Кіріспе
Американдық джаз музыканты
Джон Гилмор (28 қыркүйек 1931 – 20 тамыз 1995) – американдық джаз саксофонист, кларнетші және перкуссия шебері. Сун Раның 1993 жылы қайтыс болуынан бастап, 1995 жылы өзінің өліміне дейін "Сун Ра Аркестрасына" жетекшілік етті.
Өмірбаян
Гилмор Чикаго қаласында өсті және 14 жасынан бастап кларнет ойнады. 1948 жылдан 1951 жылға дейін АҚШ Әуе күштерінде қызмет еткен кезде тенор саксофонды қолға алды. 1950 жылдардың соңында Гилмор Клиффорд Джорданмен бірге оркестрді жетектеді, сонымен бірге Аркестрада да ойнады. Осы кезеңде Гилмор джаз дауылпашысы Уилбур Кэмпбеллмен (1958), трубашы Майлз Дэвиспен (1959), саксофоншы Джонни Гриффинмен (1959), әнші Дина Вашингтонмен (1959) және пианист Эндрю Хиллмен (1959) бірге өнер көрсетті; соңғысы Чикагода бала кезінде мектепте оқыған досы болған. Ол былай деді: «Мен Сун Ра сияқты жылдам қозғалатын ешкімге жолықпаймын, сондықтан мен өз орнымда қаламын». Гилмор кейде дауылпақ та ойнайтын, сондай-ақ бас-кларнетті де ойнады, бірақ 1950 жылдардың ортасында Sun Ra Роберт Каммингсті осы аспаптың маманы ретінде жұмысқа алғанға дейін. Дегенмен, тенор саксофон оның басты аспабы болды және Гилмор Sun Ra-ның жазбаларына зор үлес қосты, Arkestra-ның жетекші орындаушысы болды, ол қатысқан әр тректе дерлік соло берілді. «Джазға арналған нұсқаулықта» Брайан Пристли былай дейді:
Гилмор екі түрлі тенор ойнау стилімен танымал. Тікелей боп сипатындағы орындауларда (соның ішінде Sun Ra-мен жасаған көптеген орындауларында) ол Джонни Гриффин мен Уорделл Грейдің арасындағы еркін стильмен және тонмен, сондай-ақ Колтрейнге әсер еткен ырғақтық және мотивтік тәсілмен гармонияны ойнайды. Көбірек абстрактілі материалда ол тек жоғары регистрдегі сыңғырлауларға негізделген ұзақ бөлімдерді орындай алады. Әсіресе тікелей эфирде естігенде, Гилмор екі тәсілді де жеткілікті сенімділікпен ұштастыра білген аз ғана музыканттардың бірі болды. 1970 жылдардың басында Гилмор Sun Ra және Arkestra-ның басқа мүшелерімен бірге Филадельфияға көшті. Содан кейін Маршалл Аллен Arkestra-ны басқарды.
Gilmore is known for two rather different styles of tenor playing. On performances of a straight ahead post bop character (which include many of those with Sun Ra), he runs the changes with a fluency and tone halfway between Johnny Griffin and Wardell Gray, and with a rhythmic and motivic approach which he claims influenced Coltrane. On more abstract material, he is capable of long passages based exclusively on high register squeals. Especially when heard live, Gilmore was one of the few musicians who carried sufficient conviction to encompass both approaches. In the early 1970s, Gilmore moved to Philadelphia with Sun Ra and the other members of Arkestra. Marshall Allen then took over leading the Arkestra.