Жюлия Маргарет Кэмерон: 19 ғасыр фотосуретшісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Британдық фотограф (1815–1879) американдық автор.

Джулия Маргарет Кэмерон (11 маусым 1815 – 26 қаңтар 1879) – британдық фотограф, 19 ғасырдың ең маңызды портретшілерінің бірі саналады. Ол белгілі викториялықтардың жұмсақ фокуспен түсірілген жақын портреттерімен және мифология, христиандық және әдебиет кейіпкерлерін бейнелейтін иллюстрациялық суреттерімен танымал. Ол Калькуттада дүниеге келді, ағылшын-үнді жоғары сыныбының арасында танымал болғаннан кейін Лондонға көшіп, мәдени элитамен байланыс орнатты. Содан кейін Уайт аралындағы Фрешвотер ауылында жеке әдеби салонын құрды. Кэмерон 48 жасында фотосуретке бейімделді, қызы оған фотоаппаратты сыйлық ретінде бергеннен кейін. Ол көптеген портреттер жасап, «тірі кескіндемелер», театр, 15 ғасыр итальян суретшілері және заманауи суретшілерден шабыттанған аллегориялық суреттерді жасады. Ол көптеген туындыларын «Норман альбомы» сияқты альбомдарда жинақтады. 12 жыл ішінде шамамен 900 фотосурет түсірді. Кэмеронның туындылары өз замандастары арасында қырқыс пікір тудырды. Сыншылар оның жұмсақ фокустағы және әсері жоқ суреттерін сынап, иллюстрациялық фотосуреттерін әуесқойлық деп санады. Дегенмен, Генри Тейлор, Чарльз Дарвин және сэр Джон Гершель сияқты суретшілер мен ғалымдардың портреттері жоғары бағаланды. Оның суреттерін Аделина Мари мен Джеймс Питер Пэтл «ерекше күшті» деп сипаттаған. Джеймс Пэтл Шығыс Үндістан компаниясында Үндістанда жұмыс істеді. Оның отбасы көп жыл бойы Шығыс Үндістан компаниясымен байланыста болды. Ол өзінің әулетін 17 ғасырдағы Лондонның Чансери-Лейн ауданында тұрған ата-бабасына дейін анықтады. Аделинаның анасы француз аристократы және Мари Антуанеттаның пажын, король Людовик XVI-ның «Гарде дю Кор» полкіндегі офицер болған Шевалье Амброз Пьер Антуан де л’Этанның қызы болды. Джеймс Калькуттада қайтыс болғаннан кейін, оны Камбервеллде жерлеу үшін ром шамымен Лондонға жеткізді. Джулия ата-анасының он баласының төртіншісі еді. Үш бала нәресте шағында қайтыс болды. Джулия мен оның алты әпкесі викториялық киімге қарағанда үнді жібегі мен шальдарын артық көретін. Бала кезінде әпкелер білім алу үшін Францияға жіберілді, Джулия 1818-1834 жылдары Версальде анасының әжесімен бірге тұрды, содан кейін Үндістанға оралды. Джулияның әпкелерінің барлығы да тиімді некелер жасады. Үлкен әпкесі Аделина генерал-лейтенант Колин Маккензиге тұрмысқа шықты. София сэр Джон Уоррендер Далримплге тұрмысқа шықты. Луиза жоғары сот судьясы болған Генри Винсент Бейлиге тұрмысқа шықты. Мария доктор Джон Джексонға тұрмысқа шықты. Сара (Сара) Шығыс Үндістан компаниясының директоры сэр Генри Тоби Принсепке тұрмысқа шықты және Кенсингтондағы Кіші Голландия үйінде тұрды, ол маңызды интеллектуалдық орталыққа айналды. Олардың балаларының арасында Джулияның құдасы Джулия Стивен болды. Вирджиния Пэтл Виконт Истнор Чарльз Сомерс Коксқа (кейін 3-ші граф Сомерс) тұрмысқа шықты. Олардың үлкен қызы – тәртіп сақтаушы леди Генри Сомерсет, ал кішісі – леди Аделина Мари Бедфорд герцогинясы болды.

Julia Margaret Cameron (; 11 June 1815 – 26 January 1879) was a British photographer who is considered one of the most important portraitists of the 19th century. She is known for her soft focus close ups of famous Victorians and for illustrative images depicting characters from mythology, Christianity, and literature. She was born in Calcutta, and after establishing herself among the Anglo Indian upper class, she moved to London where she made connections with the cultural elite. She then formed her own literary salon in the seaside village of Freshwater, Isle of Wight. Cameron took up photography at the age of 48, after her daughter gave her a camera as a present. She quickly produced a large body of portraits, and created allegorical images inspired by tableaux vivants, theatre, 15th century Italian painters, and contemporary artists. She gathered much of her work in albums, including The Norman Album. She took around 900 photographs over a 12 year period. Cameron's work was contentious in her own time. Critics derided her softly focused and unrefined images, and considered her illustrative photographs amateurish. However, her portraits of artists and scientists such as Henry Taylor, Charles Darwin, and Sir John Herschel have been consistently praised. Her images have been described as "extraordinarily powerful" to Adeline Marie and James Peter Pattle. James Pattle worked in India for the East India Company. His family had been involved with the East India Company for many years. He traced his line to a 17th century ancestor living in Chancery Lane, London. Adeline's mother was a French aristocrat and the daughter of Chevalier Ambrose Pierre Antoine de l'Etang, who had been a page to Marie Antoinette and an officer in the Garde du Corps of King Louis XVI. After James died in Calcutta, he was shipped back to London in a barrel of rum for burial in Camberwell. Julia was the fourth of her parents' ten children. Three children died in infancy. Julia and six of her sisters They favoured Indian silks and shawls rather than the Victorian attire of other colonial woman. The sisters were sent to France as children to be educated, Julia living there with her maternal grandmother in Versailles from 1818 to 1834, after which she returned to India. Julia's sisters all made advantageous matches. Older sister Adeline married Lt General Colin Mackenzie. Sophia married Sir John Warrander Dalrymple. Louisa married Henry Vincent Bayley, a high court judge. Maria married Dr John Jackson. Sara (Sarah) married Sir Henry Thoby Prinsep, a director of the East India Company, and made their home at Little Holland House in Kensington, which became an important intellectual centre. Among their children was Julia's godchild Julia Stephen. Virginia Pattle married Charles Somers Cocks, Viscount Eastnor (later 3rd Earl Somers). Their eldest daughter was Lady Henry Somerset, the temperance leader, while the younger, Lady Adeline Marie, became the Duchess of Bedford.

Оңтүстік Африка мен Калькутта

1835 жылы бірнеше аурудан кейін Джулия ата-анасымен бірге Оңтүстік Африкадағы Жақсы Үміт мүйісіне денсаулығын қалпына келтіру үшін барды. Камерон отбасы барлығы 11 бала тәрбиеледі: оның бес баласы, бес туысқандарының жетім қалған балалары және олар Путни-Хитте тіршілік табу үшін қайыр сұрап жүрген Мэри Райан атты ирланд қызын, оны Камерон фотосуреттерінде модель ретінде пайдаланды. Олардың ұлы Генри Хершель Хей Камерон да фотограф болды. Джулия жиі Little Holland House-қа баратын, онда оның әпкесі Сара Принсеп «Рафаэль алдындағы суретшілер, ақындар және өнерге құштар аристократтар» әдеби және өнер салонына жетекшілік ететін. Бенджамин Джоуетт кейінірек Фрешвотерге сапардан кейін Камеронның осы суретшілер мен ақындарға деген құрметін айтқанда, осыған ұқсас пікір білдірді. Салон сияқты атмосфера сақталды. «Ол – кейіпкерге табынушы, ал кейіпкер – мистер Теннисон емес, ол тек екінші орында, ал Генри Тейлор». 1860 жылы Теннисонға созылған сапардан кейін Камерон оның жанындағы үйді сатып алды. Отбасы сол жерге көшіп, мүлікті Цейлонның кофе плантацияларының бірінің құрметіне «Димбола» деп атады.

Ерте мансап

Камерон 1850-ші жылдардың соңында фотосуретке қызығушылық танытты және 1860-шы жылдардың басында фотосуреттер түсірумен тәжірибе жасады. Камерон тауық үйін студия ретінде пайдаланды. Кейіннен, аяқталмаған автобиографиясы "Менің шыны үйімнің жылнамасы" атты еңбегінде былай деп жазды: «Мен көмір қоймасын қараңғы бөлмеге айналдырдым, ал балаларыма сыйлаған шыны әйнекпен жабдықталған тауық үйі менің фотостудиям болды. Тауықтар босатылды, олар жемеді деп үміттенемін. Ұлдарымның жаңа жұмыртқадан түскен табысы тоқтатылды, және барша қолдары мен жүректері жаңа шаруамды қолдады, себебі тауықтар мен қозылардың арасындағы қарым-қатынас орнына ақындар, пайғамбарлар, суретшілер мен сұлу қыздар жиналды, олардың бәрі де осы шағын шаруашылық құрылысын мәңгілікке сақтап қалды». Ол "Рухтың жемістері" атты фотосуреттер сериясын Британ мұражайына тапсырды.

Жәнегерлік пен сұлулық туралы түсінік

Камеронның портреттері ішінара оның тақырыбына деген жақындығы мен құрметінің нәтижесі, бірақ сонымен қатар "еркектердегі ерекше қабілеттер мен әйелдердегі сұлулық" сияқты "ерекше қасиеттерді немесе мәнді" бейнелеуге бағытталған. "Менің ниетім – фотографияны жоғары өнер деңгейіне көтеру және оған осы деңгейге тән мінез бен мақсаттарды беру, шындық пен идеалды үйлестіру, поэзия мен сұлулыққа деген толық берілу арқылы ақиқатты ешқандай құрбандықсыз сақтау." Әсіресе, "Прерафаэлиттер суреттерінде жиі кездесетін, ұзын мойынды, ұзын шашты, жас бойжеткен сұлулықты" бейнелеуді көздеймін.

Ерлер

Камеронның еркектердің портреттері – кейіпкерге табынудың бір түрі еді. Бұл суреттер сериясы Уоттсқа тиімді әсер еткен.

Бірнеше жылдан кейін Джордж Бернард Шоу Камеронның өлімінен кейінгі көрмесін қарап, былай деп жазды: «Гершель, Теннисон және Карлайлдің портреттері мен көрген ең кереметтерінен де асып түсті, тіпті сол қабырғада да, дерлік бір жақта да. Ал онда киімсіз немесе әдептілік үшін іш киімдерін киген, көзге түсетін қағаз қанаттары бар, өте көркемсіз топталған және періштелер, қасиеттілер немесе феялар деп әдемі емес жазылған балалардың суреттері бар. Керемет Карлайлді жасаған суретші мұндай балаларша ойыншықтар жасады деп ешкім ойламас еді. Фрай осы жинақтың кіріспесінде Камеронның аллегориялық фотосуреттерін «эстетикалық тұрғыдан сәтсіздіктер деп бағалау керек» деп жазды. Гернсхаймнің пікірі Шоу мен Фрайдың ойларымен келісті, оның аллегориялық және иллюстрациялық фотосуреттерін сынап, портреттерін жоғары бағалады: «Егер миссис Камеронның көптеген суреттері бізге әсерлі, күлкілі және әуесқой болып көрінсе, олар сәтсіздікке ұшыраған деп санаймыз. Ал оның қарапайым, шынайы портреттері қаншалықты шебер, олар жалған сезімнен мүлдем құтылған және оның зерттеулеріндегі дәм қателіктерін толықтырады. 2018 жылы Камеронның 1869 жылғы Норман Альбомы Ұлыбритания үкіметінің өнер туындыларын экспорттау жөніндегі кеңесші комитеті «фотография тарихын зерттеуге және әсіресе Джулия Маргарет Камеронның туындыларына ерекше эстетикалық маңызы бар және маңызды» деп танылды. 2019 жылы Камерон Халықаралық Фотосурет Салтанаты мен Мұражайына енгізілді.

Мұражай және сенімгерлік

Уайт аралындағы Димболада Джулия Маргарет Кэмерон қорына тиесілі және басқаратын Димбола мұражайы мен галереялары орналасқан. Бұл қор оның өмірі мен шығармашылығын насихаттайтын тіркелген қайырымдылық ұйымы.