Танкқа қарсы пушка – танктерді жоюға арналған артиллерия түрі. 1-ші Дүниежүзілік соғыста пайда болды, 1930-жылдары дамыды. Қорғаныс позицияларында қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Артиллерия түрі
Form of artillery
Танкіге қарсы зеңбірек – танкілерді және басқа да бронетехниканы, әдетте, бекініп қорғану постынан жоюға арналған артиллерияның бір түрі. Танкіге қарсы арнайы оқ-дәрілер мен зеңбіректерді жасауға Бірінші дүниежүзілік соғыста танктердің пайда болуы түрткі болды. Жау танктерін жою үшін артиллерияшылар көбінесе нысанаға тікелей ату үшін төмендетілген далалық зеңбіректерді қолданды, бірақ бұл көп бағалы оқ-дәріні қажет етті және танк бронясы қалыңдаған сайын тиімділігі азайды. Броняны тесіп өту үшін олар ұзын стволды зеңбіректерден арнайы оқ-дәрілерді атып, далалық зеңбіректерге қарағанда жоғары бастапқы жылдамдыққа қол жеткізді. Көптеген танкке қарсы зеңбіректер 1930 жылдары танктердің жетілдірілуіне байланысты жасалды, және дерлік барлық ірі қару-жарақ өндірушілер олардың бірнеше түрін шығарды. Кейбір советтік үлгілер 1980 және 1990 жылдарға дейін соғыс қимылдарында қолданылды. Қытай Халық Республикасы 1988 жылға дейін танкке қарсы сүйретілетін зеңбіректерді өндіріп келді.
An anti tank gun is a form of artillery designed to destroy tanks and other armoured fighting vehicles, normally from a static defensive position. The development of specialized anti tank munitions and anti tank guns was prompted by the appearance of tanks during World War I. To destroy hostile tanks, artillerymen often used field guns depressed to fire directly at their targets, but this practice expended too much valuable ammunition and was of increasingly limited effectiveness as tank armor became thicker. To penetrate armor, they fired specialized ammunition from longer barrels to achieve a higher muzzle velocity than field guns. Most anti tank guns were developed in the 1930s as improvements in tanks were noted, and nearly every major arms manufacturer produced one type or another. A few Soviet designs saw combat well into the 1980s and 1990s. The People's Republic of China was still producing towed anti tank guns as late as 1988.
Бірінші дүниежүзілік соғыс және соғыс аралығы
Алғашқы арнайы танкіге қарсы қару-жарақ танкіге қарсы мылтықтардан құралды. Бұл, бірінші дүниежүзілік соғыста танктерге қарсы далалық артиллерияны қолданудың әртүрлі нәтижелерінен және оларды жою үшін тиімдірек, экономикалық қару жасау қажеттілігінен туындады. 1928 жылы алғаш пайда болған 3,7 см Pak 36, танкіге қарсы жасалған алғашқы арнайы зеңбірек болды. Оқ-дәрілерді жақсарту және оқ жылдамдығын арттыру бастапқыда олардың қанағаттанарлық емес өнімділігін жақсартуға көмектесті, бірақ кішкентай калибрлі танкіге қарсы қарулар көп ұзамай одан да қоршаулы танктерден озып кететіні анық болды. Бұл Пак-36-ға "Panzeranklopfgerät" ("танк есігін қағу құралы") деген лақап ат беруге себеп болды, себебі оның экипажы тек өздерін ашып, Т-34 танкының бронясына зиян келтірмей, оқтарын босқа жұмсады.
The first specialized anti tank weaponry consisted of anti tank rifles. These emerged from the mixed results of deploying field artillery against tanks during World War I, and the need to produce a more economical weapon to destroy them. The 3.7 cm Pak 36 which first appeared in 1928 was probably the first purpose built anti tank gun. Introducing improved ammunition and increasing muzzle velocity initially helped compensate for their mediocre performance, but small caliber anti tank guns clearly would soon be overtaken by yet more heavily armored tanks. This helped earn the Pak 36 the moniker of Panzeranklopfgerät ("tank door knocker") because its crew simply revealed their presence and wasted their shells without damaging the T 34's armor.
Соғыстан кейінгі кезең
Соғыс аяқталғаннан кейін неміс инженерлері жаңа, үлкен калибрлі танкіге қарсы зеңбірек ұсынды. Ол ракеталық немесе қақпақсыз қаруға қарағанда аз ұңғын қолданса да, ұқсас, ықшам қуыс зарядты снарядтарды атып шығаратын болды. Оның конструкциясы жеңіл бұрғыланған француздық DEFA D921 танкіге қарсы зеңбірегіне әсер етті, ол қанатты стабилизацияланған снарядтарды атып, тіркемелі шассиде немесе көлік құралына орнатылып қолданылды. Танкіге қарсы арнайы зеңбірек шығарған соңғы ел 1988 жылы Қытай Халық Республикасы болды. Танкіге қарсы зеңбіректер әлемдегі бірқатар қақтығыстарда, мысалы, Алты күндік соғыста және Оңтүстік Африка шекаралық соғысында қолданыла берді.
At the end of the war, German engineers had proposed a new, large caliber anti tank gun that used less propellant than a rocket or recoilless weapon, yet fired similar compact hollow charge shells. Its design inspired the lightly rifled French DEFA D921 anti tank gun, which fired fin stabilized shells and was available on a towed carriage or as a vehicle mount. The last country known to have produced a dedicated anti tank gun was the People's Republic of China in 1988. Anti tank guns continued to be used in a number of conflicts around the world, such as the Six Day War and the South African Border War.
Өздігінен жүретін танкіге қарсы қару
Әлі күнге дейін аттармен тартылып немесе жүк көліктерімен сүйретіліп жүрсе де, сүйретілген танкке қарсы қарулар бастапқыда далалық артиллериядан гөрі жеңіл және тасымалданатын болды, бұл оларды жаяу әскер маневрлері үшін өте қолайлы етті. Бірақ олардың өлшемі мен калибрі ұлғайған сайын, қарулар да ауырлап, қолдану қиынға түсті, олардың міндеттері тек стационарлық қорғанысқа дейін шектелді. Осының салдарынан, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде екі тарап та танкке қарсы қаруларды өздігінен жүретін етіп жасауға мәжбүр болды, бұл олардың жылдамдығын едәуір арттырды. Франция шайқасында олар қолданылды. Бұл тенденция ескі танктермен және жаудан алынған көліктермен жалғасты, олар ауыр және жақсы қаруланған (және брондалған) танктермен ауыстырылғанда өздігінен жүретін қаруларға айналдыру үшін көп мөлшерде қолжетімді болды. Танктерді жоятын машиналардың пайда болуы танкке қарсы артиллериялық батареяларды ауыр артиллериялық оқтармен басып тастаудың дәстүрлі тактикасын тоқтатты, себебі олардың экипаждары енді бронямен жақсы қорғалған. Дегенмен, олардың да өз кемшіліктері болды, атап айтқанда, сүйретілген қаруға қарағанда әлдеқайда үлкен нысана ұсыну, көлікті күтіп ұстау және логистикалық қолдау жөніндегі қосымша жауапкершілік, сондай-ақ экипаж жұмыс істеуі және барлық оқ-дәрілерін сақтауы тиіс болған шектеулі кеңістік. Соғыс аяқталған кезде, арнайы танктерді жоятын машиналардың орнына басқа танктерді де жоя алатын танктер келді, және оларды жекеше дамытуға мұқтаждық болмады. Бірақ, сүйретілген танкке қарсы қарулар сияқты, олар да кеңінен экспортталды және 20-шы ғасырдың соңы мен 21-ші ғасырдың басында кейбір әскерлерде әлі де қолданылуда.
Although still being drawn by horses or towed by trucks, towed anti tank guns were initially much lighter and more portable than field guns, making them well suited to infantry maneuvers. As their size and caliber increased, though, the guns likewise became increasingly heavy and cumbersome, restricting their role to static defense. In consequence, during World War II, both sides were compelled to make anti tank guns self propelled, which greatly increased their mobility. and were used in the Battle of France The trend continued with older tanks and captured vehicles, which were available in large numbers for conversions to self propelled guns when they were replaced by heavier and better armed (and armored) tanks. The introduction of tank destroyers also put an end to the traditional tactic of suppressing anti tank gun batteries with heavy artillery bombardments, as their crews were now well protected under armor. They were not without their own series of disadvantages, however, namely presenting a much larger target than a towed gun, the added responsibilities of vehicle maintenance and logistical support, and the limited spaces in which the crew had to operate and stow all their available ammunition. By the end of the war, dedicated tank destroyers had been superseded by tanks, which were just as effective at destroying other tanks, and little incentive remained to continue their separate development. Nevertheless, much like towed anti tank guns, they were widely exported and are still in service with some militaries in the late 20th and early 21st century.