Итальяндық автомобиль дизайны және кузов жасау фирмасы – Ghia тарихы
Carrozzeria Ghia
Итальяндық автомобиль дизайны Ghia: тарихы, брендтермен ынтымақтастығы (Alfa Romeo, Ferrari, Ford). Ford компаниясына қарайды, Еуропа нарығында жұмыс істейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Carrozzeria Ghia SpA (Туринде 1916 жылы құрылған) – итальяндық автомобиль дизайны мен кузов жасау фирмасы, оны Джачинто Гиа және Гарильо "Carrozzeria Ghia & Gariglio" деген атпен құрған. Бас кеңсесі Турин қаласындағы Корсо Гульельмо Марони, 4 мекенжайында орналасқан. Қазіргі таңда компания Ford Motor Company компаниясына тиесілі және Ford-тың аймақтағы еншілес компаниясы арқылы Еуропа нарығына бағытталған. Ғсырлар бойы Ghia компаниясы Alfa Romeo, Chrysler, Ferrari, Fiat, Ford, Jaguar және Volkswagen сияқты көптеген автомобиль өндірушілері үшін көптеген кузовтар жасады.
Italian automobile design firm
Carrozzeria Ghia SpA (established 1916 in Turin) is an Italian automobile design and coachbuilding firm, established by Giacinto Ghia and Gariglio as "Carrozzeria Ghia & Gariglio". The headquarters are located at Corso Guglielmo Marconi, 4, Turin. The company is currently owned by Ford Motor Company and focused on the European market through Ford's subsidiary in the region. Through the years, Ghia has produced many bodies for several automobile manufacturers such as Alfa Romeo, Chrysler, Ferrari, Fiat, Ford, Jaguar, and Volkswagen.
Тарих
Ghia бастапқыда жеңіл алюминийден жасалған автомобильдер шығарды, ал Alfa Romeo 6C 1500 үлкен танымалдылыққа ие болды, ол Mille Miglia (1929) жарысын жеңіп алды. Екінші дүниежүзілік соғыс аралығында Ghia, Alfa Romeo, Fiat және Lancia үшін арнайы кузовтар жобалады, ең танымалдарының бірі Fiat 508 Balilla спорттық купесі (1933) болды. Зауыт, екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі әуе шабуылынан қиратылғаннан кейін, Via Tomassi Grossi көшесінде қайта салынды (1943). Ghia қайтыс болғаннан кейін (1944), компания Марио Боано мен Джорджио Альбертиге сатылды. Ghia Aigle еншілес компаниясы Швейцарияның Айгл қаласында құрылды (1948). Боано мен компанияның Неапольде туған бас инженері және дизайнері Луиджи Сегре арасындағы келіспеушіліктерден кейін, Боано 1953 жылы компаниядан кетіп, 1954 жылы компанияның меншік құқығы Сегреге өтті. Луиджи Сегре басқаруымен, 1953 және 1957 жылдар аралығында Джованни Савонуцци Direttore Tecnico Progettazione e Produzione Carrozzerie e Stile қызметін атқарды және Ghia-ны бүкіл әлемде автомобиль дизайны бағыттарын анықтаған итальяндық стильдің ең ықпалды жақтауы ретінде орнықтырды. 1953 және 1963 жылдар аралығында көптеген шетелдік фирмалар Ghia дизайнына тапсырыс берді, мысалы Volkswagen (Karmann Ghia) және Volvo. Chrysler және оның дизайнері Virgil Exner 15 жыл бойы тығыз серіктес болды, нәтижесінде он сегіз Chrysler Ghia Specials (1951–53), K 310, Chrysler Norseman, Imperial Crown лимузиндері (олардың белгілі иелері Джеки Кеннеди және Нельсон Рокфеллер болды) және тағы да басқалар жасалды. Тіпті бірнеше Ghia кузовы бар Ferrari автомобильдері де бар. Ghia сонымен қатар, қысқа өмір сүрген Dual Ghia жобасына қатысты. Ghia-ның өндірісі әрқашан өте төмен деңгейде болды, бұл компанияның өнімдеріне басқа итальяндық кузов жасаушылардан гөрі одан да эксклюзивтілік берді. 1953 жылдың маусым айында Renault компаниясының төрағасы Пьер Лефаушо, Renault Dauphine үшін Carrozzeria Ghia компаниясынан көмек сұрады. 1953 жылы Боано Fiat компаниясына кетті, зауыт Via Agostino da Montefeltro көшесіне көшірілді, ал Луиджи Сегре басқаруды өз қолына алды. Ghia кейін Pietro Frua-ны Ghia Design (1957–60) басшысы етіп тағайындады, ол Renault Floride-ні жобалады. 1963 жылы Сегре қайтыс болғаннан кейін, 1965 жылы Ghia Рамфис Трухильоға сатылды, ол өз кезегінде 1967 жылы компанияны бәсекелес дизайн үйінің иесі Алехандро де Томасоға сатты. Де Томасо Ghia-ны табысты басқара алмады және 1970 жылы ол өз үлесін Ford Motor Company-ге сатты. Бұл кезеңде Ghia, Ford V8 қозғалтқышымен жабдықталған, жоғары өнімділікке ие, ортада қозғалтқышы орналасқан De Tomaso Pantera машинасына ішінара қатысты. Содан бері Ghia студиясы Ford of Europe компаниясының стильдеу бөлімінің ажырамас бөлігіне айналды – көбінесе концепт-карлар жасады, бірақ кейбір өндірістік үлгілер де осы фирмамен жобаланды – ең танымалдарының бірі 1976 жылы Ghia-ның Том Джаардасы жасаған Ford Fiesta Mk1 болды. Бұдан басқа, Ford-тың Ghia-ға иелігінің ең айқын белгісі – оның еуропалық модельдерінің сәнді жабдықталу деңгейін білдіру үшін көп жылдар бойы осы атауды қолдануы болды (төменде).
Ghia initially made lightweight aluminium bodied cars, achieving fame with the Alfa Romeo 6C 1500, winning Mille Miglia (1929). Between the world wars, Ghia designed special bodies for Alfa Romeo, Fiat, and Lancia, one of the most famous was the Fiat 508 Balilla sports coupe (1933). The factory was rebuilt at Via Tomassi Grossi, after being demolished in an air raid during World War II (1943). After Ghia's death (1944), the company was sold to Mario Boano and Giorgio Alberti. The Ghia Aigle subsidiary was established in Aigle, Switzerland (1948). Following differences between Boano and the company's Naples born chief engineer and designer Luigi Segre, Boano left the company in 1953 and ownership passed to Segre in 1954. Under the ownership of Luigi Segre, between 1953 and 1957, Giovanni Savonuzzi became Direttore Tecnico Progettazione e Produzione Carrozzerie e Stile and established Ghia as the most influential proponent of that Italian styling that came to define automobile design trends worldwide. The decade between 1953 and 1963 saw many foreign firms ordering Ghia designs, such as Volkswagen (the Karmann Ghia) and Volvo. Chrysler and its designer Virgil Exner became a close partner for 15 years, resulting in eighteen Chrysler Ghia Specials (1951–53), the K 310, the Chrysler Norseman, the Imperial Crown limousines (whose notable owners included Jackie Kennedy and Nelson Rockefeller), and others. There are even a few Ghia bodied Ferraris. Ghia also participated in the short lived Dual Ghia venture. Production by Ghia was always in very low numbers, giving the company's products even greater exclusivity than those of the other Italian coachbuilders. In June 1953, Pierre Lefaucheux, Renault's chairman, requested Carrozzeria Ghia assistance with the Renault Dauphine. In 1953, Boano left for Fiat, the factory moved to via Agostino da Montefeltro, and Luigi Segre took over. Ghia then brought in Pietro Frua, appointing Frua as head of Ghia Design (1957–60), designing the Renault Floride. After Segre's death in 1963, Ghia was sold to Ramfis Trujillo in 1965, who in turn sold the company in 1967 to Alejandro de Tomaso, owner of a rival design house. De Tomaso never managed to run Ghia profitably and in 1970 he sold his shares to the Ford Motor Company. During this transition period, Ghia had partial involvement in the De Tomaso Pantera, a high performance, mid engined car using a Ford V8. From then on, the Ghia studios were an integral part of Ford of Europe's styling operation – producing mostly concept cars although some production models were styled by the firm – the most notable being the Ford Fiesta Mk1 in 1976, which was penned by Ghia's Tom Tjaarda. Aside from this, the most publicly visible sign of Ford's ownership of Ghia has been its use of the name to denote the luxury trim level of its European models for many years (below).
Гия L6.4
Dual Ghia жобасы аяқталғаннан кейін, 1961 жылы жаңа Ghia L6.4 пайда болды. Бұрынғыдан аз Мопар бөлшектері қолданылды, бірақ автомобильдің арнайы жасалғандығы өте жоғары бағаға әкеп соқты, және 1963 жылы өндіріс тоқтатылғанда барлығы 25 (немесе 26) автомобиль ғана жасалды. Автомобильдің Chrysler V8 қозғалтқышы SAE стандартына сай келеді, ал аспа және беріліс бөліктері де Chrysler өндіріс желісінен қолмен таңдалды. Алдыңғы және артқы орындықтар жеке-жеке орналасқан.
After the Dual Ghia project had ended, the more up to date Ghia L6.4 appeared in 1961. Fewer Mopar parts were used, but the car's bespoke nature meant an astronomically high price and when production ended in 1963 only 25 (or 26) cars had been built. The car's Chrysler V8 has SAE, and suspension and transmission parts were also hand picked from Chrysler's production line. Both the front and the rear seats consist of separate buckets.
Ghia 450 SS
1963 жылы Турин көрмесінде Ghia, Fiat 2300 негізінде жасалған Ghia G230 S моделін көрсетті. Fiat 2300 Coupé-ден, сонымен қатар Ghia компаниясымен жобаланып, құрастырылғаннан өзгеше, екі орындық G230S Gilco мамандары жобалаған және құрастырған құбырлы кеңістіктік конструкцияға орнатылды. Барлығы төрт дана жасалды: екі купе және екі кабриолет. Ghia иесі Луиджи Сегре осы машинаның жасалуын ынталандырды, бірақ оның күтпеген және ерте қайтысынан кейін G230 S ешқашан өндіріске енбеді. Алайда, 1965 жылы кино және теледидар продюсері Бёрт Шугарман Road & Track журналының мұқабасында G230 S суретін көріп, Ghia компаниясын ұқсас дизайнды қолдана отырып, тағы бір машина жасауға көндірді. Соның нәтижесінде Ghia 450 SS пайда болды, бұл Ghia компаниясының Chrysler компаниясымен ынтымақтастығын жалғастырды, ол компанияның жақында таныстырылған "LA" V8 қозғалтқышын пайдаланды. Автомобильдің көптеген бөліктері мен жүйелері Plymouth Barracuda-дан алынғандықтан, алғашқы машиналардың бірге Barracuda нұсқаулықтары келді, кейбір беттері қиып тасталған. 450 SS кіші G230 S сияқты дизайнды қолданды, бірақ оның қолмен соғылған болат панельдері дәстүрлі және мықты сатылы рамаға орнатылды. Кіші машинадан айырмашылығы, 450 SS 2+2 дизайнында жасалды, артқы орындықтар қарастырылған. Алайда, ол Bertone компаниясынан Ghia компаниясына 1965 жылдың соңында ғана ауысты – 450 SS-ке көп әсер ете алмайтын, өйткені ол шын мәнінде Серджио Сартореллимен жобаланған. Гиуджаро машинаны көрсету алдында решетканы, алдыңғы бамперді және артқы бөлігін қайта қарастырды. Ghia студиясы Ford компаниясының бренді астында түрлі концепт-машиналар жасады.
At the 1963 Turin Show, Ghia showed the Fiat 2300 based Ghia G230 S. Unlike the Fiat 2300 Coupé, also designed and bodied by Ghia, the two seater G230S was built on a tubular spaceframe which was designed and built by specialists Gilco. Four examples were built, two coupés and two convertibles. Ghia's owner Luigi Segre had pushed for the creation of this car, but after his sudden and untimely death the G230 S never entered production. However, in 1965 film and television producer Burt Sugarman saw a picture of the G230 S on the cover of Road & Track magazine and convinced Ghia to build another car using a similar design. The result was the Ghia 450 SS, continuing Ghia's collaboration with Chrysler by using that company's recently introduced "LA" V8 engine with So many of the car's parts and systems came from the Plymouth Barracuda that the earliest cars came with a Barracuda manual with some pages crossed out. The 450 SS used the same design language as the smaller G230 S, but its hand beaten steel panels sat on a more traditional and sturdier ladder frame. Unlike the smaller car, the 450 SS was a 2+2 design, offering vestigial rear seat accommodation. but he only left Bertone for Ghia in late 1965 – too late to have much impact on the 450 SS, which was actually designed by Sergio Sartorelli. Giugiaro did revise the grille, front bumper, and rear before the car was presented. The Ghia studios has produced various concept cars under the Ford banner.