Эндрю Меертенс: Жаңазеландиялық рагби жұлдызының өмірі мен мансабы

Кіріспе

NZ халықаралық регби одағының ойыншысы

Эндрю Филип Мехртенс (28 сәуір 1973 жылы туған) – Жаңа Зеландияның бұрынғы регби одағының ойыншысы. Ол бірінші нөмірлі ойыншы ретінде танымал болды, 1993 жылы Кентербери үшін ойнағаннан кейін 1995 жылы «Олл Блэкс» (Жаңа Зеландияның ұлттық құрамасы) құрамына ілікті, сонда ол 1995 жылғы әлем чемпионатына қатысты. Англияға, содан кейін Францияға көшкеннен кейін ол алғашқы үш клубының елдің жоғары лигасына өтуіне көмектесті. Ол алғаш Англияның «Харлекинс» клубына қосылды, онда алғашқы маусымында жаңадан төмендеген клубты Гиннес Премьершипіне дереу қайтаруға үлкен үлес қосты. «Харлекинс» Премьершипке сәтті оралғаннан кейін, ол 2007-2008 маусымында амбициялы «Тулон» (Pro D2) клубына өтті. «Тулон» титул жеңіп, бірден Топ 14 лигасына оралғаннан кейін, ол Pro D2 лигасында қалып, тағы бір амбициялы клуб «Racing Métro»-ға көшті. Екінші маусымда оның командасы Pro D2 чемпионы атанып, Топ 14 лигасына жолдама алды.

Жастық шақ

Мехертсен Оңтүстік Африканың Дурбан қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы 1970 жылдан бастап төрт жыл бойы Оңтүстік Африкада тұрып, ол әлі кішкентай бала кезінде Жаңа Зеландияға оралды. Мехертсен Крайстчерчте өсті, Крайстчерч ұлдар орта мектебінде оқыды, онда ол 1-ші XV құрамында ойнады және Каяпои клубы үшін жасөсперімдер регбисімен айналысты. Ол 10 жасында Каяпои командасының Ланкастер Парктегі матчын еске алды, ол Кентербери мен Мид-Кентербери арасындағы Ранфурли Шилд матчына кіріспе болды. Ол сондай-ақ Жаңа Зеландияның 19 және 21 жасқа дейінгі құрамаларында өнер көрсетті. Жаңа Зеландиядағы көптеген ойыншылар сияқты, Мехертсен де регбиге ұзақ жылдан бері қатысқан отбасынан шыққан. Оның әкесі Джордж Мехертсен 1920 жылдары Кентербери клубында фулбэк ретінде ойнады және 1928 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльске қарсы өткен бейресми халықаралық матчтарда "Барлық қаралар" құрамында ойнады. Оның әкесі Терри де бірінші нөмірлі ойыншы болған, 1964 және 1976 жылдар аралығында Кентербериден өнер көрсетті. Ол 1965 жылы Спрингбокс командасына қарсы және 1967 жылы Жаңа Зеландияның 23 жасқа дейінгі құрамасында ойнады, ал Оңтүстік Африкада болғанда 1970 жылғы "Барлық қаралар" командасына қарсы фулбэк ретінде ойнады.

Мансап

Жаңа Зеландия регбиінің Эндрю Мехртенс сияқты кең танымалдық пен сүйіспеншілікке ие болған ойыншылары кемде-кем. Ол 12 жылдық мансабында бірінші сыныптық деңгейде тек Кантербери провинциясының символына ғана емес, жалпыұлттық тұлғаға айналды. Дегенмен, оның All Black командасының бірінші бес ойыншысы саналатын тізімдегі орны туралы толық келісім болған жоқ. Колин Мидс бастаған бір топ адамдар Мехртенс Жаңа Зеландиядағы осындай позициядағы ең үздік ойыншы деп санады. Ал басқалары, оның өте қабілетті, көрегендік, допты дәл лақтыру және алысқа тепкілеу дағдыларына қарамастан, оның белгілі бір шектеулері бар екенін айтты, әсіресе регби кәсіби дәуірде дамыған жолына байланысты. Ол физикалық күш көрсетуге, допты алып жүруге немесе қарсыласты тоқтатуға құштар емес көрінді. Ойын алаңынан тыс жерде Мехртенс жағымды мінезі, зиялылығы, өткір тілі мен юморының арқасында жанкүйерлер мен көптеген БАҚ өкілдерінің сүйіктісіне айналды. Отбасылық жағдайына қарамастан, Мехртенс жасөспірім шағында ғана сирек кездесетін дарынды ойыншы ретінде көзге түсті, мүмкін ол физикалық жағынан кеш дамығандықтан. Жас кезінде Мехртенс теннис спортында да үлкен үміттер білдірді, онда ол әртүрлі жас топтарында ұлттық рейтингте болды. Оның регбидегі алғашқы маңызды шақыруы 1992 жылы болды, ол Австралияға қарсы 19 жасқа дейінгі ұлттық құрамада ойнады, оның құрамында кейін Крестоносшылар мен All Blacks командаларының әріптестері Адриан Кэшмор, Норман Берриман, Милтон Гоинг, Табай Матсон, Джастин Маршалл және Тэйн Рэнделл болды. Ол алғаш рет 1993-94 жылдары Кантербери құрамасына шақырылды және сол маусымдардың әрқайсысында Жаңа Зеландия жасөспірімдер құрамасында ойнады, 1994 жылы Уайкатодан Ранфурли Шилдті алған Кантербери командасының құрамында ұлттық деңгейде алғашқы үлкен әсерін тигізді. Сол күні және сол маусымда Каунтис пен Отагоға қарсы Шилдті қорғаған кездегі оның өнері оны All Black перспективасы ретінде көрсетті. Бастапқы жаттығу тізіміне енбегеніне қарамастан, Мехртенс өте жақсы дамып, 1995 жылғы әлем чемпионатына ілікті, ол маусымның басында Канадаға қарсы өткен сынақ матчында 28 ұпай жинады. Әлем чемпионатында ол табысты болды, Джона Лому мен Джош Кронфелдпен бірге All Blacks командасына 1994 жылғы маусымның көп бөлігінде жетіспеген жаңа мүмкіндіктер берген үш жас ойыншының бірі болды. Мехртенс туралы әлем чемпионатындағы жалғыз сын – финалдың қосымша уақытында гол соқпауы болды. Келесі алты немесе жеті маусымда Мехртенс All Black құрамасына дерлік автоматты түрде шақырылды, бірақ ол әрқашан негізгі құрамға іліге бермейтін. 1995 жылы Францияға жасаған турнесінде тізе жарақаты алды, ал келесі бірнеше маусымда жарақаттар мен Карлос Спенсер және Тони Браун сияқты ойыншылармен бәсекелестік оның бірнеше сынақ матчтарына қатысуына кедері келтірді. Бірақ ол 1999 жылғы маусымда өзін қайта көрсетті, Едем паркінде Австралияға қарсы өткен транс-Тасман матчында рекордтық тоғыз айыппұл соқты және содан кейін әлем чемпионатында да жарқын ойын көрсетті. Алайда Шотландияға қарсы ширек финалда алған жарақаты оның келесі турлардағы өнеріне әсер етті. All Blacks үшін маңызды рөл атқарғаннан басқа, Мехртенс 1990 жылдардың аяғынан 2000 жылдардың ортасына дейін Супер 12 деңгейінде Крестоносшылар үшін керемет рекорд жасады. Ол 1998-2000 жылдары үш рет жеңіске жеткен команданың құрамында маңызды рөл атқарды, ойынды тактикалық тұрғыдан басқарды немесе 2000 жылы Брамбиге қарсы финалдағы ауыр қысымда пенальти соқты. Ол 2002 және 2005 жылдары Супер 12 чемпионы атанған Крестоносшылар командасында да ойнады, бірақ соңғы маусымда ол өзінің шәкірті Дэн Картерге екінші рөлде қалды. Мехртенс Кантербериге Ұлттық провинциялық чемпионат (NPC) деңгейінде де үлкен үлес қосты, оның жартылай қорғаушы Джастин Маршаллмен серіктестігі атақты болды. 1994 жылы Вайкатоға қарсы ойнағаннан кейін, ол 2000 жылы (қайта Вайкатоға қарсы) және 2004 жылы Плэнти шығанағына қарсы Шилд жеңімпаздарының құрамында болды. Ол 1997, 2001 және 2004 жылдары NPC жеңімпаздарының үш командасында ойнады. Соңғы кезеңдерде, әсіресе 2003 жылы, Мехртенс жеке проблемалармен күресті, бұл оның дене шынықтыру жағдайы мен формасына әсер етті. Ол 2004 жылы Крестоносшылар құрамасына кіру үшін күресті және 2003 жылғы маусымда All Blacks құрамасынан шығарылды, бірақ көптеген адамдар оны әлем чемпионатына шақыру керек деп санайтын. Ол 2004 жылы қысқа уақытқа All Black орнын қайта жеңіп алды, бірақ сол кезде болашақ Картерге тиесілі екені анық болды. 2005 жылы Супер 12 турнирі аяқталғаннан кейін Мехртенс Жаңа Зеландия регбиін тастап, Ұлыбританиядағы Харлекинс командасында ойнауға кетті. Ол өзінің артында үлкен рекорд қалдырды: 281 бірінші сыныптық ойында 3,178 ұпай, Кантербери үшін 108 ойында 1,056 ұпай, Крестоносшылар үшін 87 ойында 981 ұпай, All Blacks үшін 72 ойында 967 ұпай, 70 сынақ матчында. Оның сынақ матчтарындағы жалпы ұпайы, 2009 жылғы қарашада Картер одан асып кеткенге дейін Жаңа Зеландиялық ойыншы үшін рекорд саналды, егер ол All Blacks құрамында ойнаған кезеңде өткізілген көптеген "жұмсақ" сынақ матчтарына қатыспағанда, одан да көп ұпай жинаған болар еді. Оның шәкірттері – Саймон Калхейн, Спенсер және Браун – оның қатыспаған осы матчтарда көп ұпай жинады.

New Zealand rugby has had few players who have won such wide popularity and affection as Andrew Mehrtens, who in a 12 year career at first class level became a national figure rather than simply an icon of his Canterbury province. However, there was never total agreement on his ranking in the pecking order of All Black first five eighths. Some headed by Colin Meads believed that Mehrtens was the best in his position ever produced by New Zealand. Others believed that despite his immense skills, vision, kicking and ability to throw long cut out passes to his outsides he had limitations, especially in the way rugby developed in the professional era. He was seen as lacking the physique or inclination to mix it physically, either taking the ball up or committing himself to the tackle. Outside the playing field, Mehrtens proved to be a favourite with fans and a large section of the media because of his pleasant manner, his intelligence, and his wit and sense of humour. Despite his family background Mehrtens only emerged as a rare prospect in his late teens, perhaps because he was a slower developer physically. In his teens Mehrtens showed almost as much promise in tennis, where in various age groups he was nationally ranked. His first significant rugby selection was in 1992 when he played in the national under 19s against Australia in a side which also included later Crusaders or All Blacks teammates Adrian Cashmore, Norman Berryman, Milton Going, Tabai Matson, Justin Marshall and Taine Randell. He was first chosen for Canterbury in 1993–94 and in each of those seasons he was in the New Zealand Colts, making his first major impact nationally in the Canterbury side which in 1994 took the Ranfurly Shield from Waikato. His performance that day and in Shield defences later that season against Counties and Otago marked him as a clear All Black prospect. Though left out of the initial training squads, Mehrtens developed so much that he forced his way into the 1995 World Cup squad, having made his All Black debut in the early season test against Canada when he scored 28 points. In the World Cup tournament he was a success, one of three youngsters with Jonah Lomu and Josh Kronfeld who gave the All Blacks a dimension which had been lacking for much of the 1994 season. The only quibble about Mehrtens at the World Cup was missing a dropped goal attempt in the extra time of the final. Over the next six or seven seasons Mehrtens was a virtual automatic selection for the All Black squad, though he was not always assured of a starting position. A knee injury curtailed his 1995 tour of France and in the next few seasons injury and competition from the likes of Carlos Spencer and Tony Brown saw him miss a number of tests. But he reasserted himself during the 1999 season, both in kicking a record nine penalties in a trans Tasman test against Australia at Eden Park and then at the World Cup. However, an injury in the quarter final against Scotland clearly affected him in the latter rounds. Besides his importance to the All Blacks, Mehrtens from the late 1990s to the mid 2000s fashioned an outstanding record for the Crusaders at Super 12 level. He had key roles in their three title wins in 1998–2000, either through his tactical command of games or, as in the 2000 final against the Brumbies, with a penalty goal under severe pressure. He also played in the Crusaders sides which won the Super 12 titles of 2002 and 2005, even though in the final season he was now playing second fiddle to his protege Dan Carter. Mehrtens was also a huge contributor to Canterbury at National Provincial Championship (NPC) levels, with his inside back partnership with half back Justin Marshall becoming celebrated. As well as 1994 against Waikato he played in Shield winning sides in 2000 (against Waikato again) and in 2004 against Bay of Plenty. He played in three NPC winning sides in 1997, 2001 and 2004. Over the latter stages, especially in 2003, Mehrtens was beset by personal problems which in turn affected his fitness and form. He battled to make the Crusaders then and in 2004 and was left out of the All Blacks for the 2003 season, though many believed he should have been recalled for the World Cup. He eventually did win his All Black place back for a brief period in 2004, but by then it had become clear that the immediate future belonged to Carter. At the end of the 2005 Super 12, Mehrtens left New Zealand rugby to play for the Harlequins in Britain. He left behind a formidable record: 281 first class games for 3,178 points, 108 games for Canterbury for 1,056 points, 87 for the Crusaders and 981 points, 72 games for the All Blacks and 967 points in 70 tests. His test aggregate, a record for a New Zealander until Carter surpassed it in November 2009, would have been greater, and well into four figures, had he not missed many of the "softer" tests played during his time in the All Blacks. His understudies – Simon Culhane, Spencer and Brown – all scored heavily in his absence from these matches.

Халықаралық

Мехертсен 1995 жылы «Ол Блэкс» құрамасы сапында тұңғыш рет ойнады және бірден көзге түсті, алғашқы тестілік матчында Канадаға қарсы 28 ұпай жинады; сол кезде бұл халықаралық дебют жасаған ойыншы үшін ең жоғары көрсеткіш болатын. Ол сондай-ақ 1995 жылғы Регби әлем чемпионатының финалында Оңтүстік Африкаға қарсы ойнаған командада болды және негізгі уақыт аяқталғанда гол соғуға тырысып, тіреулерден сәл тыс кетіп, Жаңа Зеландияның жеңісіне бір қадам жетпей қалды. Мехертсен қазіргі таңда «Ол Блэкс» үшін барлық уақыттағы екінші үздік ұпай жинаған ойыншы, ол 967 ұпай (7 әрекет, 169 реализация, 188 штраф, 10 дроп-гол) жинады, 2009 жылдың 21 қарашасында Дэн Картер оны осы көрсеткіш бойынша басып өтті. Ол 13 түрлі тестіде 20 немесе одан көп ұпай жинады, екі тестіде тоғыз штраф соқты және қазіргі уақытта Три Нациялар сериясында 300-ден астам ұпай жинаған жалғыз ойыншы. Оңтүстік Африкаға қарсы жинаған 209 ұпайы – бір ойыншының бір елге қарсы жинаған ең көп ұпайы; ол сондай-ақ Австралияға қарсы 202 ұпай жинап, осы тізімде үшінші орында тұр. (Қазіргі таңда Картер Австралияға қарсы 207 ұпаймен екінші орында). Мехертсен тестілік реализациялар бойынша да рекордты иеленеді – 167. Формасының нашарлауы және жарақаттары салдарынан ол 2003 жылғы Әлем чемпионатында «Ол Блэкс» құрамасына іліге алмады. Бапкер Джон Митчеллдің сыншылары тәжірибелі гол соққышын таңдамау Жаңа Зеландияның мүмкіндіктеріне нұқсан келтіретінін айтты, өйткені бұл сала бойынша Жаңа Зеландия Австралияға қарсы жартылай финалда бәсекелесе алмады. Дегенмен, 2004 жылы Super 12 турнирінде жақсы өнер көрсеткені үшін ол қайтадан «Ол Блэкс» құрамасына шақырылды. Ол 2005 жылы Британдық және Ирландиялық арыстандарына қарсы «Ол Блэкс» құрамына енгізілмеді.

Ішкі

Супер-12 турнирінде Мехертенс бес жылдың ішінде төрт рет (1998, 1999, 2000, 2002) жеңіске жеткен "Крестоносцы" командасының маңызды ойыншысы болды. 2005 жылы, "Крестоносцы" үшін тағы бір сәтті жыл болды, ол да жақсы өнер көрсетіп, ойынға жиі қосымша құрамнан шықты және бірнеше ойында негізгі құрамда ойнады. 2005 жылы ол турнирдің барлық уақыттағы ең көп ұпай жинаған ойыншысы атанды және 9 мамырға дейін осы құрметті ұстады, 2009 жылы "Брэмбис" командасының ойыншысы Стирлинг Мортлок 990 ұпай жинап, оның рекордын жаңартты. Ол сонымен қатар 1997, 2001 және 2004 жылдары Кантербери командасымен үш рет NPC турнирін жеңді. Мехертсен 1994 жылы Вайкатодан Ранфурли қалқанын жеңіп алған жас команданы басқарғандығы үшін, Кантербери аймағын Жаңа Зеландия регбиіндегі жетекші күшке қайтаруға үлкен үлес қосты. Осыдан кейін Кантербери, оның басшылығымен жоғарыда аталған көптеген NPC чемпионаттарын жеңіп алды, сондай-ақ 2000 жылы Ранфурли қалқанын қайта жеңіп алды. Ол Кантербери А командасында Грег Коффиді ығыстырып, негізгі құрамға ілікті.

Барлық қара нәсілділер

Мехертенс өзінің туған күніне орай 2006-07 маусымының соңғы күні «Харлекинс» үшін соңғы матчын өткізді, «Сале Шаркс» командасына қарсы жеңісте 24 ұпай жинады. Ойын аяқталғаннан кейін жанкүйерлер мен командаластары оның туған күнін тойлап, оған қоштасты. 2007 жылғы 23 мамырда Мехертенс француздық Pro D2 командасы «Тулонға» қосылды, ол сол маусымда лига чемпионы атағын жеңіп, Top 14-ке жолдама алды. 2008-2009 маусымында Мехертенс француздық Pro D2 командасы «Racing Métro 92» командасымен ойнауға келісімшарт жасады. Парижде екі жыл өткеннен кейін, оның ішінде 2009 жылғы Pro D2 чемпионаты және 2010 жылғы Top 14 плей-оффқа қатысу (соның арқасында «Racing» 2010-11 жылғы Heineken Кубогына ілікті), оның келісімшарты жаңартылмады. Ол «Федераль 1» (үшінші дивизион) лигасындағы «Безиер» клубына ауысып, клубпен үш жылдық келісімге қол қойды. Келісімшарт бойынша Мехертенс карьерасын аяқтағаннан кейін клубтың бапкерлер құрамына өту мүмкіндігіне ие. 2014 жылы ол «Уаратахс» клубына тепкі салу бапкері ретінде қосылды. Қазір Мехертенс Сиднейде тұрады және Джастин Харрисон мен Морган Туринуимен бірге Stan Sport телеарнасында комментатор болып жұмыс істейді.

Құрметтер

2006 жылғы Жаңа жылдық наградалар салтанатында Мехртенс регбиге қосқан үлесі үшін Жаңа Зеландияның Еңбек орденінің мүшесі атанды.