Америкалық төмен айналымды турбовентилятор қозғалтқышы TF30
Pratt & Whitney TF30
Pratt & Whitney TF30: Американдық турбовентиляторлық қозғалтқыш тарихы, даму кезеңдері, F111 және басқа әскери ұшақтарда қолданылуы. Техникалық деректер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық аз күштік турбовентилятор
American low bypass turbofan
Pratt & Whitney TF30 (компания белгілемесі JTF10A) Pratt & Whitney (P&W) компаниясы авиалайнерге JT8A турбореактивті қозғалтқышын ұсынды, бірақ Douglas турбовентиляторлық қозғалтқышты таңдауға бейімделді, ол турбореактивтіге қарағанда отынның тиімділігін жоғарылатады. Содан кейін P&W JT10A ұсынды, ол жаңадан әзірленген JT8D турбовентиляторының жартылай өлшемді нұсқасы болды. Жаңа конструкцияны әзірлеу 1959 жылдың сәуір айында басталды, Douglas 1960 жылы 2067 модельін тоқтатты, себебі АҚШ-тың мақсатты авиакомпаниялары жаңа ұсынылған Boeing 727 ұшағын басымдыққа қойды. 1960 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері JT10A-ны, TF30 P 1 деп белгіленген, ұсынылып отырған Douglas F6D Missileer ұшағын қуаттандыру үшін таңдады, бірақ жоба 1961 жылдың сәуір айында жойылды. Осы арада TF30 General Dynamics компаниясы тарапынан АҚШ Әуе күштері мен Әскери-теңіз күштері үшін TFX бәйгесіне қатысу үшін таңдалды, ол F 111 ретінде өндіріске алынды. TF30-ның F 111 үшін жасалған нұсқасында форсаждық камера болды.
The Pratt & Whitney TF30 (company designation JTF10A Pratt & Whitney (P&W) had offered its JT8A turbojet for the airliner, but Douglas preferred to go with a turbofan engine, which would have a greater fuel efficiency than a turbojet. P&W then proposed the JT10A, a half scale version of its newly developed JT8D turbofan. Development of the new design began in April 1959, Douglas shelved the model 2067 design in 1960, as the targeted US airlines preferred the newly offered Boeing 727. In 1960, the United States Navy selected the JT10A, designated TF30 P 1, to power the proposed Douglas F6D Missileer, but the project was canceled in April 1961. Meanwhile, the TF30 had been chosen by General Dynamics for its entrant in the TFX competition for the United States Air Force and USN, which was selected for production as the F 111. The version of the TF30 for the F 111 included an afterburner.
F-111
F 111A, EF 111A және F 111E TF30 P 3 турбовентиляторын пайдаланды. F 111 ұшақтарында ауа қабылдағыштарының үйлесімсіздігіне байланысты мәселелер болды, көптегендер қанаттан бұзылған ауа ағынының артында орналасқан қабылдағыштардың орнын кінәлады. Жаңа F 111 түрлері жақсартылған қабылдағыш конструкцияларын енгізді, ал көптеген түрлері TF30 қозғалтқышының күштірек нұсқаларын қамтыды. F 111E TF30 P 103 қозғалтқыштарына жаңартылды, F 111D TF30 P 9/109 жиынтығын, FB 111A TF 30 P 7/107-ні пайдаланды, ал F 111F TF30 P 100 қозғалтқышымен жабдықталды. RAAF F 111C ұшақтары P108 ерекше нұсқасымен жаңартылды, онда P109 қозғалтқышы P107 қосалқы жанғышымен үйлестірілді. RAAF базасы Amberley-дегі F 111 қозғалтқыштарымен айналысатын бөлімше (кейін TAE-ге берілді) АҚШ Әскери-әуе күштері паркін зейнеткерлікке шығарғаннан кейін TF 30 бойынша әлемдік сарапшыларға айналды және TF 30-дың сенімділігін едәуір арттырды. TF30 жоғары жылдамдықты, төмен биіктікте ұшатын және салыстырмалы түрде ұзақ қашықтыққа ұша алатын шабуылдық ұшақтың талаптарына өте жақсы сай екенін дәлелдеді, ал F 111 ұшақтарының барлық түрлері TF30 қозғалтқыштарын зейнеткерлікке шыққанға дейін пайдалана берді.
The F 111A, EF 111A and F 111E used the TF30 P 3 turbofan. The F 111 had problems with inlet compatibility, and many faulted the placement of the intakes behind the disturbed air of the wing. Newer F 111 variants incorporated improved intake designs and most variants featured more powerful versions of the TF30 engine. The F 111E was updated to use TF30 P 103 engines, the F 111D included the TF30 P 9/109, the FB 111A used the TF 30 P 7/107, and the F 111F had the TF30 P 100. RAAF F 111Cs were upgraded with the unique P 108 version, using a P 109 engine mated to a P 107 afterburner. The F 111 Engine Business Unit (later taken over by TAE) at RAAF Base Amberley became the world experts on the TF 30 in the years after the USAF retired their fleet and achieved extraordinary increases reliability of the TF 30. The TF30 proved itself to be well suited to the requirements of a high speed low altitude strike aircraft with a relatively long operational range, and F 111s in all guises would continue to use TF30s until their retirement.