Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландиядағы бұрынғы футбол клубы
Former association football club in Scotland
«Третий Ланарк Атлетик Клубы» Глазго қаласында орналасқан шотландтық футбол клубы болды. 1872 жылы 3-ші Ланаркшир мылтық еріктілерінің бөлімшесі ретінде құрылған клуб, 1872 жылы Шотландия футбол қауымдастығының (SFA) және 1890 жылы Шотландия футбол лигасының (SFL) негізін қалаушы мүшесі атанды. «Третий Ланарк» клубтың барлық тарихында SFL-дің жоғары дивизионында ойнады және 1903–04 жылдары лига чемпионы болды. Клуб сондай-ақ 1889 және 1905 жылдары Шотландия кубогын екі рет жеңіп алды. 1967 жылы клуб басқарудың нашарлығы салдарынан жұмылдырылып, SFL-де үшінші орын алғаннан кейін алты жыл өткен соң таратылды. «Третий Ланарк» клубының бұрынғы стадионы, Кросхиллдегі Кэткин Паркі, қазірге дейін ішінара сақталған және төменгі лига футболына пайдаланылуда. 1996 жылы «Третий Ланарк» деген атпен әуесқой футбол клубы құрылды, мақсаты клубтың атын қайтадан жоғары деңгейдегі футболға қайтару және Каткин Паркінде тұрақты түрде ойнауға оралу болды. 2008 жылы клуб қайтадан «Третий Ланарк АФК» болып құрылды және қазіргі таңда әуесқой командасы мен төрт жасөспірімдер командасы бар. Қайта құрылған клубтың төрағасы – Саймон Вейр.
Third Lanark Athletic Club was a Scottish football club based in Glasgow. Founded in 1872 as an offshoot of the 3rd Lanarkshire Rifle Volunteers, the club was a founder member of the Scottish Football Association (SFA) in 1872 and the Scottish Football League (SFL) in 1890. Third Lanark played in the top division of the SFL for the majority of the club's existence, and won the league championship in 1903–04. The club also won the Scottish Cup twice, in 1889 and 1905. Third Lanark went out of business in 1967, as a result of mismanagement, six years after having finished in third place in the SFL. Third Lanark's former ground, Cathkin Park in Crosshill, is still partially standing and is used for minor league football. In 1996, an amateur football club called Third Lanark was founded, with intentions of restoring the club's name to senior football, and returning to play regularly at Cathkin Park. In 2008, the club was reformed again as Third Lanark AFC and currently has an amateur team and four youth teams. The chairman of the reformed club is Simon Weir.
Құрылтай және кеңейту
Үшінші Ланарк ерікті күштердің бір бөлігі болған Үшінші Ланаркшир мылтық еріктілерінің футбол командасы ретінде құрылды. Команда 1872 жылдың 12 желтоқсанында Гласго қаласындағы Говард-стриттегі полк кеңсесінде өткен Үшінші Ланаркшир мылтық еріктілерінің жиналысында ресми түрде іске қосылды. Екі апта бұрын өткен алғашқы халықаралық достық матчтан шабыт алған сарбаздар өз командасын құруға бекінді. Сол матчтағы Шотландия құрамасының бірнеше ойыншысы, тек Queen's Park клубынан құралған, бұл полктің құрамында болған: Билли Диксон, Билли Маккиннон және Джозеф Тейлор. 1873 жылдың наурыз айында өткен алғашқы жылдық жиналыста конституцияға түзетулер енгізіліп, Queen's Park мүшелері Үшіншінің басшы лауазымдарын атқаруға рұқсат етілді. Ойыншылар алғашқыда Виктория жолындағы ескі жаттығу алаңында (қазіргі Гованхилл паркіне жақын, Стратбунго ауылының солтүстігінде, шамамен Хатчесон грамматикалық мектебінің бастауыш бөлімі орналасқан жерде) жаттықты. Клуб көп ұзамай жаңа алаңға, Эллисон және Холлибрук көшелерінің қиылысында орналасқан Кэткин паркіне көшті. Клуб 1890 жылы Шотландия футбол лигасының негізін қалаушы мүшесі болды. Ол кезде Үшінші Ланарк 1889 жылы Шотландия кубогын жеңіп алған, ал 1876 және 1878 жылдары финалда жеңіліске ұшыраған. 1903 жылы әскерилермен ресми байланыс үзілген кезде клубтың атауы Үшінші Ланарк AC болып өзгертілді. Сол жылы клуб екінші Хэмпден паркіне көшірілді, ол Queen's Park клубынан бос қалған және қайта жаңартылған, ал олар өздері үшінші Хэмпденге көшірілді. Үшінші Ланарк 1903–1904 жылдары осы жаңа Хэмпденде ойнауға мәжбүр болды, ал олардың өз алаңы, Жаңа Кэткин паркі деп аталды, олардың пайдалануы үшін қайта құрылды. Осы қиындықтарға қарамастан, олар сол маусымда Шотландия лигасының жалғыз чемпионы атанды, сондай-ақ 1905 жылы Шотландия кубогын қайта жеңіп алды. Шындығында, ойыншылардың тек төртеуі ғана Үшінші Ланарк клубында тіркелген. Тур кезінде олар 25 матч өткізіп, 24-інде жеңіске жетті, ал бір матч тең аяқталды, оның ішінде 24 маусымда Аргентина құрамасына қарсы өткен матч та бар. Олар 1925 жылы бірінші дивизионнан төмендеп, келесі он жылда үш рет төмендеу және үш рет көтерілумен «йо-йо клубы» ретінде танылды. Бірінші дивизионда Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін бекініп қана қоймай, клуб 1936 жылы тағы бір Шотландия кубогының финалына жетті, бірақ Рейнджерске 1:0 есебімен жеңілді. 1953 жылы төмендегеннен кейін, Үшінші Ланарк Рейнджерсті 1:0 есебімен жеңіп, 1954 жылы Глазго қайырымдылық кубогын жеңіп алды, және екі жылдан кейін Партик Тистл клубына қарсы дәл сол кубокты жеңіп алды, содан кейін 1957 жылы жоғары дивизионға оралды. 1959 жылғы Шотландия лигасы кубогының финалында «Хартс» клубына ұтылып, 1960–61 маусымының соңғы күні клуб тарихи жетістікке қол жеткізді. Үшінші Ланарк Кэткин паркінде «Гибернианды» 6:1 есебімен жеңіп, маусымда 100 гол соқты, ал бұл жеңіс Шотландияның жоғары дивизионында үшінші орынды қамтамасыз етті. Келесі маусымда «Тирдс» клубтың Еуропалық жарыстарға қатысқан жалғыз реті болды, олар Англия-Франко-Шотландия достық кубогында Францияның «Руэн» клубымен үйде және сыртта кездесті (7 желтоқсан 1961 жылы Кэткинде 4:0 есебімен «Руэн» жеңіске жетті, ал 9 мамыр 1962 жылы Францияда 2:1 есебімен жеңіліске ұшырады). Үшінші Ланарк өзінің соңғы үлкен кубогын, Глазго кубогын, 1963 жылдың 8 сәуірінде Хэмпден паркіндегі финалда «Селтик» клубын 2:1 есебімен жеңіп алды.
Third Lanark started as the football team of the Third Lanarkshire Rifle Volunteers (3rd LRV), part of the Volunteer Force. The team was formally founded on 12 December 1872 at a meeting of the Third Lanarkshire Rifle Volunteers in the Regimental Orderly Room in Howard Street, Glasgow. The soldiers, inspired by the first ever international friendly which had taken place two weeks previously, decided to form their own team. Several of the Scotland team in that match, made up solely of Queen's Park players, had been part of the regiment: including Billy Dickson, Billy MacKinnon and Joseph Taylor. and at the first AGM in March 1873, the constitution was amended to allow members of Queen's Park to become office bearers of Thirds. The players first used an old drill field on Victoria Road (north of the village of Strathbungo, close to today's Govanhill Park, roughly on the site of Hutcheson's Grammar School's Primary department), to train. The club soon moved a short distance to a new ground, Cathkin Park situated at the junction of Allison Street and Hollybrook Street. the club was a founder member of the Scottish Football League in 1890. By then, Third Lanark had already won the Scottish Cup in 1889, having fallen at the final in 1876 and 1878. The name was changed to Third Lanark AC in 1903, when official links with the military were severed. In the same year, the club moved to the second Hampden Park which had been vacated and deconstructed by Queen's Park who themselves had relocated to a new third Hampden. Third Lanark had to play much of the 1903–04 at this new Hampden while their own ground, renamed New Cathkin Park, was rebuilt for their use. Despite this upheaval, they won their only Scottish League championship in that season, as well as the Scottish Cup again in 1905 Indeed only four of the players were actually registered with Third Lanark. During the tour they played 25 matches, winning 24 and drawing the other game. including a game against the Argentina national side on 24 June. They dropped out of the top division for the first time in 1925 and spent a period as a 'yo yo club', with three relegations and three promotions in total over the next decade. As well as consolidating in Division One until the interruption of World War II, the club also reached another Scottish Cup Final in 1936, going down 1–0 to Rangers. After being relegated in 1953, Third Lanark beat Rangers 1–0 to lift the Glasgow Charity Cup in 1954, and captured the same trophy two years later against Partick Thistle, then returned to the top tier in 1957. After losing to Hearts in the 1959 Scottish League Cup Final, the last day of the 1960–61 season saw the club reach a historic landmark. Third Lanark beat Hibernian 6–1 at Cathkin Park to reach 100 goals for the season, and the win secured third place in Scotland's top division. The following season saw Thirds take part in European competition for the only time when the club faced Rouen of France home and away in the Anglo Franco Scottish Friendship Cup (Rouen won 4–0 at Cathkin on 7 November 1961 and 2–1 in France on 9 May 1962). Third Lanark won its final senior trophy, the Glasgow Cup, on 8 April 1963, beating Celtic 2–1 in the final at Hampden Park.
Таратудан кейін
Үшінші Ланарк таратылғаннан кейін, бірқатар Үшінші Ланарк жанкүйерлері Куинс Парк немесе Клайд сияқты басқа жергілікті клубтарды жақтауға көшті, ал кейбіреулері «Ескі Фирманы» қолдады. Жақын жердегі «Поллок» жастар клубы да көптеген жаңа жанкүйерлерге ие болды. Шотландияның көптеген басқа клубтары таратылғаннан кейін аматорлық деңгейде қайта құрылса, Үшінші Ланарк үшін ұзақ жылдар бойы мұндай жаңару болған жоқ. Бұл, Үшінші Ланарк ұзаққа созылған құлдырау кезеңін бастан өткергендіктен, көптеген жанкүйерлер клубта болған оқиғалардан шаршап, оны қайта жандандыруға күш салуға құлшынбады деп есептеледі. Кейіннен жастар командасы «Үшінші Ланарк Атлетик» (Розенбанк паркінде ойнайды) деген атты қабылдады, сондай-ақ әйелдер командасы да осы атты алды. Кейде Каткинде Үшінші Ланарк командасынан құралған көрмелік матчтар өткізілді. Бұрынғы Глазго парламент депутаты сэр Тедди Тейлор 1967 жылы клубтың қандай да бір түріде жалғасу мүмкіндігі сақталғанда, банкроттардан «Third Lanark Athletic Club Ltd» компаниясының атауын сатып алды.
After Third Lanark went into liquidation, some Third Lanark fans began supporting other local clubs such as Queen's Park or Clyde, and others began supporting the Old Firm. The nearby Junior club Pollok also received many new fans. Although most other Scottish teams that went into liquidation were later reformed as amateur sides, there was no such resurrection for Third Lanark for many years. It has been suggested that this was because there was such a prolonged period of downfall for Third Lanark that many fans felt too tired of what had gone on at the club to try to bring it back. A youth team later adopted the name "Third Lanark Athletic" (playing at Rosebank Park), as did a ladies' team. Occasionally exhibition matches were staged at Cathkin with a scratch Third Lanark team. Former Glasgow MP Sir Teddy Taylor bought the company name "Third Lanark Athletic Club Ltd" from the sequestrators in 1967, when there remained the possibility of the club continuing in another form.
Әуесқойлық жағынан қайта тууы
Үшінші Ланарк өзінің қазір қираған Кэткин Парк стадионына оралды, және Үлкен Глазго Аматор Лигасында ойнады. 2008 жылдың 9 маусымында клубтың төрт адамнан тұратын делегациясы баспасөзге күтпеген мәлімдеме жасады, Үшінші Ланарк клубы Шотландия Футбол Лигасына қайта оралуға мүдделі екенін, себебі SPL командасы Гретна SFL-ден шығу туралы шешім қабылдады. Бос орынға Спартанс, Коув Рейнджерс, Аннан Атлетик, Престон Атлетик және Эдинбург Сити де үміткер болды. Алайда, Үшінші Ланарк SFL-ге қатысу үшін ресми өтініш бермеді, және клуб Үлкен Глазго Аматор Лигасының 3-дивизионында қалды. Бос орын соңында Аннан Атлетикке берілді. Соңғы кезде клубты қайта жандандыруға бағытталған әрекеттер жасалып жатыр. Third Lanark A. F. C. – 2018–19 маусымынан бастап Орталық Шотландия Әуесқой Футбол Лигасында ойнайтын әуесқой команда. Бұрын команда Батыс Шотландия AFL және Үлкен Глазго Премиер AFL лигаларында өнер көрсеткен. 2018 жылдан бері команда өз ойындарын Торйглен аймақтық футбол орталығында (Каткин Паркіне жақын орналасқан заманауи кешен) және Глазгоның Кастлмилк ауданындағы Барлия футбол орталығында өткізеді, ал бұрынғы маусымдарда Фуллартон Паркінде (Vale of Clyde F. C. клубының үй стадионы) ойнаған.
Third Lanark returned to its now dilapidated Cathkin Park home, playing in the Greater Glasgow Amateur League. On 9 June 2008, a four man delegation from the club made a surprise announcement to the press, stating that Third Lanark AC would be interested in returning to the Scottish Football League, after SPL team Gretna decided to withdraw from the SFL. The other contenders for the vacant league place were Spartans, Cove Rangers, Annan Athletic, Preston Athletic and Edinburgh City. However, there was no formal application from Third Lanark to enter the SFL, and the club remained in Division 3 of the Greater Glasgow Amateur League. The vacant senior League place finally went to Annan Athletic. In recent times, there have been moves towards reviving the senior club. Third Lanark A. F. C. is an amateur team who, as of the 2018–19 season, play in the Central Scottish Amateur Football League. The team previously competed in the West of Scotland AFL and the Greater Glasgow Premier AFL. As of 2018, the team is playing its home games at the Toryglen Regional Football Centre (a modern facility a short distance from Cathkin Park) and at the Barlia Football Centre in Glasgow's Castlemilk district, having played at Fullarton Park (home of Vale of Clyde F. C.), in prior seasons.
Есімдік
Үшінші Ланарк "Үшіншілер", "Жауынгерлер", "Қызыл халатшылар" және "Хи Хи" деп белгілі болды. Соңғы лақап аты 1890 жылдардың аяғындағы матч кезінде пайда болған деген әңгіме бар, онда қорғаушы допты стадионнан сонша биіктеп тепті де, көрершілер "Жоғары-жоғары-жоғары!" деп айқайлай бастады, содан бері бұл лақап клубқа жабысты. Жақтастары клуб матчтарында команданы жеңіске шақыру үшін әдетте "Хи Хи Хи!" деп ән салатын. Гласгоу қаласының Горбальс ауданындағы Крон-стриттің оңтүстік жағында, клубтың Кэткин-парк стадионынан шамамен бір миль қашықтықта "Hi Hi Bar" деп аталатын паб болды.
Third Lanark was known as Thirds, the Warriors, the Redcoats, and the Hi Hi. The last nickname was rumoured to have started during a match in the late 1890s, when a defender kicked the ball so high out of the ground that the crowd started screaming "High High High" and that nickname stayed with the club ever since. The fans invariably started to sing "Hi Hi Hi!" as a battle cry to encourage the team to victory during the club's matches. There was a public house called The Hi Hi Bar at the southern end of Crown Street in the Gorbals area of Glasgow, about one mile from the club's Cathkin Park stadium.
Жер
Үшінші Ланарк клубы құрылғаннан бастап 1903 жылға дейін түпнұсқалық Кэткин Паркінде ойнады, содан кейін Куинс Парк клубының Хэмпден Парк алаңын иелігіне алып, оны Нью Кэткин Парк деп атады, ал Куинс Парк Флорида тауындағы жаңа Хэмпден Паркке көшіп өтті. Нью Кэткин Паркі қазір Глазго қалалық кеңесінің меншігінде, және алаңның үш жағындағы террасаның үлкен бөлігі сақталған күйде.
Third Lanark played at the original Cathkin Park from their foundation until 1903, at which time they took over Queen's Park's Hampden Park ground, renaming it New Cathkin Park, while Queen's Park moved to a new Hampden Park in Mount Florida. New Cathkin Park is currently owned by Glasgow City Council, and large areas of the terracing remain intact on three sides of the ground.
Меншік құқығы мен қаржы
Үшінші Ланарк 1903 жылы құрылды. Бастапқы акционерлерінің көп бөлігі клубқа инвестиция жасауға мүмкіндігі бар орта тап жанкүйерлері болды. Олардың өте азы бизнесмендер немесе кәсіпкерлер еді.
Third Lanark was incorporated in 1903. Its initial shareholders were mostly middle class fans who were wealthy enough to invest in the club. Very few of them were business people or entrepreneurs.
NameYearsHonoursJimmy Carabine1946–1950Alec Ritchie 1950–1954Glasgow Merchants Charity Cup (1951–52, 1953–54)James S. Blair1954–1955Bill Hiddelston 1955–1957Glasgow Merchants Charity Cup (1955–56)Bob Shankly1957–1959George Young1959–1962Scottish League Cup runners up 1959–60Willie Steel1963–1964Glasgow Cup (1962–63)Bobby Evans1964–1965Bill Hiddelston1965–1966Frank Joyner1966–1967Bobby ShearerJanuary–June 1967