Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оми (青海町) – Жапонияның Ниигата префектурасы, Нисикубику ауданындағы қала.
Ōmi (青海町) was a town located in Nishikubiku District, Niigata Prefecture, Japan.
Шолу
Оми Жапон теңізінің жағалауында, Токиодан солтүстік-батысқа қарай шамамен төрт жүз шақырым қашықтықта орналасқан. Қаланың Ояширадзу және Ичибури деген екі қосымша ауданы да болған, олар Омидің басты бөлігінен жағалау бойымен алты шақырым және он үш шақырым қашықтықта жатқан. 2005 жылдың 19 наурызында Оми, Но қаласымен (сонымен қатар Нисикубики ауданынан) бірігіп, кеңейтілген Итоигава қаласын құрады.
Ōmi was located on the Japan Sea coast, about four hundred kilometres north west of Tokyo. The town also had two additional neighborhoods, Oyashirazu and Ichiburi, located six kilometres and thirteen kilometres respectively further down the coast from the main part of Ōmi. On March 19, 2005, Ōmi, along with the town of Nō (also from Nishikubiki District), was merged into the expanded city of Itoigawa.
Демография
Бұл қала қазіргі Жапонияда жиі кездесетін ауылдық құлдыраудың классикалық мысалы еді. 30 жыл ішінде халық саны 17 000-нан 2003 жылы 9 797 адамға дейін азайды, халық тығыздығы 1 км²-ге 75,87 адамды құрады. Жалпы ауданы 129,13 км² болды. Жас адамдардың көпшілігі жоғары білім алу немесе жұмыс іздеу үшін мектеп бітіргеннен кейін ірі қалаларға көшіп кетуге мәжбүр болды. Бұл халық құрамында да көрінді, тұрғындардың көп бөлігі 35 жастан асқан адамдардан тұрды. Сонымен қатар, 20 жылдың ішінде Оми орта мектебіндегі оқушылар саны 568-ден 300-ге дейін төмендеді. Омиде жақсы қаржыландырылған көптеген нысандар болды, оның ішінде тұрақты жергілікті автобус және пойыз қатынасы (бірақ алыс қашықтыққа баруға мүмкіндік беретін қызметтердің саны аз), жылытылатын жабық бассейн, спорт залы, бейсбол алаңы, бірнеше шағын жергілікті саябақтар, таулы кемпингтер, сондай-ақ жаңа табиғат тарихы мұражайы, кітапхана және 500 орындық концерт залы бар еді. Дегенмен, шағын дүкендер, супермаркеттер мен мейрамханалардың саны шектеулі болды, ойын-сауық орындары болған жоқ. Халық санының азаюына байланысты, кинотеатр мен бейсбол стадионы сияқты көптеген нысандар соңғы жылдары жабылып, сөгілді.
The town was a classic case of rural decline now often found in modern Japan. Over a period of 30 years, the population had decreased from around 17,000 to 9,797 as of 2003, with a population density of 75.87 persons per km2. The total area was 129.13 km2. After graduating from high school, many young people are forced to move to major population centres for university or in search of work. This was reflected in the population, with the majority of residents aged over 35. Concurrently the number of students attending Ōmi Junior High School fell from 568 to below 300 over a period of 20 years. Ōmi had many well funded facilities, including regular local bus and train services (but only a few long distance services), an indoor heated pool, gymnasium, baseball field, several small local parks, mountain camping sites, plus a new natural history museum, library, and performance hall seating 500 people. However, there were only a few small local shops, supermarkets and restaurants, and no entertainment facilities. With the declining population many such facilities (such as the movie theatre and baseball stadium) were closed and demolished in recent years.
Саяхат туралы ақпарат
Ōmi – Ōmi балабақшасының үстіндегі ғибадатхана мен саябақ өте әдемі, қаланың жақсы көрінісін ұсынады. Теміржол станциясының жанындағы Кирара Ōmi залында табиғат тарихы мұражайы да бар. Бұлардан басқа, жақын маңдағы таулар мен жағажай ғана қызығушылық тудырады, онда жақын таулардан ағып келген жаде іздеуге болады. Ояширадзу – Көне үйлер көп ескі ауыл. Жазда бұл танымал жағажай, онда бірнеше сыра сататын орындар, сондай-ақ "Күн бату станциясы" (Пирс паркі) және дүкендер бар. Ичибури – Бұл ежелгі Жапонияның іздерін сақтап қалған әдемі шағын балықшылар ауылы.
Ōmi — The temple and park above Ōmi Kindergarten are quite pretty with a good view of the town. There is also a natural history museum at Kirara Ōmi Hall near the train station. Apart from these the only other real attractions are the nearby mountains and beach where one can go fossicking for jade washed down from Hisui Gorge in the nearby mountains. Oyashirazu — An old village with many older houses. It is a popular beach during summer with some beer stalls, plus a "Sunset Station" (Pier Park) and shops. Ichiburi — This is a quaint little fishing village with still many signs of old Japan.
Фестивальдар
Оми но таке но каракай – Едо дәуірінен (1603–1867) бері жалғасып келе жатқан дәстүрлі Жаңа жылдық шара. Бұл шара қаланың шығыс және батыс жақтары арасында бәсекелестік негізінде өтеді. Ол 7 қаңтарда "Оматсутори" рәсімімен басталады, онда екі жақ сәндік бамбук (казаритаке) үшін күш сынасады, ал екі бамбук (исамитаке және авасетаке) мол өнімді болжайды. Исамитаке және авасетаке іс-шараларында бамбук бұтақтарын ілгектеп тартысқа қатысуға жастар да, қарттар да шақырылады, ал көрермендер ынтамен қолдау көрсетеді. Жапонияда бұрын осындай Жаңа жылдық шаралардың бірнеше мысалы болғанымен, Омидегі осы шара ғана сақталған. Бұл шара 1987 жылғы 28 желтоқсанда Ұлттық маңызды материалдық емес мәдени мұра ретінде танылды.
Ōmi no take no karakai is a traditional New Years event that has been carried out since the Edo period (1603–1867). The event is performed in competition between the Eastern area of the town and the Western side. It begins with "Omatsutori" on January 7, where the two sides try to compete over kazaritake (ornamental bamboo) and two bamboos (isamitake and awasetake) tell the fortune regarding any bumper crop. The isamitake and awasetake activities, where bamboo branches are hooked and pulled, are joined in by young and old alike while the audience cheers. Although it is said that there used to be a few similar examples of this kind of New Years event in Japan, this one in Ōmi is the only remaining one. This event was designated a National Important Intangible Folk Cultural Property on December 28, 1987.