Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұялы телефондар
Portable telephone that connects to a landline
mobile/cellular phones
Сымсыз телефон немесе портативті телефон – радио байланыс арқылы қоғамдық телефон желісіне қосылған базалық станциямен байланысатын портативті телефон құрылғысы. Оның жұмыс істеу радиусы шектеулі, әдетте бір ғимарат ішінде немесе базалық станциядан қысқа қашықтықта болады. Сымсыз телефон ұялы телефоннан жұмыс радиусының шектеулілігімен және абоненттік жайлардағы базалық станцияға тәуелділігімен функционалдық тұрғыдан ерекшеленеді. PHS және DECT сияқты қазіргі сымсыз телефон стандарттары сымсыз және ұялы телефондар арасындағы бұрынғы айқын шекараны жойды; байланыс ауысуы (handover) сияқты әр түрлі жетілдірілген мүмкіндіктерді, сондай-ақ деректерді беру және тіпті, шектеулі көлемде, халықаралық роумингті енгізді. Арнайы модельдерде коммерциялық ұялы байланыс операторы базалық станцияларды ұстауы мүмкін, ал пайдаланушылар осы қызметке жазылуы мүмкін. Сымды телефоннан айырмашылығы, сымсыз телефонға желілік электр энергиясы қажет (базалық станцияны қуатпен қамтамасыз ету үшін). Сымсыз телефон құрылғысында қайта зарядталатын батарея орнатылған, ол телефон базалық станцияда тұрғанда қайта зарядталады.
A cordless telephone or portable telephone has a portable telephone handset that connects by radio to a base station connected to the public telephone network. The operational range is limited, usually to the same building or within some short distance from the base station. A cordless telephone differs functionally from a mobile telephone in its limited range and by depending the base station on the subscriber premises. Current cordless telephone standards, such as PHS and DECT, have blurred the once clear cut line between cordless and mobile telephones by implementing cell handoff (handover); various advanced features, such as data transfer; and even, on a limited scale, international roaming. In specialized models, a commercial mobile network operator may maintain base stations and users subscribe to the service. Unlike a corded telephone, a cordless telephone needs mains electricity (to power the base station). The cordless handset contains a rechargeable battery, which the base station re charges when the handset rests in its cradle.
Тарих
Радиотелефония (сымсыз телефон) сымсыз телефондардан кем дегенде 20 жыл бұрын пайда болды. Біріншісі – МТС, яки Мобильді телефон қызметі 1946 жылы қолданысқа енді. Қызмет көрсету аумағын мүмкіндігінше кең қамту мақсатында, қуаты өте төмен болды, ал алғашқы түтік технологиясы жабдықты үлкен және ауыр етті. 1964 жылы екінші буын радиотелефон, немесе IMTS, яки Жаңартылған мобильді телефон қызметі іске қосылды. 1963 жылдан бастап Bell Laboratories инженерлерінің шағын тобына практикалық және толыққанды жұмыс істейтін дуплексті сымсыз телефон жасау міндеті жүктелді. Командаға (әліпбилік тәртіппен) кірді: С.М. Баер, Г.С. Балцер, Ж.М. Браун, В.Ф. Клеменси, М. Розенталь және В. Зинсмейстер, В.Д. Гуддейлдің басшылығымен.
Radio telephony (telephony without wires) predated cordless phones by at least two decades. The first, MTS, or Mobile Telephone Service went into service in 1946. Because the range was intended to cover the widest possible service area, capacity was extremely low, and the early tube technology made equipment rather large and heavy. The second generation radio telephone, or IMTS, or Improved Mobile Telephone Service became active in 1964. Beginning in 1963, a small team of Bell Laboratories engineers were tasked with developing a practical and fully functional duplex wireless telephone. The team included (in alphabetic order): S. M. Baer, G. C. Balzer, J. M. Brown, W. F. Clemency, M. Rosenthal, and W. Zinsmeister, under the direction of W. D. Goodale, Jr.
1964-65 жылдары олар Bell Labs Holmdel N.J. нысанының маңында сынақтан өтті және жиналды. Жүйе 35 және 43 МГц жолақтарында FM, төмен қуатты таратушы және сезімтал супергетеродин қабылдағышын пайдалана отырып, кристаллмен басқарылатын арналарда эксперименттік лицензия бойынша жұмыс істеді. Телефонның барлық функцияларын, соның ішінде қоңырау шалу мен түйіп тастау, сыртқы тондық бақылау жүйесі арқылы толық бақылауда ұстады. Үйге арналған модель стандартты (бірақ көлемді) телефон гарнитурасына ұқсас етіп жасалды. Базалық станция – стандартты телефон желісіне қосылған шағын қорап. 50-ге жуық дана Western Electric модельдер шеберханасында (Андовер, Массачусетс штаты) жасалды, Бостон және Финикс аймақтарындағы екі Bell System орнында сынақ жүргізу үшін. Жобаның толық сипаттамасы Bell Laboratories Record журналының 45-ші томында (1967) жарияланды. 1966 жылы Джордж Свейгерт «толық дуплексті сымсыз байланыс аппараты» үшін патентке өтініш берді. 1969 жылдың маусымында ол патент алды. Екінші дүниежүзілік соғыста Гуадалканал және Бугенвиль аралдарында (Оңтүстік Тынық мұхиты) радиооператор болған Свейгерт, жоғары лауазымды командирлер үшін майдан даласындағы байланысты жақсарту мақсатында, оқытылмаған персонал үшін толық дуплекс тұжырымын жасады. Свейгерт 1960 жылдардың соңында AT&T телефон желілеріне тұтынушы электроникасын тікелей қосуды белсенді түрде қолдады. Сол кездегі телефон компаниялары үшінші тарапты жабдықтарды өз желілеріне қосуға рұқсат бермеді; телефондардың көпшілігі Western Electric компаниясы жасап, AT&T клиенттерге жалға берді. Картерфон байлағышы, екі тарапты радионы телефонмен байланыстыруға арналған қарапайым құрылғы, 1968 жылдың 26 маусымында Федералдық байланыс комиссиясының тұтынушы жабдықтарын телефон желілеріне тікелей қосуға тыйым салуын күштен шығаруға (бұл «Картерфон шешімі» деп белгілі) әкелді. Картерфон сияқты алғашқы сымсыз телефондар қоғамдық телефон желісіне акустикалық (электрлік емес) түрде қосылды. 1977 жылы Дуглас Г. Талли мен Л. Дюэн Грегориге телефон станциясының телефон желісіне тікелей қосылған базалық станциясы мен қайта зарядталатын батареямен қуатталатын таратушы, қабылдағыш және басқару схемаларын қамтитын шағын, ықшам сымсыз телефон аппаратынан тұратын мобильді блок арасындағы екі жақты дауыстық байланыс желісі үшін патент берілді. Сақиналы сигналдар, ілгекпен және ілгектен тыс сигналдар және диал импульстер үшін барлық логикалық басқару үшін бір логикалық тон жіберіледі және анықталады. 1980 жылдардың басында сымсыз телефондар үйлерде және жұмыс орындарында кеңінен қолданыла бастады. «Нью-Йорк Таймс» газетінің хабарлауынша, АҚШ-та 1980 жылы сатылған сымсыз телефондардың саны 50 мыңнан 1982 жылы 1 миллионға дейін өсті. Олар ыңғайлылығы мен тасымалданатындығы үшін тез танымал болды, радиосигналға тәуелділігінен тыңдау немесе басқа да заңбұзушылықтар жасалуы мүмкін деген қорқынышқа қарамастан. 1994 жылы 900 МГц жиілік диапазонындағы цифрлық сымсыз телефондар тұтынушыларға қолжетімді болды. Бұл жаңа телефон түрлері кедергілерді сүзгілей алуы және сигналдары қабырғаларды оңай тесіп өте алуы себепті жақсырақ дыбыс сапасын қамтамасыз етті. Цифрлық сигналдар телефондардың қауіпсіздігін арттырды және тыңдау мүмкіндігін азайтты; аналогты сымсыз телефон әңгімелерін тыңдау салыстырмалы түрде оңай болды. 1995 жылы сымсыз телефондар үшін сандық таралған спектр (DSS) енгізілді. Бұл технология сандық дауыс беруді бірнеше жиілікке таратуға мүмкіндік берді, жеке өмірді жақсартты және әртүрлі абоненттер арасындағы кедергілерді азайтты.
By 1964, breadboard models were working in the lab. During 1964 65 these were refined and packaged to test around the Bell Labs Holmdel N. J. facilities. The system operated under an experimental license on crystal controlled channels in the 35 and 43 MHz bands using FM, a low power transmitter and a sensitive superhet receiver. Full supervision of all telephone functions, including on off hook and dialing was provided via an out of band tone supervision system. The model developed for home use was designed to look like a standard (although bulky) telephone handset. The base station was a small box connected to a standard telephone network. About 50 units were built in a Western Electric model shop in Andover Mass. for field trials in two Bell System locations in the Boston and Phoenix area. The overall project was described in the Bell Laboratories Record, Volume 45 (1967). In 1966, George Sweigert submitted a patent application for a "full duplex wireless communications apparatus". He was awarded in June 1969. Sweigert, a radio operator in World War II stationed at the South Pacific Islands of Guadalcanal and Bougainville, developed the full duplex concept for untrained personnel, to improve battlefield communications for senior commanders. Sweigert was an active proponent for directly coupling consumer electronics to the AT&T owned telephone lines in the late 1960s. The telephone companies at the time did not permit third party equipment to be connected to their lines; most telephones were made by Western Electric and leased to the customer by AT&T. The Carterfone coupler, a crude device for interconnecting a two way radio with the telephone, led to the reversal of the Federal Communications Commission ban on direct coupling of consumer equipment to phone lines (known as the landmark Carterfone decision) on June 26, 1968. The original cordless phones, like the Carterfone, were acoustically (not electrically) connected to the public telephone network. In 1977, Douglas G. Talley and L Duane Gregory were granted for a duplex voice communication link including controls provided between a base station connected directly to a telephone line of a telephone exchange and a mobile unit consisting of a small, compact cordless telephone instrument containing transmitter, receiver and control circuits powered by a rechargeable battery pack. A single logic tone is transmitted and detected for all logical control for ring signals, on hook and off hook signals and dial pulses. Cordless phones became widely used in home and workplaces during the early 1980s. According to The New York Times, the number of cordless phones sold in the United States grew from 50,000 in 1980 to 1 million in 1982. They quickly became popular because of their convenience and portability, despite fears that their reliance on radio signals would make them vulnerable to eavesdropping or other malfeasance. In 1994, digital cordless phones in the 900 MHz frequency range became available to consumers. These new types of phones provided better audio quality because it could filter out interference and its signals could penetrate walls more easily. Digital signals allowed the phones to be more secure and decreased eavesdropping; it was relatively easy to eavesdrop on analog cordless phone conversations. In 1995 digital spread spectrum (DSS) was introduced for cordless phones. This technology enabled the spreading of the digital voice transmission over multiple frequencies, improving privacy and reducing interference between different subscribers.
АҚШ-тан тыс жерлерде
Еуропада 1.9 ГГц (1880–1900 МГц) жиілік диапазоны DECT телефон стандартының пайда болуынан бастап осы стандартқа бөлінген. DECT, еуропалық жиілік диапазонында және оған байланысты жиіліктерде Солтүстік Американы қоспағанда, әлемнің барлық аймақтарында басқа сымсыз телефон стандарттарын ығыстырды.
In Europe, the 1.9 GHz (1880–1900 MHz) band was set aside for the DECT phone standard from its inception. DECT, on its European band & related frequencies, has largely displaced all other cordless phone standards worldwide except for North America.
Қауіпсіздік
Көптеген аналогты телефон сигналдарын радио сканерлер оңай қабылдайды, бұл ауқымдағы кез келген адамға әңгімелерді тыңдауға мүмкіндік береді (бірақ мұндай әрекет көптеген елдерде заңсыз). Көптеген мұндай аналогты модельдер әлі де өндірілсе де, тыңшылық қаупін азайту үшін қазіргі заманғы цифрлық технология бар. Цифрлық таралым спектрі (DSS) әдетте аудио сигналды (3 кГц енімен) псевдорандомдық түрде жиіліктердің өте кең диапазонына тарату үшін жиіліктерді ауыстыруды қолданады. Сигналды кеңірек жолақтың ішінде тарату – бұл артық көшірме түрі және сигнал мен шу арақатынасын арттырады, соның салдарынан қашықтық артады және кедергіге төзімділік жоғарылайды. Жоғары жиілікті жолақтар осы кең жолақты сигналдарға көбірек орын береді. Сканер сияқты аналогты қабылдағыш үшін DSS сигналы шудың шашыраған ұрықтары сияқты естіледі. Тек сәйкес псевдорандомдық санды қолданатын базалық құрылым ғана сигналды декодтай алады, және ол әрбір телефонды зарядтағышқа қойған сайын мыңдаған бірегей кодтардың бірін таңдайды. Сонымен қатар, сигналдың цифрлық табиғаты оның шуға төзімділігін арттырады, ал кейбір жүйелер қосымша қауіпсіздік үшін цифрлық сигналды шифрлайды.
Many analog phone signals are easily picked up by radio scanners, allowing anyone within range to listen in on conversations (though this is illegal in many countries). Though many such analog models are still produced, modern digital technology is available to reduce the risk of eavesdropping. Digital Spread Spectrum (DSS) typically uses frequency hopping to spread the audio signal (with a 3 kHz bandwidth) over a much wider range of frequencies in a pseudorandom way. Spreading the signal out over a wider bandwidth is a form of redundancy, and increases the signal to noise ratio, yielding longer range and less susceptibility to interference. Higher frequency bands provide more room for these wide bandwidth signals. To an analog receiver like a scanner, a DSS signal sounds like bursts of noise. Only the base unit using a matching pseudorandom number can decode the signal, and it chooses from one of thousands of such unique codes each time the handset is returned to the cradle. Additionally, the digital nature of the signal increases its tolerance to noise, and some systems even encrypt the digital signal for additional security.
Сымсыз телефон қоңыраулары
Роумингтік сымсыз телефон түрлері бар, олар белгілі бір базалық станцияға байланысты болмайды, бірақ дәстүрлі ұялы (жасушалық) телефон желілерін де пайдаланбайды. Олар көбінесе DECT, 2,4 ГГц лицензияланбаған спектр немесе 802.11a/b/g стандарттарына негізделген сымсыз LAN технологиясы сияқты цифрлық технологияларды қолданады. Аналогтық нұсқалары да бар, олар үлкен қашықтыққа сигнал беруге мүмкіндік береді, бірақ құпиялылық пен дауыс сапасы нашарлауы мүмкін. Сымсыз телефон қол жетімді нүктеге немесе осы технологияны қолдайтын базалық станцияға қосылады. Сымсыз деректерге қол жеткізу нүктелерін пайдаланатын телефондар IP дауыс беру қызметін пайдалана алады, осылайша PSTN-ге қосылуды қызмет провайдері басқаратын қашықтағы шлюзге ауыстыру үшін кеңжолақты интернет байланысын қолданады.
Roaming cordless phone handsets exist which are not tethered to any particular base station, but which also do not use traditional mobile (cellular) phone networks. These most commonly use digital technologies like DECT, 2.4 GHz unlicensed spectrum, or 802.11a/b/g standards based wireless LAN technology. Analog equivalents do exist and can provide longer reach, but with potential loss of confidentiality and voice quality. The cordless phone handset connects to a wireless access point or base station that supports the same technology. A Voice over IP service can be used by phones that use wireless data access points, thus using a broadband Internet connection to defer the connection to the PSTN to a remote gateway operated by the service provider.
Денсаулық және қауіпсіздік
Сымды телефондар телефон компаниясының орталық станциясының батареяларымен қуатталатынымен қарама-қайшы, сымсыз телефонның базалық станциясы жұмыс істеу үшін электр қуатын қажет етеді. Электр қуаты үзілген кезде сымсыз базалық станция жұмыс істемейді, ал сымды телефондар жұмысын жалғастыра береді.
Unlike wired telephones that are powered from the telephone company's central station batteries, a cordless phone base station required electrical power to operate. During a power interruption, the cordless base station will not be operable, while wired sets may continue to operate.