Генерал Генри Гордон Беннетт: Өмірі мен әскери жолы

Кіріспе

Австралия армиясының генерал-лейтенанты Генри Гордон Беннетт (15 сәуір 1887 – 1 тамыз 1962) – бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстарда қызмет еткен австралиялық армияның жоғары шенді офицері. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде батальон және бригада деңгейінде қолбасшылық етіп, Австралия армиясының ең жас генералы атанған, алайда Беннетт 1942 жылғы ақпанда Сингапурдың түсуімен байланысты рөлімен көбірек танылды. 8-ші Австралия дивизиясының командирі ретінде ол қашып кетті, ал оның әскері Жапон императорлық армиясының тұтқынына айналды. Осыдан кейін Беннеттің әскери мансабы сарқылып, корпусқа қолбасшылыққа жеткенімен, ол ешқашан қайтадан соғыста әскерге басшылық етпеді. 1945 жылы оның қашуына байланысты дау туып, Корольдік комиссия мен әскери сараптама өтті. Екеуі де оның қолбасшылықтан бас тартуының негізсіз екенін анықтады. Азаматтық әскеркер, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Беннетт сақтандыру саласында жұмыс істеген, ал соғыс аяқталғаннан кейін коммерциялық қызметімен айналысып, әскери қызметін жартылай уақытпен жалғастырып, бригада және дивизия деңгейінде қолбасшылық еткен. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін армиядан зейнетке шығып, Сиднейдің солтүстік-батысындағы Хиллс ауданында шаруашылықпен айналысты. 1962 жылы 75 жасында қайтыс болғанға дейін ол бизнес және әскери сарапшы ретінде белсенді болды.

Ерте өмір

Беннетт (ол әрқашан Гордон деп аталды) 1887 жылғы 15 сәуірде Мельбурн қаласының Балуин ауданында, Оңтүстік Африка туған мектеп мұғалімі Джордж Беннетт пен оның австралиялық әйелі Харриеттің отбасында дүниеге келді. Ол тоғыз баланың алтыншысы болды және әкесі сабақ берген Балвин мемлекеттік мектебінде оқыды, содан кейін өспірім шағында үш жылдық стипендия алған Хоторн колледжіне түсті. Хоторнда математика пәнінен жақсы орындар алды және 1903 жылы, 16 жасында, бәсекелі емтиханды сәтті тапсырғаннан кейін АМР қоғамына актуарий мамандығы бойынша оқуға қабылданды. 1908 жылғы мамыр айында, 21 жасқа толғаннан кейін Беннетт Австралияның әскери резервіне, яғни жауынгерлік күштерге ерікті болып қосылды, 5-ші Австралиялық жаяу әскер полкіне "жаңа сарбаз" лауазымымен қабылданды. Алты айлық жартылай штаттық курсты аяқтағаннан кейін ол уақытша екінші лейтенант болып тағайындалды және Виктория штатының Карлтон қаласындағы полктің "B" ротасына жіберілді. Ол осы кезеңде АМР-да жұмысын жалғастырды, бірақ бос уақытының көп бөлігін әскери міндеттеріне арнады және тез өрледі, 1912 жылы, 25 жасында майор шеніне жетіп, полкінің адъютанты болды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Беннетт Австралия императорлық күштеріне (АИК) ерікті болып қосылды және АМР-дан толық жалақымен босатылғаннан кейін 1-ші дивизияға қарасты 2-ші (Викториялық) жаяу әскер бригадасының құрамындағы 6-шы батальонның екінші командирі болып тағайындалды. Қысқа ғана оқу-жаттығудан кейін 1-ші дивизия Еуропаға аттанды. Шетелге кетер алдында Беннетт Кентербериде өткен би кешінде танысқан Бесс Агнес Бьюкененмен құдаланды. Бесс өзінің болашақ күйеуіне алтын жақтауға орнатылған өзінің кішкентай суретін сыйға берді. Беннетт бұл суретті шетелдегі қызметі кезінде күрткесінің қалтасында алып жүрді, және кейін ол Батыс майданында неміс пулясынан өмірін сақтап қалды.

Галлиполи

Ұлыбританиядағы оқу лагерьлерінің тығыздығынан 1-дивизия Батыс майданға көшуге ниеттенгендерін толықтыру үшін Мысырға бағытталды. Одақтастардың Дарданеллді басып өту туралы шешімі бұл процеске кедері келтірді, нәтижесінде 1-дивизия Галлиполи науқанына қатысуға белгіленді. 1915 жылғы 25 сәуірде Анзак шығанағына түскен кезде Беннетт Анзак плацдармының оңтүстік жағындағы ұрысқа қатысты. Ол батальонының 300 адамын Лоун Пайннің оңтүстігіндегі Пайн Ридждегі алдыңғы қадамға жетекшілік етті. Осы позицияны қорғауды басқарғанда Беннетт иығы мен білегіне жарақат алып, емделу үшін жағажайға қайтаруға мәжбүр болды. Түрік әскерлері кешке қарсы шабуыл жасағанда, Пайн Ридждегі 6-шы батальонның күштері оқшауланып, Беннеттің кіші інісі Годфри де барлық адамдарымен бірге қаза болды. Ауруханалық кемеде эвакуацияланудан гөрі, жарасын емдегеннен кейін Беннетт батальонына оралды. Мамыр айының басында 2-бригада екінші Крития шайқасына британдық күштерді нығайту үшін Хеллес түбегіне жіберілді. 8 мамырда қайықпен жеткізілгеннен кейін Беннетт батальонымен мүмкін емес жағдайларда алға жылды. Беннетт 6-шы батальондағы жалғыз офицер және 2-бригададағы санаулы офицерлердің бірі болды, ол шабуылдан зардапсыз шықты, бірақ бұл сәттілікке байланысты болды; ол шабуылды бастағанда, түрік пулясы оның киген оқ-дәрі қапшығына тиіп, ішіндегі оқ-дәрілерді жарылдырды. Ол құлап, бірақ басқа жарақат алмады. Аз ғана адамымен ол шабуылдың ең алға басқан жеріне жетті. Келесі күні ол 6-шы батальонның командирі болып тағайындалды. Батальон траулермен Анзакқа қайтарылды, жақын арада Беннеттің батальон командигі расталды және ол подполковник шеніне көтерілді. Маусым және шілде айларында Беннеттің батальоны майдан шебінде, жағдайдың баяулаған кезеңінде, бекініске ұласып, тұрды. 7 тамызда одақтастар бекіністен шығу үшін тамыз шабуылын бастағанда, 6-шы батальон Сары Бейр шайқасының бастапқы кезіндегі қолдау шабуылдарының біріне қатысты. Ең танымал шабуылды 3-ші жеңіл атты бригада Некте жасаса, 6-шы батальон Некке дейін австралиялық позицияларды бақылап тұрған, «Неміс офицерлерінің орқашығы» деп аталатын көрші түрік позициясына қарсы ұқсас шабуыл жасауға міндеттелді. Орқашықты басып алуға жасалған екі әрекет сәтсіз аяқталды. Үшінші әрекет ұйымдастырылды және Беннетт оны жеке басқаруға ниеттенді, бірақ 1-ші дивизия командирі генерал-майор Гарольд Уокер, корпус командирі генерал-лейтенант Уильям Бердвудпен кеңескеннен кейін, шабуылды тоқтатуға келісті. 6-шы батальонның жоғалғандары 80 қаза тапқан және 66 жарақат алған адамды құрады. «Неміс офицерлерінің орқашығына» жасалған шабуылдан кейін Беннеттің батальоны қысқа уақытқа майдан шебінен алынып, сәтті Лоун Пайнды басып алған 1-ші бригаданы алмастырды. Тамыз шабуылы сәтсіз аяқталды және жағдай тағы да толыққанды тыныштыққа ұласты. Келесі айда 2-дивизияның күштері Анзакқа келгенде, австралиялық бөлімдер, соның ішінде Лемносқа жіберілген 6-шы батальон да ауыстырылды. Лемноста Беннетт паратифпен ауруханаға жатты және ауруханада болғанда, ол Сент-Михаэль және Сент-Джордж орденінің серігі (CMG) болып тағайындалғаны туралы хабар алды. 6-шы батальон Галлиполиге қайтып келгенде, Беннетт олармен бірге қайтуға тырысты, бірақ одан әрі емделу үшін «Аквитания» кемесімен Англияға баруға бұйрық берілді. CMG орденімен қатар, Беннетт Галлиполидегі қызметі үшін екі рет құрметті мақтауға ие болды.

While in transit, as a result of overcrowding in training camps in the United Kingdom, the 1st Division was diverted to Egypt with the intention that it would complete its training there before moving to the Western Front at a later date. The decision by the Allies to force a passage through the Dardanelles interrupted this process, as the 1st Division was allocated to take part in the Gallipoli Campaign. During the landing at Anzac Cove on 25 April 1915, Bennett fought on the southern flank of the Anzac beachhead. He led 300 men of his battalion to an advanced position on Pine Ridge, south of Lone Pine. While directing the defence of this position, Bennett was wounded in the shoulder and wrist and forced to retire to the beach for treatment. When the Turkish forces counter attacked in the evening, the 6th Battalion force on Pine Ridge was isolated and killed to the last man, including Bennett's younger brother, Godfrey. Instead of accepting evacuation on a hospital ship, after having his wounds treated, Bennett returned to his battalion. In early May, the 2nd Brigade was selected to move to Cape Helles to reinforce the British forces for the Second Battle of Krithia. After being transferred by boat, on 8 May, Bennett advanced with his battalion in impossible conditions. Bennett was the only officer of the 6th, and one of few in the 2nd Brigade, to survive the advance unscathed, although he was lucky do so; as he led the charge, a Turkish bullet hit the ammunition pouch he wore, exploding the ammunition in it. He was knocked off his feet, but otherwise unharmed. With a handful of men, he achieved the furthest advance of the attack. He became commander of the 6th Battalion the next day. The battalion was then returned to Anzac by a trawler, and shortly afterwards, Bennett's command of the battalion was confirmed and he was promoted to lieutenant colonel. Throughout June and July, Bennett's battalion occupied the front line during a period of reduced tempo fighting as a stalemate developed. On 7 August, when the Allies launched their August Offensive to break the stalemate, the 6th Battalion was involved in one of the supporting attacks at the start of the Battle of Sari Bair. While the best known attack was made by the 3rd Light Horse Brigade at the Nek, the 6th was required to make a similar attack against a neighbouring Turkish position known as German Officers' Trench from which machine guns enfiladed the Australian positions as far north as the Nek. Two attempts to capture the trench failed. A third attempt was organised and Bennett resolved to lead it himself but the commander of the 1st Division, Major General Harold Walker, after consulting with the corps commander, Lieutenant General William Birdwood, agreed to abandon the attack. The 6th Battalion's losses totalled 80 killed and 66 wounded. Following the attack on the German Officers' Trench, Bennett's battalion was withdrawn from the front line briefly, before relieving the 1st Brigade, which had successfully captured Lone Pine. The August Offensive failed and a further lull in the fighting occurred. The following month, as reinforcements in the shape of the 2nd Division arrived at Anzac, the original Australian units were relieved on a rotational basis, including the 6th Battalion, which was sent back to Lemnos. While there, Bennett was hospitalised with paratyphoid and during his stay in hospital, he received word that he had been appointed a Companion of the Order of St Michael and St George (CMG). When the 6th Battalion was returned to Gallipoli, Bennett sought to return with them, but was ordered to sail to England aboard the transport Aquitania for further treatment. As well as his CMG, Bennett was also mentioned in despatches twice for his service at Gallipoli.

Батыс майдан

Беннетт 1916 жылдың қаңтар айының басында Мысырға қайту алдында Рождествоны Саутгемптонда өткізді. Ол сол жерде Суэц каналын қорғауға Габель-Хабита маңында орналасқан батальонына қосылды. Ол дәл сол кезде келді, өйткені АИФ қайта ұйымдастыру мен кеңейту кезеңін бастады, бұл 1-ші дивизияның тәжірибелі бөлімшелері жаңадан құрылған 5-ші дивизияға кадрлар беру үшін бөлінді; соның бір бөлігі ретінде 6-шы батальон ақпан айының соңында 58-ші батальонды құруға көмектесу үшін бөлінді. 1916 жылдың наурыз айында 1-ші дивизия АИФ-тың жаяу әскер құрамаларын Батыс майданға ауыстыру аясында Францияға көшірілді. Беннетт кейіннен 6-шы батальонды Позиер шайқасында басқарды. 1916 жылдың 24 шілдесінде 1-ші және 3-ші бригадалар қаланы басып алғаннан кейін 2-ші бригаданың 6-шы және 8-ші батальондары қираған жерлерді басып алуға көшіп барды. Беннеттің батальон штабы бір алаш үйде орналасқан. Шатырдың айналасына алты рет снарядтар түсіп, бірақ оның айналасына жиналған қалдықтардың арқасында аман қалды. Беннет штаб-пәтерін басқа жерге көшіргеннен кейін көп ұзамай үйі бұзылды. 26 шілдеде Беннетт өз адамдарының төзуі керек жағдайларға наразылық білдіріп, былай деп хабарлады: "Менің адамдарым аяусыз оққа түсуде. Олар шабуылға ұшыраса, тұра алмайды. Өрт шебі мен менің штабым ауыр артиллериямен қоршалып, қала шрапнельмен жабылып жатыр. Мен өзім жақсымын, бірақ алдыңғы қатар жерленіп жатыр". Позиерді басып алу кезінде Беннеттің 6-шы батальоны 190 адамнан зардап шекті, бұл 1-ші дивизияның 12 батальонының ішіндегі ең аз көрсеткіш. Осыдан кейін Беннетт 6-шы батальонның командирі, сондай-ақ 3-ші бригада командирінің міндетін атқарды. Қарашаның ортасында Беннетт Лондонға қысқа уақытқа демалысқа кетіп, онда ол өзінің никелес Бесспен кездесті, ол Мельбурннен әкесімен бірге оны күтіп келген еді. 16 қарашада олар Челсиде үйленді, ал Шотландиядағы қысқа ғана бал айынан кейін Беннетт майданға оралды. 1916 жылдың 3 желтоқсанында оған 3-ші жаяу әскер бригадасының басқаруы тапсырылды және бригада генералына өкілдік етті, 29 жасында Австралия армиясының ең жас генералы атанды. Ол бригаданы Батыс майданында соғыстың қалған бөлігінде басқарды, бригаданы 1917 жылы Булькорт, Менен жолы және Пашендейлде, сондай-ақ 1918 жылы Гинденбург шебіне қарсы бірнеше шайқастарда жетектеді. Беннет майданда болған кезде оның әйелі Англияда қалды; ол 1917 жылдың қарашасында және 1918 жылдың шілдесінде оған қысқа уақытқа қайта оралды. Соғыс аяқталғаннан кейін Бесс жұбайлардың 10 айлық қызымен бірге Австралияға оралды, ал Беннетт 1919 жылдың маусымына дейін Еуропада қалды, Рейн өзенін қысқаша аралап, содан кейін Лондон жеңіс шеруін тамашалады, онда ол Леди Бердвудты сүйемелдеді, ал оның күйеуі, Лорд Бердвуд, Австралия корпусының бұрынғы қолбасшысы шеруге қатысты. Батыс майданындағы қызметі үшін Беннетт көптеген наградалар алды. Ол 1917 жылы Черногориядан Данило орденін алды, 1918 жылы Бат орденінің серігі болып тағайындалды, 1919 жылы Еңбек орденімен марапатталды және тағы алты рет құрметті жазбаларда аталды. Дегенмен, оның ресми офицерлерге деген көзқарасы мен мінезі, сондай-ақ жоғары тұрған офицерлермен келісімсіз әрекет етуге бейімділігі жоғары тұрған офицерлердің сынына ұшырады.

Bennett spent Christmas in Southampton, before returning to Egypt early in January 1916. There, he rejoined his battalion, which was stationed around Gebel Habeita, defending the Suez Canal. He arrived just as the AIF began a period of reorganisation and expansion, which saw the experienced units of the 1st Division being split to provide cadres to the newly formed 5th Division; as a part of this, the 6th Battalion was split to help form the 58th Battalion in late February. In March 1916, the 1st Division moved to France as part of the transfer of the AIF's infantry formations to the Western Front. Bennett subsequently led the 6th Battalion through the Battle of Pozières. After the 1st and 3rd Brigades had captured the town on 24 July 1916, the 6th and 8th Battalions of the 2nd Brigade moved in to occupy the ruins where they had to endure a prolonged artillery bombardment. Bennett's battalion headquarters was in a log hut. The hut received six direct hits from shells but survived due to the debris that had accumulated around it. Shortly after Bennett relocated his HQ the hut was finally demolished. On 26 July Bennett protested at the conditions his men had to endure, reporting: "My men are being unmercifully shelled. They cannot hold out if an attack is launched. The firing line and my headquarters are being plastered with heavy guns and the town is being swept by shrapnel. I myself am O. K. but the front line is being buried." In the capture of Pozières, Bennett's 6th Battalion suffered 190 casualties, the least by a considerable margin of the 12 battalions in the 1st Division. After this, Bennett continued to serve as the commanding officer of the 6th Battalion, as well as acting as the 3rd Brigade commander. In mid November, Bennett took a brief leave in London, where he was reunited with his fiancée, Bess, who had sailed from Melbourne with her father to meet him. On 16 November, they were married in Chelsea, and after a short honeymoon in Scotland, Bennett returned to the front. On 3 December 1916, he was given command of the 3rd Infantry Brigade and promoted to brigadier general, becoming at 29 the youngest general in the Australian Army. He commanded the brigade for the remainder of the war on the Western Front, leading the brigade through several notable actions, including at Bullecourt, Menin Road, and Passchendaele during 1917, and several actions against the Hindenburg Line in 1918. While Bennett was serving at the front, his wife remained in England; he returned to her briefly in November 1917 and again in July 1918. Just after the war ended, Bess returned to Australia with the couple's 10 month old daughter, while Bennett remained in Europe until June 1919, briefly touring the Rhine and then viewing the London victory parade, where he escorted Lady Birdwood while her husband, Lord Birdwood, the former commander of the Australian Corps, marched. For his service on the Western Front, Bennett received many awards. He received the Order of Danilo from Montenegro in 1917, was appointed a Companion of the Order of the Bath in 1918, received a Distinguished Service Order in 1919 and mentioned in despatches a further six times. His attitude towards regular officers and temperament, as well as his tendency to act without clearing his actions with superiors, though, resulted in criticism from senior officers.

Соғыс аралығы

Австралияға оралғаннан кейін Беннетт әйелі мен қызымен бірге Кентербериде тұрды, сондай-ақ АИФ-тегі қызметі тоқтатылғаннан кейін бейбіт өмірге оралуға тырысты. Оған бұрынғы АМП-дағы лауазымы қайта ұсынылды, ол шетелде қызмет еткенде толық жалақымен демалыста болған, бірақ ол одан қанағаттанбады. Ақырында ол Сиднейдегі Commonwealth Bank-те жұмыс істеуге мүмкіндік алды және отбасымен бірге сонда көшті. Кейін ол тоқыма фабрикасын сатып алып, киім өндіруші және мемлекеттік есепші болып жұмыс істеді. 1922 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс Республикасының қайта оралған әскерлерді қалпына келтіру кеңесінің төрағасы болып тағайындалды, осы қызметте ол әскерден оралған сарбаздарға көмектесе алды. 1928 жылы ол тағы екі комиссармен бірге Сидней қаласының әкімшісі болып тағайындалды. 1931-1933 жылдары Жаңа Оңтүстік Уэльс Өнеркәсіпшілер палатасының, ал 1933-1934 жылдары Австралияның Біріккен Өнеркәсіпшілер палатасының президенті болды. Ол «Австралия үшін барлығы» лигасы және «Австралияны қорғау» лигасы сияқты бірнеше консервативті саяси ұйымдардың құрамында болды. Беннетт әскери қызметте белсенді болып, 1921 жылы демобилизация процесі аяқталғаннан кейін қайта ұйымдастырылған милиция құрамында қызметін жалғастырды. Содан бастап 1926 жылға дейін ол 9-шы жаяу әскер бригадасының командирі болды, содан кейін 2-ші дивизияға қолбасшылық етуге тағайындалды. 1930 жылы ол генерал-майор шеніне көтерілді және келесі жылдары шағын тұрақты штаб корпусына наразылығы күшейді. 1932 жылы ол тізімнен шығарылды. 1937 жылы Еуропадағы жағдайдың шиеленісуі кезінде ол әскери кеңеспен қақтығысқа түсті, өйткені ол газеттерде жарияланған бірнеше мақаласында қорғаныс саясатының әлсіздігі және кәсіби офицерлердің тиімділігі туралы алаңдаушылығын білдірді.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Беннетт 52 жасқа толған болатын. Оған екінші Австралия императорлық күштеріне басшылық етуге мүмкіндік берілмеді, бұл лауазым генерал Томас Блеймиге берілді. Бас штабтың бастығы генерал сэр Бруденелл Уайт Беннеттке белсенді қолбасшылық беруге қарсы болған сияқты. «Австралиялық өмірбаяндық сөздікте» (ADB) Беннетттің өмірбаян авторы А.Б. Лодж былай деп мәлімдеді: «Оның мінезіне байланысты, ол жартылай дипломатиялық қолбасшылыққа және британдық генералдарға бағынуды талап ететін лауазымға жарамсыз деп есептелді. Беннетт британдық офицерлерді австралиялық әскерлерді қаншалықты сынаса, соншалықты сынады». Оның орнына Беннеттке британдық Ұлттық гвардиясының Австралия нұсқасы – Ерікті қорғаныс корпусының басшылығы тапсырылды. 1940 жылдың шілдесінде ол Шығыс командасының оқу-жаттығу орталығына жетекшілік етті. 1940 жылдың тамызында Уайт Канберрадағы әуе апатында қаза болғаннан кейін Беннетт жаңадан құрылған 8-ші дивизияның командирі болып тағайындалды, Вернон Стердиді алмастырды, ол Уайттың бұрынғы лауазымына көтерілді. 1941 жылдың ақпанында 8-ші дивизия штабы, сондай-ақ оның бригадаларының бірі – 22-ші бригада британдықтардың Австралиядан әскерлерді күшейту туралы сұранысы бойынша Малайяға жіберілді. 27-ші бригада тамыз айында жіберілді, бірақ дивизияның үшінші бригадасы, 23-ші бригада Австралияда қалды. Беннетт пен оның жоғары лауазымдағы офицерлері, сондай-ақ оның қол астындағы бригада командирі, бригадир Харольд Тейлор арасындағы қарым-қатынас жақсы болған жоқ. Лодж былай деп түсіндірді: «Беннетттің британдық жоғары лауазымды офицерлермен, әсіресе Малайяның бас қолбасшысы генерал-лейтенант А.Э. Персивальмен арадағы қарым-қатынасы үйлесімсіз болды». 1941 жылдың желтоқсанында жапондықтар Малайяға басып кірді. Беннетт өзін «Westforce» деп аталатын арнайы жасақтардың қолбасшысы ретінде тапты, оған Австралияның 27-ші бригадасы кірді, бірақ 22-ші бригада кірмеді, ол III Үнді корпусына және бірнеше үнділік бөлімшелерге ауыстырылды. Беннетттің қолбасшылығы соғыстың алғашқы кезеңдерінде қатыспады, өйткені алғашқы жапондық шабуылдар Кота-Бхару және Тай-Малай шекарасы маңындағы британдық және үнділік бөлімшелерге бағытталды. Алайда, жапондықтар қорғаушыларды кері итеріп, Джохорға енген кезде, австралиялықтар қаңтар айында бірнеше шайқастарға қатысты. Олардың ең маңыздысы Гемас және Муар маңында болды, онда австралиялықтар жергілікті табыстарға қол жеткізді, бірақ айдың соңында одақтас күштердің қалған бөлігімен бірге Сингапурға шегінуге мәжбүр болды. Сингапурда Беннетттің қолбасшылығына тағы да екі австралиялық бригада – 22-ші және 27-ші бригадалар кірді, оларға аралдың солтүстік-батыс секторын қорғау міндеті жүктелді. 1942 жылдың 8 ақпанында жапондықтар Джохор бұғазы арқылы шабуыл жасап, Беннетт әскерлері ұстап тұрған секторға шоғырланды. Салмақ 22-ші бригаданың аймағына түсті және екі жапон дивизиясын ұстап тұруға тырысқан олар аралдың ортасына қарай шегінуге мәжбүр болды. 27-ші бригада бастапқыда өз секторын ұстап тұруға қол жеткізді, бірақ 10 ақпанда оған жалғасқан шабуыл жасалды және 22-ші бригада кері шегінген кезде ол да шегінуге мәжбүр болды. Келесі аптада қатты шайқастар болды, бірақ ақыр соңында одақтас әскерлер аралдың арғы жағына Сингапурдың қалалық аймақтарына итерілді. 15 ақпанда Персиваль жапондықтармен капитуляциялау туралы келіссөздерді бастады. Сол түні Беннетт Сингапурдан қашуды өз міндеті деп шешті. Ол 8-ші дивизияның басшылығын бригадир Сесил Каллаганға тапсырды және бірнеше кіші офицерлермен және кейбір жергілікті еуропалықтармен бірге Беннетт сампанды қолға алып, Малакка бұғазынан Суматраның шығыс жағалауына өтті. Сол жерде олар қайыққа отырып, Батанг-Хари өзенімен жоғары қарай жүзіп, ақырында машинамен Суматраның батыс жағалауындағы Паданг қаласына барды. Сол жерден Беннетт Яваға, содан кейін Австралияға ұшып барып, 1942 жылдың 2 наурызында Мельбурнға келді. Сингапурдың құлауы – британдық әскери тарихындағы ең үлкен капитуляция – австралиялықтарды дүрліккітті, нәтижесінде шамамен 15 000 австралиялық және көптеген үнді және британдық әскерлер тұтқындалды. Дегенмен, Беннетттің қашуы бастапқыда мақтауға лайық деп есептелді, кем дегенде, көпшілік алдында. Премьер-министр Джон Кертин мынадай мәлімдеме жасады: «Біз ұлтқа біздің күштеріміздің күрестегі тиімділігіне, ерлігіне және адалдығына құрмет көрсетуімізді мақтан тұтамыз. Біз генерал-майор Беннетке оған деген сенімімізді білдірдік. Оның басшылығы мен мінез-құлқы оның қол астындағыларға және еліне деген...».

When World War II broke out in September 1939, although only 52, Bennett was passed over for command of the Second Australian Imperial Force, the position going to General Thomas Blamey. The Chief of the General Staff, General Sir Brudenell White, seems to have been opposed to Bennett being given an active command. In the Australian Dictionary of Biography (ADB), A. B. Lodge, Bennett's biographer, commented: "Because of his temperament, he was considered unsuitable for a semi diplomatic command, and one that involved subordination to British generals. Bennett was as scathing of British officers as he was of Australian regulars." Instead, Bennett was given a command in the Volunteer Defence Corps, the Australian version of the British Home Guard. In July 1940, he took over command of the Eastern Command Training Depot. After White's death in the Canberra air disaster in August 1940, Bennett was appointed commander of the newly formed 8th Division, replacing Vernon Sturdee, who was promoted to White's former role. In February 1941, the 8th Division's headquarters, along with one of its brigades – the 22nd – was posted to Malaya after a request from the British for Australia to contribute troops to bolster the garrison there, amid growing concerns of war with the Japanese, and as part of the plans that had been formulated as the pre war Singapore strategy. The 27th Brigade was also dispatched in August, but the division's third brigade, the 23rd Brigade remained in Australia. Relations between Bennett and his superiors, and also his subordinate brigade commander, Brigadier Harold Taylor, were not good. Lodge commented: "Bennett's dealings with British senior officers, especially with the general officer commanding, Malaya, Lieutenant General A. E. Percival, were devoid of harmony." In December 1941, the Japanese invasion of Malaya began. Bennett found himself in command of an ad hoc force known as "Westforce", which included the Australian 27th Brigade – but not the 22nd, which had been transferred to III Indian Corps – and several Indian units. Bennett's command was not engaged in the early stages of the fighting because the initial Japanese attacks fell on British and Indian units around Kota Bharu and the Thai–Malay border. However, as the Japanese pushed the defenders back and advanced into Johore, the Australians fought several actions throughout January. The most significant of those came around Gemas and Muar, in which the Australians experienced some local success before being forced to withdraw to Singapore at the end of the month, along with the rest of the Allied forces. On Singapore, Bennett's command once again included the two Australian brigades – the 22nd and 27th – which were allocated the task of defending the north western sector of the island. On 8 February 1942, the Japanese launched an assault across the Johore Strait, concentrating upon the sector held by Bennett's troops. The weight fell on the 22nd Brigade's area and, trying to fend off two Japanese divisions, they were eventually forced to withdraw towards the centre of the island. The 27th Brigade initially managed to hold its sector, but it was subjected to a follow up assault on 10 February and, as the 22nd fell back, it was also forced to withdraw. Heavy fighting followed over the next week, but eventually the Allied troops were pushed across the island to Singapore's urban areas. On 15 February, Percival began surrender negotiations with the Japanese. That night, Bennett decided that it was his duty to escape from Singapore rather than surrender. Consequently, he handed over command of the 8th Division to Brigadier Cecil Callaghan and, with a few junior officers and some local Europeans, Bennett commandeered a sampan and crossed the Strait of Malacca to the east coast of Sumatra. There, they transferred to a launch in which they sailed up the Batang Hari River, eventually proceeding by car to Padang, on the west coast of Sumatra. From there, Bennett flew to Java and then to Australia, arriving in Melbourne on 2 March 1942. The fall of Singapore – the largest capitulation in British military history – shocked Australians, resulting in the capture of almost 15,000 Australians and many more Indian and British soldiers. Nevertheless, Bennett's escape was initially regarded as praiseworthy, at least publicly. Prime Minister John Curtin issued a statement that read:

quote|I desire to inform the nation that we are proud to pay tribute to the efficiency, gallantry and devotion of our forces throughout the struggle. We have expressed to Major General Bennett our confidence in him. His leadership and conduct were in complete conformity with his duty to the men under his command and to his country. He remained with his men until the end, completed all formalities in connection with the surrender, and then took the opportunity and risk of escaping. However, within the military, particularly its senior echelons, Bennett was criticised for leaving his troops. In April 1942, he was promoted to lieutenant general and given command of III Corps in Perth. At the time, it was an important post but, by 1943, as the possibility of a Japanese invasion of Australia faded, it became a backwater. Bennett was told by Blamey that he would not be given another active command, and Bennett was transferred to the Reserve of Officers in May 1944. He soon published his account of the Malayan campaign, Why Singapore Fell, which was critical of Percival and other British officers, although his opinions were later challenged by several Australian officers, including Callaghan. Blamey unsuccessfully tried to prevent the book's publication. Upon retirement from active service, Bennett began writing for a Sydney newspaper and was a correspondent for the Australian Broadcasting Commission. He remained concerned about his soldiers, though, and met the first group of recently freed 8th Division prisoners of war when they arrived in Sydney on the transport Manunda''. For their part, the majority of his former soldiers welcomed him, and some even hung a sign over the side of the ship, which read: "We want Bennett". They later put it in his car as a gesture of their support.

Соғыстан кейінгі тергеулер

Беннетттің әрекеттеріне байланысты дау 1945 жылдың ортасында, соғыс аяқталғанда және Персиваль мен Каллаган жапондық тұтқындықтан босатылғанда, көпшілікке белгілі болды. Персиваль, Беннеттпен ешқашан жақсы қарым-қатынаста болмағандықтан, оған рұқсатсыз қолбасшылықтан бас тартқаны үшін айыптап хат жазды. Каллаган босатылғаннан кейін хатты Блэмиге тапсырды, ал Блэми генерал-лейтенант Лесли Морсхед, генерал-майорлар Виктор Стэнтке және Джордж Вуттен басшылығымен тергеу комиссиясын құрды. Комиссия Беннетттің қолбасшылығын тапсыруының және Сингапурдан кетуінің дұрыс еместігін анықтады. 8-ші дивизияның ветерандары, көбінесе Беннеттке адал болғандар, бұл шешімге қарсылық білдірді. 1945 жылдың қараша айында премьер-министр Бен Чифли сот судьясы Г.С. Лигертвуд басшылығымен Корольдік комиссия тағайындады. Комиссия Беннетттің Персивальдің тапсырығын орындамағанын тұжырымдады. Лодж жазды:

1948 жылы әскери заңгер, лейтенант-полковник Томас Фрай мына пікірді жариялады: "Корольдік комиссар өз есебін халықаралық құқықты түсіндіруге негіздеді және генерал Беннетттің әрекеттерін Австралияның әскери заңдары тұрғысынан қарастырмады, ол оны Сингапур аралында қалуға міндеттемеде болмады."

Әскери қызметтен кейінгі және зейнеткерлік

Беннетт кейін жеміс бақшашы болып, 1955 жылға дейін Сиднейдің солтүстік-батыс шетіндегі Хиллс ауданындағы Гленориде тұрды. 1955 жылы коронарлық тұйықталу салдарынан денсаулығы нашарлағандықтан, ол жеміс бағын сатып, Дуралға көшіп барды. 1957 жылы әйелімен бірге Сингапурге Кранжи соғыс ескерткішінің ашылуына қатысты, ал 1960 жылы Малайяда соғысқан офицерлермен кездесу үшін Жапонияға сапар шекті. Ол әскери тақырыптар бойынша бірнеше мақала жазды және бірқатар компаниялардың директорлар кеңесінде қызмет етті. 1960 жылдан 1962 жылға дейін ол MMI Insurance компаниясының директорлар кеңесінің төрағасы болды. 1962 жылдың 1 тамызында Дуралда қайтыс болды. Одан әйелі мен қызы қалды. Мемлекеттік жерлеу рәсімінен кейін денесі кремацияланды. Беннетт Малайяда қызмет еткен кезінде жазған күнделігі Нью-Саут-Уэльс штатының кітапханасында сақтаулы.