Флоридадағы Бока-Гранде қауымдастығы

Кіріспе

Флорида штатындағы тұрғын үй қауымдастығы, АҚШ

Бока Гранде – Флориданың оңтүстік-батысындағы Гаспарилла аралында орналасқан шағын тұрғын үй қауымдастығы. Гаспарилла аралы Шарлотта және Ли округтерінің құрамына кіреді, ал Бока Гранде ауылы, онда көптеген маусымдық және жыл бойы тұратын тұрғындар бар, толығымен Ли округінің бөлігінде орналасқан. Бұл Флориданың Кейп-Корал – Форт-Майерс метрополитендік статистикалық аймағының бір бөлігі. Бока Гранде тарихи қала орталығымен, қант құмынан тұратын жағажайларымен, мөлдір көк суларымен және әлемдік деңгейдегі балық аулауымен әйгілі.

Шолу

Оның атауы, испан тілінде "Үлкен ауыз" деген мағына береді, аралдың оңтүстік ұшын Кайо Костадан бөліп тұратын Бока-Гранде асуы деп аталатын су жолының аузынан шыққан. Асудың суы табиғи түрде терең болғандықтан, көп жылдар бойы ол кеме қатынасы үшін маңызды орын болды. Bone Valley аймағынан алынған өңделген фосфат, аралдың оңтүстік жағындағы докта орналасқан Seaboard Air Line Railroad арқылы мұхитқа шығатын жүк кемелеріне тиеліп жіберілді. 1970 жылдардың соңында аралға тасымалдау көлемі азайды, себебі фосфатты Бока-Грандеге пойызбен тасымалдаудың орнына, Темпада тиеу тиімдірек болды. Бока-Грандедегі фосфат зауыты ескі болды және оның сағаттық өнімділігі төмен еді. Сондықтан, операцияны тоқтату экономикалық жағынан орынды болды. Аралдың өнеркәсіптік өткенінің іздерін әлі де көруге болады. Бока-Гранде ауылында, Бока-Гранде Маринасындағы көшедегі сорғыдан басқа жанармай құю станциялары жоқ, сондықтан көптеген тұрғындар гольф-карттарын негізгі көлік құралы ретінде пайдаланады. Ли округінің қаулысымен барлық көшелердің екісінен басқасы гольф-карттары жүретін жолдар деп белгіленген. Осы белгіленген көшелерде гольф-картты жүргізуге жасы 14-ке толғандар ғана рұқсат етіледі. Бока-Гранде Дензел Вашингтонның "Уақыттан тыс" фильміне фон болды, онда тыныш ауыл аралда өсетін банян ағаштарының құрметіне "Банян-Ки" деп аталды. 2006 жылы Карл Хиасеннің "Хут" кітабы негізінде түсірілген фильмнің түсірілімдері де осы аралда өтті, ол тағы да фильм үшін жаңа атқа ие болды – "Кокос бұхтасы". Бока-Гранденің тыныш сұлулығы оны жоғары деңгейдегі тойлар мен жеке өмірді іздейтін элита үшін тамаша орынға айналдырды. Spanx брендінің негізін қалаушы және иесі Сара Блейкли және Джесси Ицлер 2008 жылы Бока-Грандеде үйленді, ал Буш отбасы мен Одри Хепберн маусымдық түрде осы жерді мекен еткен. 2004 жылдың 13 тамызында "Чарли" дауылы Бока-Грандеге қатты соқты, Оңтүстік-Батыс Флоридаға шамамен 20 миллиард долларлық зиян келтірді. Аралда қаза болғандар мен жарақат алғандар жоқ, бірақ көптеген ғимараттар мен көптеген банян ағаштары қатты зақымдалды.

Its name Spanish for "Big Mouth" comes from the mouth of the waterway, called Boca Grande Pass, separating the southern tip of the island from Cayo Costa. The pass was used as a busy shipping point for many years, as the waters in the pass are naturally deep. Processed phosphate from the Bone Valley region was loaded onto waiting ocean going cargo vessels via the Seaboard Air Line Railroad at the dock located on the southern tip of the island. Shipping business to the island declined in the late 1970s, as it was no longer cost effective to ship phosphate by rail to Boca Grande when it could be loaded at Tampa. The phosphate plant at Boca Grande was old and its tons per hour rate was slow. Therefore, it made economic sense to discontinue the operation. Evidence of the island's industrial past can still be seen. There are no gas stations in the village of Boca Grande, with the exception of a street pump at Boca Grande Marina, so many residents use golf carts as their main mode of transportation. A Lee County ordinance designates all but two streets as golf cart paths. Drivers must be at least 14 years old to operate a golf cart on these designated streets. Boca Grande provided the backdrop for Denzel Washington's movie, Out of Time, where the quiet village was renamed "Banyan Key" in reference to the banyan trees that populate the island. Scenes for the 2006 film based on Carl Hiaasen's book Hoot were also filmed on the island, which was again renamed for the filming. This time it became "Coconut Cove". Boca Grande's serene beauty makes it a destination for high profile weddings and residences for the elite seeking privacy. Sara Blakely (Spanx founder and owner) and Jesse Itzler were married on Boca Grande in 2008, while the Bush family and Audrey Hepburn have called it home seasonally. Hurricane Charley hit Boca Grande heavily on August 13, 2004, causing some US$20 billion worth of damage to Southwest Florida. There were no deaths or injuries on the island, but many buildings and numerous banyan trees were heavily damaged.

Тарих

Гаспарилла аралының алғашқы белгілі тұрғындары Калуса тайпасы болды. Олар б.з.д. 5000 жылға дейін жақын орналасқан Усеппа аралында, ал б.з. 800-900 жылдары Гаспарилла аралында өмір сүрген. Шарлотта-Харбор Калуса империясының орталығы болды, онда мыңдаған адам және жүздеген балық аулау ауылдары болды. Калуса – аулау және балық аулаумен айналысқан халық, олар қоршаған ортамен үйлесімде теңізде өмір сүру өнерін жетілдірді. Олар "алтын ғасырында" Оңтүстік-Батыс Флориданы билеген саяси қуатты халық болды. Калуса тайпасының жазба тілі болмағандықтан, олардың өмір салты мен рәсімдері туралы мәліметтер Семинолдардың (кейінірек) ауызша тарихынан, испан саяхатшыларының жазбаларынан және археологиялық зерттеулерден алынған. Калуса тайпасы еуропалықтармен алғаш рет 16 ғасырдың басында испандықтардың зерттеу сапарында кездесті. 18 ғасырдың ортасына қарай Калуса тайпасы еуропалық аурулар, құлдық және соғыстардың салдарынан жойылып бара жатты. Калуса тайпасы сияқты, келесі қоныс аударушылар да балық аулау үшін Гаспарилла аралына келді. 1870 жылдардың соңында Шарлотта-Харбор аймағында бірнеше балық шаруашылықтары жұмыс істеді. Олардың бірі кейін Гаспарилла аралының солтүстік жағында, Гаспарилла деген шағын ауылда орналасты. Балықшылар, олардың көп бөлігі испандықтар мен кубалықтар, көп мөлшерде балық аулап, Гавана және басқа да нарықтарға жөнелту үшін тұздап сақтады. 1940 жылдары Гаспарилла балық шаруашылығы шығанақтың арғы жағындағы Пласидаға көшірілді, ол әлі күнге дейін жұмыс істеп тұр, ал балық аулау ауылы тоқтатылды. Бока-Грандедегі балық аулаушылар отбасыларының көптеген ұрпақтары үшінші, төртінші және бесінші буын өкілдері болып табылады және олар балық аулауды қоса алғанда, түрлі кәсіптермен айналысады. 1885 жылы Пунта-Гордадан жоғары, Гаспарилла аралының шығысындағы Бейбітшілік өзенінің жағалауында фосфат тау жыныстары табылды. Осы жаңалық Гаспарилла аралының оңтүстік жағын үлкен терең су портына айналдырды (Бока-Гранде асуы Флоридадағы ең терең табиғи шығанақтардың бірі) және Бока-Гранде қаласының дамуына ықпал етті. Бай американдық және британдық спортшылар Шарлотта-Харбор аймағын балық аулау (әсіресе әлемдік деңгейдегі тарпон балығы) және аң аулау үшін таба бастады. Осы екі жаңалық – фосфат тау жыныстары мен балық аулау – Бока-Гранде қаласын "картаға" енгізді. Фосфат тыңайтқыштар және басқа да көптеген өнімдер үшін құнды минерал болды және бүкіл әлемде үлкен сұранысқа ие болды. Алдымен фосфат Бейбітшілік өзенінен Бока-Гранде портына тасымалданды, содан кейін оны бүкіл әлемдегі порттарға жөнелту үшін шұғыналарға тиеді. 1905 жылы Бока-Гранде портына темір жол салу және фосфатты темір жолмен тасымалдау жүк тасымалдау әдісін жақсартады деп есептелді. 1905 жылы Agrico еншілес компаниясы Peace River Mining Company компаниясының қызметкерлері, Армия инженерлер корпусының инженерлері және 60 жұмысшы Гаспарилла аралына келіп, теміржолды зерттеу және салу жұмыстарын бастады. Сол кезде аралдың оңтүстік жағында тек маяк пен күзетшінің үйі ғана болды. Жақын жерде 305 метрлік кемежаймен теміржолдың соңғы бекеті салынды. Шарлотта порты мен Солтүстік темір жолы 1907 жылы аяқталды. Келесі 50 жыл бойы фосфат порттан үздіріссіз шығарылды. Фосфатты жүктелген пойыздар тікелей теңізге жүретін жүк кемелеріне тиеліп, кемелер осы құнды тауарды әлемнің түкпір-түкпіріндегі порттарға жеткізді. 1969 жылы Бока-Гранде порты Флоридадағы төртінші ең көп жұмыс істейтін порт болып саналды. 1970 жылдары фосфат компаниялары өздерінің мүдделерін Хиллсборо және Манати округтеріндегі порттарға көбірек ауыстырды. Бұл порттарды дамытуға көбірек қаржы жұмсалған сайын, Бока-Гранде портына қатынас азайды және 1979 жылы желі тоқтатылды, Бока-Грандедегі фосфат өнеркәсібі аяқталды. Порт сонымен қатар Флориданың электр және жарық компаниясы үшін мұнай сақтау терминалы ретінде де пайдаланылды. Бұл қолдану 2001 жылы тоқтатылды. Мұнай қоймалары кейіннен Гаспарилла аралының оңтүстік жағындағы 120 жылдық Бока-Гранде маяк үйіне іргелес орналасқан жерден алынып тасталды. Арал тұрғындары мұражайды аралдың мемлекеттік саябақ жүйесінің бір бөлігі ретінде сақтау үшін күш салуды бастады. Шарлотта порты мен Солтүстік темір жолы Гаспарилла аралына фосфат пен жабдықтарды әкеліп қана қоймай, солтүстіктен келген бай адамдарды да әкелді. 1910 жылы Бока-Гранде асуы жақын орналасқан Усеппа аралында тұратын балықшылар арасында теңдесі жоқ тарпон балық аулауымен әйгілі болды. Agrico компаниясы порттан тыс Гаспарилла аралын дамыту әлеуетін байқағандықтан, Бока-Гранде ауылын дамытуға кірісті. Болашақта қала орталығы болатын жерде теміржол станциясы салынды, ал көшелер, тротуарлар, шамдар, дүкендер, пошта бөлімі және су мен телефон қызметтері көп ұзамай салынды. Қала көгалдандырылды, соның ішінде қазіргі танымал Бэнян көшесі де бар. Теміржол компаниясы қала орталығында бірнеше коттедждер салды, ал "солтүстіктен" келген бірнеше бай отбасылар жер сатып алып, қысқы үйлер салды. Пойыз Гаспариллада, аралдың солтүстік жағындағы балық аулау ауылында, Бока-Гранде қаласының орталығындағы теміржол депосында және оңтүстік жақтағы фосфат терминалында тоқтады. 1911 жылы алғашқы қонақ үй, Гаспарилла қонақ үйі ашылды, ал арал Тампа, Форт-Майерс және Жаңа Англиядан келген элита үшін маңызды демалыс орнына айналды. Жүк тасымалдау 20 ғасырдың соңғы тоқсанынан бері айтарлықтай төмендегенімен, туризм арал экономикасы үшін маңызды болып табылады. 1925 жылы Seaboard Air Line Railroad компаниясы Charlotte Harbor and Northern Railway компаниясының активтерін және мүлігін сатып алды, бірақ Interstate Commerce Commission компаниясы оны мақұлдауға үш жыл кетті, содан кейін SAL 1928 жылы CH&N компаниясымен бірікті. Бока-Гранде мен Плант-Сити арасындағы жүк пойызымен қатар, Бока-Грандеге күнделікті жолгерлер пойызы жүріп тұрды, портты тоқтатуға дейін барлық фосфат трафигін Тампа шығанағына ауыстырды. 1929 жылы Бока-Гранде қонақ үйі Бока-Гранде қаласының орталығынан оңтүстікке қарай салынды. Бұл үш қабатты, кірпіштен салынған курорттық қонақ үй, онда аралдың көп бөлігі 1944 жылғы дауылды бастан кешірді. Бока-Гранде қонақ үйі бірнеше рет қожайындары ауысып, 1975 жылы бұзылды. Қонақ үйді жарылыс арқылы бұзуға тырысқанда, ол сәтсіз аяқталды. Жарылыспен бұзуға барлығы үш рет тырысты. Соңында, ғимаратты өрт және қирату шарларының көмегімен бұзуға алты ай кетті, өйткені ол өртке және үлкен дауылдарға төтеп беру үшін салынған. Теміржол 1958 жылы Бока-Гранде көпірі ашылғанға дейін қысқы демалысқа келгендерді шығыс жағалауының барлық аймақтарынан және Ортан Батыстан тасымалдауды жалғастырды. 1952 жылдан 1958 жылға дейін салынған көпір Пласида портындағы Gulf Intracoastal Waterway-дың екі 80 футтық (24 метрлік) арнасын көлденең кесіп өтеді. Ол бұрынғы паром қызметін алмастыру үшін салынды. Көпір пайдалы болғаннан кейін, Тампаға ұшып, Бока-Грандеге көлікпен бару, Солтүстік-Шығыс және Ортан Батыстан тікелей пойызбен барудан жылдам болды. Бока-Грандеге пойызбен жолгерлер тасымалы 1959 жылдың 12 сәуірінде тоқтатылды. 1970 жылдары депо қалпына келтірілді, ал ескі ғимаратта бірнеше дүкендер, кеңселер және мейрамхана орналасқан. Теміржол 1979 жылы фосфат порты жабылғанға дейін оңтүстікке жұмыс пойыздарын тасымалдауды жалғастырды. Аркадия мен Бока-Гранде арасындағы теміржол желісі 1981 жылы тоқтатылды. Bayard және Hugh Sharp-тың (CSX Corp. компаниясының мұрагерлері, Du Pont отбасының мүшелері, көп жылдар бойы қысқы демалысқа келген) жомарттығының арқасында, қауымдастық ескі теміржол төсегін CSX Corp. компаниясынан сатып алып, оны жаңа пайдаға айналдырды – Бока-Грандедегі танымал велосипед жолы. Бока-Гранде әрқашан бірегей қауымдастық болып келді, онда бай қысқы тұрғындар балықшылармен және теміржол және порт жұмысшыларымен қатар тұрады.

Gasparilla Island's first known inhabitants were the Calusa people. They were living on nearby Useppa Island by 5,000 BC and on Gasparilla Island by 800 or 900 AD. Charlotte Harbor was the center of the Calusa Empire, which numbered thousands of people and hundreds of fishing villages. The Calusa were a hunting and fishing people who perfected the art of maritime living in harmony with the environment. They were a politically powerful people, dominating Southwest Florida during their "golden age". Since the Calusa had no written language, the only record of their lifestyle and ceremonies comes from the oral history of the (much later) Seminoles, from written accounts of Spanish explorers, and from the archaeological record. The first contact the Calusa had with Europeans came during Spanish explorations at the beginning of the 16th century. By the mid 18th century, the Calusa had all but disappeared, the victims of European diseases, slavery and warfare. Just like the Calusa, the next settlers came to Gasparilla Island to fish. By the late 1870s several fish ranches were operating in the Charlotte Harbor area. One of them would later be at the north end of Gasparilla Island in the small village of Gasparilla. The fishermen, many of them Spanish or Cuban, caught large quantities of mullet and other fish and salted them down for shipment to Havana and other markets. In the 1940s the Gasparilla Fishery was moved to Placida across the bay, where it still stands, and the fishing village died out. Many of Boca Grande's early fishing families are still represented in third , fourth and fifth generation descendants who pursue many different vocations, including fishing. In 1885, phosphate rock was discovered on the banks of the Peace River just above Punta Gorda, east of Gasparilla Island across Charlotte Harbor. It was this discovery that would turn the south end of Gasparilla Island into a major deep water port (Boca Grande Pass is one of the deepest natural inlets in Florida) and become responsible for the development of the town of Boca Grande. Wealthy American and British sportsmen began discovering the Charlotte Harbor area for its fishing (notably for the world class tarpon) and hunting. It was these two discoveries – phosphate rock and fishing that would "put Boca Grande on the map". Phosphate was a valuable mineral for fertilizers and many other products, and was in great demand worldwide. At first the phosphate was barged down the Peace River to Port Boca Grande, where it was loaded onto schooners for worldwide shipment. By 1905 it was felt that building a railroad to Port Boca Grande and carrying the phosphate to it by rail would improve the method of shipment. In 1905, officials of the Agrico subsidiary Peace River Mining Company, along with engineers from the Army Corps of Engineers and 60 laborers, landed on Gasparilla Island, and surveying and construction of the railroad began. Probably the only buildings on the south end of the island at this time were the lighthouse and the assistant keeper's house. The railroad terminus with its 1000 feet (305 m) pier would be built nearby. The Charlotte Harbor and Northern Railroad was completed in 1907. For the next 50 years phosphate was shipped out of the state of the art port virtually without disruption. Phosphate laden trains were off loaded directly onto ocean going freighters, and the ships took the valuable commodity to ports all over the world. In 1969 Port Boca Grande ranked as the fourth busiest port in Florida. In the 1970s, phosphate companies increasingly switched their interest to ports in Hillsborough and Manatee counties. As more money was put into developing these ports, traffic into Port Boca Grande began to dwindle, and in 1979 the line was abandoned and the phosphate industry in Boca Grande came to an end. The port was also used as an oil storage terminal by Florida Power and Light Company. This use ceased in 2001. The oil storage tanks were subsequently removed from the site at the southern tip of Gasparilla Island adjacent to the 120 year old Boca Grande Lighthouse. Island residents have begun an effort to have the property preserved as part of the island's state park system. The Charlotte Harbor and Northern Railway not only brought phosphate and supplies to Gasparilla Island; it also brought wealthy people from the north. By 1910 Boca Grande Pass was already famous for its unequaled tarpon fishing among fishermen, who stayed on nearby Useppa Island. The Agrico Company, having begun to see the potential of developing Gasparilla Island beyond the port, began to develop the village of Boca Grande. The railroad station in what would become downtown was built; roads, sidewalks, streetlights, shops, a post office, and water and telephone service were not far behind. The town was landscaped, including the now famous section of Second Street called Banyan Street. The railroad company built several cottages downtown, and a few wealthy families from "up north" purchased land and built winter residences. The train stopped at Gasparilla, the fishing village at the north end of the island, at the railroad depot in downtown Boca Grande, and at the south end phosphate terminal. In 1911, the first hotel, the Gasparilla Inn, opened, and the island became a major vacation destination for the elite from Tampa, Fort Myers, and New England. Though shipping has declined substantially since the last quarter of the 20th century, tourism remains important to the island's economy. In 1925, the Seaboard Air Line Railroad bought the assets and property of the Charlotte Harbor and Northern Railway, but it took the Interstate Commerce Commission three years to approve it, and the SAL finally merged with the CH&N in 1928. The Tampa to Boca Grande passenger train was still operated every day, along with a fast freight between Boca Grande and Plant City, until the SCL era slowly killed the port, forcing all phosphate traffic to Tampa Bay. In 1929 the Boca Grande Hotel was built just south of the Boca Grande city center. It was a three story, brick resort hotel where most of the island weathered the hurricane of 1944. The Boca Grande Hotel changed hands and was demolished in 1975. When attempt was made to demolish the hotel with explosives, it was unsuccessful. In total, explosive demolition was attempted three times. Finally, it took six months to raze the building by means of fire and the wrecking ball, as it had been built to withstand fire and great storms. The railroad continued to bring winter visitors from all along the eastern seaboard and upper Midwest until the Boca Grande Causeway opened in 1958. The swing bridge spans two 80 feet (24 m) channels on the Gulf Intracoastal Waterway at Placida Harbor. It was built from 1952 to 1958 to replace a ferry service. When the bridge became operational, it was faster to fly to Tampa and drive to Boca Grande than it was to take the train directly from the Northeast and Midwest. Rail passenger service to Boca Grande ended on April 12, 1959. The depot was restored in the 1970s, and a number of shops, offices and a restaurant now occupy the old building. The railroad continued to run work trains to the south end until the phosphate port closed in 1979. The rail line between Arcadia and Boca Grande was abandoned in 1981. Thanks to the generosity of Bayard and Hugh Sharp (members of the Du Pont family who had been winter residents for many years), the community purchased the old railroad bed from CSX Corp. (the successor corporation to the old Chessie and Seaboard systems) and transformed it into a new use—Boca Grande's popular Bike Path. Boca Grande has always been a unique community, with a large number of wealthy winter residents rubbing elbows with the fishermen and railroad and port workers who formed the permanent, year round working population.

Балық аулау

Бока-Гранде асуы – тарпон балығын аулауға арналған әлемдегі ең үздік орындардың бірі саналады. Тарпондар Мексика шығанағының жағалауының көп бөлігіндегі асулардан жиналады және шағылысады. Бока-Гранде асуының қызығушылық тудыратын себебі әлі анықталмаған және көптеген теорияларға негізделген. Көктемде, жағалау бойындағы балықтардың мінез-құлқы Бока-Гранде асуына бағытталғандай көрінеді. Шамамен 80 фут (24 метр) тереңдігі бар бұл Флоридадағы ең терең табиғи асу. Бұл Шарлотта портының ең ірі шығанағы, оны екі ірі өзен – Бейбітшілік және Мякка өзендерімен толықтырады. Порттың тарлығынан ағыс күшті болады және көптеген балық түрлері мен жем үшін су асты магистралі қызметін атқарады. Британдық қоныс жайлаушылары тарпонды арпунмен аулауды 1700 жылдардың соңына дейін тіркеген. Флоридада таяқ пен катушкамен алғашқы тарпонды кім аулағаны туралы тарихшылар арасында пікірталас бар. Балық 1885 жылы «Forest and Stream» журналында жарияланған мақаладан кейін танымал болды. Мақалада 1885 жылдың 12 наурызында Нью-Йорк тұрғыны У. Х. Вуд Калусахатчи өзенінің сағасында 93 фунт салмақтағы тарпонды ұстағаны туралы айтылған. Бұл балық таяқпен ауланған алғашқы тарпон болмаса да, оның ұсталуы көп шу көтеріп, тарпон балық аулауды әлемге таныстырды. Одан кейін тарпондар арпундардан («соққы беру» немесе «түйіршіктеу» деп аталады) және тарпонды аулаудың кең таралған әдісі болған торлардан қорғау үшін ойын балығы мәртебесіне ие болды. 1890 жылдардың соңында, сол кездегі қазіргі теміржол жүйесі аяқталды, бұл аймаққа сыртқы әлемге қол жеткізуге мүмкіндік берді. Көп ұзамай солтүстіктен де, Ұлыбританиядан да спортшылар алып тарпон іздеу үшін бұл жерге ағылып келді. Оңтүстік-батыс Флорида және Флорида-Кейлер спорттық балық аулау әлемінің жаңа штаб-пәтеріне айналды. 1908 жылы барон Коллиер Гаспарилла аралында «Тарпон қонақүйін» салғаннан кейін балық аулау туризмі одан да өсті және аралдың Бока-Гранде қаласы «Әлемнің Тарпон балық аулау астанасы» ретінде әлемге әйгілі болды.

Демография

2012 жылы Бока-Грандеде 1705 адам тұрды. Бока-Гранде тұрғындарының орташа жасы 66-ға тең.