Майкл Боддикер: Американдық бейсболшының өмірбаяны

Кіріспе

Майкл Джеймс Боддикер (23 тамыз 1957 жылы туған) – американдық оң қолды бұрынғы бейсболшы, ірі лига бейсболының ойыншысы. Ол «Балтимор Ориолс» (1980–1988), «Бостон Ред Сокс» (1988–1990), «Канзас-Сити Роялс» (1991–1992) және «Милуоки Брюэрс» (1993) командаларында ойнаған. 1983 жылы ALCS үздік ойыншысы атанып, 1984 жылы Америка лигасының жұлдыздары құрамына енген.

Алғашқы жылдар

Боддикер 1957 жылғы 23 тамызда Айова штатының Сидар-Рапидс қаласында дүниеге келген. Оның ата-аналары (Йохан және Элизабет (Джакоби) Боддикер) 1861 жылы қазіргі Германияда орналасқан Вестфалия провинциясының Брилон ауылынан көшіп келген және Айова штатындағы Норвегияның алғашқы қоныстанушыларының қатарында болды, сол жерде ол өсті. Ол Гарольд пен Доллидің бес баласының ең кішісі болды. Оның әкесі, көпшілікке «Бас» деп танылған, жергілікті бастауыш мектепте күзетші болар алдында астық ұнтақтауға арналған жылжымалы балғалы диірменді басқарды. Ол музыкант Майкл Боддикердің алыс туысы.

Бейсбол карьерасы

Боддикердің репертуары, Род Кереудің «кіші лиганың қоқысы» деп атағандай, жылдамдықты төмендету және күштің жетіспеуін жасырудан тұрды. Ол үш түрлі қол қимылынан лақтыра алды. Оның жылдам добы сағатына 90 мильге де жетпейтін. Оны танымал еткен доп – «фош» болды, ол оны «күшейтілген өзгерту» деп атады. Ол сәтті қолданған тағы бір доп – «слурв» болды. Тони Филлипс бірде: «Оның ерекшелігі – ол сіздің өзіңізге жеңілуге мүмкіндік береді. Мен кейде оның лақтырған добына асығып, қатты сезімімді баса алмаймын, өйткені ол өте жылдам лақтырмайды, соның салдарынан допты жоғары қарай соғып аламын», – деді. Боддикердің мансабында 134 жеңіс және 116 жеңіліс тіркелді, ал оның ERA 3.80-ге тең. 1983 жылы дебюттік маусымында ол 16–8 есебімен және 2.77 ERA көрсеткішімен ойнады, сондай-ақ бес мәрте қарсыласын толық жеңіліске ұшыратты. Оның ең табысты маусымы 1984 жыл болды, онда ол 20–11 есебімен және 2.79 ERA көрсеткішімен ойнады (Американ лигасында жеңіс және ERA бойынша көшбасшы). Ол сондай-ақ 1990 жылы «Алтын қолғап» жүлдесін жеңіп алды. Боддикер 1983 жылғы плей-оффта ерекше көзге түсті. Командасы Американ лигасының жартылай финалында (ALCS) және Әлем сериясында 1–0 есебімен жеңіліске ұшырағанда, Боддикер командасын қиын жағдайдан шығарды. Ол ALCS-тің екінші ойынында Чикаго Уайт Сокс клубына қарсы 4–0 есебімен (толық ойынмен жеңіліс) және Әлем сериясының екінші ойынында Филадельфия Филлис клубына қарсы 4–1 есебімен жеңіске жетті, нәтижесінде әлем чемпионы атанды. 1988 жылғы маусымды 0–8 есебімен және 5.83 ERA көрсеткішімен бастағаннан кейін, Боддикер соңғы 13 ойынында 6–4 есебімен және 2.95 ERA көрсеткішімен қайта жанданды. Маусымның алғашқы 21 ойынында жеңіліске ұшыраған және плей-оффқа қатыса алмаған командада ол 1988 жылдың 29 шілдесінде Брэди Андерсон мен Курт Шиллингке айырбас жасап, Бостон Ред Сокс клубына өтті. Американ лигасының Шығыс дивизионының жеңімпазы болу үшін күресіп жатқан Ред Сокс, оны алу үшін Миннесота Твинз және Окленд Атлетикс клубтарынан басымдық алды. Боддикер «Сокс» үшін 7–3 есебімен жеңіске жетіп, сол жылы командаға АЛ Шығыс дивизионының жеңімпазы атағын жеңіп беруге көмектесті. 1989 жылы ол 15–11 есебімен, ал 1990 жылы 17–8 есебімен және 3.36 ERA көрсеткішімен ойнады, бұл Ред Сокс клубына тағы бір дивизиондық жеңіс сыйлауға көмектесті. «Роялс» клубымен келісімге келгеннен кейін, ол 1991 жылы 12–12 есебімен және 4.08 ERA көрсеткішімен ойынды аяқтады, бұл оның соңғы толық маусымы болды (30 ойын). «Брюэрс» клубы оның келісімшартын сатып алғаннан кейін, ол 1993 жылы олар үшін 54 иннинг ойнады, бұл оның соңғы жылы болды. Ол сол жылы 3–5 есебімен және 5.67 ERA көрсеткішімен ойынды аяқтады.

Boddicker's pitching repertoire, once called "Little League slop" by Rod Carew, featured off speed pitches and deception to compensate for a lack of power. He was able to throw from three different arm angles. He had a fastball that never came close to reaching 90 miles per hour. The one pitch that made him famous was the fosh, which he called "a glorified changeup." Another one he used with success was the slurve. Tony Phillips once commented, "What I noticed about him is that he lets you get yourself out. I find myself sometimes actually jumping at his pitches, being overanxious because he doesn't throw very fast, and I wind up popping the ball up." Boddicker had a win–loss record of 134–116 with a 3.80 ERA during his career. In his rookie season, 1983, he went 16–8 with a 2.77 ERA and led the majors with five shutouts. Perhaps his best season was 1984, when he went 20–11 with a 2.79 ERA (leading the American League in both wins and ERA). He also won the Gold Glove Award in 1990. Boddicker had a notable performance in the 1983 postseason. With his team down 1–0 in both the ALCS and World Series, Boddicker pitched his team out of the hole by winning Game 2 of the ALCS 4–0 against the Chicago White Sox (complete game shutout) and Game 2 of the World Series 4–1 against the Philadelphia Phillies en route to a world championship. After going 0–8 with a 5.83 ERA to begin the 1988 campaign, Boddicker rebounded with a 6–4 record and a 2.95 ERA in his last 13 starts with the Orioles. On a team that lost its first 21 games of the season and was never in postseason contention, he was traded to the Boston Red Sox for Brady Anderson and Curt Schilling on July 29, 1988, two days prior to the non waivers trade deadline. Contending for the American League East title, the Red Sox outbid the Minnesota Twins and Oakland Athletics to land him. Boddicker went 7–3 down the stretch for the Sox, helping them win the AL East crown that year. He went 15–11 in 1989 and in 1990 went 17–8 with a 3.36 ERA while helping the Red Sox win another division title. After signing with the Royals, he finished 12–12 with a 4.08 ERA in 1991, his last full season (30 games). After his contract was purchased by the Brewers, he pitched 54 innings for them in 1993, his final year. He finished 3–5 with a 5.67 ERA that year.