Нигерия кино индустриясының тарихы мен дамуы

Кіріспе

Нигерия киносы, көбінесе бейресми түрде Нолливуд деп аталады, Нигерияда түсірілген фильмдерден тұрады; оның тарихы 19 ғасырдың соңына және 20 ғасырдың басындағы отаршылдық дәуірге дейін жетеді. Нигерия кино өнеркәсібінің тарихы мен дамуы кейде төрт негізгі кезеңге бөлінеді: отаршылдық дәуір, алтын дәуір, бейнефильм дәуірі және жаңа Нигерия киносы дәуірі. 20 ғасырдың басында бұл құрылғылар жақсартылған кино көрсету құралдарымен алмастырылды, алғашқы фильмдер 1903 жылдың 12-22 тамызы аралығында Лагостағы Гловер ескерткіш залында көрсетілді. Нигерияда түсірілген ең алғашқы көркем фильм – 1926 жылғы Джеффри Баркастың «Палавер» фильмі, ол нигериялық актерлерді маңызды рөлдерде бейнелеген тұңғыш фильм болды. 1954 жылы Нигериядағы жылжымалы кинотеатрлар кем дегенде 3,5 миллион адамға көрсетілді, ал Нигерия кино бөлімі түсірген фильмдер 44 кинотеатрда тегін көрсетілді. Нигерия кино бөліміне толыққанды авторлық құқық берілген алғашқы фильм – Сэм Зеббаның «Финчо» (1957) фильмі, сонымен қатар ол түсті түсірілген алғашқы нигериялық фильм. 1960 жылы Нигерия тәуелсіздік алғаннан кейін кино бизнесі қарқынды дамыды, жаңа кинотеатрлар ашылды. Нәтижесінде, 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдарда Нигерия фильмдерінің көрсетілуі көбейді, әсіресе Батыс Нигериядан шыққан туындылар, өйткені бұрынғы театр шеберлері Хьюберт Огунде және Мозес Олайя үлкен экранға көшті. 1972 жылы Якубу Говон «Жерді өздігінен иелену» жарлығын шығарды, ол 300-ге жуық кинотеатрдың иелігін шетелдік иелерінен нигериялықтарға беруді талап етті, нәтижесінде нигериялықтар кино және кино өндірісінде белсенді рөл атқарды. 1973 жылдан 1978 жылға дейінгі мұнай бумы Нигериядағы кино мәдениетінің өркендеуіне үлкен үлес қосты, өйткені Нигериядағы сатып алу қабілетінің артуы көптеген азаматтарға кинотеатрларға баруға және үйдегі теледидарларға жұмсауға мүмкіндік берді. Алтын дәуірдің құлдырауынан кейін Нигерия кино индустриясы 1990 жылдары екінші ірі өсімді бастан өткерді, бұл «Шексіз байланыста» (1992) фильмінің тікелей бейнеге түсіріліп шығуымен белгіленді; индустрия 2000 жылдардың ортасында жылдық фильм өндірісінің саны бойынша әлемдегі екінші ірі кино индустриясына айналды, АҚШ-тан озып, тек Үндістандан ғана артта қалды. Ол Африка құрлығындағы экрандарды, сондай-ақ Кариб теңізі мен диаспораны баурап алды, фильмдер мәдениетке елеулі әсер етті.

Nigerian film industry

The cinema of Nigeria, often referred to informally as Nollywood, consists of films produced in Nigeria; its history dates back to as early as the late 19th century and into the colonial era in the early 20th century. The history and development of the Nigerian motion picture industry is sometimes generally classified in four main eras: the Colonial era, Golden Age era, Video film era and the emerging New Nigerian cinema era. These were soon replaced in the early 20th century with improved motion picture exhibition devices, with the first set of films screened at the Glover Memorial Hall in Lagos from 12 to 22 August 1903. The earliest feature film made in Nigeria is 1926's Palaver directed by Geoffrey Barkas, which was also the first to feature Nigerian actors in substantial roles. As of 1954, mobile cinema vans played to at least 3.5 million people in Nigeria, and films being produced by the Nigerian Film Unit were screened for free at the 44 available cinemas. The first film entirely copyrighted to the Nigerian Film unit is Fincho (1957) by Sam Zebba; which is also the first Nigerian film to be shot in colour. After Nigeria's independence in 1960, the cinema business rapidly expanded, with new cinema houses being established. As a result, Nigerian films in theatres increased in the late 1960s into the 1970s, especially productions from Western Nigeria, owing to former theatre practitioners such as Hubert Ogunde and Moses Olaiya transitioning into the big screen. In 1972, the Indigenization Decree was issued by Yakubu Gowon, which demands the transfer of ownership of about a total of 300 film theatres from their foreign owners to Nigerians, which resulted in more Nigerians playing active roles in the cinema and film. The oil boom of 1973 through 1978 also contributed immensely to the spontaneous boost of the cinema culture in Nigeria, as the increased purchasing power in Nigeria made a wide range of citizens to have disposable income to spend on cinema going and on home television sets. After the decline of the Golden era, Nigerian film industry experienced a second major boom in the 1990s, supposedly marked by the release of the direct to video film Living in Bondage (1992); the industry peaked in the mid 2000s to become the second largest film industry in the world in terms of the number of annual film productions, placing it ahead of the United States and behind only India. It started dominating screens across the African continent, and by extension the Caribbean and the wider diaspora, with the movies significantly influencing cultures

Since the mid 2000s, during the decline of the video film era, the Nigerian cinema has undergone some restructuring to promote quality in output and professionalism in the industry, with The Figurine (2009) widely regarded as marking the major turnaround of contemporary Nigerian cinema. There has since been a resurgence in cinema establishments, and a steady return of the cinema culture in Nigeria. As of 2013, Nigerian cinema is rated as the third most valuable film industry in the world based on its worth and revenues generated. with the movies significantly influencing cultures.

2000 жылдардың ортасынан бастап, бейнефильм дәуірінің төмендеуі кезінде Нигерия киносы өндіріс сапасын және кәсібилікті арттыру үшін қайта құрылымдаудан өтті, ал «Фигура» (2009) заманауи Нигерия киносының маңызды бетбұрысын белгіледі деп кеңінен мойындалды. Содан бері кинотеатрлар қайта жаңғырып, Нигерияда кино мәдениеті тұрақты түрде дамуда. 2013 жылғы мәліметтерге сәйкес, Нигерия киносы құны мен түскен табысы бойынша әлемдегі үшінші ең құнды кино индустриясы болып саналады, фильмдер мәдениетке елеулі әсерін тигізеді.

Тарих

Нигериядағы кино тарихы киноның өзінің тарихымен бірдей ерте кезеңдерге дейін жетеді; атап айтқанда 19 ғасырдың соңында, қозғалыс суретін көру құрылғыларын пайдалану арқылы. Сол жылы Герберт Маколей Испанияның "Балбоа және Компаниясын" Нигерияға шақырып, Нигерияда үнсіз фильмдердің көрме турын ұйымдастыруды тапсырды. Балбоа ағасы кейіннен Лагостағы көрмесін жапса да, Батыс Африканың басқа елдерінде фильмдерді көрсетуді жалғастырды. Оның көрмесінің сәттілігінен кейін, еуропалық саудагер Стэнли Джонс 1903 жылдың қарашасынан бастап сол Гловер еске алу залында фильмдер көрсетуді бастады. Бұл Нигерияға көбірек еуропалық кино көрсетушілердің келуіне себеп болды.

Колониялық дәуір (19 ғасырдың соңы - 1960 жылдардың басы)

Колониалдық кино жасаушылар 1920 жылдардан бастап Нигериядағы жергілікті көрермендер үшін фильмдер түсіре бастады, көбінесе көрсету құралы ретінде жылдам кинотеатрларды пайдаланды; Нигерияда түсірілген ең алғашқы көркем фильм – 1926 жылғы Джеффри Баркастың «Палавер» фильмі. Бұл фильмде Нигерия актерлері алғаш рет сөйлейтін рөлде ойнады. 1921 жылға қарай Лагос материгінде аптасына екі рет фильм көрсетілетін тағы төрт зал, ал Эбуте Метта мен Ошодиде бір залдан болды. Осы кезде кино Лагоста танымал болды, көрермендер, жастары да, қарттары да, әдетте театр залдарының алдында күтіп тұратын. Кино мәдениетінің кеңдеуіне дін де көмектесті, себебі христиан миссионерлері кинотеатрларды діни насихат үшін пайдаланды. Бірақ, американдық, үнді, қытай және жапон фильмдерінің көптеп келуі байқалды; осы елдердің фильмдерінің плакаттары театр залдарында жапсырылды және осы индустриялардың актерлері Нигерияда өте танымал болды. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Нигериядағы кинотеатрлардағы өндіріс, әсіресе Батыс Нигериядан шыққан туындылар, бұрынғы театр шеберлері Хьюберт Огунде, Ола Балогун, Мозес Олайя, Джаб Аду, Изола Огунсола, Лади Ладебо, Санья Досуму және Садик Балева сияқтылардың үлкен экранға өтуіне байланысты біртіндеп артты. 1972 жылы Нигерияға шетелдік мәдениеттің көптеп ағылып келуіне алаңдаған сол кездегі мемлекет басшысы Якубу Говон «Жергіліктендіру туралы» жарлық шығарды, ол елдегі шамамен 300 кинотеатрдың иелігін шетелдік иелерінен нигериялықтарға беруді талап етті. Осы саясаттың нәтижесінде, көптеген нигериялықтар кинотеатр ісіне белсенді қатыса бастады. Бұл ауысу нигериялық драматургтардың, сценаристтердің және кино продюсерлерінің пайда болуына әкелді; танымал әдебиет пен театрлық қойылымдар кинофильмдерге бейімделді. Осы кезде кино бизнесі көптеген адамдарды жұмысқа орналастыратын маңызды кәсіпке айналды және нигериялықтар демалыс пен ойын-сауық үшін кинотеатрларға бару арқылы маңызды әлеуметтік функцияны атқарды. Нигериядағы сатып алу қабілетінің артуы көптеген азаматтарға кинотеатрға баруға және үйде телевизор көруге жұмсауға мүмкіндік берді.

Colonial filmmakers started producing films for local audiences within Nigeria since the 1920s, mostly employing the mobile cinema as a means of exhibition; the earliest feature film made in Nigeria is 1926's Palaver produced by Geoffrey Barkas. The film was also the first film ever to feature Nigerian actors in a speaking role. As of 1921, there were four other halls showing films twice a week in Lagos Mainland and one hall each in Ebute Metta and Oshodi. By this time, cinema had become popular in Lagos with crowds of young and old people usually waiting at the doors of theatre halls. Religion also aided in the expansion of cinema culture as the Christian missionaries used cinemas for religious propaganda. However, there came a significant influx of American, Indian, Chinese and Japanese films; posters of films from these countries were all over theatre halls and actors from these industries became very popular in Nigeria. Towards the late 1960s and into the 1970s Nigerian productions in movie houses increased gradually, especially productions from Western Nigeria, owing to former theatre practitioners such as Hubert Ogunde, Ola Balogun, Moses Olaiya, Jab Adu, Isola Ogunsola, Ladi Ladebo, Sanya Dosumu and Sadiq Balewa amongst others, transitioning into the big screen. In 1972, concerned about the influx of foreign culture into Nigeria, the Indigenization Decree was issued by the then head of state Yakubu Gowon; which demands the transfer of ownership of about a total of 300 film theatres in the country from their foreign owners to Nigerians. Also, more Nigerians started playing active roles in cinema establishment as a result of this policy. This transfer also resulted in the emergence of Nigerian playwrights, screenwriters and film producers; popular literature and theatre works were adapted into motion pictures. At this time cinema business had become a notable employer of many people and also served as an important social function, as Nigerians visited cinemas for relaxation and entertainment purposes. The increased purchasing power in Nigeria also made a wide range of citizens to have disposable income to spend on cinema going and on home television sets.

Үйдегі бейне бумы (1980-ші жылдардың соңы - 2010-шы жылдардың ортасы)

Нигерияда бейнефильмдер нарығының пайда болуы теледидар өндірісінің өркендеген 1980-жылдарға дейін барып тығады. 1983 жылы теледидарда тікелей көрсетілген Джимми Одумосудың "Зұлым кездесуі" фильмі, фильмді тікелей бейнеге түсірудің қаншалықты табысты болатынын көрсеткен алғашқы туынды болды. Фильм теледидардан көрсетілмей тұрып, кеңінен насихатталды, нәтижесінде келесі күні таңертең көшелер жазылған хабардың бейне көшірмелерімен толды. Фильм бірден Алаба базарында танымал болды, бұл сауда ауданы кейіннен осы кезеңде бейне тарату орталығына айналды және ақырында Нигерияда пираттық орталыққа айналды. "Зұлым кездесуден" кейін, әсіресе Нигерияның оңтүстік қалаларында, көшеде сатылатын бейне көшірмелерін көру жиі кездесетін құбылысқа айналды. Дегенмен, бұл дәуірдегі өркендеуді Кеннет Ннебудің "Шексіз тіршілік" (1992) фильмі бастады деп есептеледі. Ннебуде импортталған көптеген видеокассеталар болды, оларды ол өзінің алғашқы фильмін түсіру үшін пайдаланды. "Шексіз тіршілік" жиі бұқаралық ақпарат құралдарында "бірінші коммерциялық бейнефильм" деп аталғанымен, бірнеше тарихшылар видеофильм индустриясы осы фильмге дейін де өркендеп келе жатқанын айтады. 2004 жылы Нигерияда күн сайын кем дегенде төрт-бес фильм түсірілетін болды. Нигерия фильмдері Африка құрлығындағы және диаспорадағы телеэкрандарды бағындырды. Бұл Нигерия фильмдерінің "жақын" тақырыптарды қамтығандығына байланысты болды, бұл шетелдік фильмдерді, тіпті олар арзан болса да, бейне дүкендерінің сөрелерінде "тозаң жинауға" мәжбүр етті. Нигерияның Кинорежиссерлер Кооперативінің мәліметінше, Нигериядағы әрбір фильмтің 15 миллион көрермені бар, ал Нигериядан тыс жерлерде 5 миллионға жуық адам көре алады. Ұзақ уақыт өткен соң, бұл сала әлемдегі үшінші ірі кино өндірісіне айналды. Алайда, бұл әлемдегі басқа ірі кино орталықтарымен салыстырғанда ашық коммерциялық кино индустриясына айналмады; өндірілген фильмдердің көпшілігі арзан болғандықтан, индустрияның құны шамамен 250 миллион АҚШ долларына жуық болды. Дегенмен, кино индустриясы Нигерияның ірі жұмыс берушісіне айналды. 2007 жылы 6,841 тіркелген видео салон және шамамен 500,000 тіркелмеген салон болды, Лагос штатында фильмдерді сатудан және жалға беруден түскен кірістер аптасына шамамен 804 миллион найра (5 миллион АҚШ доллары) құрады, бұл Лагос штатының жылдық кірісіне 33,5 миллиард найра (209 миллион АҚШ доллары) қосты. Алаба базарында күніне шамамен 700,000 диск сатылды, Нигериядағы кино индустриясының жалпы сату табысы жылына 522 миллиард найра (3 миллиард АҚШ доллары) деп бағаланды, ал телеарнадағы контент 250 миллиард найра (1,6 миллиард АҚШ доллары) деп бағаланды. Видео дәуірінің шыңы 2008 жылы болды, осы кезде индустрия ай сайын шамамен 200 видеофильм шығаратын фильмдердің екінші ірі өндірушісі болды. Алайда, осы кезде Нигерияның кино индустриясы "көзқарасы жоқ" индустрияға айналды, фильм жасау туралы білімі жоқ көптеген адамдардың басып кіруімен және пираттық ең жоғары деңгейге жетті. Пираттықпен күресу және басқа да проблемалар индустрия үшін қиындыққа айналды. Нәтижесінде, "Алаба" картелінің инвесторлары, олар бейне индустриясының 90 пайызын бақылайды, ақшаларын басқа бизнес-жобаларға бағыттай бастады. Үйдегі видео дәуірінің құлдырауы бірнеше факторларға байланысты болды, мысалы, үкіметтің қолдау мен қаржыландырудан бас тартуы, ресми және тиімді жергілікті фильмдерді тарату инфрақұрылымының болмауы және Нигерияда өндіріс құнының өсуі.

The emergence of the video film market in Nigeria is traced back to the 1980s when television productions thrived. Jimi Odumosu's Evil Encounter, a 1983 horror film released directly on television, was the first production to be a pointer to how lucrative making film directly on video could be. The film was extensively promoted before being aired on television, and as a result, had streets flooded in the following morning with video copies of the recorded broadcast. It was reported that the film became an instant hit at Alaba market, a commercial district which later became the hub of video distribution in this period and also eventually became the hub of piracy in Nigeria. Since Evil Encounter, it became common, especially in Southern Nigerian cities, to see video copies of recorded television programmes traded on the streets. However, the boom experienced in this era is generally believed to have been kickstarted by Kenneth Nnebue's Living in Bondage (1992). Nnebue had an excess number of imported video cassettes which he then used to shoot his first film on a Video camera. Although Living in Bondage is often touted in the media as the "first commercial video film", several historians have argued that the video film industry was already booming before Living in Bondage. As of 2004, at least four to five films were produced every day in Nigeria. Nigerian movies had also already dominated television screens across the African continent and by extension, the diaspora. This was attributed to the fact that Nigerian films told "relatable" stories, which made foreign films to "gather dust" on the shelves of video stores, even though they cost much less. According to the Filmmakers Cooperative of Nigeria, every film in Nigeria had a potential audience of 15 million people in Nigeria and about 5 million outside Nigeria. In no time, the industry became the third largest producer of films in the world. However, this didn't translate to an overtly commercial film industry when compared to other major film hubs across the world; the worth of the industry was approximated at just about US$250 million, since most of the films produced were cheaply made. The film industry regardless became a major employer in Nigeria. As of 2007, with a total number of 6,841 registered video parlours and an estimated 500,000 unregistered ones, the estimated revenue generated by sales and rentals of movies in Lagos State alone was estimated to be ₦804 million (US$5 million) per week, which adds up to an estimated ₦33.5 billion (US$209 million) revenue for Lagos State per annum. Approximately 700,000 discs were sold in Alaba market per day, with the total sales revenue generated by the film industry in Nigeria estimated at ₦522 billion (US$3 billion) per annum, with broadcast content valued at ₦250 billion (US$1.6 billion). At the peak of the video era at around 2008, the industry had become the second largest producer of films, releasing approximately 200 video films monthly. However at this point, the Nigerian film industry had practically degenerated into a "visionless" industry, with the invasion of several people who did not know a thing about filmmaking, and piracy was at its peak. Dealing with the menace of piracy, amongst other problems, became a hard nut to crack; as a result of this, most investors of the "Alaba cartel", who control almost 90 percent stakes in the video industry, began to channel their money into other business ventures instead. The decline of the home video era has been attributed to several factors, such as the refusal of the Government to provide support and funding, the lack of a formal and effective indigenous film distribution infrastructure and the increase in the cost of production in Nigeria.

Жаңа Нигерия киносы (2000 жылдардың ортасы - қазіргі уақыт)

Бұл Нигерия киносының дамып келе жатқан кезеңі, онда фильм түсіру әдісінде үлкен өзгеріс болды – видео форматтан кино түсіру әдісіне қайта оралу, ол Алтын дәуірде түсірілген фильмдерді құрады. 21-ші ғасырдың басында Нигерияда орта және жоғарғы таптарға арналған кинотеатрлардың өсуі басталды. Silverbird Group Нигерияның ірі қалаларында, көбінесе бай аудандарда орналасқан, заманауи кинотеатрлар желісін іске қосқан алғашқы компания болды. Нигерия үкіметі нигериялық фильмдердің сапалы мазмұнын қолдау үшін бірнеше гранттар берді. 2006 жылы Нигерия үкіметі Ecobank-пен бірлесіп "Nollywood жобасын" іске қосты. Жоба нигериялық кинорежиссерлерге жоғары сапалы фильмдер түсіру үшін 100 миллион ₦ (781 000 АҚШ доллары) және осы кезеңде ел бойынша көп миллиондық тарату желісін қаржыландыру үшін қаражат бөлді. 2013 жылы тағы да тек Ноливуд үшін, атап айтқанда жоғары сапалы фильмдер шығару және киномектептерде формалды оқыту үшін кинорежиссерлерге демеушілік ету мақсатында 3 миллиард ₦ (20 миллион АҚШ доллары) көлеміндегі кіші грант тағайындалды. Сондай-ақ 2015 жылы Индустрия Банкі фильм өндірушілеріне несие түрінде қаржылық қолдау көрсету мақсатында тағы бір "NollyFund" бағдарламасын іске қосты. 2009 жылы шыққан танымал триллер "Фигура" жалпы алғанда жаңа серпіліс жасады және "Жаңа Нигерия киносы" революциясына бұқаралық ақпарат құралдарының назарын аударды. Фильм Нигерияда сынға ұшырап, коммерциялық сәттілікке жетті, сондай-ақ халықаралық кинофестивальдерде көрсетілді. 2016 жылы бұл рекордты Кemi Adetiba-ның "Той" фильмі иеленді. 2013 жылдың соңына қарай киноиндустрия рекордтық 1.72 триллион ₦ (11 миллиард АҚШ доллары) кіріске жетті. 2014 жылы индустрияның құны 853.9 миллиард ₦ (5.1 миллиард АҚШ доллары) құрады, бұл оны АҚШ пен Үндістаннан кейін әлемдегі үшінші ең құнды киноиндустриясы етті. Ол Нигерия экономикасына шамамен 1.4% үлес қосты, бұл өндірілген сапалы фильмдердің көбеюіне және формалды тарату әдістеріне байланысты болды. Үй бейнелері дәуірінен айырмашылығы, жаңа толқын фильмдері әдетте әлдеқайда жақсарған сапаға ие, олардың бюджеті айтарлықтай үлкен; орташа есеппен 40 миллион ₦ (250 000 АҚШ доллары) мен 120 миллион ₦ (750 000 АҚШ доллары). Бұл фильмдердің өндіріс кезеңі айларға, тіпті жылдарға созылады, бұл әдетте бірнеше күн немесе апта ішінде түсірілетін видеофильмдерден мүлдем өзгеше. Жаңа Ноливудтағы басқа да айқын жетістіктерге мыналар жатады: актерлердің нәзік ойын көрсетуі; бейне дәуірін құраған ашық мелодрамадан өзгеше, практикалық, логикалық және әдетте жақсы сюжеттер. Бұл фильмдерде қарастырылатын тақырыптар көбінесе жас кинорежиссерлердің көптігіне байланысты космополиттік тақырыптармен сипатталады. Жаңа Нигерия киносында авторлық құқық пен тарату жүйесі әлі де маңызды мәселе болып табылады. 2023 жылғы Санденс кинофестивалінде нигериялық "Mami Wata" фильмі операторлық жұмысы үшін арнайы жюри сыйлығын жеңіп алды. Лагос тұрғыны Шоф Кокердің "Morèmi" атты қысқаметражды анимациялық фильмі 2023 жылы Disney+ компаниясының "Kizazi Moto: Generation Fire" антологиясына енгізілді. "Morèmi" тәңірлер әлеміне тұтқынға түсіп, алыптардың қудалауына ұшыраған Luo атты жынды жігіт туралы. Болашақ Нигериядан келген ғалым оны құтқарып алғаннан кейін, Луо жоғалған естеліктерімен байланысып, халқының құтқарылуы үшін жасалған құрбандықты біледі. Комедия "Wedding Party I" және "Wedding Party II" фильмдерін озып, (2023 жылдың тамызына дейін) барлық уақыттағы ең табысты нигериялық фильм болып табылады және сыншылардың мақтауына ие болды. Бұл АҚШ кассаларында көрсетілген алғашқы нигериялық артхаус емес фильм. "Film One Entertainment" компаниясының хабарлауынша, "Battle" – АҚШ-тағы өзінің түріндегі алғашқы фильм. Оның 11 Regal кинотеатрында бақылаумен көрсетілуі, экран санының азайтылуы бүкіл ел бойынша билеттердің сатылып кетуіне әкелді. Film One бұл фильмнің АҚШ-тағы алғашқы Ноливудтық шығарылымы екенін айтады. "Buka" (йоруба және хауса тілдерінде) – гастрономиялық көше сатушылары.

This is an emerging phase in Nigerian cinema, in which there became a major shift in the method of film production, from the video format, back to the cinema method, which constituted the films produced in the Golden era. A few years into the 21st century, Nigeria began to experience the growth of cinemas, which was initially structured for the middle and upper classes. The Silverbird Group is the first company to launch a series of modern cinema houses across major cities in Nigeria, mostly situated in affluent areas and districts. Several grants have been launched by the Nigerian Government, in order to support quality content in Nigerian films. In 2006, "Project Nollywood" was launched by the Nigerian Government, in conjunction with Ecobank. The project provided ₦100 million (US$781,000) to Nigerian filmmakers to produce high quality films and to fund a multimillion Naira distribution network across the country during this period. In 2013, a smaller new grant of ₦3 billion (US$20 million) was awarded once again solely for Nollywood, and specifically for the production of high quality films, and to sponsor filmmakers for formal training in film schools. Also in 2015, Bank of Industry launched another "NollyFund" program for the purpose of giving financial support in form of loans to film producers. The popular 2009 thriller film The Figurine is generally considered the game changer, which heightened the media attention towards the "New Nigerian Cinema" revolution. The film was a critical and commercial success in Nigeria, and it was also screened in international film festivals By 2016, this record was held by The Wedding Party, a film by Kemi Adetiba. By the end of 2013, the film industry reportedly hit a record breaking revenue of ₦1.72 trillion (US$11 billion). As of 2014, the industry was worth ₦853.9 billion (US$5.1 billion) making it the third most valuable film industry in the world, behind the United States and India. It contributed about 1.4% to Nigeria's economy; this was attributed to the increase in the number of quality films produced and more formal distribution methods. Unlike the home video era, films in the new wave are generally of much improved quality, with considerably bigger budgets; averaging between ₦40 million (US$250,000) and ₦120 million ($750,000). These films' production periods take months and even span into years, a far cry from the films in video format which are usually shot in a matter of days or weeks. Other notable improvements in the New Nollywood include: more subtle performances from actors; different from the overt melodrama which constituted the video era, more practical, more logical and generally better stories. Themes explored in these films are often characterized by consciously cosmopolitan themes, as most of the filmmakers are relatively young. A proper copyright and distribution system still remains one of the major challenges in the New Nigerian Cinema. In the 2023 Sundance Film Festival, the Nigerian film "Mami Wata" won the Special Jury Award for Cinematography. The animated short film "Morèmi" by Lagosian Shof Coker was included in the anthology "Kizazi Moto: Generation Fire" by Disney+ in 2023. "Morèmi" follows the ghost boy Luo, who is trapped in the realm of the gods and haunted by giants. When he is rescued by a scientist from future Nigeria, Luo connects with his lost memories and learns of the sacrifice once made to save his people. The comedy has since surpassed Wedding Party I and II, is (as of August 2023) the highest grossing Nigerian film of all time, and has received critical acclaim. This is the first Nigerian non arthouse film to screen in US box offices. According to Film One Entertainment, the lead film studio, "Battle" is the first ever film of its kind in the US. Its controlled release in 11 Regal theatres with reduced screenings resulted in sold out screenings nationwide. Film One adds that it is the first ever indigenous Nollywood release in the United States. "Buka" are (in Yoruba and Hausa) gastronomic street vendors.

Ганалық актерлердің ағыны

2006-2007 жылдары нигериялық режиссер Фрэнк Раджа Арас Гананың «Venus Films» өндіріс компаниясымен келісімшартқа қол қойды, ол ганалық актерлерді кең ауқымды Нолливудқа енгізуге көмектесуді қамтыды. Бұл ынтымақтастық ақырында Ван Виккер, Джеки Аппиа, Маджид Мишель, Ивонн Нельсон, Джон Думело, Надия Буари және Ивонн Окоро сияқты ганалық актерлердің нигериялық әріптестерімен шайқасқандай танымалдылыққа ие болуына әкелді. Сонымен қатар, жылдар бойы Нигериядағы фильм өндірісінің жоғары құнына байланысты нигериялық кино өндірушілер шығындарды қысқарту үшін Лагостан тыс жерлерде фильм түсіруге мәжбүр болды, бұл Голливудтағы фильм өндірісінің Лос-Анджелестен Торонто және Альбукерки сияқты қалаларға көшуіне ұқсас. Бұл процеске «Қашқан өндіріс» деп аталады. Осының салдарынан, көптеген өндірушілер Гананың Аккра сияқты қалаларда түсірілімдерді бастады, үнемдеген қаражатты жақсы жабдықтарға инвестициялауға жұмсады, олардың көпшілігі фильмдерін үлкен экранға шығаруға тырысты. 2013 жылы өткен Africa Magic Viewers' Choice Awards (AMVCA) сыйлықтарының бірінші галасында Ганалық Джеки Аппиа басты рөлдегі ең үздік актриса атанды. Сол жылы Аппиа Нолливуд және Африка фильм сыншылары сыйлығының (NAFCA) «Ең үздік актриса» сыйлығын да жеңіп алды. Бұл дамуға Боб Мануэль сияқты саланың кейбір өкілдері қарсы болса, Мерси Айгбе, Белинда Эффах және Ивонн Йегеде сияқтылар оны жақсы қадам деп қарады, өйткені индустрияның барлығына жеткілікті кеңдігі бар екенін және әлемдегі басқа да ірі фильм орталықтарында басқа ұлт өкілдері де бар екенін атап өтті. Тереза Эдем: «Бірлескен Африка кез келген күні, кез келген уақытта жақсы сатылады. Бұл әзірге тамаша серіктестік. Олар Нолливудқа жаңа түс қосты және пайдалы бәсекелестікті күшейтті» деді. Ганалық режиссер Фрэнк Фифи Гарбин бұл оқиғаға қанағаттандынысын білдіріп: «Нолливудта ганалық актерлер туралы көп әңгіме болмауы керек. Біз үшін бұл жақсы жаңалық. Бұл біздің актерлердің танымалдылығы артып, бүкіл әлемде қабылдана бастағанын көрсетеді» деді. Ганалық танымал актер Ван Виккер көптеген нигериялық фильмдерде ойнаған. Осы ынтымақтастықтың нәтижесінде батыс көрермендері ганалық фильмдерді нигериялық фильмдермен шатастырып, олардың сатуын біріне қосады; алайда, олар кейде «Нолливуд» деген ортақ атауды бөлісетін екі тәуелсіз индустрия.

Around year 2006 through 2007, Nigerian filmmaker Frank Rajah Arase signed a contract with a Ghanaian production company, Venus Films, which involved helping to introduce Ghanaian actors into mainstream Nollywood. This collaboration eventually led to extreme popularity of certain Ghanaian actors, such as Van Vicker, Jackie Appiah, Majid Michel, Yvonne Nelson, John Dumelo, Nadia Buari and Yvonne Okoro, arguably as much as their Nigerian counterparts. Furthermore, over the years; due to the high cost of film production in Nigeria, Nigerian filmmakers have been forced to make films outside Lagos in order to cut costs, mirroring the exodus of filmmaking in Hollywood from Los Angeles to cities like Toronto and Albuquerque, a process known as "Runaway production". Several other producers as a result started shooting in cities like Accra, Ghana, channeling the savings into investing in better equipment, many of them trying to get their films onto the big screen. At the first edition of Africa Magic Viewers' Choice Awards (AMVCA) in 2013, Ghana's Jackie Appiah was awarded Best Actress in a Lead Role. Same year, Appiah again was awarded 'Best Actress' at the Nollywood and African Film Critics Awards (NAFCA). While some industry stakeholders such as Bob Manuel were unwelcoming towards the development, others like Mercy Aigbe, Belinda Effah, and Yvonne Jegede saw it as a welcome development; noting that the industry is big enough for everyone, and that other major film hubs across the world also have presence of other nationalities. Theresa Edem commented: "A united Africa sells any day, anytime. It's been a great partnership so far. They've added colour to Nollywood and they've brought about healthy competition. However, Ghanaian director Frank Fiifi Gharbin, expressed satisfaction with the development, saying: "there shouldn't be much fuss about Ghanaian actors in Nollywood. For us it is a good development. It shows that our actors are beginning to gain prominence and are being accepted worldwide". Van Vicker, a popular Ghanaian actor, has starred in many Nigerian movies. As a result of these collaborations, Western viewers often confuse Ghanaian movies with Nigerian films and count their sales as one; however, they are two independent industries that sometimes share the colloquial "Nollywood".

Танымалдық және тартымдылық

2009 жылы ЮНЕСКО Нолливудты шығарылым көлемі бойынша үнді киноиндустриясынан кейін әлемдегі екінші ірі киноиндустриясы деп атады.

Африка

Ноливуд туындыларының үлкен сұранысы бірнеше елде нигериялық фильмдерге қарсы әрекеттерге әкелді. Мысалы, Ганада нигериялық фильмдер сататын дүкендерді полиция тәркілегені туралы хабарлар бар; олардың сөзіне сенсек, "нигериялық фильмдердің отарлауына қарсы күресіп жатырмыз".