Тиаминаза ферменттері: қасиеттері, түрлері және әсері
Thiaminase
Тиаминаза ферменті – В1 витаминін ыдыратады, зиянды зат. 2 түрі бар: тиаминаза I (бактерияда) және тиаминаза II (ішекте). Құрамы, әрекеті туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ферменттер класы
Class of enzymes
Тиаминаза – тиаминды пиримидин мен тиазолға метаболизмдейтін немесе ыдырататын фермент. Тамақтану кезінде ол антинутриент болып табылады. Ескі атауы – "анеуриназа". Фермент комиссиясының әртүрлі нөмірлері бар екі түрі бар: тиамин пиридинилазы, тиаминаза I (, ) пиридин + тиамин ⇌ 5 (2 гидроксиэтил) 4 метилтиазол + гетеропиритамин. Паенибацилл тиаминолитикус секрециялайды, ол адамның жіңішке ішегінде кездесетін анаэробты организм. Аминопиримидин аминогидролазы, тиаминаза II (, , ) 4 амино 5 аминометил 2 метилпиримидин + H2O ⇌ 4 амино 5 гидроксиметил 2 метилпиримидин + NH2+. Бактерияларда ол жасушаларының ішінде қалады. Бұл периплазмалық байланыстырушы белоктердің әрқайсысы α/β бүктелісі бар екі доменнен тұрады. Бұл екі домен үш кроссоверлік сегменттермен байланысқан терең ойық құрайды. Осы құрылымға байланысты ғалымдар тиаминаза I тиаминды сіңіруге жауапты болған ежелгі периплазмалық байланыстырушы белоктан пайда болған болуы мүмкін деп болжайды.
Thiaminase is an enzyme that metabolizes or breaks down thiamine into pyrimidine and thiazole. It is an antinutrient when consumed. The old name was "aneurinase". There are two types with different Enzyme Commission numbers:
Thiamine pyridinylase, Thiaminase I (, )
pyridine + thiamine <=> 5 (2 hydroxyethyl) 4 methylthiazole + heteropyrithiamine
Secreted by Paenibacillus thiaminolyticus, an anaerobic organism that occurs in the human small intestine
Aminopyrimidine aminohydrolase, Thinaminase II (, , )
4 amino 5 aminomethyl 2 methylpyrimidine + H2O <=> 4 amino 5 hydroxymethyl 2 methylpyrimidine + NH2+ In bacteria, it stays inside their cells. These periplasmic binding proteins have two domains that each contain an α/β fold. These two domains come together to form a deep cleft that are connected by three crossover segments. Due to this structure scientists proposed that Thiaminase I could have evolved from prehistoric periplasmic binding protein that had been responsible for up taking thiamin.
Функция
Тиаминазаның балықтарға, бактериялық жасушаларға немесе оны қамтитын жәндіктерге қандай қызмет атқаратыны әлі анық емес. Папоротниктерде тиаминаза I жәндіктерден қорғауға қатысады деп саналады.
It is still unclear what thiaminase does for fish, bacterial cell or insects that contain it. In ferns, thiaminase I is thought to offer protection from insects
Зерттеулер көрсеткендей, бастапқыда тиаминнің ыдырауына ғана қатысы бар деп есептелген тиамин гидролазы (тиаминаза II) шындығында пиримидин бөлігін қайта пайдалану арқылы тиаминнің ыдырауына қатысады деп анықталды. Тиамин гидролизінің нәтижесінде пайда болатын N-формаль 4-амино-5-аминометил-2-метилпиримидин жасушаға тасымалданады, содан кейін амидогидролаза ylmB арқылы деформализацияланып, 5-аминоимидазол риботидіне гидролизденеді.
Studies have shown that thiamine hydrolase (thiaminase II), which was originally thought to be involved solely in the degradation of thiamine, has actually been identified as having a role in thiamine degradation with the salvage of the pyrimidine moiety. Thiamin hydrolysis product N formyl 4 amino 5 aminomethyl 2 methylpyrimidine is transported into the cell and deformylated by the amidohydrolase ylmB and hydrolyzed to 5 aminoimidazole ribotide.
Ішеген кезде
1941 жылы ол өлімге әкелетін атаксиялық нейропатияның себебі ретінде сипатталды. Бұл бір кезде балық шаруашылығында экономикалық шығынға алып келді, мысалы, белгілі бір кезеңде шикі анчоусты жалғыз азық ретінде бергенде, сондай-ақ теңіз жағалауындағы және жаңбырлы алабұғадағы балықтарда. Дәл осы мәселе табиғи азық тізбегі жүйесінде зерттелуде. Нигерияның жаңбырлы ормандар аймағында жабайы жібек құрты Anaphe venata-ның дернәсілі қосымша ақуыздық тамақ ретінде қолданылады, ал оның құрамындағы ыстыққа төзімді тиаминаза африкалық маусымдық атаксия немесе нигериялық маусымдық атаксия деп аталатын жедел маусымдық мишық атаксиясын тудырады. 1860-1861 жылдары Берк пен Уиллс Австралияны оңтүстіктен солтүстікке дейін кесіп өткен алғашқы еуропалықтар болды; кері жолда олар негізінен шикі нарду папоротнигімен тамақтанды. Бұл олардың өліміне, нардудың құрамындағы тиаминазаның өте жоғары деңгейіне байланысты болуы мүмкін. Аборигендер нардуды спорокарптарды кем дегенде бір күнге суға малып дайындаған, осылайша шикі жапырақтарды жеуден туындайтын тиамин тапшылығының салдарынан сақтану үшін. Саяхатшылардың күнделіктерінде тиамин тапшылығының көптеген белгілері тіркелген, сондықтан олар нардуды жеткілікті ұзаққа малмаған болуы мүмкін. Соңында тиамин тапшылығы олардың қазасына соқтыруы мүмкін. Атап айту керек, Берк пен Уиллстің өліміне қатысты тағы да бірнеше гипотеза бар және тарихшылар мен ғалымдар арасында олар бойынша пікір келіспеушіліктер бар.
It was described in 1941 as the cause of highly mortal ataxic neuropathy in farmed foxes fed with raw carp. It was once causing economical losses in raising fisheries, e. g. in yellowtail fed raw anchovy as a sole feed for a certain period, and also in sea bream and rainbow trout. The same problem is being studied in a natural food chain system. The larvae of a wild silk worm Anaphe venata are being consumed in a rain forest district of Nigeria as a supplemental protein nutrition, and the heat resistant thiaminase in it is causing an acute seasonal cerebellar ataxia named African seasonal ataxia or Nigerian seasonal ataxia. In 1860–61, Burke and Wills were the first Europeans to cross Australia south to north; on their return they subsisted primarily on raw nardoo fern. It is possible that this led to their death due to the extremely high levels of thiaminase contained in nardoo. The Aborigines prepared nardoo by soaking the sporocarps in water for at least a day to avoid the effects of thiamine deficiency that would result from ingesting the leaves raw. In the explorers' journals they noted many symptoms of thiamine deficiency, so it is thought that they did not soak the nardoo long enough. Eventually thiamine deficiency could have led to their demise. It is noteworthy to mention that there are several other hypotheses regarding what may have killed Burke and Wills and it is widely disagreed upon by historians and scientists alike.