Джеймс Макмиллан: Американ саяхатшысы және саяси қайраткері

Кіріспе

Американдық саясаткер (1838–1902)

Джеймс Макмиллан (12 мамыр, 1838 – 10 тамыз, 1902) – кәсіпкер және Мичиган штатынан АҚШ Сенатының мүшесі, сондай-ақ Макмиллан комиссиясының төрағасы.

Өмірбаян

Макмиллан Жоғарғы Канададағы Гамильтон қаласында Уильям мен Грейс Макмиллан отбасында дүниеге келді. Ол 1855 жылы бизнесте мансап құру үшін Мичиган штатының Детройт қаласына көшіп келгенге дейін Гамильтон қаласындағы мемлекеттік мектептерде оқыды. Макмилланның алғашқы лауазымы Buhl, Ducharme & Co. фирмасында кеңсе кызметкері болып жұмыс істеу болды. 20 жасында ол Детройт және Милуоки темір жолының сатып алу агенті болды. 1863 жылы Джон Стоутон Ньюберримен бірге жүк вагондарын өндіру үшін Мичиган автомобиль компаниясын ұйымдастыруға көмектесті. Бұл бизнес өте жылдам өсіп, он жыл ішінде Америка Құрама Штаттарындағы ең ірі компаниялардың біріне айналды. Оның табысы Детройт автомобиль дөңгелектері компаниясының, Бау бу машиналарын құю компаниясының, Детройт темір қорыту компаниясының және Вулкан қорыту компаниясының құрылуына әкелді. Ол сондай-ақ Детройт қалалық темір жолының ірі акционері болды. Кейіннен Макмиллан Дулут, Оңтүстік жағалау және Атлантика темір жолының президенті болды. Ол көбінесе кеме жасау және көлдегі тасымалдау компанияларымен айналысты. Ол Детройт және Кливленд бу кемелері компаниясының және Детройт көлік компаниясының ең ірі иелерінің бірі болды, сонымен қатар Детройттегі бірнеше банктердің директоры қызметін атқарды. Үш жыл бойы ол Детройт парктері жөніндегі комиссия төрағасы, ал төрт жыл бойы Детройт сметалық комиссиясының мүшесі болды. 1886 жылы Джон С. Ньюберримен бірлесіп, Детройттағы аурухананы ұстауға әрқайсысы 100 000 доллардан қаржы жинады. Макмиллан Мичиган Республикалық партиясының төрағасы үш рет (қатарынан емес, 1879, 1886 және 1890 жылдары) сайланған жалғыз адам болды. Ол 1884 жылы Республикалық партияның президенттік сайлауына қатысты. 1889 жылы АҚШ Сенатына Республикалық партиядан сайланды және 1895 және 1901 жылдары қайта сайланды, 1889 жылдың 4 наурызынан бастап өмірінің соңына дейін қызмет етті. Ол партиядағы маңызды тұлға болды және әсіресе 1897-1900 жылдары прогрессивті реформатор губернатор Хазен С. Пингриге қарсы бизнес мүдделерін басқарды. Ол 51-ші және 52-ші конгрестерде Өндіріс жөніндегі комитеттің, ал 54-ші – 57-ші конгрестерде Колумбия округі жөніндегі комитеттің төрағасы болды. Ол сондай-ақ Колумбия округінің Сенат парктерін жақсарту комиссиясының (әдетте Макмиллан комиссиясы деп аталады) төрағасы ретінде еске алынады, ол Пьер (Питер) Чарльз Л’Энфанның Вашингтон қаласы үшін жасаған жоспарын жақсырақ көрсету үшін Ұлттық алаңды қайта жоспарлауды ұсынды. Макмиллан суқоймасы және Колумбия округіндегі Макмиллан құм сүзгіш орны да оның атымен аталады.

McMillan was born in Hamilton, Upper Canada, to William and Grace McMillan, both Scottish natives. He attended Hamilton public schools before moving to Detroit, Michigan, in 1855 to embark on a career in business. McMillan's first position was as a clerk for Buhl, Ducharme & Co., a wholesale hardware firm. At the age of 20, he left to become the purchasing agent for the Detroit & Milwaukee Railway. In 1863, he helped, along with John Stoughton Newberry, to organize the Michigan Car Company for the manufacture of freight cars. This business grew very rapidly, and in ten years it was one of the largest in the United States. Its success led to the formation of the Detroit Car Wheel Co., the Baugh Steam Forge Co., the Detroit Iron Furnace Co., and the Vulcan Furnace Co. He was also a major shareholder in the Detroit City Railway. McMillan later built and became president of the Duluth, South Shore and Atlantic Railway. He was largely interested in shipbuilding and lake transportation companies. He was one of the largest owners of the Detroit and Cleveland Steam Navigation Co., and the Detroit Transportation Co., and was a director of several banks in Detroit. For three years he was president of the Detroit Board of Park Commissioners and for four years a member of the Detroit Board of Estimates. In 1886, he joined with John S. Newberry in contributing $100,000 each for the maintenance of a hospital in Detroit. McMillan was the only person to be elected Chairman of the Michigan Republican Party three non consecutive times (1879, 1886 and 1890). He was a presidential elector on the Republican ticket in 1884. He was elected as a Republican to the United States Senate in 1889 and was reelected in 1895 and 1901, serving from March 4, 1889, until his death. He was a dominant figure in the party, leading the business interests especially in opposition to Progressive reformer Governor Hazen S. Pingree in 1897–1900. He was chairman of the Committee on Manufactures in the 51st and 52nd congresses, and of the Committee on the District of Columbia in the 54th through 57th congresses. He is also remembered for his chairmanship of the Senate Park Improvement Commission of the District of Columbia (better known as the McMillan Commission), which recommended the redesign of the National Mall to better reflect Pierre (Peter) Charles L'Enfant's plan for Washington, D. C. The McMillan Reservoir and the McMillan Sand Filtration Site in DC also bear his name.

Өлім

Макмиллан Массачусетс штатының Манчестер қаласында қайтыс болды және Детройттегі Элмвуд зиратында жерленді. Оның өмірден өткеннен кейін әйелі Мэри және алты баласы қалды: Уильям Чарльз, Грейс Фишер, Джеймс Ховард, Эми (британдық Эфиопия елшісі Сэр Джон Лэйн Харрингтонның әйелі), Филип Гамильтон және Фрэнсис Уетмор. Джеймс Макмилланның ұлы Джеймс Говард арқылы, Джеймс Бельгияның Дельфин ханшайымының (Дельфин Мишель Анна Мария Гизлен де Саксе-Кобург; 1968 жылдың 22 ақпанында туған) анасы, баронша Сибилль де Селис Лонгшамптың шөбересінің шөбересі болып табылады. Бұрын Джонквофен Дельфин Боэль деп белгілі болған ол, Бельгия суретшісі және Бельгия королик отбасының мүшесі. Ол Бельгия королі Альберт II-нің Сибилль де Селис Лонгшамп баронессасынан туған қызы және Бельгия королі Филипптің қарындасы. 2020 жылдың 1 қазанына дейін ол Бельгияның танымал дворяндығына жатқан және заңды түрде Jonkvrouw Boël атанды. Сол күні ол "Корольдік Биіктігі" атағымен Бельгия ханшайымы ретінде заңды түрде мойындалды.