Кіріспе
Алабама штатының саяси кандидаты Николас Спаркс (1794–27 ақпан 1862) – Байтаунның (Жоғарғы Канада) алғашқы жер иесі, қазіргі Оттава қаласының орталық коммерциялық аймағындағы жерлердің көп бөлігіне ие болған.
Nicholas Sparks (1794–27 February 1862) was an early landholder of Bytown, Upper Canada who owned most of the lands in the present day commercial core of Downtown Ottawa.
Өмірбаян
Спаркс Ирландияның Уэксфорд графтығының Дарра приходында дүниеге келді және 1816 жылы Канадаға келді. Ол жиырма төрт жасында Ригглс Райт (немесе басқа деректер бойынша Ригглс ағасы Филемон кіші) арқылы Канадаға жұмысшы ретінде сапарға шақырылды, Райт отбасының қазіргі Гаттино орналасқан жердегі орман шаруашылығы және фермалық кәсіпорындарында жұмыс істеді. 1819 жылы ол Монреаль мен Квебекке барып, Райт үшін жабдықтар сатып алды. 1823 жылдың 25 қыркүйегінде, бірнеше жыл бойы жалақысын жинағаннан кейін, Спаркс Оттава өзенінің оңтүстік жағында 200 акр (0,8 км²) жерді, сонымен қатар азық-түлік пен мүлікті сатып алды. Ол жерді жер өлшеуші Джон Бэрроуз Хониден (кейін Джон Бэрроуз деп аталды) сатып алды. Жер учаскесі Непиан қалашығының C концессиясының C лоты болды, ол қазіргі Оттаваның орталық бөлігінде, қазіргі Веллингтон көшесінен солтүстікке дейін және Лориер даңғылына дейін созылды. Ол батысқа қарай қазіргі Бронсон даңғылына дейін, ал шығысқа қарай Ридо каналынан (Уоллерге дейін) бүгінгі Сэнди Хиллге дейін созылды. Оның жерінен оңтүстікке қарай полковник Байдың жері орналасқан. Спаркс 95 фунт стерлинг қарыз алып, бүгінгі Оттаваның орталық бизнес аймағында орналасқан жерді сатып алуды аяқтады. Тарихшы Майкл С. Крос былай деп жазды: "C лоты Спаркс өміріне айналды, оның байлығы мен мәртебесінің негізі. Ол меншігіне құқығын қорғаумен көп уақытын өткізді. Шын мәнінде, Спаркс лотқа қатысты қиындықтары бірден басталды. Бэрроуз Хони өзіне тиесілі емес жерді сатқан сияқты. Түпнұсқа сатылым 1821 жылдың 25 қыркүйегінде болғанмен, Бэрроуз Хони оңтүстік жартысы үшін 1823 жылға дейін және солтүстік жартысы үшін 1824 жылға дейін ғана нақты құқық алды. Сондықтан Спарксқа жасалған сатылым округтік тіркеу кеңсесінде 1824 жылдың 20 маусымына дейін тіркелмеді. Сатып алу күні туралы жергілікті тарихшылар арасында үлкен дау тудырған шатасу осымен аяқталмады. Бэрроуз Хонидің құқығы күмәнді болып қалды. Нәтижесінде, Спаркс 1826 жылдың 20 маусымында оңтүстік 100 акр жерді қайта сатып алды. Дегенмен, күмән туды, Спаркс Джон Бэрроуз Хониге және оның әйеліне 200 акр жердің құқығы үшін 5 шиллингтен символдық төлем жасады, тиісінше 1830 жылдың 6 мамырында және 10 шілдесінде. Осы түйткілден белгілі сатып алу 1826 жылдың 20 маусымында емес, 1821 жылдың 25 қыркүйегінде болған, бірақ заңдық техникалық мәселелер 1830 жылға дейін шешілмеді. Алайда 1826 жылғы оқиғаның өзі қызықты. 1826 жылдың соңында Ридо каналын C лоты арқылы салу туралы шешім қабылданды. Байтаун ауылы (Оттава) каналдың аяғында пайда болған кезде, Спаркс бүкіл қауымның жер иесі болды. Сол айларда Спаркс өзінің байлығының екінші негізін нығайтты. 1826 жылдың 2 қарашасында Спаркс пен Салли Олмстедке, Филемон Райт-тің жесіріне некелік лицензия берілді. Неке Спаркстың Оттава ағаш саудасының басшылығымен байланысын нығайтты. Спаркс ең көп пайданы жерден алды. Ол 1826 жылдың 18 желтоқсанында канал аузынан батысқа қарай жерді акрына 200 фунт стерлингке сатуға бастады, ол 9 шиллингке сатып алған жерді. 6 пенни бір акр. Жерді сату мен жалға беру Спарксты тез байытты. Ол қолма-қол ақшасы бар азаматтардың бірі болғандықтан, Байтаунның жетекші несие берушісіне айналды және көбінесе ол сатқан жерді қайтарып ала алды. Мысалы, 1832 жылдың қаңтар айында ол 75 фунт стерлинг берешегін төлеу үшін жер телімін қабылдады. 1832 жылдың мамыр айында Спаркс көршілес жерді 600 фунтқа сатты. Спаркстің барлық күрделі мәмілелерінің ең қызығы 1844 жылдың шілдесінде болды, ол Джон Бэрроузға 200 фунт стерлингке 66 фут 99 фут жер учаскесін жалға берді. Каналдың соңғы бөлігін салу кезінде үкімет оның жерінің шығыс бөлігін иемденіп, қазіргі Элгин көшесінің (бұрын Биддидің жолағы деп аталған) шығысына қарай барлық нәрсені алды. Оның кейбір жерлерін жоғалтқанымен, бұл Спаркс үшін пайдалы болды, өйткені каналдың орналасуы оның басқа иеліктерінің құнын арттырды. Спаркс каналдың құрылысына 20 акр жер сыйлады. Спаркс сондай-ақ азаматтық ғимараттар үшін жер сыйлады. Ол Сент-Эндрюс пресвитериан шіркеуі үшін, жаңа сот үйі мен өрт сөндіру станциясы үшін жер сыйлады. Оның Батыс Ордалар базары төменгі қаланың Байвард базарымен бәсекелесе алмағанда, ол ғимаратты Байтаунның бірінші қалалық ғимараты болу үшін сыйға тартты. 1832 жылы ол өзінің меншігінің солтүстік-батыс бұрышындағы жерді Англикан шіркеуіне сыйлады, ол бүгінгі күні Оттаваның Христ Чёрч соборының орны болып табылады. Спаркс өзінің шаруашылық жерлері нашар екенін дәлелдеген меншігінде коммерциялық кәсіпорындардың құрылуын көтермелеуді бастады. Осылайша ол нарық құрды. Оттава шағын қала болып қала бергенімен, сауда Спаркс холдингтерінің солтүстігіне қарай орналасқан, ол өзінің жері нәтижесінде бай болды; 1857 жылдан кейін Канада провинциясының астанасы ретінде таңдалғаннан кейін одан да байыды. 1827 жылы үкімет жаңа каналды қорғау үшін бекініс салуға ниеттеніп, Спаркстің кейбір иеліктерін тартып алды. Спаркс Банк көшесі мен канал арасындағы жерді иемденуге қарсы шықты, ол жылдар бойы пайдаланылмады. Ол сәтті болды және осы жер үшін 27 000 фунт стерлинг сомасында байлық алды. Осы ақшамен ол аймақтағы кәсіпорындарға инвестиция жасады және қаладағы қаржыгерге айналды. 1827 жылдың ақпанындағы Ридо каналы заңы, Үстіңгі Канаданың заң шығару жиналысы Николас Спаркстің 104 акр жерін иемденді, ол 1847 немесе 1849 жылдың соңына дейін қайтарылмады. 1848 жыл шамасында ол өзінің иеліктерінің ортасынан көше жасады, ол кейін Спаркс көшесі деп аталды, Оттаваның орталық коммерциялық аймандарының бірі. 1847 жылы ол Байтаунның бірінші қалалық кеңесінің мүшесі болды. 1855 жылы Байтаунды алмастырған жаңа Оттава қаласы құрылғанда, Спаркс 1860 жылға дейін оның кеңесінде де қызмет етті. Спаркстің ұрпақтары Оттавада көптеген буын бойы көрнекті азаматтар болып қала берді, мысалы Перси Спаркс Гаттино паркінің құрылуын жетекшілік етті. Бүгінде Оттавада әлі де көптеген Спаркстер тұрып жатыр.
Lot C would become Sparks’ life, the basis of his fortune and status. Defending his right to the property would preoccupy him for much of his career. Indeed Sparks’ difficulties over the lot began immediately. Burrows Honey, it appears, had sold land he did not own. Although the original sale took place on 25 Sept. 1821, Burrows Honey did not receive clear title until 1823 for the south half and 1824 for the north half. The sale to Sparks, therefore, was not recorded at the county registry office until 20 June 1824. The confusion, which has led to considerable controversy among local historians over the purchase date, did not end there. Burrows Honey’s title remained in doubt. As a result, Sparks repurchased the south 100 acres on 20 June 1826. Still there were doubts; Sparks made token payments of 5s. to John Burrows Honey and to his wife for title to the full 200 acres on 6 May and 10 July 1830 respectively. Out of this tangle it appears the famous purchase was not made on the usually accepted date of 20 June 1826 but rather nearly five years earlier on 25 Sept. 1821, although the legal technicalities were not resolved until 1830. The 1826 date, however, has a fine touch of drama about it. Late in 1826 the decision was made to build the Rideau Canal through lot C. As the village of Bytown (Ottawa) sprang up around the canal terminus, Sparks became landlord for a whole community. Those months also saw Sparks cement the other foundation of his fortune. On 2 Nov. 1826 a marriage license was issued to Sparks and Sally Olmstead, widow of Philemon Wright Jr. The marriage solidified Sparks’ link with the leadership of the Ottawa timber trade. It was in land that Sparks reaped the greatest dividends. He began to sell portions of lot C as early as 18 Dec. 1826 when he sold land west of the canal mouth for £200 an acre, the same land he had bought for 9s. 6d. an acre. Land sales and leases quickly made Sparks wealthy. As one of the few people with ready cash he also became Bytown’s leading moneylender and often enough was able to regain land he had sold. For example, in January 1832 he accepted a lot in payment of a debt of £75. In May 1832 Sparks sold an adjacent lot for £600. The nicest irony in all of Sparks’ complex dealings came in July 1844 when he leased part of a town lot, 66 ft by 99 ft, for £200 to John Burrows. The building of the final section of the canal saw the government expropriate the eastern section of his land, taking everything east of modern Elgin Street (then known as Biddy's Lane). While losing some of his land, this proved a benefit for Sparks as the location of the canal greatly increased the value of his other holdings. Sparks donated about 20 acres of land towards the canal's construction. Sparks also donated land for civic buildings. He donated land for St. Andrew's Presbyterian Church, and for a new court house and fire station. When his West Ward Market, unable to compete with Lower Town's Byward Market, failed he donated the building to become Bytown's first city hall. In 1832, he donated some land at the northwest corner of his property to the Anglican Church and that is still the site of Ottawa's Christ Church Cathedral. Sparks set out to encourage the establishment of commercial ventures on his property, which had proven to be poor farmland. Thus he established a market. While Ottawa remained a small town and commerce centered somewhat to the north of Sparks' holdings he became wealthy as a result of his land; further enhanced after 1857, with the selection of Ottawa as the capital of Province of Canada. In 1827, the government had seized some of Sparks' holdings intending to construct a fortress to defend the new canal. Sparks challenged this appropriation of the land, between Bank Street and the Canal, which lay unused for years. He succeeded and was awarded a fortune of 27,000 pounds for the land. With this money he invested in enterprises across the region, and became a financier in the town. The Rideau Canal Act of February 1827, by the Legislative Assembly of Upper Canada expropriated 104 acres of Nicholas Sparks' land, not returned to him until 1847 or late 1849. Around 1848, he had a street created through the center of his holdings; this would later be known as Sparks Street, one of Ottawa's central commercial areas. In 1847, he became a member of Bytown's first town council. When the new city of Ottawa was created to replace Bytown in 1855, Sparks also served on its council until 1860. Sparks' descendants continued to be prominent citizens in Ottawa for many generations, for example Percy Sparks spearheaded the creation of Gatineau Park. Today there are many Sparks still living in Ottawa.