Том Джонсон: Американ саяхатшысы және реформаторы

Кіріспе

Американдық саясаткер

Том Лофтин Джонсон (18 шілде, 1854 – 10 сәуір, 1911) – американдық өнеркәсіпші, георжист саясаткер, Прогрессивті дәуірдің маңызды тұлғасы және қалалық саяси және әлеуметтік реформалардың негізін қалаушы. Ол 1891 жылдан 1895 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасының мүшесі, ал 1901 жылдан 1909 жылға дейін Кливленд қаласының төрт мерзімге мэрі болды. Джонсон Генри Джорджтың саяси экономика және монополияға қарсы реформа жөніндегі көзқарастарының ең белгілі, жақтас және берілген жақтастарының бірі болды. 1993 жылы 69 ғалымнан құралған комиссия оны Америка тарихындағы ең үздік он мэрдің арасында екінші орынға қойды.

Ерте өмір және бизнес мансабы

Том Джонсон 1854 жылдың 18 шілдесінде Кентукки штатының Джорджтаун қаласында дүниеге келген. Джонсонның әкесі Кентукки мен Арканзас штатында жері бар бай мақта шаруасы болған. Азамат соғысында әкесі Конфедерация армиясында қызмет еткен. Соғыс отбасының қаржылық жағдайын қиратты және олар жұмыс іздеу үшін Оңтүстікке бірнеше рет көшіп-қонуға мәжбүр болды. 11 жасында Джонсон Вирджиния штатының Стаунтон қаласындағы теміржолдарда газет сата бастады және отбасының күнкөрісіне үлкен үлес қосты. Ол жастық шағында үздіксіз жұмыс істеді және толыққанды білім алған жылдары бір жылдан аспады. Джонсонның табысы ДуПонт әулетімен болған бұрынғы байланысы арқасында болды. 1869 жылы А.В. және Бидерманн дуПонт ағайындылары Луисвилльде сатып алған көше теміржолында оған кеңсе кызметкері лауазымын берді. Джонсон бизнесте тез өрледі және оның механикалық жағына қызығушылық танытты. Ол бірнеше өнертабысқа патент алды, оның ішінде жақсартылған streetcar рельсі және бүгінгі таңға дейін көптеген автобустарда қолданылатын шыны қабырғалы ақы төлеу жәшігі болды. 1876 жылы, жол ақысынан түскен роялтилердің арқасында Джонсон Индианаполистің көше теміржолдарында бақылау үлесін сатып алып, дербес кәсіпкерлікке кірісті. 1880 және 1890 жылдары ол өзінің қызығушылықтарын Кливленд, Сент-Луис, Бруклин және Детройт қалаларындағы желілерге кеңейтті, сондай-ақ болат өнеркәсібіне еніп, Лорейн (Огайо) және Джонстаун (Пенсильвания) қалаларында streetcar рельстерін қамтамасыз ету үшін зауыттар салды. Ол 1883 жылы Кливлендке көшіп келді және көп ұзамай Евклид даңғылының "Миллионерлер қатарында" сарай сатып алды.

Саясат және философия

Екі кездейсоқ оқиға Джонсонның саясатқа және қоғамдық мәселелерге деген қызығушылығын оятып, оны дәстүрлі бизнес магнатынан радикалды реформаторға айналдырды. Біріншісі – пойыз жүргізушісінің ұсынысымен Генри Джорджтың «Әлеуметтік проблемалар» атты еңбегін оқығанда, онда саяси философ кедейлік пен қайғының себебі қоғамның жаңадан пайда болған байлығының жер құнының өсуіне байланысты тоқталып қалуы екенін түсіндірді және капитал мен еңбектің өнімді қызметіне ысыраппен салық салудың орнына жерге бірыңғай салық салуды жақтады. Джонсон Джордждың «Өркендеу мен кедейлік» кітабындағы аргументтеріне қызығып, оны көп рет оқып, ақырында Джорджтың ойлауындағы қателерді табу үшін бизнес серіктестерінен көмек сұрады. Джонсон кітапты заңгеріне алып барып: «Мен осы бизнестен шығуым керек немесе осы кітаптың бұрыс екенін дәлелдеуім керек. Рассел, міне, бес жүз долларлық [2015 жылы 13 000 доллар] аванс. Осы кітапты оқып, заңдық мәселедегідей, оған қатысты адал пікіріңді айтқың келеді. Бұл авансты жалақы ретінде қарастыр», – деді. Содан кейін Джонсон Нью-Йоркте мүмкіндігінше ертерек Джорджты іздеп табады, олар жақын дос және саяси серіктес болады. Джонсон теміржол монополиясынан бас тартып, байлығының көп бөлігін Генри Джорджтың идеяларын насихаттауға жұмсады. Екінші оқиға – 1889 жылғы Джонстаун су тасқынына куә болған кезде. Джонсон мен оның бизнес серіктесі Артур Мокшем апатқа ұшыраған, басшысыз қалада дереу көмек көрсету жұмысын ұйымдастырды. Оқиғаны георжистік көзқараспен қарастырып, ол «привилегия» деп атаған нәрсеге терең наразылық білдірді. Апат Генри Клей Фрик пен Питтсбургтің басқа да өнеркәсіпшілеріне тиесілі жеке демалыс көлі бар бөгеттің дұрыс күтілмеуінен туындаған, олар осыған байланысты барлық жауапкершіліктен жалтарды. Одан да көп нәрсе – Джонсон үшін су тасқыны қайырымдылықтың және қоғамдық проблемаларды шешуге арналған әлсіз «түзету шараларының» жеткіліксіздігін көрсетті. Джонсон саясатқа кіргенде «Генри Джорджтың тікелей кеңесімен кірді». Джонсон 1888 жылы АҚШ Өкілдер палатасына сайлауға түсіп, жеңіліске ұшырады, бірақ 1890 жылы орынды жеңіп алды және екі мерзім қызмет етті. Ол еркін сауданы және бірыңғай салық идеясын қолдады, сондай-ақ валюта мәселесінде конструктивті ұстаным танытты. Привилегия мәселесі Джонсонды өзінің бизнес карьерасы туралы қайта ойлануға итерді. «Тракция» (трамвай) компаниялары қалалық кеңестер берген маршруттық франшизаларға тәуелді болды; саяси байланыстар мен паралар артықшылықты компанияларға көмектесті. Көбіне барлық адамдар трамваймен жүретін заманда, мүліктің құны жоғары болды және франшиза үшін күрес көбінесе қалалардағы фракциялық қақтығыстардың жасырын себебі болды. Джонсон бұл ойын жақсы білді, трамвай барондарының зұлымдығына қарсы сөйлеген сөздерінде ол әрқашан өзінің олардың бірі екенін атап өтті, сондықтан ол билікпен сөйлей алады. Кливлендте ол 1894 жылға қарай республикалық партияның жетекші тұлғасы, сондай-ақ Уильям МакКинлиді Ақ үйге отырғызған Огайолық Марк Ханнамен келіспеушілікке түсті. Джонсонның Ханнамен және оның одақтастарымен болған трамвайлық шайқастары Кливленд саяси фольклорының жарқын бөлігін құрайды. Маршрут бойынша көлік монополиясы бар компаниялар бір сапар үшін бес центтен ақы алатын заманда, ол «үш центтік тарифті» өзінің популистік философиясының негізгі тасы етіп, кейін толық мемлекеттік меншікке қолдау көрсетті. 1890 жылдар бойы Джонсон өзінің көлік және болат активтерінің көп бөлігінен бас тартып, өзін толығымен реформалық саясатқа арнады. 1901 жылы, ықпалды азаматтар мен қоғамдық петицияның қысымымен ол Кливленд қаласының мэрі лауазымына түсуге шешім қабылдады. Оның үгіт-насихат науқаны қала тұрғындарын қызықтырды. Джонсон үлкен цирк шатырларын жалға алып, оларды аулаларға орнатып, көптеген адамдарды тартты, оларға ол құмарлықпен сөз сөйлеп, келекелеушілермен әзілдесіп, саяси оймен аяқталған стереоскоптық шоу көрсетті. 1901 жылдың 1 сәуірінде ол дауыстардың 54% -ын алып сайланды.

Two chance events helped spark Johnson's interest in politics and social questions, and convert him from a conventional business tycoon to a radical reformer. The first was reading, on the suggestion of a train conductor, Henry George's Social Problems, in which the political philosopher expounded his belief that poverty and misery were a result of society's newly created wealth becoming locked up in increasing land values, and advocating a Single Tax on land in place of wastefully taxing the productive activity of capital and labor. Johnson then became consumed by the arguments George made in Progress and Poverty; he read and reread it, finally requesting assistance from his business associates to find flaws in George's reasoning. Johnson took the book to his lawyer and said, "I must get out of the business, or prove that this book is wrong. Here, Russell, is a retainer of five hundred dollars [$13,000 in 2015]. I want you to read this book and give me your honest opinion on it, as you would on a legal question. Treat this retainer as you would a fee." Johnson then sought out George in New York at the first possible opportunity, and the two became close friends and political collaborators. Johnson abandoned his business of rail monopoly and spent much of his fortune promoting the ideas of Henry George. The second event was being present to witness the terrible Johnstown Flood of 1889. Johnson and his business partner Arthur Moxham organized the immediate relief activities in the stricken, leaderless city. Interpreting the events through a Georgist lens, the experience left him with a deep resentment of what he called 'Privilege'. The disaster had been caused by the improper maintenance of a dam holding a private recreational lake, owned by Henry Clay Frick and other Pittsburgh industrialists, who escaped all responsibility for it. More than that, to Johnson, the flood exemplified the inadequacy of charity and weak "remedial measures" to solve society's problems. When Johnson went into politics, "he went in on the explicit advice of Henry George." Johnson mounted an unsuccessful campaign for the U. S. House of Representatives in 1888, and then won the seat in 1890, serving two terms. He promoted free trade and the Single Tax idea, and was a useful moderate on the divisive currency question. The issue of privilege gradually made Johnson reconsider his own business career. "Traction" (streetcar) companies depended on route franchises granted by city councils; political connections and payoffs gave favored companies the upper hand. In an era when most everyone rode the cars, the stakes were high, and battles for franchises were often the hidden issue behind cities' factional strife. Johnson knew the game intimately; in his speeches declaiming against the evils of the streetcar barons, he always pointed out that he could speak with authority, because he was one of them himself. In Cleveland, he came into conflict early with Mark Hanna, the powerful local businessman who by 1894 would be the leading power broker of the Republican Party, the man credited with putting fellow Ohioan William McKinley in the White House. Johnson's streetcar fights with Hanna and his allies make a colorful part of Cleveland political folklore. In a time when companies with a monopoly of transport on a route were able to charge five cents for a ride, he made the 'three cent fare' a cornerstone of his populist philosophy, and later he would come out in favor of complete public ownership. Through the 1890s Johnson gradually divested himself of most of his transit and steel holdings, to devote himself entirely to the politics of reform. In 1901, pressed on by influential citizens and a public petition, he decided to run for mayor of Cleveland. His campaign electrified the city. Johnson liked to rent large circus tents and set them up on neighborhood lots, attracting big crowds for whom he would deliver a powerful speech, banter cheerfully with hecklers, and finish with a stereopticon show with a political moral. On April 1, 1901, he was elected with 54% of the vote.

Кливленд қаласының әкімі

Джонсонның билікке келуі оның сайлау науқанындай тартымды болды. Науқан барысындағы мәселелердің бірі – қаланың орталық жағалауындағы құнды жер учаскесі еді, оны бұрынғы әкім Джон Х. Фарли мен қалалық кеңес теміржол компаниясына өтемақысыз беруге келісіпті. Джонсон сот арқылы осы мәмілені тоқтатып, жерді сақтап қалды, бірақ сот шешімі сайлаудан үш күн кейін күшін жоятын еді. Жаңа әкімнің қызметке кірісуіне заңдық мүмкіндік пайда болғанда, Джонсонның жақтастары қалалық әкімшілікті күтпеген шабуылда басып алып, жерді қаланың иелігінде қалдырды (қазіргі күні бұл жерге, кейіннен толтырылған, «Кливленд Браунс» стадионы, Рок-н-ролл залы мен Ұлы көлдер ғылыми орталығы орналасқан). Джонсонның төрт мерзімдік қызметі Кливлендті түгелдей өзгертіп жіберді. Қалалық кеңесте көпшілік дауысқа ие болғандықтан, қалалық басқарудың барлық саласында маңызды өзгерістер жасады. Оның кейбір саясаты жаңалық болса, ал кейбіреулері сол дәуірдегі танымал прогрессивті басшылар – Детройт қаласының әкімі Хазен С. Пингри мен Толедо қаласының әкімі Сэмюэл «Алтын ереже» Джонстың саясатын еске түсірді. Бір қала тарихшысының пікірінше, «Джонсон – керемет қалалық басшы. Ол басқарудың этикасын ғана емес, математикасын да түсіне білді». Жаңа әкімшілік жүздеген шақырым көшені жөндеп, қалалық саябақтар жүйесін кеңейтіп, көптеген ойын алаңдары мен спорттық жабық алаңдар салды. Қала әкімі қалалық саябақтардағы «Шөпке баспаңыз» деген белгілердің бәрін алып тастады, бұл оның саябақтардың рөлін белсенді демалысқа бағыттудағы сенімінің символы болды. Көшірілген қоқыстарды жинау, бұл кезде жеке компаниялардың қолында болған, сайлау науқанындағы маңызды мәселелердің бірі еді. Джонсон жеке компаниялардың лицензияларын алып тастап, оларды қалалық департаментпен алмастырды, жұмыстан шығарылған барлық адамдарды қайта жұмысқа алды және мемлекеттік қызметтің төмен құнмен жақсы нәтиже беруге қабілетті екенін көрсетті. Әкімшіліктің денсаулық сақтауға бағытталған саясаты ретінде көшелерді тазалау күштері құрылды, ал қалалық Су департаменті саяси ықпалдан арылып, жақсартылды. Ең кедей аудандарда халыққа арналған моншаханалар салынды, олардың кейбіреулері бүгінгі күнге дейін сақталған. Джонсон сонымен қатар Кливлендтің ең танымал орындарының бірі – монументалды Батыс жақ базарында жұмыс істей бастады. Тұрғын үй жағдайын жақсарту мақсатында әкімдік 1904 жылы елдегі алғашқы толық заманауи құрылыс кодексін қабылдады, ол көптеген АҚШ қалалары үшін үлгі болды. Қайырымдылық және түзету департаментінің директоры ретінде Джонсон өзінің дін қызметкері Харис Р. Кулиді тағайындады. Кулидің басшылығымен қала Уорренсвилл қалашығында үлкен ауыл шаруашылығы жерлерін сатып алды, онда гуманитарлық қағидалар бойынша жаңа қалалық жұмыс үйі, мұқтаж зейнеткерлерге арналған коттедждер мен санаторий салынды. Джонсон өзінің әкімшілігіне талантты адамдарды тартуда сәтті болды. Полиция бастығы Фред Колер, қатал, сыбайлас жемқорлыққа төзбейтін адам, күшті тазарту және кәсібилендіру арқылы ұлттық деңгейде танымал болды, сонымен қатар тәртіпсіздікке қарсы күресті. Заң қатаң орындалғанмен, Колер өзінің қызметкерлерінің жас қылмыскерлерге және қиын жағдайға түскен адал азаматтарға мейірімділікпен қарауына көз жеткізді. Қалалық адвокаты Ньютон Д. Бейкер «Үй билігі» үшін сәтті күреске жетекшілік етіп, Кливлендке мемлекеттік бақылаудан тәуелсіздік беруге мүмкіндік беретін жарғыны жасауға тырысты. Бейкердің күш-жігері 1912 жылы, Огайоның барлық қалаларына толық Үй билігін әкелген мемлекеттік конституцияға түзету жасағанда, жеміс берді. Бейкер де, Колер де Джонсонның саясатын жалғастыра отырып, өздерінің әкімдері болды, ал Бейкер кейін Вудро Вильсонның басшылығымен Соғыс министрі болып қызмет етті. Джонсонның үкіметтегі революциясының физикалық символы – Кливлендтің азаматтық орталығы, қоғамдық ғимараттармен қоршалған кең саябақ, оны жай ғана «The Mall» деп атайды. «Жалпы жоспардың» бастауы 1895 жылы Кливленд сәулет клубы өткізген байқауға барып, бірақ Джонсон оны қаржыландырып, елдің жетекші жоспаршысы Дэниел Бернхам бастаған команданы жобалау үшін шақырды. Идеалдық дәуірде, осы сияқты азаматтық орталықтар демократиялық идеалдардың сәулеттік көрінісі ретінде саналы түрде жасалды. Чикагодағы Колумбиялық дүниежүзілік көрмесінде Құрмет сотын құрған және Вашингтондағы Ұлттық сауда орталығының қалпына келтіруін жасаған Бернхам Кливлендке сол дәуірдегі «Сұлу қала» қозғалысын әкелді. Сауда орталығы мен оның қоғамдық ғимараттарының құрылысы 1930 жылдарға дейін жалғасты. Осы он жылдық бойы транзиттік соғыстар тоқтамады. 1903 жылға қарай Ханнаның мүдделері, бұрын Джонсон басқарған желілер және басқалары Кливленд электр теміржол компаниясына біріктірілді, бұл жеке дербес монополия, Джонсон қолдаған муниципалдық трамвай компаниясына қарсы болды, ол үш центтік баға ұсынды. Жеті жылдық қақтығыс екі компанияны да шаршатып, оларды банкротқа мәжбүр етті. 1910 жылы сайлаушылар «Тейлер гранты» деп аталатын келісім жоспарын мақұлдады, онда Кливленд электр теміржолы қаладан желілерді жалға алып, 6% кіріс алуға кепілдік берді. Жаңа келісім ондаған жылдар бойы жақсы жұмыс істегенімен, Джонсон үшін жеңіліс ретінде қарастырылды. Джонсон муниципалдық меншік мәселесін трамвайлар ғана емес, электр қуатында да көтеріп, монополиялық жеке компанияға бәсекелестік ұсынып, тарифтерді төмендетуге тырысты. Ол муниципалдық жарық және қуат компаниясын құрды, бірақ саяси қарсылық оны кеңейтуге кедері келтірді, бірақ келесі прогрессивті әкім Ньютон Д. Бейкер 1914 жылы АҚШ-тағы ең ірі мемлекеттік коммуналдық кәсіпорын ретінде ашылған жаңа зауытты салды. «Muny Light» (қазір Кливленд мемлекеттік қуаты) қаланың және қызметке қол жеткізе алған тұрғындардың электр энергиясына жұмсайтын ақшасын үнемдеді, сонымен қатар жеке бәсекелестіктің өзінің тарифтерін төмен ұстауға мәжбүр етті. Он жылдар бойы басымдықпен республикалық, қаржылық тұрғыдан сақталы және бизнеске бағытталған қалада Джонсонның саясаты оны өте бөліскен тұлғаға айналдырды. Оның серігі Фредерик С. Хоу айтқандай, бұл «Он жылдық соғыс» болды, және адамдар әкімді күшті қолдады немесе оған қарсы болды. Төрт мерзімді жеңіске жеткен Джонсон Батыс жағындағы этникалық аудандардан, оның үш центтік бағасы бар трамвайлары жүріп тұрған жерлерден көп дауыс алды. Шығыс жағының орта және жоғары таптары Джонсонның қымбат және «әлеуметтік» саясаты деп атаған саясатына қарсы шықты, бес жылдың ішінде қаланың қарызы екі есеге артқанын көрсетті. Республикалықтар мен бизнес мүдделерінің табанды қарсылығы Джонсонның көптеген жоспарларын сот дауларында ұстап тұрды. 1909 жылға қарай Кливлендтіктер реформадан және соңсыз саяси күрестерден шаршады, және Джонсон Герман С. Баэр деген республикалықтың қолдауымен қайта сайлауда жеңіліске ұшырады. Өзінің денсаулығын жойып, реформалар жолындағы мол байлығын ысырап еткен Джонсон өзінің өмірбаянын, «Менің хикаямды» жазып үлкерді. Ол 1911 жылы Кливлендте қайтыс болды және Генри Джорджбен қатар Бруклиндегі Грин-Вуд зиратына жерленді.

Johnson's entry into office would prove just as dramatic as his campaign. One of the campaign issues had been a valuable piece of city owned downtown lakefront property, which outgoing mayor John H. Farley and the council had agreed to hand over to the railroads without compensation. Johnson obtained a court injunction to stop the giveaway, but it was set to expire three days after the election. Taking advantage of a legal technicality to get the new mayor sworn in early, Johnson's men staged a surprise takeover of City Hall and saved the land for the city (today this land, with later landfill additions, holds Cleveland Browns Stadium, the Rock and Roll Hall of Fame and the Great Lakes Science Center). Johnson's four terms in office transformed Cleveland. Securing a bipartisan reform majority in the city council allowed him to effect major changes in every department of city government. Some of his policies were true innovations, while others mirrored those of the two other notable Progressive Midwestern mayors of the era, Hazen S. Pingree of Detroit and Samuel 'Golden Rule' Jones of Toledo. In the judgement of one urban historian, "Johnson was a superb municipal technician. He grasped not only the ethics but the mathematics of government." The new administration paved hundreds of miles of streets and expanded the city's park system, building a large number of playgrounds, ball fields and other facilities. To popular acclaim, the mayor tore up all the 'Keep off the Grass' signs in the city parks, a symbol of his belief in changing parklands' role from passive to active recreation. Rubbish collection, then in private hands, had been a big campaign issue. Johnson eliminated the haulers' franchises and replace them with a municipal department; he hired back all the men who had lost their jobs, and demonstrated how a public service could provide better performance at lower cost. In keeping with the administration's focus on public health, a street cleaning force was started, and the city's Water Department was depoliticized and vastly improved. Public bathhouses were built in the poorest neighborhoods; some of these buildings survive today. Johnson also began work on the monumental West Side Market, one of Cleveland's best known landmarks. To improve housing conditions, the administration established the country's first comprehensive modern building code in 1904; the code became a model for many U. S. cities. As Director of Charities and Correction, Johnson appointed his own pastor, Harris R. Cooley. Under Cooley, the city purchased a huge tract of farmland in Warrensville Township, where a new City Workhouse was established on humanitarian principles, along with cottages for the indigent elderly and a sanatorium. Johnson was fortunate in finding talented men to staff his administration. Police Chief Fred Kohler, a stubborn, incorruptible martinet, gained national renown for cleaning up and professionalizing the force, and clamping down on vice. While laws were strictly enforced, Kohler made sure his men went easy on young first offenders and honest citizens in trouble. City Solicitor Newton D. Baker led the successful fight for 'Home Rule', working to give Cleveland a charter that would allow it greater independence from state oversight; Baker's efforts would pay off in 1912, when he wrote the amendment to the state constitution that brought full Home Rule to all Ohio's cities. Both Baker and Kohler would become mayors in their own right, continuing Johnson's policies, and Baker later served as Secretary of War under Woodrow Wilson. The physical symbol of Johnson's revolution in government is Cleveland's civic center, a spacious park surrounded by public buildings, called simply 'The Mall'. The origins of the 'Group Plan' went back to a competition held by the Cleveland Architectural Club in 1895, but it was Johnson who pushed the appropriations through, and brought in a team headed by Daniel Burnham, the nation's leading planner, to design it. In an idealistic age, civic centers like this were consciously meant to be an architectural expression of democratic ideals. Burnham, who had created the Court of Honor at the World's Columbian Exposition in Chicago and designed the restoration of the National Mall in Washington, D. C., brought the City Beautiful movement of the era to Cleveland; work on the Mall and its ensemble of public buildings continued well into the 1930s. Throughout the decade, the transit wars continued unabated. By 1903, the Hanna interests, the lines formerly run by Johnson, and others were consolidated into the Cleveland Electric Railway Company, a private near monopoly opposed only by the Johnson supported Municipal Traction Company, offering a three cent fare. Seven years of conflict exhausted both firms and forced them into receivership. In 1910 voters approved a compromise plan called the 'Tayler Grant' under which Cleveland Electric Railway would lease the lines from the city and be assured of a 6% return. Though the new arrangement worked well for decades, it was seen as a defeat for Johnson. Johnson took up the cause of municipal ownership not only in streetcars, but electric power, to bring down rates by offering competition to the monopoly private utility. He founded the Municipal Light and Power Company, and though political opposition kept him from expanding it, the next Progressive mayor, Newton D. Baker, built a new plant that opened in 1914 as the biggest public utility in the U. S. "Muny Light" (now Cleveland Public Power) brought important savings on the city's own electric bills, and those of residents fortunate enough to have access to the service, while it forced the private competitor to keep its own rates low. In a booming city that for decades had been predominantly Republican, fiscally frugal and business oriented, Johnson's policies made him an extremely divisive figure. As his associate Frederic C. Howe put it, it was a "Ten Years' War", and people were either strongly for the mayor or strongly against him. In winning his four terms, Johnson depended heavily on the vote from ethnic neighborhoods on the West Side, where his three cent fare streetcars operated. In the middle and upper class sections of the East Side, opponents railed against policies they called expensive and "socialistic", pointing out that after only five years Johnson had nearly doubled the city's debt. The tenacious opposition of the Republicans and the business interests kept most of Johnson's big plans tied up in legal battles. By 1909, Clevelanders were becoming increasingly weary of reform and endless political fights, and Johnson was defeated for re election by a relatively obscure Republican, Herman C. Baehr. Having ruined his health and dissipated his considerable fortune in the cause of reform, Johnson lived just long enough to dictate his autobiography, My Story. He died in Cleveland in 1911, and was buried next to Henry George in Brooklyn's Green Wood Cemetery.

Мұра

Джонсон Кливленд қаласында жасаған үкіметтік төңкеріс оны ұлттық деңгейде танымал тұлғаға айналдырды. Белгілі зерттеуші журналист Линкольн Стеффенс оны "Америка Құрама Штаттарындағы ең жақсы басқарылған қаланың ең жақсы мэрі" деп атады. Джонсонның адал, тиімді және гуманистік қалалық басқару туралы көзқарасы Кливленд саясатына ондаған жылдар бойы үлкен әсер етті. Оның қайтысынан кейінгі жылдар қала тарихындағы ең шығармашылық кезең болды, оның барысында қала тамаша кітапхана және мектеп жүйелерін жетілдірді, сондай-ақ Mall-дағы Group Plan жобасы бойынша қоғамдық ғимараттарды және University Circle-дегі білім беру мен мәдени орталықтар ансамблін аяқтады. Қала мемлекеттік басқару тиімділігі мен әлеуметтік реформаның көптеген салаларында үлгі ретінде жиі көрсетілді. Кливленд элитасы Джонсонның саяси идеяларын толығымен қабылдамаса да, оның мысалы олардың арасында азаматтық сезімін және өзара ынтымақтастық рухын дамытуға көмектесті. Осылардың бірі – қаланың ең ірі банкінің президенті Фредерик К. Гофф, ол бірде: "Кливленд Траст Компаниісі акционерлерге пайда табудан гөрі, қоғам алдындағы міндеттемелерін орындауы маған маңыздырақ" деген еді. Гофф Американың алғашқы қоғамдық қоры – Кливленд қорының құрылуына зор үлес қосты. 1993 жылы Чикагодағы Иллинойс университетінің Мелвин Г. Холли жүргізген тарихшылар, саясаттанушылар және қалалық сарапшылардың сауалнамасы бойынша Джонсон 1820 және 1993 жылдар аралығында қызмет еткен екінші ең жақсы американдық ірі қала мэрі деп танылды. Тек Нью-Йорк қаласының мэрі Фиорелло Ла Гвардия ғана одан жоғары орын алды.

Отбасы

Джонсонның інісі Альберт та трамвай бизнесінде белгілі болды. 1889 жылы ол ойыншылардың өздері құрған бейсболдың жоғары лигасы – Ойыншылар лигасының қаржылық демеушісі және ұйымдастырушысы атанды, осылайша олар табыстан әділ үлес алуды көздеді. Туысы Генри В. Джонсон Денвер қаласының мэрі болды, ал Генридің ұлы, сол аттас Том Лофтин Джонсон – танымал суретші еді.

Ақпарат көздері және қосымша оқу

Бремнер, Роберт Х. "Огайодағы азаматтық жаңару: реформаланған кәсіпкер: Том Л. Джонсон". Американ экономика және әлеуметтану журналы 8.3 (1949): 299–309. Бриггс, Роберт Л. "Кливлендтегі прогрессивтік кезең, Огайо: Том Л. Джонсонның басқаруы, 1901–1909" (PhD диссертациясы, Чикаго университеті; Proquest Dissertations Publishing, 1962. Т 09573). ДеМаттео, Артур Е. "Прогрессистің құлдырауы: мэр Том Л. Джонсон және 1908 жылғы Кливленд трамвай ереуілі". Огайо тарихы 104 (1995): 24–41. Йоханнессен, Эрик, Кливленд сәулеті 1876–1976. Батыс резерв тарихи қоғамы, 1979. Лоренц, Карл, Кливленд қаласының мэрі Том Л. Джонсон. А. С. Барнс, 1911 онлайн. Лоу, Александра В. "Том Л. Джонсон және Кливленд тракциялық соғыстары, 1901–1909". Американ экономика және әлеуметтану журналы 75.1 (2016): 149–192. Мегери, Майкл. "Радикалды демократтың идеологиялық бастауы: Том Л. Джонсонның ерте саяси ойлары, 1888–1895". Орта Батыс шолуы 6.1 (2019): 37–61. Миггинс, Эдвард М. "Көтеріліс әсерлері бар қала: қарапайым қайырымдылықтан заманауи әлеуметтік көмек пен қайырымдылыққа дейін". Қазіргі Кливлендтің тууы, 1865–1930, Томас Ф. Кэмпбелл және Эдвард М. Миггинс редакциялаған (Батыс резерв тарихи қоғамы, 1988) 141–71 беттер. Мёрдок, Юджин С. Том Джонсон Кливлендтен (Райт штаты университетінің баспасы, 1994), стандартты ғылыми өмірбаян. Роуз, Уильям Гансон. Кливленд, Қаланың қалыптасуы. World Publishing, 1950. онлайн. Сюит, Уильям Уилсон. "Том Лофтин Джонсон, кәсіпкер-реформатор" (PhD диссертациясы, Кент штаты университеті; ProQuest Dissertations Publishing, 1988. 8827177). Ван Тассель, Дэвид және Грабовски, Джон Дж., редакторлар, Кливленд тарихы энциклопедиясы Кейс-Уэстерн Резерв университеті және Батыс резерв тарихи қоғамы. Уорнер, Хойт Лэндон. Огайодағы прогрессивизм, 1897–1917 (Огайо штаты университетінің баспасы, 1964). Уайтхейр, Эндрю Л., "Том Л. Джонсонның салық мектебі: демократия үшін күрес және Кливлендтің салық жүйесін бақылау" (2020). (Электрондық диссертациялар архиві. 1190. онлайн).

Bremner, Robert H. "The Civic Revival in Ohio: Reformed Businessman: Tom L. Johnson." American Journal of Economics and Sociology 8.3 (1949): 299–309. Briggs, Robert L. "The Progressive Era in Cleveland, Ohio: Tom L. Johnson's Administration, 1901 1909" (PhD dissertation, University of Chicago; Proquest Dissertations Publishing, 1962. T 09573). DeMatteo, Arthur E. "The Downfall of a Progressive: Mayor Tom L. Johnson and the Cleveland Streetcar Strike of 1908." Ohio History 104 (1995): 24–41. Johannesen, Eric, Cleveland Architecture 1876–1976. Western Reserve Historical Society, 1979. Lorenz, Carl, Tom L. Johnson, Mayor of Cleveland. A. S. Barnes, 1911 online
Lough, Alexandra W. "Tom L. Johnson and Cleveland Traction Wars, 1901–1909." American Journal of Economics and Sociology 75.1 (2016): 149–192. Megery, Michael. "Ideological Origins of a Radical Democrat: The Early Political Thought of Tom L. Johnson, 1888–1895." Middle West Review 6.1 (2019): 37–61. Miggins, Edward M. "A City of Uplifting Influences: From Sweet Charity to Modern Social Welfare and Philanthropy." In The Birth of Modern Cleveland, 1865–1930, edited by Thomas F. Campbell and Edward M. Miggins, (Western Reserve Historical Society, 1988) pp 141–71. Murdock, Eugene C. Tom Johnson of Cleveland (Wright State University Press, 1994), a standard scholarly biography. Rose, William Ganson. Cleveland, The Making of a City. World Publishing, 1950. online
Suit, William Wilson. "Tom Loftin Johnson, businessman reformer' (PhD dissertation, Kent State University ProQuest Dissertations Publishing, 1988. 8827177). Van Tassel, David and Grabowski, John J., editors, The Encyclopedia Of Cleveland History Case Western Reserve University and the Western Reserve Historical Society. Warner, Hoyt Landon. Progressivism in Ohio, 1897–1917 (Ohio State University Press, 1964). Whitehair, Andrew L., "Tom L. Johnson’s Tax School: the Fight For Democracy And Control of Cleveland’s Tax Machinery" (2020). (ETD Archive. 1190. online

Негізгі дереккөздер

Хау, Фредерик С., "Реформатордың мойындауы". Scribner, 1925; Кент мемлекеттік университетінің баспасы, 1988 ж. қайта басылды. Джонсон, Том Л., "Менің өмірім". Б. В. Хьюбш, 1911; Кент мемлекеттік университетінің баспасы, 1993 ж. қайта басылды. Мәтін сондай-ақ Кливленд естелік жобасының онлайн бетінде қолжетімді.