Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық фотограф, американдық жазушы.
American photographer
the American writer
Элизабет Элис Остин (17 наурыз 1866 – 9 маусым 1952) – Стейтен аралында жұмыс істеген американдық фотограф. Ол көше фотосуреттерімен және Виктория дәуіріндегі әйелдердің өмірі мен қарым-қатынастарын жақыннан бейнелеуімен ең танымал.
Elizabeth Alice Austen (March 17, 1866 – June 9, 1952) was an American photographer working in Staten Island. She is best known for her street photography and her intimate depictions of women's lives and relationships in the Victorian era.
Өмірбаян
Элис Остин 1866 жылдың 17 наурызында Нью-Йорк штатының Роузбанк қаласында Элис Корнелл Остин мен Эдвард Стопфорд Мунн отбасында дүниеге келді. Оның бес атасы Питер Таунсенд, американдық революциялық соғыс кезінде британдық кемелердің өтуін тоқтату үшін пайдаланылған Гудзон өзені тізбегін жасаған, танымал «Стерлинг темір жұмысының» иесі болған. Остиннің әкесі 1869 жыл шамасында отбасын тастап кеткендіктен, Остин мен анасы отбасының Виктория стиліндегі готикалық фермасына көшіп, оны «Clear Comfort» деп атады. Олар Остиннің анасының ата-анасымен, оның әкесі, әпкесі және күйеуімен бірге тұрды. Ол кішкентай кезінен-ақ түрлі іс-әрекеттер мен хоббилерге бейімделді, ал он жасында оның әкесі Освальд оны фотосуретке таныстырды.
Alice Austen was born Elizabeth Alice Austen on March 17, 1866 in Rosebank, New York to Alice Cornell Austen and Edward Stopford Munn. Her great great grandfather, Peter Townsend, was the owner of Sterling Iron Works famous for forging the Hudson River Chain used to thwart British ships during the American Revolutionary War. Austen's father abandoned the family around 1869, prompting Austen and her mother to move to her family's Victorian Gothic farmhouse, nicknamed Clear Comfort, where they lived with Austen's maternal grandparents, her uncle, and her aunt and her husband. She was encouraged at a young age to pursue various activities and hobbies, and was first introduced to photography at the age of ten by her uncle Oswald.
Фотография
Остин өзін-өзі оқытқан фотограф болды және негізінен фотосурет тақталарын және Scovill компаниясы жасаған камераны пайдаланды. Ол сондай-ақ фотосуреттері туралы ақпаратты, атап айтқанда, шыны пластинканың маркасын, диафрагманы және экспозиция уақытын мұқият жазды. Остин қараңғы бөлмені пайдаланды, бұл бөлме оның тағысы, Рутгерс университетінің химия профессоры және әуесқой фотограф болған кісі жасаған болуы мүмкін. Ол 1930 жылдарға дейін 7000-нан астам фотосурет түсірді, ең бастысы Нью-Йорктің иммигрант халқы, Виктория дәуіріндегі әйелдердің жеке өмірі мен қызметтері, сондай-ақ Еуропаға жасаған саяхаттарын бейнеледі. Остин байлығының арқасында өзін-өзі қамтамасыз еткендіктен және әдетте өзінің жұмысын сатпағандықтан, ол әуесқой фотограф саналады. Оның жұмысы 1896 жылы Вайолет Уордтың «Bicycling for Ladies» кітабында жарияланды, бірақ авторлық құқығы көрсетілмеді. Оның көптеген жұмыстары жеке қарау үшін арналған, себебі олар Виктория дәуіріндегі әйелдер арасындағы жақын қарым-қатынастарды және дәстүрлі емес өмір салтының көріністерін бейнелейтін, мысалы, темекі шегу, киім ауыстыру және велосипед тебу сияқты жайттарды қамтыды. 1929 жылы Остин Уолл-стриттегі құлау кезінде жинаған ақшасынан айырылды, содан кейін ол және Тейт Ұлы депрессия кезінде қаржылық қиындықтарға тап болды. Екеуі де өзін-өзі асырау үшін жұмыс істеді, Тейт би сабақтары берді және қысқа мерзімге үйлерінде шайхана ашты. 1951 жылы тарихшы және бұрынғы LIFE журналының жазушысы Оливер Дженсен оның фотосуреттерін тапты, олар Стейтен-Айленд тарихи қоғамына тапсырылды. Драматург Робин Райстың «Алиса қара мен ақ» пьесасы Остиннің 1876 жылдан 1951 жылға дейінгі өмірін көрсетеді. Пьеса сонымен қатар Оливер Дженсеннің Остинді және оның шыны пластинкаларының негативтерін іздеуі мен табуын баяндайды. Пьесаның тұңғыш көрсетілімі 2013 жылы Кентукки орталығында, ал 2016 жылы Остиннің туғанына 150 жыл толуына орай Нью-Йорктегі 59E59 театрларында өтті. Бұл пьеса сонымен қатар Небраска штатының Омаха қаласындағы Ұлы жазықтықтар театры конференциясында StageWrite Women's Theatre Initiative Award сыйлығын жеңіп алды. 2022 жылы ғалым Памела Баннос пен Алиса Остин үйі мұражайының бірлескен жобасымен жасалған «My Dear Alice» подкасты жарық көрді, онда Остиннің түрлі достары мен отбасы мүшелерімен жүргізген хат алмасуларынан үзінділер ұсынылды.
Austen was a self taught photographer, and primarily used photographic plates and a camera manufactured by the Scovill Company. She also meticulously recorded information about her photographs, including the glass plate brand, aperture, and exposure time. Austen used a darkroom, likely designed by her uncle, an amateur photographer and chemistry professor at Rutgers University, and produced over 7,000 photographs up through the 1930s, most notably depicting New York's immigrant populations, the inner lives and activities of Victorian women, and her travels to Europe. Austen is considered an amateur photographer as she was independently wealthy and typically did not sell her work to support herself. Her work was also published in Violet Ward's Bicycling for Ladies in 1896, although she was not credited. The majority of her work was intended for private viewing, as they depicted intimate relationships between Victorian women and scenes from a non traditional lifestyle, which including smoking, cross dressing, and biking. In 1929, Austen lost her savings in the Wall Street Crash, and she and Tate financially struggled throughout the Great Depression. The two women worked to support themselves, with Tate offering dance classes and the brief establishment of a tea room in their home. In 1951, historian and former LIFE magazine writer Oliver Jensen discovered her photographs, which had been transferred to the Staten Island Historical Society. Playwright Robin Rice's drama Alice in Black and White traces Austen's life from 1876 to 1951. The play also follows Oliver Jensen's search for and discovery of Austen and her glass plate negatives. The play first premiered at the Kentucky Center in 2013, and then at 59E59 Theaters in New York City in 2016, the 150th anniversary of Austen's birth. The play also received the StageWrite Women's Theatre Initiative Award at the Great Plains Theatre Conference in Omaha, Nebraska. In 2022, a podcast created by scholar Pamela Bannos in collaboration with the Alice Austen House Museum, titled My Dear Alice, was released, featuring excerpts from Austen's correspondence with various friends and family.