979 жылы Америка Лигасының батыс чемпионаты чемпионы ретінде алғаш рет постсезонда болды. Клубта той өте қуанышты болды, сондықтан бұрынғы президент Ричард Никсон клуб үйіне келіп, құттықтағанда, Грич Никсонның басына сыра құйды. 1981 жылғы қысқартылған маусымда Грич хоум-рандар бойынша көш бастады (22, Тони Армас, Дуайт Эванс және Эдди Мюрреймен бірге), соққы орташа көрсеткіші (.543) бойынша көш бастады және мансабындағы ең жоғары .304 соққысын соқты. Ориолс командасында Грих 1973 және 1974 жылдары Америка лигасының Чемпионат сериясында (ALCS) өнер көрсетті, ол кезде Балтимор Оуклендке жеңілді. Ангелдер Грихтің басқаруы кезінде алғашқы үш рет постсезонға қатысты, бірақ әр жолы ALCS-те жеңілді; 1979 жылы Ориолске және 1982 жылы Милуоки Брюэрске ұтылып қалды. Грих өзінің соңғы MLB маусымында (1986 жылы) ең жақын болды, ол кезде "Ангелдер" ALCS-ті 3:1 есебімен бастап, әлем чемпионатына өту үшін тағы бір жеңіске мұқтаж болды. Олар 5-ші ойынның тоғызыншы тамырында Бостон Ред Сокс командасына 5:2 есебімен басымдық берді, содан кейін келесі екеуін жоғалтып, шығарылды. Грич 5-ші ойында гол соқты, ол орта алаңның ойыншысы Дейв Хендерсонның қолғаптарын бұрып, "Ангелдер" топқа 3-2-ге көтерілді. Бірақ "Кызыл сокс" соңғы соққысын жібергенде, Хендерсон "Бостон" командасын алда қалдырып, гол соқты. 7-ші ойыннан кейінгі ойыннан кейінгі сұхбатта Грич 37 жасында зейнеткерлікке шыққандығын жариялады. 17 бас лигалық маусымда Грич .266 ұпай жинады, 320 қос, 47 үш, 224 хоум-ран, 864 ұпай (RBI), 1033 ұпай, 1833 соққы, 1087 базаны шарда, 104 ұрланған базаны және .371 базалық пайызды 2,008 ойындарда ойнады. Бейсбол карьерасы туралы ол былай деді: "Менде талант жоқ еді, сондықтан мен күшті болуға мәжбүр болдым".
Grich attended Woodrow Wilson High School in Long Beach, California, and graduated in 1967. He was selected by the Baltimore Orioles in the first round (19th overall) of the 1967 Major League Baseball draft. Grich made his major league debut with Baltimore midway through the 1970 season at the age of 21. He struggled early in his career and received "encouragement" from manager Earl Weaver, who would say "Home run in Rochester" to him each time he flew out; in Rochester, he batted .383. That October, the Orioles defeated the Cincinnati Reds to win the World Series, with him on the playoff roster but not seeing any action. From 1969 through 1974, the Orioles featured a loaded roster that resulted in five AL East Division titles in six seasons. In 1971, he excelled when with the Rochester Red Wings, winning the International League Most Valuable Player Award of the International League; so important was Grich that when he had obligations that didn't let him play (such as military service or a late promotion to Baltimore), the Red Wings went 1 11 without him. Grich's emergence was blocked by incumbent second baseman Davey Johnson, but the Orioles thought highly of Grich and traded Johnson to the Braves following the 1972 season, when the Orioles finished third in the division. In 1973, Grich set an all time major league fielding record with a .995 fielding percentage, and 12 seasons later in 1985, he broke the record again (.997). He won four consecutive Gold Glove Awards and made the American League All Star squad six times. He was an excellent fielder, with good range, soft hands, and a good arm, and he was steady turning the double play. He credited Orioles hitting instructor Jim Frey for instructing him in helping to inprove his swing. He also learned infield defensive play from teammate Brooks Robinson, specifically positioning his feet close together to get a better jump on a batted ball. Grich became a free agent following the 1976 season and signed a multi year contract with the California Angels. The Orioles offered him $1.2 million and the New York Yankees offered $2.2 million, but Grich accepted the Angels and their offer of $1.5 million due to a desire to play closer to home. The Angels originally planned to move Grich to shortstop as they had Jerry Remy at second. However, Grich suffered a herniated disk in his back trying to move an air conditioning unit during the 1977 season and played in only 52 games. The Angels traded Remy to the Boston Red Sox for Don Aase and moved Grich back to second for the 1978 season. Grich batted .294 in 1979, adding 30 homers and 101 RBI as the Angels made the postseason in 1979 for the first time ever as champions of the American League West. So happy was the clubhouse in celebration that when former President Richard Nixon came out to the clubhouse to congratulate them, Grich dumped a can of beer over Nixon's head. In the strike shortened 1981 season, Grich tied the lead in home runs (22, along with Tony Armas, Dwight Evans, and Eddie Murray), led in slugging average (.543), and hit a career high .304. While with the Orioles, Grich appeared in the American League Championship Series (ALCS) in 1973 and 1974, when Baltimore lost to Oakland. The Angels made their first three postseason appearances during Grich's tenure, but fell in the ALCS each time; losing to the Orioles in 1979 and to the Milwaukee Brewers in 1982. Grich came closest in his final MLB season (1986), when the Angels led the ALCS 3 1 and needed just one more win to advance to the World Series. They blew a 5 2 lead to the Boston Red Sox in the ninth inning of Game 5, then lost the next two and were eliminated. Grich hit a home run in Game 5 that deflected off center fielder Dave Henderson's glove, putting the Angels on top 3 2. But with the Red Sox down to their final strike, Henderson hit a home run to put Boston ahead. In the post game interviews following Game 7, Grich announced his retirement at the age of 37. Over 17 major league seasons, Grich batted .266, with 320 doubles, 47 triples, 224 home runs, 864 runs batted in (RBI), 1,033 runs, 1,833 hits, 1,087 bases on balls, 104 stolen bases, and a .371 on base percentage in 2,008 games played. Commenting on his baseball career, he stated: "I was short on talent so I had to be long on intensity."
Атак-даңқ залына кандидат
Грих 1992 жылы Ұлттық бейсбол даңқы залына үміткер болуға лайық болды. BBWAA сайлауында ол 11 дауыс, немесе дауыс берушілердің 2,6% дауысын алды, бұл бюллетеньде қалу үшін қажетті 5% көрсеткіштен төмен. Сондықтан ол келесі BBWAA сайлауларынан шығарылды. Саберметриялық статистиканы пайдалану арқылы Грихтің Даңқ залына кіруіне күшті дәлелдер бар. 2017 жылғы мәліметтер бойынша, Грих Даңқ залында жоқ, бірақ үміткер болып табылатын позициялық ойыншылардың арасында ең жоғары Jaffe Wins Above Replacement Score (JAWS) көрсеткішіне ие, бірақ оның стандартты WAR көрсеткіші Билл Дален мен екінші базалық ойыншы Лу Уитакерден төмен. 1992 жылдан бері Даңқ залына енген үш екінші базалық ойыншының (Ветерандар комитетінің шешімімен енгендерді есептемегенде) Грихтің WAR көрсеткіші жоғары. JAWS көрсеткіші 10-нан астам Даңқ залына енген екінші базалық ойыншылардың көрсеткіштерінен жоғары. JAWS статистикасының маңыздылығы оның мансаптық және ең жақсы жылдардағы көрсеткіштерді ескеретінінде. Екінші базалық ойыншы ретінде 224 хоум-ран соққан Грих осы позициядағы Даңқ залына енген ойыншылардың арасында жоғары орын алады, өйткені ол мансабын аяқтаған кезде төртінші орында тұрды. Шындығында, 1970 жылдан 1986 жылға дейін (Грих мансабын өткізген кезеңде) тек Джо Морган Грихтен көп хоум-ран соқты (228), ал Грих RBI, ұпай саны, соққылар, қос соққылар және базаға шығу сияқты басқа да көрсеткіштер бойынша екінші орында тұрды. Грих кем дегенде 12 хоум-ран соғып, 80-нен астам базаға шыққан бес екінші базалық ойыншының бірі болды, ол мұны жеті рет жасады, бұл Роберто Аломар сияқты ойыншылардан көп. 80% позицияда ойнаған және кем дегенде 1000 ойын өткізген екінші базалық ойыншылардың OPS+ көрсеткіші бойынша Грих 125 OPS+ көрсеткішімен барлық уақытта бесінші орында тұр. 2019 жылғы Bill James Handbook нұсқасында Джеймс Грихті Даңқ залынан қалысқан ең жақсы позициялық ойыншылардың тізімінде 5-ші орынға қойды, ал MLB тарихшысы Джон Торн Грихтің Даңқ залына кіру мүмкіндігін қайта қарастыруға лайық ойыншы деп атады.
Grich became eligible for the National Baseball Hall of Fame in 1992. In the BBWAA election, he received 11 votes, or 2.6% of the vote, below the 5% threshold needed to stay on the ballot. He was therefore removed from future BBWAA ballots. Using sabermetric statistics there is a compelling case for Grich to be in the Hall of Fame. As of 2017, Grich has the highest Jaffe Wins Above Replacement Score (JAWS) of any eligible position player not in the Hall of Fame, although his standard WAR is lower than that of Bill Dahlen and fellow second baseman Lou Whitaker; of the three second basemen inducted into the Hall of Fame (excluding Veterans Committee picks) since 1992, Grich has a higher WAR than all three. There are more than ten Hall of Fame second basemen with a lower JAWS. The JAWS statistic is particularly compelling given that it incorporates both career and peak year statistics. His 224 home runs as a second baseman ranks highly among the Hall of Famers in the position, as he ranked fourth all time upon his retirement. In fact, from 1970 to 1986 (the time in which Grich played his career), only Joe Morgan hit more than Grich (228), and Grich was second in additional categories such as RBI, runs scored, hits, doubles, and walks. Grich was one of five second basemen to have at four occasions of at least twelve home runs and eighty walks in a season, which he did seven times, more than players such as Roberto Alomar. In OPS+ for second basemen that played 80% percent at the position with at least 1,000 games played, Grich is tied for fifth best alltime with a 125 OPS+. In the 2019 edition of the Bill James Handbook, James listed Grich as the 5th best position player missing from the Hall, and MLB historian John Thorn has stated Grich as the one player deserving of being reconsidered for the honor of being considered for the Hall of Fame.