Италия армиясын жаңғыртушы: Чезаре Франческо Рикотти Магнани өмірі мен қызметі

Кіріспе

Cesare Francesco Ricotti Magnani (30 маусым 1822 – 4 тамыз 1917) – Италия Корольдігінің Соғыс министрі болған итальяндық генерал.

Өмірбаян

Ол Новара қаласына жақын Борголавеццарода дүниеге келген. Артиллерия лейтенанты ретінде өзін ерекшеленді және 1848 жылы Пескиера-дель-Гарда қоршауында жараланды, ал 1852 жылы жануар ұнтағы қоймасының жарылуын болдырмауға жасаған тырыстары арқасында одан да көзге түсті. 1856 жылдан 1859 жылға дейін Артиллерия мектебінің директоры қызметін атқарғаннан кейін, 1864 жылы дивизия генералы болды және Сан-Мартино шайқасында 5-ші дивизияға қолбасшылық етті. 1866 жылғы соғыста Боргофортеге шабуыл жасап, Сиальдини армиясы үшін жол ашты. 1872 жылы генерал Говоне қайтыс болғаннан кейін соғыс министрі болып тағайындалды, ал Римді басып алғаннан кейін Франко-прус соғысының сабақтарына сәйкес армияны реформалауға барлық күшін жұмсады. Әскери қызмет мерзімін қысқартты, әскери қызметке жарамды барлық еркектерді шақыруды кеңейтті, тұрақты армия, жылдам әрекет ететін милиция және резерв құрды, қару-жарақтарды жаңартуды бастады және Италияны 1,8 миллион адамдық соғысқа дайын күшке жеткізуге мүмкіндік берді. Сондай-ақ, капитан Джузеппе Перрукетти ұсынғаннан кейін, Италияның таулы шекараларын қорғау үшін таулы соғысқа маманданған алғашқы жаяу әскер корпусы – Альпинидің құрылуына жауапты болды. Рикотти 1876 жылы оңшылдармен бірге биліктен құлады, бірақ 1884 жылы Депретиспен қайтадан билікке оралды және бұрынғы реформа жоспарын өзгертті. 1887 жылдың сәуір айында отставкаға кетіп, 1890 жылы сенат мүшесі болды, бірақ 1896 жылға дейін қоғамдық өмірге көп қатыспады. Адоуа шайқасынан кейін король Гумберт оған кабинет құруды тапсырды. Министрлігін құрғаннан кейін премьер-министрлікті Рудини маркграфына тапсырды, өзіне соғыс министрлігін сақтап алып, әскердің ұрысқа қабілетін әлсіздетпей, әскердің тактикалық құрылымын консолидациялау арқылы әскери шығындарды азайту туралы халықтың талаптарын қанағаттандыруға тырысты. Алайда, Рудини Рикоттидің идеяларының, оның өзі де бөліскен, сарайда қабылдануы мүмкін емес екенін түсінген соң, оны отставкаға келуге мәжбүр етті. Қазіргі итальян армиясын құрушы ретінде оның беделі зардаланбады және армияны консолидациялау жөніндегі көзқарастары кең техникалық және қоғамдық қолдауға ие болды.

He was born at Borgolavezzaro, near Novara. As artillery lieutenant, he distinguished himself and was wounded at the Siege of Peschiera del Garda in 1848, and in 1852 gained further distinction by his efforts to prevent the explosion of a burning powder magazine. After serving from 1856 to 1859. as Director of the Artillery School, he became General of Division in 1864, commanding the 5th Division at the Battle of San Martino. In the war of 1866 he stormed Borgoforte, to open a passage for Cialdini's army. Upon the death of General Govone in 1872 he was appointed Minister of War, and after the occupation of Rome bent all his efforts to army reform, in accordance with the lessons of the Franco German War. He shortened the period of military service, extended conscription to all able bodied men, created a permanent army, a mobile militia and a reserve, commenced the renewal of armaments, and placed Italy in a position to put 1,800,000 men on a war footing. He was also responsible, after the suggestion made by Captain Giuseppe Perrucchetti, for the foundation of the Alpini, the first established infantry corps specialized in mountain warfare, for the defense of Italy's mountainous borders. Ricotti fell from power with the Right in 1876, but returned to office with Depretis in 1884, and amended his previous scheme of reform. Resigning in April 1887, he became a member of the senate in 1890, but took little part in public life until 1896, when, after the Battle of Adowa, he was entrusted by King Humbert with the formation of a cabinet. Having constructed his ministry, he made over the premiership to the Marquis di Rudinì, retaining for himself the portfolio of war, and seeking to satisfy popular demands for the reduction of military expenditure by consolidating the tactical structure of the army without weakening its fighting power. Rudinì, however, finding that Ricotti's ideas, which he himself shared, were not acceptable at court, obliged him to resign office. His prestige as creator of the modern Italian army remained unimpaired, and his views on army consolidation enjoyed a large measure of technical and public favour.