Кіріспе
Шрифт немесе жазудың негізінен төмен қарай созылатын бөлігі. Типография мен қолжазуда, төменгі созылым – шрифт негізінен төмен қарай созылатын әріптің бөлігі. Мысалы, «y» әрпінде төменгі созылым – «құйрық» немесе екі сызық бірігісіп құраған «v» әрпінен төмен орналасқан диагональ сызықтың бөлігі. «p» әрпінде ол – «ɒ» әрпінен төмен қарай созылатын сабақ. Көптеген шрифттерде төменгі созылымдар кіші әріптерге арналған, мысалы, «g», «j», «q», «p», «y» және кейде «f». Бірақ кейбір шрифттер сандар үшін де төменгі созылымдарды қолданады (әдетте 3, 4, 5, 7 және 9). Мұндай сандар ескі үлгідегі сандар деп аталады. (Кейбір курсив шрифттері, мысалы, Computer Modern курсивті, «4» санына төменгі созылым қояды, бірақ басқа сандарға емес. Мұндай шрифттер ескі үлгі деп саналмайды.) Кейбір шрифттерде «J» және «Q» сияқты үлкен әріптердің құйрықтары үшін де төменгі созылымдар қолданылады. Шрифт биіктігінен жоғары созылатын әріптердің бөліктері көтерілім деп аталады. Төменгі созылымдар көбінесе газеттер, анықтамалықтар немесе кішкентай Киелі кітаптар сияқты мәтіндерді бір бетке сыйыстыру үшін кішкентай шрифттерде қысқартылады. 1802 жылдың 20 мамырында Банбери қаласының Филипп Рашері төменгі созылымдары жойылған және көтерілімдері қысқартылған жаңа патенттік шрифтті патенттеді. Бұл шрифт сәтті болмады, 1852 жылы да басқа қолданыс болған жоқ. Төменгі созылымдарды жоятын Hobo көрнекті шрифті және Permanent Headline бас әріптері де біршама танымал болды. Кейбір ерте компьютерлік дисплейлер (мысалы, Compukit UK101) және принтерлер (мысалы, Commodore 4022) әріптердің тік арақашықтығын шектеді, сондықтан төменгі созылымдарды дұрыс көрсетуге орын болмады. Оның орнына, төменгі созылымдары бар әріптер тік бойымен жоғары жылдырылды, соның нәтижесінде төменгі созылымның төменгі бөлігі негізбен бір деңгейде болды. Мұндай шектеусіз қазіргі заманғы жүйелер нақты төменгі созылымдарды қолдайды деп сипатталды.
In typography and handwriting, a descender is the portion of a letter that extends below the baseline of a font. For example, in the letter y, the descender is the "tail", or that portion of the diagonal line which lies below the v created by the two lines converging. In the letter p, it is the stem reaching down past the ɒ. In most fonts, descenders are reserved for lowercase characters such as g, j, q, p, y, and sometimes f. Some fonts, however, also use descenders for some numerals (typically 3, 4, 5, 7, and 9). Such numerals are called old style numerals. (Some italic fonts, such as Computer Modern italic, put a descender on the numeral 4 but not on any other numerals. Such fonts are not considered old style.) Some fonts also use descenders for the tails on a few uppercase letters such as J and Q. The parts of characters that extend above the x height of a font are called ascenders. Descenders are often reduced in small print typefaces for uses such as newspapers, directories or pocket Bibles to fit more text on a page. More radically, on 20 May 1802 Philip Rusher of Banbury patented a new Patent Type with eliminated descenders and shortened ascenders. The type did not prove successful, nor did another use in 1852. The Art Nouveau display typeface Hobo and headline typeface Permanent Headline which also eliminate descenders have both been somewhat popular since. Some early computer displays (for example, the Compukit UK101) and printers (for example, the Commodore 4022) restricted the vertical spacing of characters so that there was no space for correct display of descenders. Instead, characters with descenders were displaced vertically upwards so that the bottom of the descender was aligned with the baseline. Contemporary systems that did not have this restriction were described as supporting true descenders.
Тай жазуындағы аналогтары
Кейбір шрифттерді жасаушылар кейбір тай әріптерінің "құйрықтарының" төмен түсетін элементтерге ұқсас екенін атап өткен. (мысалы, ฤ)