Америкалық адвокат Джон Джей Хукердің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Американдық заңгер Джон Джей Хукер, кіші (24 тамыз 1930 – 24 қаңтар 2016) – американдық адвокат, кәсіпкер, саяси қайраткер және Теннесси штатының Нэшвилл қаласынан шыққан, 1970 және 1998 жылдары Теннесси штатының губернаторына Демократиялық партиясынан кандидат болған тұлға.

Ерте өмір

Джон Джей Хукер 1930 жылы Нэшвилл аймағының көрнекті отбасыларының бірінде, жақсы жағдайда дүниеге келді. Оның әкесі, Джон Джей Хукер аға, заңгер болған, ал Джон Джейдің ағасы Генри Хукер де заңгер, және бұрынғы Хукер, Хукер және Уиллис фирмасында оның заң серіктесі болды. Хукер АҚШ Конституциясына қол қойған және 1790 жылы президент Джордж Вашингтон оны "Огайо өзенінен оңтүстікке қарайғы барлық жерлердің губернаторы" қызметіне тағайындаған Уильям Блоунттың тікелей ұрпағы еді. 1796 жылы губернатор Блоунт Теннесси штатының Конституциялық Конвенциясының президенті болып сайланды.

Заң мансабы

Хукер Сеуни әскери академиясына (қазіргі Сент-Эндрю Сеуни мектебі) оқуға түсіп, Нэшвиллдің Монтгомери Белл академиясын бітірген. Хукер Теннесси штатының Севанни қаласындағы Оңтүстік университетінде колледжге оқуға түсті. Содан кейін ол екі жыл бойы АҚШ армиясының Бас судья-адвокат корпусында тергеуші болып қызмет етті. Әскерден шыққаннан кейін Хукер Вандербильт университетінің құқық мектебінде оқыды. 1957 жылы Теннесси штатының адвокатурасына қабылданды. Содан кейін ол әкесімен бірге Теннессидегі ең танымал заң фирмаларының бірі – Хукер, Кибл, Додсон және Харрис заң фирмасында заңгерлік тәжірибе жинады. 1960 жылы Хукер жаңа заң фирмасын ашу үшін әкесінің заң фирмасын тастап кетті. Бір жылдан кейін оған ағасы Генри Хукер қосылды, ал екі жылдан кейін Уильям Р. Уиллис қосылды, нәтижесінде Хукер, Хукер және Уиллис заң фирмасы құрылды, ол ақырында он адамдық фирмаға айналды. Бұл фирма 1966 жылы Хукер губернаторлыққа үміткер болған кезде «Нэшвилл Теннесси» газетінің және бірнеше басқа да компаниялардың бас кеңесшісі болды. Сол кездегі оңтүстік қоғамындағы теңсіздіктерге тойтарыс берген ол прогрессивті демократиялық көзқарастағы жас адам ретінде танылды. Заңгерлік тәжірибемен қатар ол түрлі бизнес-инвестициялар жасады. 1958 жылы Теннесси губернаторы Фрэнк Г. Клемент Хукер мен танымал Нэшвилл адвокаты Джек Норман ағадан Чаттанугадағы күдікті жемқорлыққа батқан судья Раулстон Скулфилдтің ісін тергеуге қатысуды сұрады. Норман мен Хукердің ұсынысы негізінде Теннесси штатының Өкілдер палатасы Скулфилдке импичмент жариялады. Норман мен Хукер Теннесси штатының Сенаты алдында Скулфилдтің қудалануына тартылды, ол бірнеше айыптама бойынша кінәлі деп танылды. Сол кезде Роберт Ф. Кеннеди Еңбек және басқару саласындағы бұрыс әрекеттер жөніндегі АҚШ Сенатының арнайы комитетінің бас кеңесшісі болып, еңбек сыбайлас жемқорлығын тергеді. Осы ретте Кеннеди Раулстон Скулфилдтің ісін де тергеуді бастады. Кеннеди Теннессиге келіп, Скулфилдке қарсы импичмент процесінде куәлік берді. Осыдан кейін ол Хукермен жақын дос болып, Кеннедидің 1968 жылы қаза тауып, қайтыс болғанға дейін осылай болды.

Hooker attended Sewanee Military Academy (now St. Andrew's Sewanee School) and graduated from Nashville's Montgomery Bell Academy. Hooker attended college at the University of the South in Sewanee, Tennessee. He then served two years in the United States Army Judge Advocate General's Corps as an investigator. Upon discharge from the service, Hooker attended Vanderbilt University Law School. He graduated and was admitted to the Tennessee bar in 1957. He then practiced law with his father in the law firm of Hooker, Keeble, Dodson, and Harris, one of the most prominent law firms in Tennessee. In 1960, Hooker left his father's law firm to start a new law firm and one year later was joined by his brother Henry Hooker, and two years later by William R. Willis, forming the law firm of Hooker, Hooker, and Willis, which eventually became a ten man law firm. This firm became the general counsel of the Nashville Tennessean and several other businesses by the time Hooker ran for governor in 1966. Struck by the inequalities in the southern society that confronted him at the time, he became identified as a young man with progressive Democratic politics. While practicing law, he also began a series of diverse business investments. In 1958, Tennessee Governor Frank G. Clement asked Hooker and prominent Nashville attorney Jack Norman Sr. to become involved in the state's investigation of Raulston Schoolfield, an allegedly corrupt Chattanooga state judge. Based on the Norman/Hooker findings, the Tennessee House of Representatives voted to impeach Schoolfield. Norman and Hooker were then retained to prosecute Schoolfield before the Tennessee State Senate, which convicted him on several counts. At the time, Robert F. Kennedy was general counsel of the U. S. Senate Select Committee on Improper Activities in Labor and Management, which was investigating labor corruption. In this capacity, Kennedy launched an investigation of Raulston Schoolfield. Kennedy came to Tennessee and testified in the Schoolfield impeachment trial. Thereafter, he and Hooker became close friends and remained so until the time of Kennedy's assassination in 1968.

Саяси мансап

1959 жылы Хукер бұрынғы Евгения "Тиш" Фортқа үйленді. Олардың үш баласы болды: Дара, Кендалл және Уильям Блоунт атымен аталған Блоунт. Оның екінші некеден Джеймс Томас Ловелл деген ұлы болды. Форт отбасының мүшелері, басқа отбасылармен бірге, бұрынғы Ұлттық Өмір және Апат Сақтандыру компаниясы мен оның еншілес компаниялары, WSM радиосы және Grand Ole Opry кантри музыка бағдарламасын құрғандардың қатарында болды. Хукер Амон Эванспен де жақын дос болды, оның отбасы сол кезде «Теннессиан» газетіне иелік етіп, оны шығарды. Содан кейін Хукер Эвансты Джон Зайгенталерді газеттің редакторы қызметіне жұмысқа алуға көндірді. Зайгенталер де Роберт Ф. Кеннедимен Schoolfield тергеуі мен сот процесінен туындаған байланыста болды. Содан кейін Зайгенталер Роберт Кеннеди мен Хукердің саяси қолдаушысы болды. Эванс отбасы мен Джон Зайгенталердің қолдауымен Хукер 1966 жылғы демократиялық сайлауда Теннесси губернаторы лауазымына түсуге шешім қабылдады. Оның қарсыласы – бұрынғы губернатор Буфорд Эллингтон, биліктегі губернатор Клемент пен президент Линдон Джонсонның күшті қолдауына ие болған, Эллингтонның жақын досы және оны Федералдық Төтенше Жағдайларды Басқару Агенттігінде маңызды лауазымға тағайындаған адам. Эллингтонды тағы бір Нэшвилл газеті, «Нэшвилл Баннер» де қатты қолдады. Нэшвиллдің іскерлік қауымдастығының прогрессивті мүшелерінің қолдауымен және NASCAR жүргізушісі Бадди Бейкердің жарыс машинасына демеушілік ету сияқты инновациялық жарнаманы пайдаланған Хукер, Эллингтонның «Ескі Гвардия» жақтастары ұйымдастырған қарсы шабуылға ұшырады. Хукер қалалық және ауылдық аймақтарда жақсы көрсетті, бірақ «Ескі Гвардия» қолдауы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көптеп көшіп кеткен қала маңындағы аудандарда нашар жеңілді. Эллингтон қарашада жеңіске жетті, республикашылдар қарсылық білдірмеді, бұл Теннессиде соңғы рет болған жағдай. Келесі төрт жыл ішінде Хукер уақытын екі негізгі іске бөлді – инвестициялар және 1970 жылы губернаторлыққа қайтадан үміткер болуды жоспарлау. Осы уақытқа дейін Хукердің көптеген әртүрлі инвестициялары болды, соның ішінде Whale Inc. және елдік комедияшы Минни Перлмен және евангелистік әнші Махалия Джексонмен бірге тауық қуыру мейрамханаларының желісі. Оның тауық дүкендері туралы пікірлері Пепси Coca-Cola-ға бәсекелес болып көптен бері көп ақша тапқан сияқты, басқа біреу Кентукки Фрайд Чикеннің негізгі бәсекелесі ретінде ұқсас байлық жасауға дайын екендігіне байланысты болды. Хукер сонымен қатар Фрист отбасымен және басқалармен бірге алғашқы ірі пайда табуға бағытталған денсаулық сақтау желісі болған Америка Аурухана Корпорациясын құруға тығыз қатысты. 1970 жылы Хукер Теннесси штатының губернаторы лауазымына демократиялық партияның кандидатурасын жеңіп алды, ең бастысы «Ескі Гвардия» кандидаты, «Нэшвилл Баннер» газетінің қолдауымен Нэшвилл адвокаты Стэн Снодграсс. Бұрын демократиялық партияның кандидатурасы оған қарашада жеңіске жетуді қамтамасыз етер еді. Бірақ Теннессиде оның Эллингтонға жеңілгенінен кейінгі төрт жылда көптеген нәрсе өзгерді. Біріншіден, Республикашыл партия сол кездегі президент Ричард Никсонның оңтүстік стратегиясынан үлкен пайда көрді, ол ауылдық және жұмысшы таптағы қалалық оңтүстік ақ адамдармен байланыс орнатуға бағытталған, олар сегрегацияны жою және басқа да жылдам әлеуметтік өзгерістерге наразы болды. Теннесси республикашылары, губернаторлыққа үміткерді ұсынбай қалғаннан кейін екі жылдан астам уақыт өткенде, 1969 жылы Теннессидің Өкілдер палатасын 20 ғасырда алғаш рет (және бірден-бір рет) ұйымдастыра алды және олар алтын мүмкіндік деп санаған нәрсеге жол бермеді. 1966 жылы Говард Бейкер АҚШ Сенатына губернатор Франк Клементтен жеңіске жетті, өйткені Демократиялық партия Клемент/Эллингтон күштеріне және Клемент/Эллингтонға қарсы күштерге бөлінді, бұл сол жылы Эллингтон мен Хукер арасындағы қызу алғашқы шайқаста жақсы көрінді, ал губернаторлық кандидаттың болмауы шын мәнінде республикашыларға барлық күш-жігерін Бейкерді Сенатқа сайлауға бағыттауға мүмкіндік берді. 1970 жылдың күзінде оқиғалар, адамдар сияқты, Хукерге қарсы сөз байласып отырғандай болды. Республикашылар өздерінің алғашқы жарысын өте қиын өткізді, бірақ оны Шелби округінің бұрынғы төрағасы Мемфис тіс дәрігері доктор Винфилд Даннның кандидатурасы бойынша біріктірді. Көптеген Снодграсс-тың бұрынғы қолдаушылары, соның ішінде «Нэшвилл Баннер» газеті Даннға қолдау көрсетті. Сонымен қатар, Бағалы қағаздар және биржа комиссиясы 1969 жылы Минни Перлдің Тауығына қатысты тергеуді жариялады және уақыт өте келе тергеу салдарынан акцияның құны бір акциясына 40 доллардан шамамен 50 центке дейін төмендеді. Сонымен қатар, Демократиялық сенатор Альберт Гор аға, Чаттануга конгрессмені Билл Брокқа қарсы өте қиын және сәтсіз науқан жүргізіп жатты. Гор мен Хукердің екеуінің де Кеннеди отбасымен болған достық қарым-қатынасы мәселе болды, әсіресе Тед Кеннедидің өткен жылы Чаппакуидик оқиғасына қатысқандығына байланысты. Республикашылар мен «Ескі Гвардия» қарсыластары екеуін де сынады, нәтижесінде республикашылар жеңіске жетті және Теннесси губернаторлығы мен екі АҚШ Сенат орындығын алғаш рет реконструкциядан кейінгі кезеңде иеленді (бірақ, қызығы, олар штаттық Өкілдер палатасының бақылауын жоғалтты және 21 ғасырдың басына дейін қайтадан иеленбеді). Хукер Бағалы қағаздар және биржа комиссиясы/Минни Перлдің Тауығы ісінде қандай да бір қылмыстық құқық бұзушылыққа кінәлі деп табылған жоқ. Дегенмен, үш жылға созылған Бағалы қағаздар және биржа комиссиясының тергеуі компанияның дерлік тарауына әкелді, бірақ 1980 жылдарға дейін бірнеше дүкендер жұмыс істеуін жалғастырды. Хукер өмірінің соңына дейін Бағалы қағаздар және биржа комиссиясының тергеуі негіссіз және Никсон әкімшілігінің толығымен саяси шабылыны болғанын мәлімдеді, олар Альберт Гор ағаны және Хукерді жеңіске жеткізбеу үшін, олар соғысқа қарсы кандидаттар болғандықтан, бұйрық берді. Хукер сонымен қатар Никсонның саяси «машинасы» Хукер мен Горға оның «Оңтүстік стратегиясының» бөлігі ретінде қарсы шықты деп мәлімдеді.

In 1959, Hooker married the former Eugenia "Tish" Fort. They had three children, Dara, Kendall, and Blount, who was named after William Blount; he also had a son by a second marriage, James Thomas Lovell. Fort family members were co founders along with other families of the former National Life and Accident Insurance Company and its subsidiaries, WSM radio and the Grand Ole Opry country music program. Hooker also was close friends with Amon Evans, whose family then owned and published The Tennessean. Thereafter, Hooker convinced Evans to employ John Seigenthaler as the editor of the newspaper. Seigenthaler likewise had an association with Robert F. Kennedy that emanated from the Schoolfield investigation and trial. Thereafter, Seigenthaler was a major political supporter of Robert Kennedy and of Hooker. With the support and backing of the Evans family and John Seigenthaler, Hooker decided to enter the 1966 Democratic primary for governor of Tennessee. His opponent was Buford Ellington, a former governor attempting a return to the office who had the strong backing of the incumbent governor, Clement, and President Lyndon Johnson, who was Ellington's close personal friend and who had appointed him to a prominent position at the Federal Emergency Management Agency. Ellington was also strongly backed by the other Nashville newspaper, the Nashville Banner. Supported by some of the more progressive members of the Nashville business community and using innovative advertising such as sponsoring NASCAR driver Buddy Baker's racecar, Hooker underwent a blistering counterattack which was mounted by Ellington's "Old Guard" supporters. Hooker ran fairly well in the urban and rural areas but lost badly in the suburbs, to which the Old Guard's support had largely moved in the post World War II era. Ellington went on to an easy victory in November, with no Republican opposition, the last time such a circumstance was to occur in Tennessee. During the next four years, Hooker divided his time between two major activities – investments and planning to run for governor again in 1970. By this time Hooker had many diversified investments including Whale Inc. and a chain of fried chicken restaurants with country comedian Minnie Pearl and gospel singer Mahalia Jackson. His rationale for the chicken restaurants was just as Pepsi had long made a large amount of money as the primary competitor to Coca Cola, someone else stood to make a comparable fortune as the primary competitor to Kentucky Fried Chicken. Hooker was also closely involved around the same time with the Frist family and others in the formation of what became the first major for profit healthcare chain, the Hospital Corporation of America. Hooker won the 1970 Democratic nomination for governor of Tennessee over a host of competitors, most notably the candidate of the "Old Guard", Nashville attorney Stan Snodgrass, who had the endorsement of the Nashville Banner. In the past, the Democratic nomination would have assured him victory in November. But many things had changed in Tennessee in the four years since his loss to Ellington. For one, the Republican Party was benefitting greatly from the Southern strategy of then President Richard Nixon to reach out to rural and working class urban Southern whites who were disturbed by desegregation and other rapid social changes. Tennessee Republicans, only just over two years from failing to field a gubernatorial candidate, had even managed to organize the Tennessee House of Representatives for the first (and only) time in the 20th century in 1969, and they were not about to allow what appeared to them to be a golden opportunity to pass them by. In 1966, Howard Baker had beaten Governor Frank Clement for the United States Senate because the Democratic party was divided between the Clement/Ellington forces and the anti Clement/Ellington forces, as best exemplified in the heated primary battle that year between Ellington and Hooker, and the absence of a gubernatorial nominee had in fact allowed Republicans to focus almost all of their energies on electing Baker to the Senate seat. Events, as well as people, seemed to conspire against Hooker in the fall of 1970. The Republicans had staged a very hard fought primary race of their own but had come out of it largely united behind the candidacy of Memphis dentist Dr. Winfield Dunn, former chairman of the Shelby County Republican Party. Many of Snodgrass' erstwhile supporters, including the Nashville Banner, endorsed Dunn. At the same time, the Securities and Exchange Commission had in 1969 announced an investigation into Minnie Pearl's Chicken, and over time as a consequence of the investigation the price the stock had declined from a high of $40 a share to approximately 50 cents a share. Simultaneously, Democratic Senator Albert Gore, Sr. was running an equally hard fought and ultimately unsuccessful campaign for a fourth term against Chattanooga Congressman Bill Brock. The friendly relationship both Gore and Hooker shared with the Kennedy family became an issue, especially in light of Ted Kennedy's involvement in the Chappaquiddick incident the previous year. Republicans and "Old Guard" detractors alike pilloried the two, leading to a Republican sweep and for the first time in the post Reconstruction era the Republicans held the Tennessee governorship and both United States Senate seats (although, curiously, they lost control of the state House of Representatives and did not gain it again it until the beginning of the 21st century). Hooker was never convicted of any criminal wrongdoing in the SEC/Minnie Pearl Chicken case. Nonetheless, the SEC investigation, which lasted three years, caused the company virtually to liquidate, although a few outlets continued to function into the 1980s. Hooker claimed until his death that the SEC investigation was unjustified and totally politically inspired by the Nixon Administration, which wanted to defeat Albert Gore Sr. and Hooker because they were anti war candidates. Hooker also claimed that the Nixon political "machine" challenged Hooker and Gore as part of its "Southern strategy".

Кейінгі өмірі

Хукер 1973 жылдан 1976 жылға дейін STP корпорациясының төрағасы болды. 1976 жылы ол Броктың АҚШ Сенатындағы орынды иелену үшін Демократиялық алғашқы сайлауға қатысты және бастапқыда номинацияны жеңуге үміткер деп есептелді, бірақ Джим Сассерден жеңілді. 1979 жылы Хукер «The Tennessean» газетін Gannett компаниясына сатуды ұйымдастырды, ол бұрын «Banner» газетін сатып алған, бірақ кешкі газеттерге қарағанда таңғы газеттерді иеленгенді жөн көрді. Сонымен қатар, оның жеке инвестициялық тобы Gannett-тен «Banner» газетін сатып алды (екі газет бірлескен операциялық келісіммен байланысты) және Хукер тоғыз жыл бұрын оны қинаған газеттің баспашысы болды. Кейін ол бұл сәтті өміріндегі ең маңызды сәт деп атады. Бірақ 1982 жылы Хукер «Banner» газетіндегі өз үлесін сатты және біраз уақытқа «United Press International» баспасөз агенттігінің төрағасы болды, ол «Associated Press» агенттігінің тарихи, бірақ әлсіз бәсекелесі еді. 1980-ші жылдары Хукердің бағы тоқырады. Бір кезде ол қайтадан жақсы жағдайға келді. Ол «Hooker’s Hamburgers» деп аталатын жаңа жылдам тағам желісін іске қосты, ол кішкентай, тек машинамен өтетін ғимараттардан гамбургер сатты және 1984 жылдан 1986 жылға дейін осы кәсіпорнымен айналысты, содан кейін оны 3 миллион долларға сатты. Осы дүкендердің бірі Нэшвилл аймағында, ал бірнешеуі Даллас-Форт-Уорт метрополиясында салынды. Хукер әртүрлі саяси лауазымдарға үміткер болу үшін өтініш берді, оның ішінде губернатор, сенатор, конгрессмен және басқалары. Оның мақсаты – «штаттан тыс» салымдар қабылдағаны үшін осы лауазымдарға үміткерлердің барлығын сотқа беруге заңдық негіз алу болды, өйткені оның заңдық теориясына сәйкес, мұндай салымдар заңсыз және конституцияға қайшы еді. Хукер осыған байланысты сотқа арыз беруді 21-ші ғасырдың басына дейін жалғастырды. 1995 жылы ол президент Билл Клинтонды, сондай-ақ басқа президенттік үміткерлерді белгілі бір сайлауалды жарналарды қабылдағаны үшін сотқа берді, оның теориясы бойынша бұл конституцияға қайшы болды. Ол Теннесси Жоғарғы сотын «өзгертілген Миссури жоспары» бойынша сайлаудың конституцияға қайшы екенін айтып, оларды өз істерінен бас тартуға және арнайы штаттық Жоғарғы сотты құруға мәжбүр етті (бұл алқа Хукердің талаптарын қабылдамады). 1998 жылы Хукер демократтардың губернаторлыққа үміткері атанды. Басқа еңбекке жарамды демократтар қазіргі республикалық губернатор Дон Сандквистке қарсы тұрмады, ал Хукер басқа «символдық» үміткерлерді, сондай-ақ профсоюз қолдауымен келген «нақты» үміткер Марк Уитакерді жеңді. Хукер Теннессидегі ең сенімді дауыс берушілер болып табылатын ескі демократтар арасында танымал болғандықтан номинацияны жеңді. Ол ауылдық жерлерде және қалалық афроамерикандықтар арасында жақсы нәтижелер көрсетті, олар оған әрқашан негізгі қолдау тобын ұсынды. Демократиялық партия ұйымы оның кандидатурасын жақтап, насихаттауға көмектеспеді, ал Хукер ресми қаржы жинау процесін этикалық емес және адалсыз деп санады. Хукер қарашадағы жалпы сайлауда 30 пайыз дауыс жинады. Сол кезде губернатор Сандквисттің қолдауы 72 пайызды құрады. Хукер саяси белсенділігін жалғастырып, 2002 жылы Конгресске үміткер болды және қайтадан барлық қарсыластарын сотқа берді, содан кейін 2004 жылы тәуелсіз кандидат ретінде Канцлер Клаудия Бонниманға қарсы Канцлер сотының судьясы лауазымына түсті. Ол оны сотта жұмыс істейтін адвокаттардан сайлауалды жарналар алғаны үшін сотқа берді, содан кейін ол Хукердің айтуынша, Теннесси конституциясының X бабының 3-тармағына сәйкес тыйым салынған тамақ пен сусынмен қамтамасыз етілген оның ұйымдастырған қаржы жинау шараларына қатысты. 2006 жылы Хукер Теннесси штатының губернаторы және АҚШ сенаторы лауазымына Демократиялық партияның кандидатурасына үміткер болды. Осы күш-жігерге ақша жинаудан немесе жұмсаудан бас тартқанына қарамастан, Хукер 3 тамызда өткен сенаторлық және губернаторлық алғашқы сайлауда үшінші және екінші орындарды иеленді. 2014 жылы ол губернаторлыққа тәуелсіз кандидат ретінде қатысты, ал 2015 жылы Теннессиде дәрігердің көмегімен өзін-өзі өлтіруді заңдастыруға тырысты. 2016 жылдың 24 қаңтарында Джон Джей Хукер 85 жасында қатерлі ісіктен қайтыс болды.

Hooker served as chairman of STP Corporation from 1973 to 1976. In 1976 he entered the Democratic Primary for Brock's U. S. Senate seat and was at first perhaps favored to win the nomination but was by defeated Jim Sasser for the nomination. In 1979, Hooker arranged for the sale of The Tennessean newspaper to Gannett, which had earlier purchased the Banner but preferred to own morning rather than evening papers. At the same time, his own investment group purchased the Banner from Gannett (the two papers were linked by a joint operating agreement) and Hooker became publisher of the very paper that had so tormented him only nine years earlier. In retrospect, he has called this perhaps the greatest single moment of his life. Hooker, however, sold his portion of the Banner in 1982 and, for a period of time, became chairman of United Press International, the historical but faltering competitor to the Associated Press in the wire service news business. Hooker's fortunes seemed to ebb and flow in the 1980s. At one point, he became rather prosperous again. He promoted a new fast food chain, Hooker's Hamburgers, named for himself, which sold hamburgers from small, drive by only buildings, operating this venture from 1984 to 1986 before selling it for $3 million. One of these outlets was built in the Nashville area and several more in the Dallas Fort Worth Metroplex. Hooker began to file to run for various political offices including governor, Senator, Congressman, and others, for the purpose of acquiring the legal standing to sue all of these persons running for the office for taking campaign contributions from "out of state" contributors, which according to his legal theories were both illegal and unconstitutional. Hooker continued to bring lawsuits in that regard down through the early part of the 21st century. In 1995 he sued President Bill Clinton, as well as all of the other presidential candidates, for accepting certain campaign contributions, which according to his theory were unconstitutional. He sued the Tennessee Supreme Court, saying their elections under the "Modified Missouri Plan" were unconstitutional, eventually forcing them to recuse themselves from their own case and require the empanelment of a special State Supreme Court to hear the charges (this panel dismissed Hooker's claims). Hooker received the 1998 Democratic nomination for governor. No other prominent Democrat had filed to oppose incumbent Republican governor Don Sundquist, and Hooker defeated a field of other "token" candidates as well as the "serious" candidate with union backing, Mark Whitaker. Hooker won the nomination based on name recognition among older Democrats, who in Tennessee are generally the most reliable primary voters. He ran best in the rural areas and with urban blacks, who had always provided him with a core support group. While not formally disavowing him, the regular Democratic Party organization did almost nothing to promote his candidacy, and Hooker had disavowed the formal fundraising process as unethical and immoral. Hooker received about 30 percent of the vote in the November general election. At this time, Governor Sundquist had a 72 percent approval rating. Hooker remained a political activist, running for Congress in 2002 and again suing all his opponents, and then for Chancery Court judge in 2004 as an Independent against Chancellor Claudia Bonnyman. He sued her for taking campaign contributions from lawyers who practiced in her court and then attended fundraisers held by her at which, according to Hooker, she furnished them with food and drink as prohibited by Article X Section 3 of the Tennessee Constitution. In 2006 Hooker filed to run for the Democratic nomination for both governor of Tennessee and United States Senator. Despite refusing to raise or spend any money in these efforts, Hooker finished third in the senatorial primary and second in the gubernatorial primary held on August 3. He ran for Governor as an Independent in the 2014 election, and in 2015 worked to legalize physician assisted suicide in Tennessee. On January 24, 2016, John Jay Hooker died of cancer at the age of 85.