Кіріспе
Диск дискінің кішкентай, жылжымалы бөлігі. Диск оқу және жазу басы – диск дискінің дискілік табақтың үстінен қозғалатын және табақтың магниттік өрісін электр тогына (дискіні оқиды) немесе керісінше, электр тогын магниттік өріске (дискіні жазады) түрлендіретін кішкентай бөлігі. Бастар жылдар бойы бірнеше өзгерістерге ұшырады. Қатты дискіде бас дискі бетінен 3 нанометрдей аз қашықтықта ұшады. Ұшу биіктігі әрбір жаңа технологиямен төмендеп, жоғары тығыздықты қамтамасыз етеді. Бастың ұшу биіктігі, дискіге қаратылған бетіне ойылған ауалық төсектің дизайны арқылы реттеледі. Ауалық төсектің міндеті – бас дискі бетінде қозғалғанда ұшу биіктігін тұрақты ұстау. Ауалық төсемелер мұқият жасалған, олар табақтың барлық бөлігінде бірдей биіктікті сақтайды, бірақ бастың дискінің ортасынан қашықтығына байланысты жылдамдықтары әртүрлі болуы мүмкін. Егер бас дискінің бетіне тисе, катастрофалық соқтығысу болуы мүмкін. Бастар көбінесе алмаз тәрізді көміртек қаптамасымен жабылады.
A disk read and write head is the small part of a disk drive which moves above the disk platter and transforms the platter's magnetic field into electric current (reads the disk) or, vice versa, transforms electric current into magnetic field (writes the disk). The heads have gone through a number of changes over the years. In a hard drive, the heads fly above the disk surface with clearance of as little as 3 nanometres. The flying height has been decreasing with each new generation of technology to enable higher areal density. The flying height of the head is controlled by the design of an air bearing etched onto the disk facing surface of the slider. The role of the air bearing is to maintain the flying height constant as the head moves over the surface of the disk. The air bearings are carefully designed to maintain the same height across the entire platter, despite differing speeds depending on the head distance from the center of the platter. If the head hits the disk's surface, a catastrophic head crash can result. The heads often have a diamond like carbon coating.
Индукциялық бастар
Индуктивті бастар оқу және жазу операциялары үшін бір элементті пайдаланады.
Дәстүрлі бас
Бастардың өзі магнит таспаларындағыдай болды – бұл жоғары магниттелгіш материалдан жасалған шағын С пішіндес бөлік, мысалы пермаллой немесе феррит, жіңішке сымға оралған. Жазу кезінде катушкаға энергия беріледі, С пішінінің аралығында күшті магнит өрісі пайда болады және аралыққа жақын жатқан жазу беті магниттеледі. Оқу кезінде магниттелген материал бастардың үстінен өтеді, феррит ядросы өрісті шоғырландырады және катушкада ток туындайды. Аралықта өріс өте күшті және тар. Бұл аралық шамамен жазу бетіндегі магниттік тасымалдағыштың қалыңдығымен тең. Аралық дискіде жазылған аймақтың ең кішкентай өлшемін анықтайды. Ферриттік бастар үлкен болады және салыстырмалы түрде ірі элементтерді жазады. Сондай-ақ, олар бетке қарағанда қашықта орналасуы керек, сондықтан күшті өрістер мен үлкен бастар қажет.
Металл аралықтағы (MIG) бас
Металл аралықтағы (MIG) бастар – өрісті шоғырландыратын металл кішкентай бөлігі орналасқан феррит бастар. Бұл кішірек өлшемдегі элементтерді оқуға және жазуға мүмкіндік береді. MIG бастар жұқа пленкалы бастармен алмастырылды.
Ұсақ қабатты бас
Алғаш рет 1979 жылы IBM 3370 дискісінде пайда болған жұқа пленка технологиясы, қатты дискілік бастарды жасау үшін жартылай өткізгіш құрылғыларда қолданылатын фотолитографиялық әдістерге ұқсас. Ол кезде бұл бастар феррит негізіндегі бастардан кішірек және жоғары дәлдікке ие болды; олардың электрондық қасиеттері олармен бірдей болды және сол физикалық принциптерге негізделді. Магниттік (Ni–Fe), оқшаулағыш және мыс орамдарының жұқа қабаттары керамикалық негіздерге жабылды, содан кейін жеке оқу/жазу бастарына бөлінді, олар өздерінің ауалық тірегімен біріктірілді, бұл бірлік өндіріс құнын айтарлықтай төмендетті. Жұқа пленкалық бастар MIG бастардан әлдеқайда кіші болғандықтан, жазылған элементтердің өлшемін кішіретуге мүмкіндік берді. 1995 жылы жұқа пленкалық бастар 3,5 дюймдік дискілердің 4 ГБ сақтау сыйымдылығына жетуіне мүмкіндік берді. Бас аралығының геометриясы оқу және жазу үшін ең тиімді нұсқалардың арасындағы шартты келісімді білдірді.
TMR бас
2004 жылы Seagate компаниясы туннельдік MR (TMR) бастарды қолданатын алғашқы құрылғыларды ұсынды, бұл 3 дискілік пластинасы бар 400 ГБ құрылғыларды пайдалануға мүмкіндік берді. Seagate бас трансдукторының пішінін басқару үшін кіріктірілген микроскопиялық жылыту орамдары бар TMR бастарды енгізді. Жылытқыш, жазу операциясы басталғанға дейін жазу полюсінің дискіге/ортаға жақын болуын қамтамасыз ету үшін қосылуы мүмкін. Бұл жазу өрісінің магниттік дискінің ортасын толық қанықтыратынын қамтамасыз ету арқылы жазылған магниттік өтулерді жақсартады. Сол термиялық иелену әдісін оқу процесі кезінде дискілік орта мен оқу сенсоры арасындағы аралықты уақытша азайту үшін де қолдануға болады, бұл сигналдың күшін және ажыратымдылығын арттырады. 2006 жылдың ортасына қарай басқа өндірушілер де өз өнімдерінде ұқсас тәсілдерді қолдана бастады.