Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші пассивті байланыс спутнигі эксперименті
First passive communications satellite experiment
Эхо жобасы – алғашқы пассивті байланыс спутнигі эксперименті болды. 1960 және 1964 жылдары ұшырылған екі американдық ғарыш кемесі де металданған шар тәрізді спутниктер болып, микротолқынды сигналдарды пассивті шағылыстырғыш ретінде қызмет етті. Байланыс сигналдары Жердің бір нүктесінен спутниктің бетінен секіріп, Жердің басқа нүктесіне жіберілді. Echo спутнигі арқылы жасалған алғашқы хабарлар 1960 жылғы 12 тамызда Калифорния штатындағы Голдстоун қаласынан Нью-Джерси штатындағы Холмдел қаласындағы Кроуфорд Хиллге жолданды. Соңғы Echo спутнигі 1969 жылғы 7 маусымда орбитадан шығып, атмосферада жанып кетті.
Project Echo was the first passive communications satellite experiment. Each of the two American spacecraft, launched in 1960 and 1964, were metalized balloon satellites acting as passive reflectors of microwave signals. Communication signals were transmitted from one location on Earth and bounced off the surface of the satellite to another Earth location. The first transmissions using Echo were sent from Goldstone, California, to Crawford Hill in Holmdel, New Jersey, on 12 August 1960. The last Echo satellite deorbited and burned up in the atmosphere on 7 June 1969.
Өмірбаян
Орбиталық спутниктерді байланыс релесі ретінде пайдалану идеясы ғарыш саяхатынан бұрын туған, алғаш рет 1945 жылы Артур Кларк ұсынған. 1946 жылдан бастап айды хабарламаларды пассивті түрде шағылыстыратын станция ретінде пайдалану бойынша тәжірибелер жүргізілді. 1957 жылы Жердің алғашқы жасанды спутнигі – «Спутник-1» ұшырылғаннан кейін орбиталық байланыс спутниктеріне қызығушылық күрт артты. 1958 жылдың шілдесінде АҚШ Әскери-әуе күштерінің қолдауымен өткен байланыс спутниктері жөніндегі мәжілісте Bell Telephone Laboratories инженері Джон Р. Пирс пассивті спутниктік реле туралы баяндама жасады, онда айналмалы денелерді Жер бетіндегі бір нүктеден екінші нүктеге сигналдарды қайтару үшін қалай пайдалануға болатынын түсіндірді. Жеткізу құралдары зертханасының (JPL) директоры Уильям Х. Пикеринг те конференцияға қатысып, JPL мүмкіндіктерін, атап айтқанда Мохаве шөліндегі Голдстоун құрғақ көлінің жанында орнатылған диаметрлі полярлық антеннаны, мұндай спутниктермен тәжірибелер жүргізу үшін жер үстіндегі база ретінде пайдалануға болатынын ұсынды. 1958 жылдың қазан айында Пирс, Bell инженері Рудольф Компфнермен бірлесіп, атмосфералық рефракциялық эффектілерді бақылау үшін шашыратушы спутниктерді пайдалану бойынша тәжірибе жоспарлады. Екі инженер де бұл тәжірибенің спутниктер арқылы мұхиттар аралық байланыс зерттеулерін дамытуға көмектеседі деп сеніп, 1958 жылдың 6 және 7 қазанында Ұзақ қашықтықтағы және ғарыштық байланыс жөніндегі ұлттық симпозиумда пассивті байланыс рефлекторлары ретінде пайдаланылатын шар тәрізді спутниктерді ұшыруды қолдайтын мақала ұсынды. Сол айда Ұлттық аэронавтика және ғарыш басқармасы (NASA) құрылды, ал екі айдан кейін JPL АҚШ Армиясынан жаңа агенттікке берілді. NASA-ның алғашқы байланыс спутнигі жобасы – «Echo» жобасы, 1959 жылдың 22 қаңтарында NASA, JPL және Bell Telephone Laboratories өкілдерінің қатысуымен өткен мәжілісте ресми түрде бекітілді, ал бастапқы ұшыру 1959 жылдың қыркүйегіне жоспарланды.
The concept of using orbital satellites to relay communications predated space travel, first being advanced by Arthur C. Clarke in 1945. Experiments using the moon as a passive reflecting way station for messages began as early as 1946. With the launching of Sputnik 1, Earth's first artificial satellite, in 1957, interest quickly developed in orbiting communications satellites. In July 1958, at a US Air Force sponsored meeting on communications satellites, Bell Telephone Laboratories engineer John R. Pierce put forth a presentation on passive satellite relay, describing how a reflective orbiting body could be used to bounce transmissions from one point on the Earth to another. William H. Pickering, director of Jet Propulsion Laboratory (JPL), also attended the conference and suggested that JPL facilities, specifically a diameter polar mounted antenna installed near Goldstone Dry Lake in the Mojave Desert, might be used as a ground facility for experiments with such a satellite. In October 1958, Pierce, along with fellow Bell engineer Rudolf Kompfner, designed an experiment to observe atmospheric refractive effects using reflective balloon satellites. Believing the experiment would advance research toward transoceanic communications via satellites, the two engineers presented a paper advocating for the launch of balloon satellites to be used as passive communications reflectors to the National Symposium on Extended Range and Space Communication on 6 and 7 October 1958. That same month, the National Aeronautics and Space Administration (NASA) was formed, and two months later JPL was transferred from the United States Army to the new agency. Project Echo, NASA's first communications satellite project, was officially laid out in a 22 January 1959 meeting with representatives from NASA, JPL, and Bell Telephone Laboratories setting the initial launch for September 1959.
Ұшулар
Шотпут сынақ көлігі, үш сатылы зымыранды пайдаланып, ұшыру, орналастыру және кеңейту механизмдерінің жұмыс істейтінін анықтау үшін бес суборбитальды баллистикалық сынақтар жүргізілді. Бірінші Шотпут 1959 жылғы 27 қазанда сағат 17:40-та ұшты. Шотпут 1 Эхо прототипін қажетті биіктікке сәтті жеткізді, бірақ шарының бүктемелеріндегі аз көлемдегі қалдық газ күшті түрде кеңейіп, сынақ нысанын жарып жіберді. Атлант мұхитының жағалауындағы адамдар мыңдаған тілімделген майлар пленкалары күн сәулесін шағылыстырып, шамамен 10 минутқа созылған көріністе алыстан көрінетін отшашу сияқты нәрсеге куә болды. 1960 жылғы 13 мамырда Эхо спутнигін орбитаға шығарудың алғашқы әрекеті жасалды. Бұл миссия, сонымен қатар Тор-Дельта ұшыру құралының алғашқы рейсі болды, жүк орналастырылмай тұрып сәтсіз аяқталды. Эхо 1 Кейп-Канавералдың LC 17A ұшыру алаңынан ұшып кетті, Тор сатысы қалыпты жұмыс істеді, бірақ ұшу кезеңінде сынақтан өтпеген Дельта сатысындағы бағытты басқару реактивтері тұтанбады, нәтижесінде жүк орбитаға емес, Атлант мұхитына жіберілді. 1960 жылғы 12 тамызда Эхо 1A (көбінесе Эхо 1 деп аталады) тағы бір Тор-Дельта зымыранымен сәтті орбитаға шығарылды. Калифорниядағы JPL Голдстоун орталығынан микротолқынды хабар сол күні спутник арқылы Нью-Джерси штатының Холмдел қаласындағы Белл зертханасына жіберілді. Ол күтілгеннен әлдеқайда ұзаққа созылды, соңында 1968 жылғы 24 мамырда Жер атмосферасына қайта кіріп, жанып кетті. 1964 жылғы 25 қаңтарда Эхо 2 Тор-Агена ұшыру құралымен ұшырылды. Пассивті байланыс эксперименттерімен қатар, ол ірі ғарыш аппараттарының динамикасын зерттеу және жаһандық геометриялық геодезия үшін қолданылды. Эхо 1A-дан үлкен болғандықтан және Жерге жақын полярлық орбитада айналғандықтан, Эхо 2 бүкіл Жер бетінде қарусыз көзге жақсы көрінетін. Ол 1969 жылғы 7 маусымда Жер атмосферасына қайта кіріп, жанып кетті. Эхо 1A және Эхо 2 үлкен өлшемдері мен төмен массасының салдарынан күн желкенінің әсерін сезінді. Кейінгі пассивті байланыс спутниктері, мысалы OV1 08 PasComSat, осыған байланысты мәселелерді жабық беттің орнына торлы шар тәрізді конструкцияны қолдану арқылы шешті. Кейіннен НАСА белсенді спутниктерге көшу үшін пассивті байланыс жүйелерінен толығымен бас тартты.
Five suborbital ballistic tests to determine whether the launch, deploy, and expansion mechanisms would work were flown using the Shotput test vehicle, a three stage rocket. The first Shotput flew at 5:40 pm on 27 October 1959. Shotput 1 successfully delivered the Echo prototype to the desired altitude, but a small amount of residual gas in the folds of the balloon violently expanded, bursting the test article. People up and down the Atlantic coast witnessed what looked like distant fireworks as thousands of pieces of shredded Mylar reflected sunlight in a display that lasted for about 10 minutes. On 13 May 1960, the first attempt to orbit an Echo satellite was made. The mission, which was also the maiden voyage of the Thor Delta launch vehicle, failed before deployment of the payload. Echo 1 lifted off from Cape Canaveral's LC 17A, and the Thor stage performed properly, but during the coasting phase, the attitude control jets on the unproven Delta stage failed to ignite, sending the payload into the Atlantic Ocean instead of into orbit. On 12 August 1960, Echo 1A (commonly referred to as Echo 1) was successfully put into an orbit of by another Thor Delta. A microwave transmission from the JPL Goldstone facility in California, was relayed by the satellite to Bell Laboratories in Holmdel, New Jersey, that same day. It ended up surviving much longer than expected, and finally reentered Earth's atmosphere and burned up on 24 May 1968. On 25 January 1964, Echo 2 was launched on a Thor Agena launch vehicle. In addition to passive communications experiments, it was used to investigate the dynamics of large spacecraft and for global geometric geodesy. Since it was larger than Echo 1A and orbiting in a near polar orbit, Echo 2 was conspicuously visible to the unaided eye over all of the Earth. It reentered Earth's atmosphere and burned up on 7 June 1969. Both Echo 1A and Echo 2 experienced a solar sail effect due to their large size and low mass. Later passive communications satellites, such as OV1 08 PasComSat, solved the problems associated with this by using a grid sphere design instead of a covered surface. Later yet, NASA abandoned passive communications systems altogether, in favor of active satellites.
Мұра
Эхо жобасы алғашқы сәтті спутниктік хабар таратуды және Голдстоун ЖЭО мен Нью-Джерси штатының Холмдел қаласындағы Белл Телефон зертханалары арасындағы алғашқы екі тарапты байланысты жүзеге асырды. Коллинз радио компаниясы және Әскери-теңіз зерттеу зертханасы сияқты басқа да топтар эксперименттерге қатысты. Эхо тек пассивті жүйе болғандықтан, ол негізінен спутниктік байланыстың болашақ мүмкіндіктерін көрсетуге пайдалы болды және 1968 жылы орбитадан түскенге дейін қолданыстан шықты. Эхо көрермендерге көріну мүмкіндігімен танымал болды, оны түнгі уақытта қаруақ көзбен көруге болады. Белл Лабораториясы Эхо жобасы үшін Холмделде салған үлкен мүйіз антеннасы кейіннен Арно Пензиас және Роберт Вудро Вильсон ғаламдық микротолқынды фондық сәулеленуді ашқандары үшін Нобель сыйлығын жеңіп алғанда қолданылды. 1960 жылдың 15 желтоқсанында АҚШ почтасы Эхо 1 суреті салынған пошта маркасын шығарды.
Project Echo facilitated the first successful satellite transmission and first two way communications between the JPL Goldstone facility and Bell Telephone Laboratories facility in Holmdel, New Jersey. Other groups participated in experiments including the Collins Radio Company and the Naval Research laboratory. Because Echo was only a passive system, it was primarily useful in demonstrating the future potential of satellite communications and became obsolete before it deorbited in 1968. Echo was most known to the general public for its visibility as it could be seen at night with the naked eye. The large horn antenna at Holmdel constructed by Bell Labs for the Echo project was later used by Arno Penzias and Robert Woodrow Wilson for their Nobel Prize winning discovery of the cosmic microwave background radiation. On 15 December 1960, the U. S. Post Office issued a postage stamp depicting Echo 1.