Жер сілкінішінің тізімдік белсенділігі

Кіріспе

Қысқа мерзім ішіндегі жергілікті сейсмикалық оқиғалар сериясы

Сейсмологияда жер сілкінісі тобы – салыстырмалы түрде қысқа уақыт аралығында белгілі бір жергілікті ауданда болатын сейсмикалық оқиғалардың тізбегі. Топты анықтау үшін қолданылатын уақыт мерзімі әртүрлі болуы мүмкін, бірнеше күн, ай немесе жылдарды қамтуы мүмкін. Мұндай энергияның шығарылуы, негізгі жер сілкінісінен (алғашқы сілкініс) кейін қайталанатын сілкіністерден өзгеше: жер сілкінісі тобында тізбектегі ең бірінен анық негізгі сілкініс байқалмайды. Атап айтқанда, негізгі сілкіністен кейін болатын сілкіністер тобы – бұл топ емес.

Тарих және жалпы түсініктер

Оре таулары (Эрцгебирге), Чехия мен Германия, Батыс Богемия және Вогтланд аймағының шекарасын құрайтын, 16 ғасырдан бері жиі кездесетін жер сілкінісі шоғырларына бейім екендігі белгілі, олар әдетте бірнеше аптадан бірнеше айға дейін созылады. 1899 жылы австриялық геолог Йозеф Кнет 1824 жылдың қаңтар және ақпан айларында Батыс Богемия/Вогтландта сезілген жүзге жуық жер сілкінісін зерттей отырып, «Швармбебен», яғни «шоғырлы жер сілкінісі» терминін енгізді. «Шоғыр» термині гипоцентрлерді картаға, қимаға немесе 3D модельге түсіргенде, олардың аралардың үйірлігін еске түсіретіндей жиналатын тәрізді көрінуінен туындаған. Мұндай шоғырлардың бірі Токионың солтүстік-батысында орналасқан Нагано қаласының маңындағы Мацусиро ауданында тіркелді. Мацусиро шоғыры 1965 жылдан 1967 жылға дейін созылып, шамамен 1 миллион жер сілкінісін тудырды. Бұл шоғырдың ерекшелігі – 1947 жылы қолданыстан шығарылған әскери туннельде орналасқан сейсмологиялық обсерваторияның тікелей астында пайда болған. Ол 1965 жылдың тамызында сезілмейтін үш жер сілкінісімен басталды, бірақ үш айдан кейін күніне жүздеген жер сілкінісі сезілді. 1966 жылдың 17 сәуірінде обсерватория 6780 жер сілкінісін тіркеді, олардың 585-і сезілуге жеткілікті күшті болды, яғни жер сілкінісі орташа есеппен әр екі жарым минут сайын сезілуі мүмкін еді. Бұл құбылыс магманың көтерілуімен байланысты екені анықталды, мүмкін, ол өткен жылы болған 1964 жылғы Ниигата жер сілкінісінен бастау алған. Жер сілкінісі шоғырлары Жапония, Орталық Италия, Афар депрессиясы немесе Исландия сияқты жанартаулық белсенді аймақтарда, жарылыс алдында және кезінде жиі кездеседі, бірақ Вогтланд/Батыс Богемия және Вогез массиві сияқты квартерлік жанартаулық немесе гидротермалдық айналым аймақтарында, сондай-ақ Невада, Оклахома немесе Шотландия сияқты тектоникалық плиталардың шекараларынан алыс жерлерде де байқалады. Барлық жағдайларда Жер қыртысындағы жоғары қысымды сұйықтықтың қозғалысы шоғырдың кеңістікте және уақытта дамуын анықтайтын бастапқы механизм және қозғаушы күш болып табылады. Бавариядағы Хохстауфен жер сілкінісі шоғыры, 2 км тереңдіктегі ошақтарымен, сейсмикалық белсенділік пен жауын-шашын арасындағы тікелей байланысты анықтаған сирек мысалдардың бірі. Жер сілкінісі шоғырлары қоғамдық қауіпсіздік мәселелерін тудырады: біріншіден, сейсмикалық белсенділіктің аяқталуын болжау мүмкін емес; екіншіден, бұрынғы сілкіністерден күштірек жер сілкінісі бола ма, жоқ па белгісіз (Италиядағы 2009 жылғы Л'Аквила жер сілкінісі осыны көрсетеді, онда 1 мен 3 магнитудасы арасындағы шоғырлы белсенділіктен кейін 6,3 магнитудалы сілкініс болды). Шоғырлар көбінесе орташа күшті сілкіністер тудырса да, сезілетін жер сілкінісінің жалғасуы бұзылыстарға және халықтың алаңдауына себеп болуы мүмкін.

The Ore Mountains (Erzgebirge), which form the border between the Czech Republic and Germany, western Bohemia and the Vogtland region, have been known since the 16th century as being prone to frequent earthquake swarms, which typically last a few weeks to a few months. In 1899, Austrian geologist Josef Knett, while studying a swarm of about a hundred events felt in western Bohemia/Vogtland between January and February 1824, coined the noun Schwarmbeben, i. e. "swarm [earth]quake". The term "swarm" comes from the fact that hypocentres give the impression of agglutinating like a bee swarm when plotted onto a map, a cross section or a 3D model. One of the best documented swarms occurred near Matsushiro, a suburb of Nagano, to the north west of Tokyo. The Matsushiro swarm lasted from 1965 to 1967 and generated about 1 million earthquakes. This swarm had the peculiarity of being sited just under a seismological observatory installed in 1947 in a decommissioned military tunnel. It began in August 1965 with three earthquakes too weak to be felt, but three months later, a hundred earthquakes could be felt daily. On 17 April 1966, the observatory counted 6,780 earthquakes, with 585 of them having a magnitude great enough to be felt, which means that an earthquake could be felt, on average, every two and a half minutes. The phenomenon was clearly identified as linked to a magma uplift, perhaps initiated by the 1964 Niigata earthquake, which occurred the previous year. Earthquake swarms are common in volcanic regions such as Japan, Central Italy, the Afar depression or Iceland, where they occur before and during eruptions, but they are also observed in zones of Quaternary volcanism or of hydrothermal circulation, such as Vogtland/western Bohemia and the Vosges massif, and less frequently far from tectonic plate boundaries in locations such as Nevada, Oklahoma or Scotland. In all cases, high pressure fluid migration in the Earth's crust seems to be the trigger mechanism and the driving process that govern the evolution of the swarm in space and time. The Hochstaufen earthquake swarm in Bavaria, with 2 km deep foci, is one of the rare examples where an indisputable relationship between seismic activity and precipitation could be established. Earthquake swarms raise public safety issues: first, because the end of seismic activity cannot be predicted; second, because it is uncertain whether another earthquake with a magnitude larger than those of previous shocks in the sequence will occur (the 2009 L'Aquila earthquake in Italy illustrates this, with an MW 6.3 shock following a swarm activity with magnitudes between 1 and 3). Even though swarms usually generate moderate shocks, the persistence of felt earthquakes can be disruptive and cause distress to the population.

Мысалдар

Келесі мысалдар белгілі бір үйірлердің ерекшеліктеріне байланысты (мысалы, көптеген оқиғалар, ірі сілкіністермен күрделі байланыс, ұзақ мерзім, өте шалқаяған ошақ тереңдігі) немесе олардың географиялық орналасуына, кейбір үйірлердің сейсмикалық белсенділігі жоқ аймақтарда пайда болуына байланысты таңдалды. Бұл әлемде болып жатқан барлық үйірлердің толық тізімі емес.

Үндістан

2018 жылдың 11 қарашасынан бері Махараштра штатының Дахану аймағында жер сілкінісінің сериясы байқалуда, бұл аймақ әдетте сейсмикалық белсенділік көрмейді. Күн сайын оннан жиырмаға дейін жер сілкінісі сезіледі, олардың магнитудасы көбінесе 3,5-тен төмен (2019 жылдың ақпан айында максималды магнитудасы 4,1 болды). Бұл магнитуда деңгейі төмен болғанына қарамастан, екі сілкініс қиратуға және тіпті өлімге әкелді, себебі олардың ошақтары өте беткі болды. Сеони ауданындағы Бамхори ауылы да 2000 жылдың ақпан айынан бері үнемі жер сілкінісін басынан өткеруде.

Филиппин

2017 жылдың сәуір айының басында 2017 жылдың тамыз айының ортасына дейін Батангас провинциясында жер сілкінісі болды. 5.5–6.3 магнитудалы төрт сілкініс (2017 жылғы Батангас жер сілкінісі) Оңтүстік Лусонда зардап шектірді; олар сілкініс ошағының басында болды: Ms5.5 (4 сәуір), Ms5.6 және Ms6.0 (8 сәуір) және Ms6.3 (11 сәуір). Алғашқы үш ірі сілкіністің пайда болуы анықталды, себебі олардың эпицентрі шамалы айырмашылықты көрсетті; олар жер қыртысының ішінде болды (7–28 км тереңдікте). Дегенмен, ең күшті және соңғы сілкініс сілкініс ошағымен байланысты емес сияқты: оның эпицентрі 50 км қашықтықта, ал ошақ тереңдігі мүлдем басқа (177 км, жергілікті сейсмикалық мониторинг агенттігі Phivolcs мәліметінше, бұл сілкініс "орташа тереңдіктегі оқиға" ретінде жіктеледі). Бұл мысал сілкініс ошағы мен тәуелсіз сілкініс арасындағы өзара әрекеттесудің қаншалықты күрделі болатынын көрсетеді, тіпті соңғысы сілкініс ошағының әрекетінен туындаған болуы мүмкін. 2020 жылдың 15 қазанында Панай аралында 2.5–4.5 магнитудалы сілкініс ошағы болды. Осы сілкіністердің көп бөлігі Илоило қаласында сезілді. Алдыңғы сілкініс ошағы 2018 жылдың 5 қарашасында Панайды (Антике, Илоило және Гимарас облыстарын қоса) қамтыды, магнитудасы 4.0–4.8 аралығында болды. Бірінші сілкініс (магнитудасы 4.7) таңғы сағат 7:45-те Антике облысының Сан-Хосе қаласында болды. Бірнеше минуттан кейін екінші сілкініс (магнитудасы 4.0) Гимарас облысының Сибунаг қаласында болды. Сағат 10:54-те үшінші сілкініс (магнитудасы 4.8) Илоило облысының Гимбал қаласында болды. Илоило қаласында 4-ші дәрежелі сілкініс сезілді. 2019 жылы Минданаода болған жер сілкіністерінің сериясы сілкініс ошағы ретінде жіктелді. 16 қазанда Тулунан, Котабатода (сілкіністің эпицентрі) 6.3 магнитудалы (Mwp) сілкініс болды. VII дәрежелі сілкініс Тулунан, М’ланг, Макилала және Котабатоның Кидапаван қаласында сезілді. VI дәрежелі сілкініс Давао-дель-Сур облысының Дигос қаласында, Санто-Нино, Оңтүстік Котабато және Сұлтан-Кударат облысының Такуронг қаласында сезілді. 29 қазанда Тулунанды тағы да 6.6 магнитудалы (Mww) сілкініс шалды. Кем дегенде он адам қаза тауып, төрт жүз адам жарақат алды. VII дәрежелі сілкініс Тулунан мен Макилала, Кидапаван қаласында, Дигос қаласында, Бансалан мен Магсайсай, Давао-дель-Сур және Малунгон, Сараганиде тіркелді. VI дәрежелі сілкініс Коронадал және Давао қалаларында тіркелді. Одан кейін екі күн өткен соң, 31 қазанда Тулунанды тағы бір сілкініс (магнитудасы 6.5 Mww) шалды. Екі сілкіністен кейін қаза болғандардың саны 24-ке жетті, ал 563 адам жарақат алды. Кидапаван қаласындағы Eva қонақ үйі сілкініс кезінде құлады. 2021 жылдың 14-18 қазанында Камаринс Сурде 1.7–4.3 магнитудалы, 1–40 км тереңдіктегі сілкініс ошағы болды. Осы оқиғалардың кейбіреулері Камарин Норте және Альбайда да сезілді. PHIVOLCS Камаринс Сурде кем дегенде 27 сілкініс (10-ы сезілді) тіркелді.

An earthquake swarm occurred from early April 2017 to mid August 2017 in the province of Batangas. Four shocks in the 5.5–6.3 magnitude range (2017 Batangas earthquakes) caused damage in southern Luzon; they occurred at the beginning of the swarm: Ms5.5 (4 April), Ms5.6 and Ms6.0 (8 April), and Ms6.3 (11 April). The origin of the 3 first major quakes seems established since they had practically the same epicentre; they occurred within the crust (7–28 km depth range). However, the strongest and latest quake does not seem related to the swarm: its epicentre is 50 km away, and its focal depth is moreover very different (177 km, according to Phivolcs, the local seismic monitoring agency, a value which classifies this quake as an "intermediate depth event"). This example shows how complex can be the interaction between a swarm and an independent earthquake, even though this last one is very likely to have been triggered by the swarm activity. October 15, 2020, an earthquake swarm occurred on the island of Panay ranging from magnitudes 2.5 4.5. Most of these quakes felt in Iloilo City. A previous swarm also hit Panay on November 5, 2018 (Including Antique, Iloilo and Guimaras) ranging from magnitudes 4.0 4.8. The first earthquake (magnitude 4.7) at 7:45 A. M, occurred at San Jose, Antique. Just a few minutes after, the second quake (magnitude 4.0) occurred at Sibunag, Guimaras. At 10:54 A. M, The third quake (magnitude 4.8) occurred at Guimbal, Iloilo. Intensity 4 was felt in Iloilo City
A series of earthquakes that hit Mindanao in 2019 were classified as an earthquake swarm. On October 16, a magnitude 6.3 (Mwp) Struck Tulunan cotabato (Epicenter of earthquake). Intensity VII was felt in Tulunan, M'lang, Makilala and Kidapawan City, Cotabato. Intensity VI was felt in Digos City, Davao del Sur; Santo Niño, South Cotabato and Tacurong City, Sultan Kudarat. On October 29, a magnitude 6.6 (Mww) struck Tulunan again. At least ten deaths were reported and four hundred individuals were injured. Intensity VII was recorded in Tulunan and Makilala; Kidapawan City; Digos City, Bansalan and Magsaysay, Davao del Sur and Malungon, Sarangani. Intensity VI was recorded in Koronadal City and Davao City. Just 2 days after on October 31, an earthquake struck Tulunan again (Magnitude 6.5Mww) The death toll of two quakes was raised into 24 and 563 were injured. Eva's Hotel in Kidapawan City collapsed during the quake
On October 14 18 2021 an earthquake swarm occurred on Camarines Sur ranging from magnitudes 1.7 4.3 with the depth of 1–40 km. Some of these events were felt on Camarines Norte and Albay. PHIVOLCS recorded at least 27 earthquakes (10 were felt) in Camarines Sur.

Исландия

Исландияның Рейкьянес түбегінде 2023 жылдың 24 қазанында аймақтың астындағы магмалық кірілудің салдарынан қарқынды жер сілкіністері басталды. 10 қарашада жер сілкіністерінің жиілігі мен қарқындылығы күрт өсті, сол кезде 20 000 сілкініс тіркелді, олардың ең үлкені 5,2 балдан асты. Сейсмикалық белсенділік аймағына жақын орналасқан Гриндавик қаласында эвакуация бұйрығы берілді. Қаланың ішінде және айналасында ірі көлемде жер беті шөгіп, елеулі зақымдар келтірді. 24 қазан күні кешке магмалық кірілуден жер сілкінісі басталды, 30 қазанда жер сілкінісінің қарқындылығы азайды. Шамамен 8000 жер сілкінісі байқалды; осы дірілдердің көпшілігі 2–4 км тереңдікте болды. Исландияның метеорологиялық басқармасы (IMO) осы шоғырдың Гриндваиктің солтүстігіндегі Сварценги аймағында орналасқандығын хабарлады. Айдың басында 700-ге жуық жер сілкінісі тіркелді, олардың ең үлкені 3,3 магнитудасына жетті. Күніне дейін тіркелген ең үлкен жер сілкінісі 10 қарашада 5,1 балға жетті. Осы уақытқа дейін қазан айының басынан бері 22 000-нан астам жер сілкінісі тіркелді. IMO жарылыс болуы мүмкін екенін болжады, "магма жер бетіне жетуіне бірнеше сағат емес, бірнеше күн уақыт қажет" деді. Магмалық кірілудің ең үлкен көлемі Гриндваиктен шамамен 3,5 км солтүстікке қарай орналасқан Сунхнукур кратер тізбегінің айналасында деп есептелді. 14 қарашада атмосферада күкірт диоксиді анықталды, бұл магманың жер бетінен бірнеше жүз метр тереңдікте екенін көрсетті. 10 қарашадан бері жер сілкіністерінің саны азайғанмен, IMO 14 қарашаға дейін күніне 700–1000 жер сілкінісін тіркеді. Festarfjall [ˈfɛstarˌfjatl] және Svartsengi жердің деформациясын тіркеген сенсорлар жердің 120 сантиметрге ығысқандығын тіркеді. Спутниктік өлшеулер шамамен бес километр ұзындығы және екі километр ені бар, Сунхнукур кратерлерінен Гриндавиктің батыс жағына дейін созылатын жердің бір метрге дейін шөгуін тіркеді. Осы грабен тәрізді құрылымның пайда болуы ғалымдарға магмалық кірілудің көлемін шамамен 70 миллион текше метр деп бағалауға мүмкіндік берді. Жердің шөгуі күніне шамамен 4 сантиметр (1,6 дюйм) жылдамдықпен жалғасып жатыр деп есептеледі. Ескі карталар көрсеткендей, қалада үлкен жарық пайда болды, бұл қазіргі кездегі жарықтың қайта жандануы. Исландия университетінің ғалымдары бұл жарық 2000 жыл бұрынғы соңғы Сунхнукур жарылысынан пайда болған деп санайды. Svartsengi бұрғылау ұңғымасында орналасқан сенсорлар 16 қарашада күкірт диоксидін анықтады, бұл магманың жер бетіне жақындығының классикалық белгісі. Осыған байланысты IMO Гриндваиктен шамамен 2 км солтүстікке қарай орналасқан Хагафелл вулканикалық құрылысының айналасындағы аймақ ең жоғары қауіп деңгейінде екеніне қорытынды жасады. 18–21 қарашада Сварценги аймағында жердің 30 мм-ге көтерілуі тіркелді, бұл жер астынан бес немесе одан да көп километр тереңдіктегі магма көзінен көтерілуін көрсетеді. 21 қарашада жарылыс болуы мүмкін екені күдік тудырмады.

A swarm of intense earthquakes in the Reykjanes Peninsula, Iceland began on 24 October 2023, due to a magmatic intrusion underneath the area. The frequency and intensity of the earthquakes dramatically increased 10 November, with 20,000 tremors recorded by that time, the largest of which exceeded magnitude 5.2. An evacuation was ordered in the town of Grindavík, which is located near the area of the seismic activity. Large scale subsidence in and around the town is reported to have caused significant damage. An earthquake swarm began on the evening of 24 October due to the magmatic intrusion, with the intensity of the earthquakes decreasing by 30 October. Approximately 8,000 earthquakes were detected; most of these tremors occurred at a depth of 2–4 km. The Icelandic Meteorological Office (IMO) reported that the swarm was focused around Svartsengi, north of Grindavík. About 700 earthquakes were recorded earlier in the month, the largest reaching magnitude 3.3. The largest of the earthquakes to date reached magnitude 5.1 on 10 November. By this time, over 22,000 earthquakes had been recorded since the beginning of the swarm in October. The IMO predicted that an eruption was likely, stating that "it will take several days (rather than hours) for magma to reach the surface." The greatest extent of the magma intrusion was inferred to be around the Sundhnúkur crater chain, approximately 3.5 km north of Grindavík. Instruments detected the presence of sulphur dioxide in the atmosphere on 14 November, indicating that magma was now only a few hundred metres under the surface. Although the number of earthquakes decreased somewhat since 10 November, the IMO was still recording between 700–1,000 earthquakes daily by 14 November. Ground deformation sensors at Festarfjall [ˈfɛstarˌfjatl̥] and Svartsengi recorded that the ground had moved apart by 120 centimetres. Satellite measurements recorded the subsidence by about one metre of a swathe of land measuring approximately five kilometers long and two kilometers wide, running from the Sundhnúkur craters to the western side of Grindavík. The creation of this graben like formation has enabled scientists to estimate the volume of the magmatic intrusion as approximately 70 million cubic metres. It is estimated that the subsidence has been continuing at a rate of about four centimeters (1.6 inches) a day. A large crack opened up through the town, which old maps indicate is a reactivation of an existing fault. Scientists at the University of Iceland believe that the fault was created by the last Sundhnúkur eruption over 2,000 years ago. Sensors emplaced in a borehole in Svartsengi detected the presence of sulphur dioxide on 16 November, a classic signature of magma close to the surface. This has led the IMO to conclude that the area around the volcanic edifice of Hagafell, approximately 2 km north of Grindavík, is at the highest level of risk. A rapid 30 mm uplift of the ground in the Svartsengi area was recorded from 18 21 November, likely indicating an upwelling of magma from a source five or more kilometers below the ground. An eruption was still regarded as likely as of 21 November.

Франция

[[File:Carte150728.jpg|thumb|Юбай жер сілкінісінің тізімді шоғырлары|header=Толық суреттің сипаттамасы|multline=y|content=Ақ: 2003–2004 жылғы тізімді шоғыр; қызғылт: 2012–2015 жылғы тізімді шоғыр 2014 04 06-ға дейін; қызыл: 2014 04 07-ге дейінгі жер сілкіністері; қызғылт және қызыл ақ түсте көрсетілген: 2012 02 26 жер сілкінісінің (M=4.3) және 2014 04 07 жер сілкінісінің (M=4.8) эпицентрлері; қоңыр: 2015 жылдың шілде айындағы соңғы 20 жер сілкінісі, карта салынғанға дейін. Символдың мөлшері магнитудаға тікелей пропорционалды. Көк үшбұрыштар 3 ең жақын сейсмикалық станцияны көрсетеді. Егер олардың ошақтары Клансейс маңындағы елді мекеннің астында және жер бетіне өте жақын (200 м тереңдікте) орналаспаса, бұл сілкіністер байқалмайтын болар еді. Мұндай "өте беткей" сейсмикалық жағдайда тіпті өте төмен магнитудалы (1, немесе 0, тіпті теріс магнитудалы) жер сілкіністері де тербеліс ретінде емес, жарылыс немесе су соққысының шуы ретінде сезілуі мүмкін. Көптеген ошақтар жоғарғы кредалық рифтік әктас тақтасында орналасқан, ол ғасырлар бойы белгілі бір себептермен бірнеше ай немесе жыл бойы үнемі жарылып шығады. 200 м ошақтық тереңдік тектоникалық құбылыстар үшін әлемдік рекордтық көрсеткіш саналады. Француз Альпында Мауриен аңғарында мерзімімен жер сілкінісі тізімді шоғырлары пайда болады. 19 ғасырда 1838 жылдың желтоқсанынан 1844 жылдың маусымына дейін 5 жарым жылға созылған ұзақ тізімді шоғыр болды. Тізбектегі кейбір жер сілкіністері Сен-Жан-де-Мауриенге жақын аймақта зардап шектірді, бірақ көптеген сезілген оқиғалармен бұл ұзақ тізімді шоғыр халық үшін жағдайды әсіресе қиын етті. Жақында 2015 жылдың қазанында Монджеллафрей маңында, аңғардың төменгі бөлігінде тізімді шоғыр пайда болды. Оның белсенділігі 2017 жылдың 17 қазанына дейін төмен болды, онда екі апта ішінде 300-ден астам жер сілкінісі болды, оның ең жоғары магнитудасы 2017 жылдың қазан айының соңында екі рет 3,7 баллға жетті. Сейсмикалық белсенділік тағы бір жыл бойы жалғасты, осылайша толық тізімді шоғырдың ұзақтығы 3 жылдан асты.]

Сальвадор

2017 жылдың сәуір айында Сан-Сальвадор қаласының маңындағы Антигуа Кускатлан муниципалитеті 2 күн ішінде 500-ге жуық жер сілкінісін бастан өткізді, олардың магнитудасы 1,5–5,1 аралығында болды. Ең күшті сілкініс салдарынан бір адам қаза болып, шағын зақымдар тіркелді. Жергілікті мамандар жақын орналасқан жанартауларда ерекше белсенділік байқамады.

Америка Құрама Штаттары

2008 жылдың ақпан және қараша айлары аралығында Невада штатында 1000-ға жуық төмен магнитудалы жер сілкінісі болды, олар 2008 жылғы Рино жер сілкінісі деп аталды. Ең жоғары белсенділік 2008 жылдың сәуір айында тіркелді, онда 2 күн ішінде 4-тен жоғары магнитудалы 3 жер сілкінісі болды. Ең күштісі 4,9 магнитудасын көрсетті және эпицентр маңындағы ауданда зақым келтірді. 20 ғасырдың соңынан бері Вайоминг штатының солтүстік-батысында орналасқан Йеллоустон кальдерасы – супервулкан – бірнеше күшті жер сілкінісі үйірлерін бастан өткерді. 1985 жылы бірнеше ай бойында 3000-нан астам жер сілкінісі байқалды. Содан бері 70-тен астам кішігірім үйір тіркелді. АҚШ Геологиялық қызметінің мәлімдемесіне сәйкес, бұл үйірлер магманың немесе гидротермальдық сұйықтықтардың қозғалысынан емес, бұрыннан бар жарықтардағы сынулардан туындаған болуы мүмкін. 2008 жылдың басында Йеллоустон көлінің солтүстік-батыс жағында жеті күн ішінде 500-ден астам жер сілкінісі тіркелді, ең күштісі 3,9 магнитудасын көрсетті. 2010 жылдың қаңтар айында Гаитиде болған жер сілкінісінен кейін тағы бір үйір пайда болды. 2010 жылдың қаңтар айының соңында 1620 шағын оқиға тіркелгендіктен, бұл үйір Йеллоустон кальдерасында тіркелген екінші ең ірі үйір болып табылады. Қызығы, мұндай үйірлердің көпшілігі "жедел өрбу" сипаттамасына ие: олар кенеттен пайда болып, өте қысқа мерзім ішінде ондаған немесе жүздеген шағын және орташа күшті жер сілкіністерін тудыра алады. Мұндай үйірлер әдетте кальдера шегінде орын алады, әсіресе 2018 жылы болғандай.
thumb|Гай Гринбриер жер сілкінісі үйірі: 2010 жылдың 6 тамызынан 2011 жылдың 1 наурызына дейінгі кезеңдегі эпицентрлер картасы. Гай Гринбриер жер сілкінісі үйірі 2010 жылдың тамызында Орталық Арканзас штатында басталды. Эпицентрлердің орналасуы сызықтық сипатта, уақыт өте келе белсенділіктің оңтүстік-батысқа қарай айқын ығысуы байқалады, ал ең күшті оқиғаның магнитудасы 4,7 шамасында бағаланды. Үйірді талдау нәтижесінде оның терең қалдықтарды шығарумен байланысты екені анықталды. Бұл мұндай бұрғылау жұмыстарын тоқтатуға әкеп соқты. 2017 жылдың 2 қыркүйегінде Айдахо штатының Сода-Спрингс қаласы маңында жер сілкінісі үйірі пайда болды. 9 күн ішінде 4,6 және 5,3 магнитудалы бес жер сілкінісі тіркелді. 2009 жылғы Л'Аквила оқиғасын еске алып, және Айдахо штаты 1983 жылы 6,9 магнитудалы жер сілкінісін бастан өткергендіктен, сарапшылар тұрғындарды одан да күшті жер сілкінісі болуы мүмкін екені туралы ескертті (олар үшін бұл ықтимал емес, бірақ әлі де мүмкін сценарий). 2016 жылдың басынан 2019 жылдың соңына дейін Калифорния штатының Риверсайд округіне жақын Кахуила маңында жер сілкінісі үйірі болды. 22 000-нан астам жеке сейсмикалық оқиға тіркелді, олардың магнитудасы 0,7-ден 4,4-ке дейін ауытқып, ең күштісі 2018 жылдың тамызында Риверсайд көлінің оңтүстігінде, Кахуила жолынан (SR 371) жақын жерде тіркелді. Компьютерлік алгоритмдер мен машиналық оқытуды қолдану арқылы зерттеушілер жер сілкінісіне жауапты Кахуила жарылыс аймағының келесі егжей-тегжейлі суретін анықтауға қол жеткізді. Жарылыс аймағының ені шамамен, ал ұзындығы шамамен, ең ерте сейсмикалық оқиғалар оның түбінде жер бетінен тереңдікте орналасқан, ал соңғы оқиғалар жоғары қарай, жер бетінен тереңдікте көтеріліп, жарылыс аймағының бойымен таралады. Күрделі жер асты көлденең арналары мен тереңдік профиліндегі айқын иілімдері бар жарылыс аймағы, бастапқыда жарылыс аймағынан жабық қалған, қысыммен толған сұйықтықтың терең жер асты резервуарының үстінде орналасқан. 2016 жылдың басында бұл жабық бұзылғанда, сұйықтықтар жарылыс аймағының түбіне енгізіліп, күрделі арналар арқылы жер бетіне дейін баяу тарады, бұл 2019 жылдың соңына дейін созылған ұзақ жер сілкінісі үйірін тудырды. Бұл талдау жарылыс аймағының клапандары үйірлердегі сейсмогенездің механизмі екеніне нақты дәлел келтіреді.

Between February and November 2008, Nevada experienced a swarm of 1,000 low magnitude quakes generally referred to as the 2008 Reno earthquakes. The peak activity was in April 2008, when 3 quakes with magnitudes larger than 4 occurred within 2 days. The largest one registered a moment magnitude of 4.9 and caused damage in the immediate area around the epicenter. The Yellowstone Caldera, a supervolcano in NW Wyoming, has experienced several strong earthquake swarms since the end of the 20th century. In 1985, more than 3,000 earthquakes were observed over a period of several months. More than 70 smaller swarms have been detected since. The United States Geological Survey states these swarms are likely caused by slips on pre existing faults rather than by movements of magma or hydrothermal fluids. At the turn of the year 2008, more than 500 quakes were detected under the NW end of Yellowstone Lake over a seven day span, with the largest registering a magnitude of 3.9. Another swarm started in January 2010, after the Haiti earthquake. With 1,620 small events in late January 2010, this swarm is the second largest ever recorded in the Yellowstone Caldera. Interestingly, most of these swarms have "rapid fire" characteristics: they seemingly appear out of nowhere and can churn out tens or hundreds of small to moderate quakes within a very short time frame. Such swarms usually occur within the caldera boundary, as was especially the case in 2018.
thumb|Guy Greenbrier earthquake swarm: map of epicentres for the period 2010 08 06 to 2011 03 01. The Guy Greenbrier earthquake swarm occurred in central Arkansas beginning in August 2010. Epicentres show a linear distribution, with a clear overall shift in activity towards the southwest with time, and a magnitude of 4.7 was computed for the largest event. Analysis of the swarm has suggested a link with deep waste disposal drilling. It has led to a moratorium on such drilling. On 2 September 2017, an earthquake swarm appeared around Soda Springs, Idaho. Five quakes with magnitudes between 4.6 and 5.3 occurred within 9 days. Keeping the 2009 L'Aquila case in mind, and because Idaho had experienced an M6.9 earthquake in 1983, experts warned residents that a stronger quake could follow (an unlikely but still possible scenario for them). From early 2016 to late 2019, a swarm of earthquakes occurred near Cahuilla in Riverside County, California. More than 22,000 individual seismic events were recorded—ranging in magnitude from 0.7 to 4.4 the strongest one occurred in August 2018, south of Lake Riverside, just off Cahuilla Road (SR 371). By using computer algorithms and machine learning, researchers were able to infer the following detailed picture of the Cahuilla fault zone responsible for the earthquake swarm. The fault zone is no more than wide, long, with the earliest seismic swarm events localized down near its base at below the surface and the latest events migrating upwards to below the surface and spreading throughout the fault zone's length. Containing complex subterranean horizontal channels and prominent bents in its depth profile, the fault zone sits on top of a deeper natural underground reservoir of fluid under pressure with a connector at below the surface that was initially sealed off from the fault zone. When that seal broke open in early 2016, fluids were injected up into the fault zone's base and diffused slowly through the complex channels up to below the surface, which triggered the prolonged earthquake swarm that lasted until late 2019. This analysis provides detailed evidence that fault zone valving is a mechanism for seismogenesis in swarms.

Атлант мұхиты

Канар аралдарының ең кішкентай және ең оңтүстік-батысында орналасқан Эль-Хиерро аралында 2011 жылдың шілдесінен қазан айына дейін жүздеген ұсақ жер сілкінісі тіркелді, бұл 2011-12 жылдардағы Эль-Хиерро жанартау атқылауы кезінде болды. 28 қыркүйекте жер сілкінісінен жиналған энергия күрт артты. Бұл құбылыс аралдың астындағы магманың қозғалысынан туындады, ал 9 қазанда теңіз астындағы жанартаудың атқылауы анықталды.

Үнді мұхиты

2018 жылдың 10 мамырында Майоттан шығысқа қарай жер сілкінісінің сериясы басталды. Комор аймағында тіркелген ең күшті жер сілкінісі (M5.9) 2018 жылдың 15 мамырында болды. Бұл серияға мыңдаған жер сілкіністері кіреді, олардың көпшілігі Маори тұрғындарымен сезілді. Уақытша орнатылған мұхит түбіндегі сейсмометрлер көрсеткендей, жер сілкінісінің белсенді аймағы Майоттан шығысқа қарай 10 км жерде, мұхиттық литосфераның ішінде (20–50 км тереңдікте) орналасқан. Бұл күтпеген нәтиже болды, себебі бұл серия Майоттан шығысқа қарай 45 км жерде, 28 км тереңдікте орналасқан магма резервуарының қысылуынан туындаған деп есептелген. (Соған сәйкес, 2019 жылдың мамырындағы океанографиялық экспедиция Майоттан шығысқа қарай 50 км жерде орналасқан, 800 метр биіктіктегі жаңа су асты жанартауын анықтады.) Бұл серия 2019 жыл бойында да белсенділігін сақтап келді.

Тынық мұхиты

2013 жылдың қаңтар және ақпан айларында Санта-Крус аралдарында күшті жер сілкінісінің көптеген ошақтары тіркелді, олардың көптегені 5 және 6 магнитудасын құрады: соңғы 7 күн ішінде 4,5 немесе одан жоғары магнитудалы 40-тан астам жер сілкінісі болды, оның ішінде 7-еуі 6 магнитудадан асты. Осы жер сілкінісінің ошақтары 2013 жылғы 6 ақпанда Сүлеймен аралдарында болған 8,0 магнитудалы жер сілкінісіне ұласты.