Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Магниттік дискіде сақтауды қолданған алғашқы компьютер
First computer to use magnetic disk storage
IBM 305 RAMAC екіншілік сақтау үшін жылжымалы баспен қатты дискіні (магниттік дискіде сақтау) пайдаланған алғашқы коммерциялық компьютер болды. Бұл жүйе 1956 жылдың 14 қыркүйегінде жарияланды, ал сынақ үлгілері АҚШ Әскери-теңіз күштерінде және жеке компанияларда орнатылған болатын.
The IBM 305 RAMAC was the first commercial computer that used a moving head hard disk drive (magnetic disk storage) for secondary storage. The system was publicly announced on September 14, 1956, with test units already installed at the U. S. Navy and at private corporations.
Тарих
RAMAC Калифорния штатының Сан-Хосе қаласындағы IBM ғылыми-зерттеу орталығында жасалған және өндірілген. 1959 жылы IBM бас директоры Томас Дж. Уотсон-младший RAMAC-ты Мәскеуде таныстырды. Бұл оқиға кеңес басшысы Никита Хрущевтің IBM-нің Сан-Хоседегі орталығына сапар шегуіне себеп болды. АҚШ автоөнеркәсібінде алғашқы RAMAC 1957 жылы Chrysler компаниясының MOPAR бөлімшесінде орнатылды. Ол MOPAR бөлімінің қосалқы бөлшектерді есепке алу және тапсырыстарды өңдеу жүйесінің бір бөлігі болған үлкен қоймалық файлды алмастырды. 1960 жылғы Скуау-Вэллиде (АҚШ) өткен қысқы Олимпиада ойындары кезінде IBM ойындар үшін алғашқы электрондық деректерді өңдеу жүйелерін қамтамасыз етті. Жүйеге IBM RAMAC 305 компьютері, перфокарталар арқылы деректерді жинау және орталық баспа орталығы кірді. 1000-нан астам жүйе салынды. Өндіріс 1961 жылы тоқтатылды; RAMAC компьютері 1962 жылы IBM 1401 компьютері үшін IBM 1405 дискілік сақтағышы енгізілгеннен кейін қолданыстан шықты, ал 305 моделі 1969 жылы нарықтан алынды.
RAMAC was developed and manufactured at IBM's research facility in San Jose, California. In 1959, IBM's CEO Thomas J. Watson Jr. exhibited the RAMAC in Moscow. This led to a visit by Soviet leader Nikita Khrushchev to IBM's San Jose facility. The first RAMAC to be used in the U. S. auto industry was installed at Chrysler's MOPAR Division in 1957. It replaced a huge tub file which was part of MOPAR's parts inventory control and order processing system. During the 1960 Olympic Winter Games in Squaw Valley (USA), IBM provided the first electronic data processing systems for the Games. The system featured an IBM RAMAC 305 computer, punched card data collection, and a central printing facility. More than 1,000 systems were built. Production ended in 1961; the RAMAC computer became obsolete in 1962 when the IBM 1405 Disk Storage Unit for the IBM 1401 was introduced, and the 305 was withdrawn in 1969.
Шолу
Алғашқы қатты дискі 1956 жылдың 13 қыркүйегінде жіберілді. Компьютердің қосымша құралымдары картаны перфорациялайтын құрылғы, орталық процессор, қуат блогы, оператор консолі/карта оқығыш құрылғы және принтер болды. Сондай-ақ, сақталған жазбаларға тікелей қол жеткізуге мүмкіндік беретін қолмен сұрау станциясы да болды. IBM жүйені 64 000 перфокартаға тең көлемде сақтай алатынын мәлімдеді. IBM 350 дискілік жүйесі 5 миллион әріптік-сандық символдарды алты дерек биті, бір паритет биті және бір бос орын битінен тұратын сегіз бит ретінде жазды. Онда 50 дискі болды. Екі тәуелсіз манипулятор дискіні таңдау үшін жоғары-төмен, ал жазу жолын таңдау үшін ішке-сыртқа қозғалды, бәрі серво басқару арқылы жүзеге асырылды. Бір жазбаны табудың орташа уақыты 600 миллисекунд құрады. 1950 жылдары бірнеше жақсартылған модельдер қосылды. IBM RAMAC 305 жүйесі 350 дискілік жады үшін айына 3200 АҚШ долларына жалға берілді (1957 жылғы 3200.0 доллар қазіргі уақытта шамамен <есептелген сомаға> тең). 305 RAMAC компьютерлік жүйесі шамамен 9 м (30 фут) x 15 м (50 фут) көлемдегі бөлмеде орналастырылуы мүмкін болды; 350 дискілік сақтау құрылғысының өлшемдері шамамен Currie Munce, Hitachi Global Storage Technologies ғылыми вице-президенті (IBM-нің қатты дискілер бизнесін сатып алған), Wall Street Journal газетімен сұхбатында RAMAC құрылғысының салмағы тоннадан асып түсетінін, оны жүк көтеру машиналарымен жылжыту қажеттігін және үлкен жүк ұшақтарымен жеткізілетінін мәлімдеді. Мунстың сөзіне сүйенсек, дискінің сақтау сыйымдылығы бес мегабайттан асып кетуі мүмкін еді, бірақ IBM маркетинг бөлімі сол кезде үлкен сыйымдылықтағы дискіге қарсы болды, себебі олар көбірек сақтауға ие өнімді қалай сатуды білмеді. 305-ті бағдарламалау машина тіліндегі нұсқауларды жазуды ғана емес, сонымен қатар жүйенің дерлік барлық бөліктерін (компьютердің өзі де соның ішінде) платалық басқару панеліне сымдарды қосу арқылы бағдарламалауға мүмкіндік берді.
The first hard disk unit was shipped September 13, 1956. The additional components of the computer were a card punch, a central processing unit, a power supply unit, an operator's console/card reader unit, and a printer. There was also a manual inquiry station that allowed direct access to stored records. IBM touted the system as being able to store the equivalent of 64,000 punched cards. The IBM 350 disk system stored 5 million alphanumeric characters recorded as six data bits, one parity bit and one space bit for eight bits recorded per character. It had fifty disks. Two independent access arms moved up and down to select a disk, and in and out to select a recording track, all under servo control. Average time to locate a single record was 600 milliseconds. Several improved models were added in the 1950s. The IBM RAMAC 305 system with 350 disk storage leased for US$3,200 (3200.0 in 1957 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) per month. The original 305 RAMAC computer system could be housed in a room of about 9 m (30 ft) by 15 m (50 ft); the 350 disk storage unit measured around Currie Munce, research vice president for Hitachi Global Storage Technologies (which has acquired IBM's hard disk drive business), stated in a Wall Street Journal interview that the RAMAC unit weighed over a ton, had to be moved around with forklifts, and was delivered via large cargo airplanes. According to Munce, the storage capacity of the drive could have been increased beyond five megabytes, but IBM's marketing department at that time was against a larger capacity drive, because they did not know how to sell a product with more storage. Programming the 305 involved not only writing machine language instructions to be stored on the drum memory, but also almost every unit in the system (including the computer itself) could be programmed by inserting wire jumpers into a plugboard control panel.
Уақыт
305-тің барлық уақыт сигналдары барабанға зауыттан жазылған сағат трегінен алынды. Сағат трегінде 12 мкс арақашықтықта 816 импульс және синхрондау үшін 208 мкс үзіліс болды. Бір таңбаны оқу немесе жазу 96 мкс уақыт алды. 305-тің әдеттегі нұсқаулары барабанның үш айналымын (30 мс) қажет етті: біреуі (I фазасы) нұсқауды алу үшін, біреуі (R фазасы) бастапқы операндты оқу және оны өзекті буферге көшіру үшін, және біреуі (W фазасы) мақсатты операндты өзекті буферден жазу үшін. Егер P өрісі (бағдарламадан шығу коды) бос болмаса, релелерді қосуға мүмкіндік беру үшін орындалу уақытына екі (D фазасы және P фазасы) барабанның қосымша айналымы (20 мс) қосылды. Өңдеу жылдамдығын арттыру опциясын орнатуға болады, ол үш нұсқау фазасын (IRW) келесі айналымды күтпей бірден орындауға мүмкіндік береді; бұл опциямен және жақсырақ оңтайланған кодпен және операндардың орналасуымен әдеттегі нұсқау барабанның бір айналымында (10 мс) орындалуы мүмкін. Дегенмен, кейбір нұсқаулар әдеттегі 30 мс-ден 50 мс-қа дейін ұзаққа соқты. Мысалы, көбейту барабанның алтыдан он тоғыз айналымын (60 мс-ден 190 мс-ға дейін) алса, бөлу (опция) барабанның оннан отыз жеті айналымын (100 мс-ден 370 мс-ға дейін) қажет етті. Кіріс/шығыс нұсқаулары процессорды аппараттың қажеттілігіне қарай барабанның кез келген саны айналымына тоқтатуы мүмкін.
All timing signals for the 305 were derived from a factory recorded clock track on the drum. The clock track contained 816 pulses 12 μs apart with a 208 μs gap for sync. Reading or writing a character took 96 μs. The 305's typical instruction took three revolutions of the drum (30 ms): one (I phase) to fetch the instruction, one (R phase) to read the source operand and copy it to the core buffer, and one (W phase) to write the destination operand from the core buffer. If the P field (Program exit code) was not blank, then two (D phase and P phase) additional revolutions of the drum (20 ms) were added to the execution time to allow relays to be picked. The Improved Processing Speed option could be installed that allowed the three instruction phases (IRW) to immediately follow each other instead of waiting for the next revolution to start; with this option and well optimized code and operand placement a typical instruction could execute in as little as one revolution of the drum (10 ms). Certain instructions though took far longer than the typical 30 ms to 50 ms. For example, multiply took six to nineteen revolutions of the drum (60 ms to 190 ms) and divide (an option) took ten to thirty seven revolutions of the drum (100 ms to 370 ms). Input/Output instructions could interlock the processor for as many revolutions of the drum as needed by the hardware.
Жабдықты іске асыру
305-тің логикалық тізбегі бір және екі түтікшелі, ауыстырылатын модульдер мен релелерден жасалған.
The logic circuitry of the 305 was built of one and two tube pluggable units and relays.