Канаданың ұлттық балеті: Торонтода 1951 ж. құрылған, 70-ке жуық бишіден тұратын көрнекті труппа. Әртүрлі репертуар, қазіргі заманғы балет, канадтық хореографтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық балет труппасы
Canadian ballet company
Канаданың Ұлттық балеті – 1951 жылы Торонто қаласында, Онтарио провинциясында, алғашқы көркемдік жетекшісі Селия Франкамен құрылған канадалық балет труппасы. Өз оркестрі бар 70 бишіден тұратын Ұлттық балетке 2022 жылдан бері Хоуп Мьюр көркемдік директор ретінде жетекшілік етеді. Әртүрлі репертуарымен танымал компания дәстүрлі, толық көлемді классикалық туындыларды орындайды, заманауи туындыларды қабылдайды және жаңа балеттер жасауға, сондай-ақ канадалық бишілер мен хореографтарды дамытуға ынталандырады. Компанияның репертуарына сэр Фредерик Эштон, Джордж Баланчин, Джон Кранко, Рудольф Нуриев, Джон Ноймейер, Уильям Форсайт, Джеймс Куделька, Уэйн Макгрегор, Алексей Ратманский, Кристал Пит, Кристофер Уилдон, Азюр Бартон, Гийом Кот және Роберт Бине сынды авторлардың туындылары кіреді. Ұлттық балет Канадада және халықаралық сапарларда Лондон, Париж, Гамбург, Мәскеу, Санкт-Петербург, Нью-Йорк, Вашингтон, Лос-Анджелес және Сан-Франциско қалаларында гастрольдік өнер көрсетеді.
The National Ballet of Canada is a Canadian ballet company that was founded in 1951 in Toronto, Ontario, with Celia Franca , the first artistic director. A company of 70 dancers with its own orchestra, the National Ballet has been led since 2022 by artistic director Hope Muir. Renowned for its diverse repertoire, the company performs traditional full length classics, embraces contemporary work and encourages the creation of new ballets, as well as the development of Canadian dancers and choreographers. The company's repertoire includes works by Sir Frederick Ashton, George Balanchine, John Cranko, Rudolf Nureyev, John Neumeier, William Forsythe, James Kudelka, Wayne McGregor, Alexei Ratmansky, Crystal Pite, Christopher Wheeldon, Aszure Barton, Guillaume Côté and Robert Binet. The National Ballet tours in Canada and internationally, with appearances in London, Paris, Hamburg, Moscow, St. Petersburg, New York City, Washington, D. C., Los Angeles, and San Francisco.
Канаданың Ұлттық балеті құрылды
1951 жылы Канададағы екі ірі балет компаниясы – Гвенет Ллойд басқарған Корольдік Виннипег балеті және Борис Волкофф құрған, Торонтода орналасқан Волкофф Канадалық балеті болды. Садлер Веллз Корольдік балетінің үлгісін алғанда, кең ауқымды канадалық балет труппасын құру мақсатымен, канадалық балетті жақтаушылар тобы Канаданың Ұлттық балетін құруға кірісті. Шила Блум, Розмари Винкли және Патрисия Барнс (қыз күйеуі Винкли) – сол кезде Торонтода тұрған, балетке құштар ағылшын қыздары, алғашқы қаржы жинауға жауапты болды, бұл компанияға алғашқы бишілерді, хореографтарды және көркемдік жетекшіні тартуға мүмкіндік берді. Ллойд пен Волкофф екеуі де компанияның алғашқы көркемдік жетекшісі болуға ниет білдірді, бірақ ұйымдастырушылар жаңа балет компаниясы үшін бишілерді әділ таңдаудың жалғыз жолы – сырттан адам шақыру екеніне келісті. Олар британдық биші және хореограф Селия Франканы таңдады, ол би қауымдастығында көптеген байланыстарға ие болды және сол кезде Канадаға тек екі рет келген еді. Франка бастапқыда осы жаңа компанияны басқаруға қызығушылық танытпады; ол Австралия мен Оңтүстік Африкадағы ұқсас шақыруларды қабылдамады және Ұлыбританияда өмір сүруді ұнатты. Дегенмен, 1951 жылы Канадаға фестивальге келгенде, негіздеушілер оны лауазымға қайта шақырды. Франка жұмысты қабылдап, алғашқы көркемдік жетекші болды, ал Волкофф резидент-хореограф болып тағайындалды. Айдың соңында балет труппасы үшін 29 биші таңдалып, Сент-Лоуренс залында алғашқы қойылымға репетиция жасады. Канаданың Ұлттық балет гильдиясының алғашқы қойылымдары үшін Франка классикалық балеттерді таңдады, өйткені ол бишілерге халықаралық би қауымдастығы тарапынан дұрыс бағалануына мүмкіндік береді деп сенді. 1964 жылы Ұлттық балет Торонтодағы 3200 орындық О'Киф орталығын (қазіргі Мердиан залы) үйі ретінде қабылдады. Компания 2006 жылы балет пен операға арналған арнайы салынған және Канадалық опера компаниясымен бөлісетін «Төрт маусым» сахналық өнер орталығының жаңа ғимаратына көшті. 1976 жылы Лондон Корольдік балетінің бұрынғы бас бишісі және «Барлығына арналған балет» балетінің көркемдік жетекшісі Александр Грант Ұлттық балеттің көркемдік жетекшісі болды. Оның басшылығымен компания өзінің репертуарына Фредерик Эштонның бірнеше туындыларын қосты. Канаданың Ұлттық балеті 1979 жылы Лондонның Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрында өнер көрсеткен алғашқы канадалық компания болды. 1981 жылы компания Les Grands Ballets Canadiens, Royal Winnipeg Ballet, le Groupe de la Place Royale, Danny Grossman Dance Company, Торонто би театры, Winnipeg Contemporary Dancers және Анна Уайман би театрымен бірге Канаданың би тамашасына қатысты. Бұл би шоу Оттаваның Ұлттық өнер орталығында Канаданың Ұлттық кино кеңесі 1982 жылғы «Гала» деректі фильмі үшін түсірді. 1989 жылы Рид Андерсон көркемдік жетекші болды. 1995 жылы ол үкіметтен қаржыландыруды қысқартуға байланысты наразылық білдіріп, компанияны тастап кетті, ал 1996 жылы директорлық міндетін хореограф Джеймс Куделка қабылдады.
In 1951, the two major ballet companies in Canada were the Royal Winnipeg Ballet headed by Gweneth Lloyd, and the Volkoff Canadian Ballet founded by Boris Volkoff, which was based in Toronto. With the aim of creating a more widely based Canadian ballet troupe, following the example set by the Sadler's Wells Royal Ballet, a group of Canadian ballet enthusiasts set out to create the National Ballet of Canada. English ballet enthusiasts Sheila Bloom, Rosemary Winckley and Patricia Barnes (née Winckley), who were living in Toronto at the time, were responsible for the initial fundraising, which enabled the company to attract its first dancers, choreographers and artistic director. Both Lloyd and Volkoff were interested in being the first artistic director of the company, but the organizers agreed that the only way to ensure an unbiased selection of dancers for the new ballet company was to hire an outsider. They chose British dancer and choreographer Celia Franca, who had many connections within the dance community and had been to Canada only twice at that point, as artistic director. Franca at first showed little interest in heading this new company; she had refused similar invitations in Australia and South Africa and liked living in the United Kingdom. Nevertheless, when she came to Canada in 1951 to attend a festival, the founders again asked her to consider the position. Franca accepted the job and became the first artistic director, while Volkoff was appointed as Resident Choreographer. By the end of the month, the ballet had chosen 29 dancers for the troupe and was rehearsing for their first performance in the St. Lawrence Hall. For The National Ballet Guild of Canada's early performances, Franca chose classic ballets, as she believed this would allow the dancers to be properly judged by the international dance community. In 1964, the National Ballet adopted the 3200 seat O'Keefe Centre (now known as Meridian Hall) in Toronto as its home venue. The company moved in 2006 to new facilities at the Four Seasons Centre for the Performing Arts, which was purpose built for ballet and opera, and is shared with the Canadian Opera Company. In 1976, Alexander Grant, former Principal Dancer with London's Royal Ballet and Artistic Director of Ballet for All, became the Artistic Director of the National Ballet. Under his leadership, the company added a number of works by Frederick Ashton to its repertoire. The National Ballet of Canada became the first Canadian company to perform at the Royal Opera House, Covent Garden, London in 1979. In 1981 the company participated alongside Les Grands Ballets Canadiens, the Royal Winnipeg Ballet, le Groupe de la Place Royale, the Danny Grossman Dance Company, the Toronto Dance Theatre, Winnipeg Contemporary Dancers and the Anna Wyman Dance Theatre in the Canadian Dance Spectacular, a dance show at Ottawa's National Arts Centre which was filmed by the National Film Board of Canada for the 1982 documentary film Gala. In 1989, Reid Anderson became the artistic director. He led the company through a difficult economic recession In 1995, he left the company citing a frustration of the continued funding cuts from the government, and the directorship was taken up in 1996 by choreographer James Kudelka.
Канаданың ұлттық балет мектебі
Канаданың Ұлттық балет мектебі 1959 жылы Селия Франка мен Джулия Бонди тарапынан құрылды және көптеген жылдар бойы негізін қалаушылардың бірі Бетти Олифант басқарды. Мектептің басты мақсаты – Канаданың Ұлттық балеті үшін, сондай-ақ Канада және әлемнің басқа да компаниялары үшін бишілерді даярлау. Мектептің түлектерінің арасында Франк Августин, Нев Кэмпбелл, Энн Дичберн, Рекс Харрингтон, Карен Каин (Компанияның бұрынғы көркемдік директоры), Джеймс Куделка (Компанияның бұрынғы көркемдік директоры), Вероника Теннант, Мартин Лами, Джон Аллейн, Эммануэль Санду және Мейвис Стейнс (Мектептің көркемдік директоры және бас директоры) бар.
The Canada's National Ballet School was founded in 1959 by Celia Franca and Julia Bondy and was directed for many years by co founder Betty Oliphant. The primary goal of the school is to train dancers for the National Ballet of Canada and also for companies across Canada and around the world. Graduates of the School include Frank Augustyn, Neve Campbell, Anne Ditchburn, Rex Harrington, Karen Kain (former Artistic Director of the Company), James Kudelka (former Artistic Director of the Company), Veronica Tennant, Martine Lamy, John Alleyne, Emmanuel Sandhu, and Mavis Staines (Artistic Director and Co CEO of the School).
Халықаралық танылу
Рудольф Нуреев 1965 жылы компаниямен биледі және 1972 жылы «Ұйқыдағы сұлу» балетін қою үшін қайтып келді. Оның еңбегі компанияның деңгейін көтерумен байланысты. Карен Кайн мен Франк Августин, NBC-нің екі мүшесі, 1973 жылы Мәскеуде өткен Халықаралық балет конкурсында ең жақсы па-де-де үшін жүлде алды. Келесі жылы, 1974 жылы, Канадада гастрольде жүрген кезде Михаил Барышников Торонтода саяси пана сұрап, Виннипег Корольдік балетіне қосылды. Канадада уақытша оқшауланғаннан кейін, ол Канада Ұлттық балетімен «Силфида» балетінде алғаш рет теледидарда өнер көрсетті. Соңғы кезде компания Лондондағы Корольдік балетімен бірлесіп Кристофер Уилдонның «Қысқы ертегісін» қойды. The New York Times газетінің журналисі Алястер Макоули, «балеттің Лондондағы алғашқы қойылымдарын көргеннен гөрі, Канада Ұлттық балетінің қойылымында, әсіресе Эван Маккидің Леонтестің көркемдік бейнесі үшін, оған көбірек әсер еткенін» айтты. Макоули сондай-ақ Франческо Габриель Фрола, Светлана Лункина және Юргита Дронинаны жоғары бағалады; осы төрт бишінің төртеуі де Каиннің шақыруымен келген. Гермиона (Дронина) мен Леонтес (Макки) арасындағы дуэт «мистер Уилдон үшін маңызды табыс болды».
Rudolf Nureyev danced with the company in 1965 and returned in 1972 to stage his version of The Sleeping Beauty. His work is credited to raising the standards of the company. Karen Kain and Frank Augustyn, two members of NBC, received the prize for best pas de deux at the International Ballet Competition in Moscow in 1973. The following year, in 1974, while on a tour in Canada, Mikhail Baryshnikov defected and requested political asylum in Toronto and joined the Royal Winnipeg Ballet. His first televised performance after coming out of temporary seclusion in Canada was with the National Ballet of Canada in a version of La Sylphide. More recently the company co produced Christopher Wheeldon’s The Winter’s Tale with The Royal Ballet in London. The New York Times’ Alastair MaCauley declared that he admired it more in The National Ballet of Canada’s performance than when he "saw the ballet’s first performances in London, principally because of Evan McKie’s eloquent interpretation of Leontes." Macaulay also highly praised Francesco Gabriele Frola, Svetlana Lunkina & Jurgita Dronina; all four dancers being Kain recruits. A duet between Hermione (Dronina) and Leontes (McKie) was "a particular breakthrough for Mr. Wheeldon" as well.