Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші дүниежүзілік соғыстағы итальяндық арнайы күштер
Italian special forces in WWI
Ардити (итальян тіліндегі *ardire* етістігінен, яғни 'батылдық таныту', және 'Қайраттылар' деп аударылады) – Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Корольдік итальян армиясының элиталық арнайы күштерінің қабылдаған атауы. Олар және қарсылас неміс штурм-тобы (Stormtroopers) қазіргі заманғы алғашқы шабуыл жасақтары болды және оларды «қарсылас әскерлер үшін ең қорқынышты корпус» деп атады. *Reparti d'assalto* ('Шабуыл бөлімшелері') 1917 жылдың жазында полковник Басси құрды және оларға жауынгерлердің кеңінен алға жылжуына жол ашу үшін жау қорғанысын бұзып, соққы жасағының тактикалық рөлін жүктеді. Ардитилер жаяу әскер дивизияларының құрамына кірмей, жеке жауынгерлік күш ретінде қарастырылды. *Reparti d'assalto* бұрынғы бекіністі соғысқа қозғалыс пен сергектік әкелуге мүмкіндік берді. Олар негізінен пышақтар мен қол гранаталарымен қаруланған көптеген шайқастарда жеңіске жетті, бұл окоптардың шектеулі кеңістігінде өте тиімді болды. Олардың майдан даласындағы ерліктері үлгілі болды және Италияның әскери тарихында оларға құрметті орын бұйырды. 1920 жылы демобилизацияланды. Ардити атауын кейін 1919–1920 жылдары Фиуме қаласын басып алған, Габриэле Д'Аннунцио басқарған итальяндықтар қолданды, олардың көпшілігі Корольдік итальян армиясының мүшелері болған. Олардың қара галстук, белгілер мен фездерден тұратын формасын кейін Бенито Муссолинидің жартылай әскери күштері – Қара көйлектер қабылдады. 1942 жылы, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, Ұлы соғыстың шабуыл бөлімшелерінен шабыт алған 10-шы Ардити полкі құрылды. 1975 жылдың 1 қазанынан бастап X Ардити полкінің туын 9-шы десанттық шабуыл полкі «Кол Мошин» қабылдады. Бүгінгі күнге дейін «Кол Мошин» оператившілері мен итальяндық коммандос-су жатқандар «Ардити Инкурсори» деп аталады және Ардитидің мұрагерлері саналады.
Arditi (from the Italian verb ardire, 'to dare', and translates as "The Daring [Ones]") was the name adopted by a Royal Italian Army elite special force of World War I. They and the opposing German Stormtroopers were the first modern shock troops, and they have been called "the most feared corps by opposing armies". Reparti d'assalto ('Assault units') were formed in the summer of 1917 by Colonel Bassi, and were assigned the tactical role of shock troops, breaching enemy defenses in order to prepare the way for a broad infantry advance. The Arditi were not units within infantry divisions, but were considered a separate combat arm. The Reparti d'assalto were successful in bringing in a degree of movement to what had previously been a war of entrenched positions. They won numerous engagements armed mainly with daggers and hand grenades, which proved very effective in the confined space of a trench. Their exploits on the battlefield were exemplary and they gained an illustrious place in Italian military history. They were demobilized by 1920. The name Arditi was later used in 1919–20 by the Italian occupiers of Fiume who were led by Gabriele D'Annunzio, most of whom had been members of the Royal Italian Army. Their use of a uniform with black ties, insignia and fez was later taken up by Benito Mussolini's paramilitary forces, the Blackshirts. In 1942, during the Second World War, the 10th Arditi Regiment was created, inspired by the assault units of the Great War. From 1 October 1975 the flag of X Arditi Regiment was adopted by the 9th Paratroopers Assault Regiment "Col Moschin". To this day, operatives of Col Moschin and Italian commando frogmen are known as "Arditi Incursori" and are viewed as the heirs of the Arditi.
Алғашқы тәжірибелер
"Ардито" концепциясы 1914 жылға дейін жетеді, осы жылы Корольдік армияның әрбір полкіне жау тылында әрекет етуге даярланған барлаушылар тобын құруға бұйрық берілді. Алғашқы Ардити бөлімшелері Удине провинциясындағы Сдричка ди Манцанода құрылып, оқытылды, және бұл оқиға әлі күнге дейін шілде айының соңғы жексенбісінде тойланады. Басқалары "Өлім компаниялары" деп аталатын, жаудың тікенді сымдарын кесіп немесе жарған жаяу әскер мен инженерлердің арнайы тобын Ардитиге дейінгі даму деп санайды. Оларды "Фарина" шлемдері мен бронялары бойынша оңай тануға болады. Ардити бөлімшелерінің міндеті – жаудың шебіне шабуыл жасау үшін қалыпты жаяу әскерге жол ашу емес, жаудың бекіністерін толығымен басып алу болды. Ең батыл еріктілер таңдалды, әсіресе жақын жердегі артиллерия оғынан алаңдамайтындар. Олар фехтованиеді де оқыды және қолма-қол сайыс шеберлері болды. Дайын болғаннан кейін, олар фронтқа карабина, пистолет, қылыш және қол гранаталары сияқты жеңіл шабуылдық қарулармен қаруландырылды. Көптегендер мылтық пен карабинаны алып жүрмеді, себебі оларды траншеяның тар кеңістігінде қолдану қиын болды. Ардитилер итальяндық артиллериясының оқ жаудырылып тұрғанда жау траншеяларына жақындады. Оқ тоқтағанда, олар траншеяға секіріп кіріп, жау тығырықтап қалғанда, жақын арадағы қылыштарымен қарсылықты басып тастады. Бұл қарапайым тактикалар күтпегендей тиімді болды. Ардити басып алған позицияларын 24 сағат бойы ұстап тұруға міндетті болды, содан кейін оларды қалыпты жаяу әскер ауыстыратын. Мұндай шабуыл кезінде Ардити салмағының 25-30% жоғалтуы мүмкін еді. Олардың ұраны: "O la vittoria, o tutti accoppati" – "Жеңіс немесе бәріміз өлеміз". Типикалық бөлімде 13 офицер және 400 ерікті сарбаз болды. Мұндай бір бөлім 1916 жылдың сәуір айында Монте-Освальдоға шабуыл жасағанда толығымен жойылды. 1916 жылы жоғарғы бас қолбасшылық Ардити бөлімшелеріне ерекше мәртебе беруге шешім қабылдады, бірақ жаңа бөлімшелер құруға құлшынбады. Ардити белгісі, сол қолға тағылатын, VE (Италияның Виктор Эммануил III) монограммасын қамтыды және осы сарбаздардың айрықша белгісі ретінде жасалды. Бұл итальян армиясының "Ардито" сөзін ресми түрде қолдануының алғашқы жағдайы болды.
The ardito concept can be traced back to 1914 when every regiment of the Royal Army was ordered to create a group of explorers trained to act behind enemy lines. The first Arditi units were formed and trained in Sdricca di Manzano, in the province of Udine, where the event is still celebrated on the last Sunday in July 1914. Others argue that the so called Compagnie della morte ('Companies of death'), special patrols of infantry and engineers engaged in cutting or blasting enemy barbed wire, should be considered as precursors of the Arditi. They were easily recognizable by their use of armor and "Farina" helmets. The task of Arditi units was not to clear the way for regular infantry to attack enemy lines, but to completely overrun enemy positions. The most daring volunteers were chosen, particularly those who were not bothered by loud incoming artillery fire close by. The men also studied fencing and were masters of hand to hand combat. Once ready, they were sent to the front armed with light assault weapons such as carbines, pistols, daggers and hand grenades. Many did not carry rifles and carbines because they would be cumbersome to fire in the confined spaces of a trench. The Arditi approached enemy trenches while they were being shelled by Italian artillery. Just as the barrage was lifted they would jump inside the trench while the enemy was huddling down, and use their daggers at close quarters to suppress enemy resistance. These primitive tactics were surprisingly effective. Arditi had to hold the positions they conquered for 24 hours and then would be replaced by the regular infantry. Arditi might lose 25% to 30% of their numbers during such an attack. Their motto was O la vittoria, o tutti accoppati, meaning 'Either victory, or everyone dies'. The typical unit had 13 officers and 400 soldiers selected on a voluntary basis. One such unit was completely wiped out while attacking Monte Osvaldo in April 1916. In 1916 the supreme command decided to award special status to Arditi units but was reluctant to create new units. The Arditi badge, to be carried on the left arm, included the monogram VE (for Victor Emmanuel III of Italy), and was designed exclusively as a symbol of distinction for these soldiers. This was the first official use of the word "Ardito" by the Italian army.
Құру және пайдалану
1917 жылы, қазба өмірінің қасіретіне толы қантөгісінен шаршаған жас офицерлердің ұсыныстарының нәтижесінде, капитан Джузеппе Басси басқаратын VIII армия корпусының 48-ші дивизиясында шабуыл жасақтары құрылды. 1917 жылдың наурыз айында Италияның Жоғарғы Бас қолбасшылығы Австро-Мажарстанның арнайы бөлімшелерінің құрылуы туралы ақпаратты қамтитын айналымдық хабарлама жіберді. Алайда, жабдықтар мен оқу-жаттығулар бойынша келіспеушіліктер операциялардың басталуын 1917 жылдың 29 шілдесіне дейін кешіктірді, сол күні король Виктор Эммануэль Ардити жасақтарын құруға ресми рұқсат берді. Жаңа шабуыл жасақтары құрылып, содан кейін қалыпты сарбаздардан өзгеше оқумен дербес дамыды. Жақсы жаттығудан өткен неміс әскері алғаш рет Stormtrooper арқылы шабуыл жасақтары тұжырымдамасын қабылдады, бірақ италияндықтар олардың үлгісін ұстанды. Жоғарыда айтылғандай, Фриулидегі Сдричка ди Манзанода оқу мектебі құрылды. Алғашқы жасақтар 2-ші армияда құрылды, ал Капоретто шайқасына дейін 27 жасақ болды, бірақ олардың тек бірнеше ғана жауынгерлік қимылдарға қатысты. Барлығы шамамен 18 000 сарбаз Ардити жасақтарын құрады. Олардың көпшілігі Аустро-Мажарстан әскерлерінің ілгерілеуін тоқтатқан Пиаве өзенінде шайқасты. Ардити Пиаве өзенін жүзіп өтіп, тістерімен пышақты қысып ұстап, Австрия және Германияның өзеннің арғы жағындағы бекіністеріне шабуыл жасады. Осы сарбаздар «Пьяваның каймандары» (Caimani del Piave) деп аталды. Австриялық формалардың жоғары жағасы болғандықтан, «Каймандар» Сардинияға тән резолза пышағын (Паттада) пайдалануды қалаған, себебі бұл пышақ жаудың формасының жағасын оңай тесіп өте алатын (басқа Ардити жасақтары қарапайым пышақтарды қолданды). Бүгінде COMSUBIN коммандостарының таңбасында қапталдарында пышақ ұстаған кайман бейнеленген. Бұл – Пьяваның каймандарын құрметтеу үшін таңдалған белгі. 1918 жылдың маусым айында тоғыз жасақтан тұратын шабуыл жасақтарының толық дивизиясы генерал-майор Оттавио Зоппиге бағындырылды, содан кейін ол екі дивизияда он екі жасақтан тұратын армия корпусына дейін кеңейтілді. Соғыс аяқталысымен 25 шабуыл жасағы болды, олардың көпшілігі Берсальери деп аталды. Ардити 1918 жылдың қараша айында Австрия армиясының үстінен соңғы жеңіске жеткізген Пиаведегі қиылысқа үлкен үлес қосты. Соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай, 1920 жылдың қаңтар айында барлық жасақтар таратылды.
In 1917, as a result of proposals put forward by young officers who were tired of the gruesome bloodshed of trench life, assault units were formed within the 48th Division of the VIII Army Corps, commanded by Captain Giuseppe Bassi. As early as March 1917 the Italian Supreme Command had sent a circular communication giving information about the constitution of Austro Hungarian special units. but disagreements on equipment and training delayed the start of operations until 29 July 1917, when King Victor Emmanuel officially sanctioned the creation of Arditi units. The new assault units were formed and then developed independently with training different from that of ordinary soldiers. The better trained German army was the first to adopt the concept of shock assault troops with the Stormtroopers, but the Italians followed their example. A training school was established, as noted above, at Sdricca di Manzano, in Friuli. The first units were created in the 2nd Army, and by the time of Caporetto there were 27 units, although only a few actually saw combat. In all, approximately 18,000 men made up the Arditi units. Many of these men saw combat on the river Piave, where the advance of Austro Hungarian troops was halted. Arditi used to swim across the Piave, clenching a dagger between their teeth and assault the Austrian and German positions on the other bank of the river Piave. These men came to be known as Caimani del Piave ('Caimans of the Piave'). Because Austrian uniforms had a stiff collar, the "Caimani" preferred to use a resolza knife, typical of Sardinia (Pattada), as this blade could easily penetrate the collar of the enemy uniform (other arditi formations used a simple dagger). Today, the badge worn by COMSUBIN commandoes shows a caiman clenching a dagger in its jaws. This is an emblem chosen to honor the memory of the Caimani del Piave. In June 1918 an entire division of assault troops with nine units was placed under the command of Major General Ottavio Zoppi, and then was expanded to become an Army Corps with twelve units in two divisions. By the end of the war there were 25 assault units, mostly classified as Bersaglieri. The Arditi contributed in a major way to the breakthrough on the Piave that in November 1918 made possible the final victory over Austrian armies. Shortly after the end of the war, in January 1920, all units were disbanded.
Оқыту
Бастапқыда сарбаздар еріктілер болған, бірақ кейіннен бөлімше командирлері Ардити бөлімшелеріне ауыстыруға лайық сарбаздарды тағайындады. Ардитилер көбінесе Берсальери немесе Альпиниден (әскерлерінің төзімділігі мен физикалық қабілеттерімен танымал екі итальяндық әскери мамандық) таңдалып алынды. Жауынгерлердің күш-қуаты, шеберлігі және қайраттылығы сынақтан өткеннен кейін, олар қару-жарақ пен шабуылдың жаңа тактикасын үйренді. Олар қарумен немесе қарусыз қолма-қол жекпе-жекке де оқытылды (орта ғасырларда дамыған "Жеңіс гүлі" әдістері бойынша), бұл үздіксіз дене шынықтырумен толықтырылды. Ардитилер қол гранаталарын, мергендік дағдыларын, от тастағыш пен пулеметті пайдалануды үйренді. Оқу өте шынайы болды, тіпті негізгі дайындық кезінде бірнеше адам қаза тапты: әсіресе, қол гранаталарынан шашыраған сынықтардан зардап шекті, себебі олардың процедурасы граната лақтырғаннан кейін бірден шабуылға өтуді көздеді. Қатаң дайындық, ұжымдық рух және қауіпке немқұрайлылық, сондай-ақ олардың иеленген артықшылықтары Ардитиді элиталық корпус етті, бірақ тұрақты армияның басқа бөлімшелерінің офицерлері арасында сенімсіздік пен қызғаныш атмосферасын да тудырды. Дегенмен, олардың әскери шеберлігі, майдан даласындағы қиын жағдайларды шешу қабілеті үшін, тұрақты армия бөлімшелеріне тактикалық тұрғыдан мүмкін емес нәрсені істеуге мүмкіндік берді. 1917 жылы Неапольдің Шығыс университетінде сабақ берген жапон жазушысы Харукичи Шимой итальян армиясына қосылып, Ардито болып, өз әріптес сарбаздарына каратэ үйретті. Католик діни қызметкері және Ардито Реджинальдо Джулиани өзінің тәжірибелері туралы бірнеше кітап жазды, соның ішінде «Croce e spada» («Қылыш және қанжар»).
Initially the soldiers were volunteers, but later on unit commanders designated suitable soldiers for transfer to Arditi units. Arditi were usually drawn from Bersaglieri or Alpini (two Italian military specialties whose soldiers were renowned for their stamina and physical prowess). After undergoing tests of strength, skill and nerve, the recruits were trained in the use of weapons and innovative tactics of attack. They also received hand to hand fighting instruction with or without weapons (according to the "Flower of Battle" techniques developed in the Middle Ages), all supported by continuous physical training. In particular, Arditi were trained with hand grenades, marksmanship and the use of the flamethrower and machine gun. Training was very realistic, and several men were killed during basic training: in particular, victims were caused by splinters from hand grenades, because their operating procedure provided for a direct assault immediately after throwing a grenade. The rigorous training, team spirit and contempt of danger, but also the privileges they enjoyed, made the Arditi an elite corps, but also created a climate of distrust and jealousy with officers belonging to other units of the regular army. Their military skill, however, earned them respect for the ability to resolve on the battlefield situations tactically impossible for regular army units. While teaching at Naples Eastern University in 1917, Japanese writer Harukichi Shimoi enlisted in the Italian army and became an Ardito, teaching his fellow soldiers some karate. Reginaldo Giuliani, a Catholic priest and an Ardito, wrote several books on his experiences, including Croce e spada ('Cross and Sword').
Униформа
Ардитидің киім-шешімі тұрақты жаяу әскер бөлімдерінен алынған, ол жағасының белгісі ретінде қара жалыны бар Bersagliere велосипедші пальтосынан тұрады. Алпини бөлімдерінен алынған Ардитилер жағасында жасыл жалын, ал Берсальери бөлімдерінен алынған Ардитилер қызыл жалын тағатын. Олар сондай-ақ қара жасыл свитер және қара фес (бас киім) киетін, ол Берсальери жаяу әскерінің фесіне ұқсас (дегенмен Берсальерилер қара емес, қызыл фес киетін) және шалбар киетін. Осы киім-кешектер мен әскер бөлімінің шығу тегін көрсететін басқа да белгілер, Қызыл жалын (Берсальери Ардити), Қара жалын (Ардити жаяу әскері) және Жасыл жалын (Ардити Альпини) арасындағы айырмашылықты тудырды. Қызыл жалынды кейде қызыл қызыл жалын деп те атайтын. Ардитидің көптеген белгілері мен нышандары кейіннен фашистік режим қабылдады, мысалы, тістерінің арасында пышақ қысып тұрған бас сүйекті бейнелейтін белгі. Фашизмге қарсы "Ардити дель Пополо" да өздерінің белгісіне ие болды (қызыл көзді бас сүйек және пышақ). Олардың шайқас айқайы "A Noi!" ("Бізге!") болды, ол кейіннен римдік сәлемдеме жасағанда қолданылатын фразалардың бірі ретінде қабылданды және Ренессанс дәуірінде дуэльдік шақыру ретінде пайда болды.
The uniform of the Arditi drawn from regular infantry units consisted of a Bersagliere cyclist coat with black flames as a lapel patch. Arditi drawn from Alpini units would instead wear green flames on their lapel patch, and Arditi drawn from Bersaglieri units would wear crimson flames. They would also wear a dark green sweater and a black fez (a hat) identical to that of the Bersaglieri infantry (although Bersaglieri wore a crimson fez, rather than a black one) and trousers. From these uniforms and other insignia, indicative of the army unit of origin, was born a distinction between the Red Flames (Bersaglieri Arditi), Black Flames (Arditi Infantry) and Green Flames (Arditi Alpini). The Red Flames were sometimes called Crimson Flames. Many of the Arditi badges and symbols were later adopted by the fascist regime, for example a badge depicting a skull with a dagger clenched between the teeth. The anti fascist Arditi del Popolo also had their own badge (skull with red eyes and dagger). Their battle cry was A Noi! ('To Us! '), which was later adopted as one of the phrases commonly used when making the Roman salute and originated as a duelling challenge during the Renaissance.
Жабдық
Ардитидің әдеттегі жабдықтары қолмақшақ үшін пышақ және қол гранаталары болды. Гранаталар үрей мен шатақ тудыру үшін, сондай-ақ олардың бұзушылық әсері үшін қолданылды. Ардити жиі қолданған Тевенот қол гранатасы шабуылдарға өте ыңғайлы болды, тым күшті емес, бірақ қарсыластарды қорқыту үшін өте шулы болды. Басқа қаруларға пулеметтер мен от лақтырғыштар кірді. Ардити қолданған карабин түрлері Carcano Moschetto 91 және Moschetto 91 TS болды. Ардити сонымен қатар 37 мм және 65 мм зеңбіректерді нығайтылған бекіністерге қарсы қолданды. Туриндегі Рисорджименто мұражайында фашизмге қарсы қарсылыққа арналған зал бар. Мұнда Ардити дель Пополоға тиесілі пышақ пен қол гранатасы қойылған. Ресурстардың жетіспеуіне байланысты, алғашқы пышақтар Веттерли мылтығынан қалған штыктардан жасалды. Әрбір штык екіге бөлініп, екі пышаққа айналдырылды.
Typical equipment of the Arditi was the dagger for hand to hand combat, and hand grenades. The grenades were used to create panic and confusion as well as for their disruptive effect. The Thevenot hand grenade frequently used by the Arditi was well suited for assaults, not being overly powerful, but very noisy so as to provoke fear in the opponents. Other weapons included machine guns and flame throwers. The carbines used by the Arditi were the Carcano Moschetto 91 and Moschetto 91 TS. The Arditi also used 37 mm and 65 mm cannons against pillboxes and fortifications. In the Museo del Risorgimento in Turin, the hall is dedicated to the resistance against Fascism. There are on display a dagger and a hand grenade belonging to the Arditi del Popolo. Due to lack of resources the first daggers were manufactured from surplus stock of the bayonets from the Vetterli rifle. Each bayonet was cut in half and fashioned into two daggers.
Фашизм кезінде
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде көптеген ардиттер капитан Марио Карли құрған «Ардити д’Италияның ұлттық қауымдастығына» (ANAI) қосылды, ол кейін өнердегі футуристік қозғалысқа қатысты. Карли Филиппо Томасо Маринеттипен бірлесіп «Ардити жандарм емес» атты эссе жазды. Ардитилердің көпшілігі фашистік қозғалысқа қосылды, бірақ қолдау бірауыздан болмады, бұл ANAI-ден бөлініп шыққан «Ардити дель Пополо» қозғалысынан анық көрінеді, ол саяси тұрғыдан фашистік емес социализмнің максималистік қанатына жақын болды. Дегенмен, ANAI-ге қосылған Ардитилердің көпшілігі адалдығын 1922 жылғы 23 қазанда Муссолини құрған ФНАИ-ге (Ардити Д’Италияның ұлттық федерациясы) аударды. Кейіннен ANAI таратылды. Ардитилер Габриэле Д’Аннунционың Фиуме қаласындағы (қазіргі Риека, Хорватия) төңкерісіне белсенді қатысушылар болды. Италияны қосып алу жөніндегі бастапқы жоспары Римдегі үкімет тарапынан қабылданбаған соң, Д’Аннунцио «Карнароның итальяндық регенттігін» құруды жариялады. Кәсіподақ жетекшісі Де Амбриспен бірге Д’Аннунцио конституцияны, яғни Карнаро хартиясын жариялады, онда өте прогрессивті тіпті радикалды элементтер бар еді. 1920 жылғы 25 желтоқсанда Италияның ресми әскерлері қысқаша қақтығыстардан кейін осы қысқа өмір сүрген «регенттікке» нүкте қойды.
In the post World War I period, many Arditi joined the 'National Association Arditi d'Italia' (ANAI), founded by captain Mario Carli, then involved in the Futurist movement in art. Carli wrote the essay "Arditi are not gendarmes" in collaboration with Filippo Tommaso Marinetti. A large number of Arditi joined the fascist movement, but support was not unanimous, as is clear from the Arditi del Popolo, a fringe breakaway movement of the ANAI, politically leaning to the maximalist wing of non fascist socialism. In any case, most Arditi who joined the ANAI transferred their allegiance to the FNAI (National Federation Arditi D'Italia), founded on 23 October 1922 by Mussolini. The ANAI was later dissolved. The Arditi were active participants in Gabriele D'Annunzio's coup in the city of Fiume (now Rijeka, in Croatia). When his original plan for Italian annexation was rebuffed by the government in Rome, D'Annunzio proclaimed the founding of the "Italian Regency of Carnaro". With the trade unionist De Ambris, D'Annunzio promulgated a constitution, the Charter of Carnaro, containing strongly progressive or even radical elements. On 25 December 1920 regular Italian army troops put an end to the short lived "regency", after brief clashes.
Ардити дель Пополо
Италиялық Ардитидің римдік бөлімі, фашистік эскадризмнің күшті, бірақ әлі толық біріктірілмеген қозғалысына қарамастан, Ардити дель Пополо деп аталды – фашизмге ашық қарсы жарымәскери топ. Оның мүшелері анархист, коммунист және социалист қозғалыстардан шыққан. Коммунистер көпшілікті құрады, бірақ республикашыл Винченцо Балдацци (жетекшілердің бірі) сияқты топтар да болды, ал кейде, Парманы қорғауда, (католик) Халық партиясының белсенділері де қатысты, мысалы, кеңесші Корацца Пармада фашистік күштермен болған қақтығыста қаза тапты. Бұл қозғалыс 1921 жылдың жазында "Қара жалын" атты жаяу әскеріндегі бұрынғы лейтенант, анархист Арго Секундаридің жұмысы арқылы құрылды. Осы жарымәскери құралымдардың қатарында 20 000 адам тіркелді, олардың ішінде бейтарап немесе фашизмге қарсы күшті ұстанымдардағы соғыс ардагерлері де болды. Ең танымал оқиға, 1922 жылы Парманы фашистік эскадризмнен қорғау болды: Роберто Фариначчи, содан кейін Итало Балбо басшылығымен шамамен 10 000 эскадрист бес күнге созылған шайқастан кейін қаладан шығуға мәжбүр болды. Бұл шайқаста социалистер, анархистер және коммунистерден құралған топты (350 адам фашистерге қарсы шайқасқа қатысты) Ардити дель Пополо басшылары Антонио Чьери және Гуидо Пичелли басқарды. Фашистер 39 адамды, ал Ардити дель Пополо 5 адамды жоғалтты. Келесі айларда Ардити дель Пополоның көптеген басшылары фашистік эскадрильялармен тұтқындалды немесе өлтірілді, кейде полиция органдарының ықпалымен.
The Roman section of the Italian Arditi, in contrast to the strong but not yet consolidated movement of fascist squadrismo, became the Arditi del Popolo, a paramilitary group that was clearly anti fascist. Its members came from anarchist, communist, and socialist movements. The Communists constituted the majority, but there were also components such as Republican Vincenzo Baldazzi (who was one of the leaders), and sometimes, as in the defense of Parma, also militants of the (Catholic) Popular Party, such as the adviser Corazza who was killed in Parma in clashes with fascist forces. The movement was born in the summer of 1921 through the work of Argo Secondari, a former lieutenant of the "Black Flame" infantry and an anarchist. The strength of these paramilitary formations were 20,000 men enrolled, among them war veterans, who were neutral or strongly anti fascist. Perhaps the most resonant event was the defense of Parma against fascist squadrismo in 1922: around 10,000 squadristi, first under the command of Roberto Farinacci, then Italo Balbo, had to withdraw from the city after five days of clashes against a group consisting of socialists, anarchists and communists, controlled by the heads of the Arditi del Popolo (350 took part in the battle against the fascists) Antonio Cieri and Guido Picelli. The Fascist lost 39 men, the Arditi del Popolo five. In the following months, many heads of the Arditi del Popolo were jailed or killed by fascist squadristi, sometimes with the collusion of police agencies.
Екінші дүниежүзілік соғыс
"Ардити шаңғышылары" (итальянша: Arditi sciatori) Франция шайқасына қатысты; олар «Абруцци герцогы» Альпілік батальонын, «Монте-Бьянко» дербес бөлімшесін және «Ардити Альпиери» бөлімшесін құрды. Африка кампаниясында «Сахаралық Ардити» AB41 бронекөліктерімен және Fiat және Lancia жүк машиналарымен (Fiat SPA AS37, SPA Viberti AS42 және Fiat 634) жұмыс істеді, олар шөл жағдайларына ерекше бейімделген және ауыр пулеметтермен, жеңіл 47 мм және 65 мм зеңбіректермен, сондай-ақ Breda 20/65 Mod. 1935 әуе шабуылына қарсы зеңбіректермен жабдықталған. 1942 жылдың мамыр айында Ардитидің I арнайы батальоны құрылды. 15 мамырда үш ротадан тұратын бұл бөлімше, жау территориясына енудің әр түрлі тәсілдеріне маманданған. 1942 жылдың 20 шілдесінде Римге жақын Санта-Северада Ардити полкі құрылды, ал 1 тамызда Ардитидің I арнайы батальоны оның алғашқы операциялық бөлімшесіне айналды. 15 қыркүйекте ол Х Ардити полкі деп қайта аталды. 1943 жылдың қыркүйегінде таратылғанға дейін Солтүстік Африка мен Сицилияда, оның ішінде жау тылында жұмыс істеді. 8 қыркүйекте немістер басып алмаған Сардинияда болған I Ардити батальоны Оңтүстік Корольдігіне қосылды және 1944 жылдың наурыз айында Италияның одақтас әскерінің IX шабуыл тобының құрамына кірді. Қыркүйек айында ол 400 Ардитиден тұратын «Легнано» 68-ші жаяу әскер полкінің «Кол Мошин» III батальоны болып қайта аталды. Regia Aeronautica (Корольдік әуе күштері) де Ардити бөлімшелерін құрды: ADRA батальоны (Arditi Distruttori della Regia Aeronautica) 1942 жылдың 28 шілдесінде құрылды және Сицилияға одақтас әскерлердің түсуі кезінде жұмыс істеді. 1943 жылдың 8 қыркүйегінен кейін, Италия Социалдық Республикасы кезінде, ADAR (Arditi Distruttori Aeronautica Repubblicana) деген атпен Традатеде орналасқан бөлімше жұмыс істеді. 1944 жылы ұлттық республикалық әуе күштері үшін «Фолгор» 1-ші Ардити десанттық полкі (бұрынғы «Фолгор» десанттық полкі) және «Нембо» 2-ші Ардити десанттық полкі (тек екі батальонмен жұмыс істеген) құрылды.
"Arditi skiers" (Italian: Arditi sciatori) took part in the Battle of France; they formed the Alpine battalion "Duke of Abruzzi", the autonomous unit "Monte Bianco" and the unit "Arditi Alpieri". In the African campaign, "Saharan Arditi" operated aboard AB41 armored cars and Fiat and Lancia trucks (Fiat SPA AS37, SPA Viberti AS42, and Fiat 634), specifically adapted to the desert context, and equipped with heavy machine guns, light 47mm and 65mm cannons, and anti aircraft Breda 20/65 Mod. 1935 cannons. In May 1942, the I Special Arditi Battalion was established. It was formed on 15 May with three companies, each specialized in a mode of infiltration into enemy territory. On 20 July 1942 the Arditi Regiment was established, based in Santa Severa, near Rome, and on 1 August the I Special Arditi Battalion became its first operational unit. On 15 September it was renamed the X Arditi Regiment. It operated in North Africa and in Sicily, including behind enemy lines, until its dissolution in September 1943. The I Arditi Battalion, which was in Sardinia on 8 September, a territory not occupied by the Germans, joined the Southern Kingdom and in March 1944 became part of the IX Assault Unit of the Italian Co Belligerent Army. In September, it was renamed the III Battalion "Col Moschin" of the 68th Infantry Regiment "Legnano", composed of 400 Arditi. The Regia Aeronautica (Royal Air Force) also formed Arditi units: the ADRA battalion (Arditi Distruttori della Regia Aeronautica) was established on 28 July 1942, and operated during the Allied landing in Sicily. It operated after 8 September 1943, during the Italian Social Republic, with the name ADAR (Arditi Distruttori Aeronautica Repubblicana), based in Tradate. In 1944, the 1st Arditi Paratroopers Regiment "Folgore" (formerly the Paratroopers Regiment "Folgore") and the 2nd Arditi Paratroopers Regiment "Nembo" (active only with two battalions) were also established for the national republican air force.