Кіріспе

Сан-Маркос қамалы (испан тілінде "Сан-Маркос қамалы") – Америка Құрама Штаттарының құрлықтағы ең көне қамалы. Ол Флорида штатының Сент-Огастин қаласында Матанзас шығанағының батыс жағалауында орналасқан. Бұл қамалды испан инженері Игнасио Даза жобалаған, ал құрылысы 1672 жылы басталды. Флорида испан империясының бір бөлігі болған кезде, испан адмиралы және конкистадоры Педро Менендес де Авилес қалаға негіз салғаннан кейін 107 жыл өткен соң бұл орынға қамал салынды. 1668 жылы ағылшын каперы Роберт Сирлз жасаған шабуылдан кейін, губернатор Франсиско де ла Гера и де ла Вега қамал құрылысын тапсырды. Бұл шабуыл Сент-Огастинның көп бөлігін қиратты және сол кездегі ағаштан жасалған қамалға зақым келтірді. Жұмыс Гуераның ізбасары Мануэль де Сендоя басшылығымен 1671 жылы жалғасты, ал алғашқы кокина тастары 1672 жылы қаланды. Қазіргі қамалдың негізгі бөлігі 1695 жылы аяқталды, бірақ келесі ғасырларда көптеген өзгерістер мен жөндеулер жасалды. 1763 жылы Париж шарты бойынша Ұлыбритания Флориданы бақылауына алғанда, Сент-Огастин Британдық Шығыс Флориданың астанасы болды. 1783 жылғы Париж бейбіт шартына сәйкес Флорида қайтадан Испанияға қайтарылды, содан кейін қамалдың бастапқы атауы қалпына келтірілді. 1819 жылы Испания Адамс-Онис шартына қол қойды, ол Флориданы 1821 жылы АҚШ-қа берді. Осыдан кейін қамал АҚШ армиясының базасы болып тағайындалды және американдық революциялық соғыс батыры Фрэнсис Марионның құрметіне Форт Марион деп аталды. 1924 жылы қамал Ұлттық ескерткіш деп жарияланды және 251 жыл үздіксіз әскери иеліктен кейін 1933 жылы әскери қызметтен босатылды. Кейін бұл орын АҚШ Ұлттық саябақтар қызметіне берілді. 1942 жылы Конгресс актісімен қамалдың бастапқы атауы – Кастильо де Сан-Маркос қайтадан қолданысқа енгізілді. Кастильо де Сан-Маркосқа бірнеше рет шабуыл жасалып, екі рет қоршауға алынды: 1702 жылы Каролина колониясының губернаторы Джеймс Мур басқарған ағылшын отаршыл күштерінің және 1740 жылы ағылшын Джорджия колониясының губернаторы Джеймс Оглеторптың басшылығымен. Алайда, қамалдың иелігі бес рет ауысты, барлығы бейбіт жолмен, төрт түрлі үкімет арасында: Испания (1695–1763 және 1783–1821), Ұлыбритания Корольдігі (1763–1783) және АҚШ (1821 жылдан қазіргі күнге дейін, 1861–1865 жылдары Америка Конфедерациялық Штаттарының бақылауында). Стратегиялық орналасқан зеңбіректер мен жұлдыз тәрізді дизайнының арқасында қамал ешқашан күшпен алынбады немесе бұзылмады. АҚШ бақылауында болған кезде қамал Семинол тайпасының мүшелерін, соның ішінде Екінші Семинол соғысындағы атақты басшы Оскеоланы, сондай-ақ батыс тайпаларының мүшелерін, Джеронимоның Чирикауа апачи тобын қамау үшін әскери түрме ретінде пайдаланылды. Леджер өнері деп аталатын американдық өнер түрі осы қамалдың ішінде пайда болды, осы қамалға жазықтар тайпаларының мүшелері, мысалы, оңтүстік шайеннің Хоулинг Вольфы қамауға алынған кезде осы өнер түрін дамытты. Қамалдың құрылысына испандықтардың африкалық құлдары қатысқан болса да, кейіннен ол ағылшын Солтүстік Америкасынан испандық Флоридаға қашқан құлдардың бірінші кіреберіс нүктесі болды, онда испан отаршылдық билігі оларды босатып жіберді. Бұл болашақтағы АҚШ-та алғашқы еркін африкалықтардың қонысын құруға әкелді (Форт-Мозе, Сент-Огастиннен солтүстікке қарай құрылды). 1933 жылы қамалдың меншігі Ұлттық саябақтар қызметіне берілді және жақын маңдағы Сент-Огастин тарихи ауданымен бірге сол кезден бері танымал туристік орын болып табылады.

Құрылымы

Еуропалық Сент-Огастин қаласын 1565 жылы испан адмиралы Педро Менендес де Авилес, Селой деп аталған бұрынғы американдық ауылдың орнында, испан тәжі үшін салған. 1586 жылы сэр Фрэнсис Дрейк пен оның 22 кемеден тұратын флоты шабуыл жасағаннан кейін нығайту қажеттігі анықталды, және келесі 80 жыл ішінде жағалау бойындағы әртүрлі жерлерде тоғыз ағаштан жасалған бекініс салынды. Бірақ 1668 жылы ағылшын қарақшысы Роберт Сёрлдің шабуылынан кейін, Сент-Огастин қаласы толығымен өртенді, ағаш бекіністердің жеткіліксіздігі анықталды, және Испанияның регенті, королева Мариана, қаланы қорғау үшін тастан салынған бекініс құрылысын бекітті. Кастильо – бұл кокинадан (испан тілінде "ұсақ қабыршақтар") салынған тас бекініс, ол ежелгі қабыршақтардың бірігіп, әктасқа ұқсас шөгінді тау жынысын құрайды. Испанияның жақын маңдағы миссияларынан келген американдықтар ең көп жұмыс жасады, ал Гаванадан (Куба) қосымша білікті жұмысшылар шақырылды. Кокина "Король карьерінен" – бүгінгі Анастасия мемлекеттік паркіндегі Анастасия аралынан, Кастильоден Матансас шығанағы арқылы алынып, құрылыс алаңына тасымалданды. Құрылыс 1672 жылдың 2 қазанында басталды және жиырма үш жылға созылып, 1695 жылы аяқталды. Фортта Сан-Педро, Сан-Агустин, Сан-Карлос және Сан-Пабло деп аталған төрт бастионы бар, сондай-ақ салли портын қорғайтын равелин де бар. Құрлыққа қараған екі жағында үлкен гласис салынды, ол кез келген шабуылдаушыларды форттың пушкаларына қарай көтерілуге мәжбүр етеді, ал пушка оқтары бірнеше нысананы тигізу үшін төмен қарай жылдамдап ұшады. Сонымен қатар, қабырғалардың алдындағы жасанды гласис оларды қоршау кезінде тікелей пушка оқтарынан қорғауға көмектесті. Фортты құрғақ арық қоршап тұрды, бірақ құрлықтан шабуыл болған жағдайда, оны теңіз суымен шамамен 1 фут (0 метр) тереңдікке толтыруға болатын. Форттың жоғарғы бөлігіндегі қабырғаларға және бастиондарға әртүрлі калибрлі пушкаларды орналастыру үшін көптеген амбразуралар салынды. Форттың қорғаушылары мылтықтарды қолдану үшін жер бетінен төмен қабырғаларға жаяу әскерлік амбразуралар да салынды. 1837 жылы осы амбразуралардың бірінен жиырма семинол тұтқын қашып кетті.

Бірінші ағылшын қоршауы

1670 жылы Чарльз Тауны (қазіргі Чарльстон, Оңтүстік Каролина) ағылшын отаршылдары құрды. Сент-Августин қаласынан екі күндік теңіз саяхатында болғандықтан, ағылшын қоныстануы және ағылшын саудагерлерінің испан территориясына енуі испандықтарды бекініс салуға итермеледі. Каролина колониясының құлдары 1687 жылы Сент-Августинге қашуға бастады, онда испандықтар католик дініне өткен жағдайда оларды босатуға (және жұмысқа алуға) келісті. 1688 жылы ағылшын егесі қашқандарды қайтаруға тырысқанда, испан губернаторы Диего де Кирога бас тартты. 1693 жылы король Карл II бұл бейресми тәжірибені бекітіп, ресми саясат ретінде қабылдады. 1702 жылдың қарашасында ағылшындар Сент-Августинге қоршау салды. Екі айлық қоршау кезінде қамалға 1500-ге жуық тұрғын мен сарбаз тығылып қалды. Ағылшынның кішкентай зеңбіректері форттың қабырғаларына көп әсер етпеді, себебі кокина тасы зеңбірек доптарының соққысын сіңіруде өте тиімді болды, олар қабырғаларды жарып немесе тесіп шығудың орнына, қабырғаларға сіңіп кетті. Гаванадан келген испан флоты қоршауды бұзды, ағылшын кемелерін шығанақта тұтқындады. Ағылшындар жеңіліске ұшырады және кемелері испандықтардың бақылауына өтпеуі үшін оларды өртеп жіберді, содан кейін Каролинаға құрлықпен қайтып оралды. Сент-Августин қаласы қоршаудың салдарынан, бір бөлігі испандықтар, бір бөлігі ағылшындар тарапынан қиратылды.

Құрылыстың екінші кезеңі

1738 жылдан бастап испан инженері Педро Руис де Оланоның қадағалауымен бекіністің ішкі жағы қайта жобаланып, жаңадан салынды. Ішкі бөлмелер тереңдетілді, ал бастапқы ағаш төбелердің орнына күмбезді төбелер қойылды. Күмбезді төбелер бомбалаудан жақсы қорғауға мүмкіндік берді және зеңбіректерді тек бұрыштағы бастиондарда ғана емес, сонымен қатар зеңбірек палубасының бойымен орналастыруға мүмкіндік жасады. Жаңа төбелер сыртқы қабырғаның биіктігін 10 метрден 33 футқа дейін арттыруды қажет етті.

Екінші британдық қоршау

Испания мен Ұлыбритания Еуропада бәсекелес елдер болды, және екі ел де Жаңа дүниеде империя құрғандықтан, олардың бәсекелестігі онда да жалғасты. 1733 жылы Кариб теңізінде капитан Роберт Дженкинс басқарған «Ребекка» атты британдық кемесін испан жағалау күзетшілері ұстады. Британдықтардың испан колонияларымен заңсыз сауда жасағанын күдіктенген испандықтар кемені тексерді. Испан және британ теңізшілері арасында төбелес болды. Төбелес кезінде испан офицері Дженкинстің құлағын кесіп алып, оны қолына алып: «Бұл құлақты патшаңа жеткіз және егер ол осында болғанда, мен оған да осылай қызмет етер едім!» деді. Дженкинс осы оқиға туралы британ билігіне хабарлағанда, олар оны 1739 жылы Испанияға қарсы соғыс жариялауға себеп ретінде пайдаланды. Бұл соғыс «Дженкинс құлағының соғысы» деп аталды. Британ адмиралы Эдвард Вернон Портобелода үлкен жеңіске жеткеннен кейін, Джорджияның негізін қалаушы генерал Джеймс Оглторп Солтүстік Америкада оның үлгісін тез қайталады. 1740 жылдың маусым айында Оглторп пен жеті кемеден тұратын британ флоты Сент-Огастин жағасында пайда болды. 1702 жылғы қоршау сияқты, үш жүз сарбаз және 1300 тұрғын Кастильо қабырғаларының ішінде паналады. 27 күн бойы британдықтар Кастильо мен Сент-Огастинді бомбалады. Оглторп өзінің артиллериясы Кастильоның кокинадан жасалған қабырғаларына зиян келтіре алмайтынын түсінген соң, Матанзас өзенінің сағасын және Сент-Огастинге барлық жолдарды блокадалап, қала тұрғындарын аштыққа ұшыратуға шешім берді. Алайда, кейбір азық-түлік өзен арқылы қалаға жеткізілді, және британ әскерлерінің рухы мен азық-түлігі төмендегендіктен, Оглторп кері шегінуге мәжбүр болды. Қаланы болашақ блокадалар мен қоршаулардан қорғау үшін испандықтар өзенді күзету үшін Матанзас бекінісін салды, оны Сент-Огастинге басты қорғаныс жүйесінен жалтару үшін артқы кіреберіс ретінде пайдалануға болатын.

Британдық оккупация

1763 жылы британдықтар Кастильоны күш қолданбастан, өз бақылауларына алуға қол жеткізді. Жеті жылдық соғыстан кейін Париж келісімінің (1763) шарты бойынша, Ұлыбритания Гавана мен Маниланы Испанияға қайтару шартымен испан Флоридасының барлық аймағын алды. 1763 жылдың 21 шілдесінде испан губернаторы Кастильоны британдықтарға тапсырды, олар 1763 жылғы Корольдік жарлығымен құрылған Шығыс Флорида провинциясының астанасы ретінде Сент-Огастин қаласын бекітті. Британдықтар фортта бірқатар өзгерістер жасады және оны Форт-Сент-Марк деп атады. Ұлыбритания Солтүстік Америкада үстемдік құрғандықтан, фортты жақсы күйде ұстау туралы алаңдамады. Бұл көзқарас Америка Тәуелсіздік соғысы басталарға дейін сақталды. Соғыс кезінде форт әскери түрме ретінде пайдаланылды. Түрмеге қамалғандардың арасында Оңтүстік Каролинаның вице-губернаторы Кристофер Гадсден де болды. Ол сонымен қатар Континенттік Конгрестің делегаты және соғыс кезінде Континенттік армияның бригадир-генералы болды. Ол 11 айдан кейін босатылды. Форттың жаңа рөліне – оңтүстікте британдықтардың операциялық базасы ретінде – сәйкес келу үшін жақсарту жұмыстары басталды. Қақпалар мен қабырғалар жөнделді, сондай-ақ форттың тұрғын үй сыйымдылығын арттыру үшін бірнеше бөлмеге екінші қабаттар салынды. Кастильо Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде негізінен түрме ретінде қолданылды, бірақ Сент-Огастин Грузиядан жасалған бірнеше сәтсіз шабуылдардың нысаны болды. Чарльстонда тұтқындалған революциялық күрескерлердің бірнешесі, оның ішінде үш мемлекет құрушы әке – Томас Хейвард кіші, Артур Миддлтон және Эдвард Ратледж онда ұсталды. 1779 жылы испандықтар Ұлыбританияға соғыс жариялады, бұл Форт-Сент-Марктан күштерді алып, британдықтарды ұстап тұрды. Испан Луизианасының губернаторы Бернардо де Гальвес Батыс Флоридадағы бірнеше британдық қалаларға шабуыл жасап, олардың барлығын басып алды. Сент-Огастиннен әскерлерді қолданған жалғыз ірі британдық операция – Саванна (Грузия) қаласын нашар үйлестірілген, бірақ сәтті басып алу болды; қала Сент-Огастиннен келген әскерлерге дейін Нью-Йорк әскерлерімен басылып алынды. Соғыс аяқталғаннан кейін Париж бейбіт шарты (1783) Флориданы Испанияға қайтаруды талап етті. 1784 жылдың 12 шілдесінде испан әскерлері Сент-Огастинге оралды.

Екінші испан дәуірі

Флориданы Испания қайта бақылауға алғанда, олар бұрынғыдан өте өзгешкен аумақты кездестірді. Флориданы Ұлыбританияға өткізгеннен кейін көптеген испандар кетіп қалды, ал Испанияға қайтарылғаннан кейін көптеген британдық азаматтар қалды. Испан Флоридасы мен жаңа Құрама Штаттары арасында көптеген шекаралық даулар туды. Испания бекіністің атын бұрынғысы – Сан-Маркос Кастильо деп қайта атады және Испанияның аумаққа деген билігін нығайту мақсатында Ұлыбритания бекіністе жасаған жақсартуларды жалғастырды. Дегенмен, АҚШ-тың күшейген қысымы мен басқа да бірнеше факторлардың салдарынан 1819 жылы Испания Адамс-Онис шартына қол қойып, Флориданы АҚШ-қа өткізді, ол 1821 жылы жүзеге асты.

Бірінші АҚШ кезеңі

Испаниядан фортты алғаннан кейін, американдықтар оны Форт Марион деп атады. Ол «Соқпақ түлкі» деген лақап атымен белгілі Америка революциялық соғысының батыры, генерал Фрэнсис Марионның құрметіне аталды. Бұл кезеңде американдықтар форттың құрылымына көп өзгеріс енгізбеді. Көптеген қоймалар ауыр есіктері мен темір торлы терезелері болғандықтан түрме жатақтарына айналдырылды. Сонымен қатар, ордың бір бөлігі толтырылып, американдық жағалау қорғау жүйесінің бір бөлігі ретінде артиллериялық батареяға айналдырылды. Ескі испандық теңіз қабырғасы жер бетіне дейін бұзылып, жаңа теңіз қабырғасы ескісінің теңізге қараған жағына жақын салынды. Осы уақытта, жаңадан салынған су батареясының артындағы толтырылған ордың бөлігінде қыздыру пеші салынды. Пеште оқтарды қыздырып, оларды жаудың ағаш кемелеріне ату үшін пайдаланды. 1837 жылдың қазан айында, Екінші Семинол соғысы кезінде, Семинол басшысы Оскеола бейбітшілік конференциясына қатысып жатқанда Форт-Пейтон маңында американдықтар тарапынан тұтқынға алынды. Ол өзінің ізбасарларымен бірге, соның ішінде Учи Билли, король Филипп және оның ұлы Коакучи (Жабайы мысық) Форт-Марионға қамалды, содан кейін Чарльстон портындағы Салливан аралындағы Форт-Молтриге жеткізілді. Учи Билли 1837 жылдың 10 қыркүйегінде тұтқынға алынып, 29 қарашада фортта қайтыс болды. Оның бас сүйегін Фредерик Уидон естелік ретінде сақтап қалды. Дәрігер Оскеоланың да басын Форт-Молтриде қайтыс болғаннан кейін кесіп алып, консервантқа салып сақтады. 1837 жылдың 19 қарашасында Коакучи және тағы он тоғыз Семинол, оның ішінде екі әйел Форт-Марионнан қашып кетті. Коакучи ойын-сауық оқиғаларын құрастырумен танымал болды, кейін ол өзінің досы Талмус Хаджомен бірге камераларының жоғары жағындағы 203 мм (8 дюйм) саңылаудан сығылып өтіп, құрғақ орға арқанмен түсіп қашқандарын айтты. Алайда Хаджоның есімі түрмедегілердің ресми тізімінде болған жоқ. Семинолдар қашып құтылғаннан кейін, олар Томока өзенінің бастауындағы өздерінің тобының лагеріне, Сент-Огастиннен оңтүстікке қарай шамамен қырық шақырым жерге бет бұрды. Олар жаман қарым-қатынас көргендіктен, соғысты жалғастыруға ант берді, нәтижесінде соғыс тағы төрт жылға созылды. Коакучи қашып шыққан камера форттың тарихындағы маңызды оқиғалардың бірі болып саналады.

Конфедеративтік мемлекеттер кезеңі

1861 жылдың қаңтарында Флорида АҚШ-тан Америка Азамат соғысының басында бөлініп шықты. Одақ әскерлері форттан шығып кетті, тек бір адам ғана күзетші ретінде қалды. 1861 жылдың 7 қаңтарында, Флориданың бөлінуіне үш күн бұрын, 125 әскери адам губернатор Мэдисон С. Перридің бұйрығымен фортқа басып кірді. Фортты күзеткен Одақ әскері Конфедерациядан қолхат алмайынша оны тапсырудан бас тартты. Оған қолхат берілді, және форт бір оқ атпастан Конфедерацияның бақылауына өтті. Оңтүстік Каролина, Джорджия және Шығыс Флориданың жағалау қорғанысын басқарған генерал Роберт Ли форттағы артиллерияның көп бөлігін стратегиялық маңыздырақ форттарға жіберуді бұйырды. Бұл Марион фортын қорғау үшін су батареясында бес қана қару қалдырды. Сент-Огастинде құрылған "Сент-Огастин блюздері" атты әскери жасақ 1861 жылдың 5 тамызында Форт-Марионда Конфедерация армиясына қосылды. Олар жаңадан құрылған Үшінші Флоридалық жаяу әскерінің B ротасына бекітілді. Сент-Огастин Блюздерінің оннан астам бұрынғы мүшелері қаланың Толомато зиратында қатарлап жерленген. Бұл жасақтағы әскерилер, әлдебір, 1861 жылдың 7 қаңтарында фортты алғаш басып алған күштердің құрамында болған болуы мүмкін. Форт, сондай-ақ Сент-Огастин қаласының қалған бөлігі, 1862 жылдың 11 наурызында қала әкімі Кристобаль Браво ресми түрде қаланы Одақ Әскери-теңіз флотының командирі Кристофер Реймонд Перри Роджерске тапсырғаннан кейін Одақ әскерлеріне қайтадан басып алынды. Конфедерация әскерлері кешкісін, Коммодор Дюпонт басқаратын Одақ флотының келуін күтіп, қаланы тастап кетті.

Екінші АҚШ кезеңі

Форт 1862 жылдың 11 наурызында Одақ әскерлеріне қайтарылды, USS Wabash шығанаққа кірген кезде қала Конфедерация әскерлерінен эвакуацияланған еді. Қала басшылары қаланы сақтап қалу үшін капитуляцияға дайын болды, және қала мен форт бір оқ атусыз қайтарылып алынды. Форттың қызмет тарихының қалған бөлігінде ол әскери түрме ретінде пайдаланылды. 1875 жылдан бастап, батыстағы Үнді соғыстарынан кейін көптеген үнді тұтқындары фортта ұсталды. Көптеген адамдар фортта қайтыс болды. Тұтқындардың арасында Киова тайпасының Ақ Ат басшысы және Оңтүстік шайендердің Сұр Сақал басшысы болды. Осы кезеңде Азамат соғысының ардагері Ричард Генри Пратт тұтқындарды қадағалап, олардың жағдайын жақсартты. Ол тұтқындардың тізбектерін шешіп, оларды қамалған камераларынан шығарды. Ол адамдарға көбірек тәуелсіздік берудің жолдарын ойлап тапты және олар үшін білім беру және мәдени бағдарламаларды ұйымдастыруға тырысты. Олар Сент-Огастинге демалысқа келген солтүстіктердің, соның ішінде мұғалімдер мен миссионерлердің қызығушылығына ие болды. Пратт үнді тұтқындарына ағылшын тілін, христиан дінін және американдық мәдениеттің элементтерін үйрету үшін еріктілерді тартты. Ол және көптеген АҚШ шенеуніктері өзгеріп келе жатқан қоғамда үндістердің өмір сүруі үшін мұндай ассимиляция қажет деп сенді. Адамдарға сонымен қатар сурет салуға ұсынылды, олар жүздеген суреттер жасады. Форт Марион суретшілерінің Ledger Art жинағының бір бөлігі Смитсонов институтында сақталады. Оны онлайн көруге болады. Адамдардың білімдегі жетістіктеріне шабыттанған Сент-Огастин тұрғындары мен қонақтары Фт. Марионнан босатылғаннан кейін шамамен 20 бұрынғы тұтқынның колледжде оқуына қолдау көрсету үшін қаражат жинады. 17 адам Хэмптон институтына оқуға түсті, бұл институт 1868 жылы Америка миссионерлік қоғамымен босатылған құлдар үшін құрылған. Басқалары Нью-Йорк штатындағы жеке колледждерде білім алды. Соңғыларының арасында Дэвид Пендлтон Окерхейтер болды, оны АҚШ сенаторы Джордж Х. Пендлтон (D OH) және оның әйелі демеушілік етті. Окерхейтер білім алды, кейіннен епископ діни қызметкері болып тағайындалды. Ол батысқа барып, үнді тайпаларымен миссионер болып жұмыс істеді. Кейіннен ол епископ шіркеуімен әулие деп танылды. Пратттың Форт-Мариондағы тәжірибесі американдық үнді балалар мектептерін құру науқанының негізі болды. 1879 жылы ол Карлайл үнді өнеркәсіптік мектебін құруға уәкілеттік алды, ол Үнді істер бюросы құрған басқа да мемлекеттік қаржыландырылатын интернаттар үшін үлгі болды. Ол 1918 жылға дейін жұмыс істеді. Ең жоғары деңгейде 350-450 мектеп құрылды, ал резервациядан тыс жерлерде 25 ғана болды. 1886 жылдан 1887 жылға дейін Форт-Марионда шамамен 491 апачи тұтқынға алынды; олардың көпшілігі Аризонадан келген Чирикауа және Уорм-Спрингс апачи тайпаларының мүшелері болды. Олардың 82-сі ер адамдар, ал қалғаны әйелдер мен балалар болды. Олардың 14-і, соның ішінде Чатто да, бұрын АҚШ армиясының жалақысы төленген барлаушылары болған. Чирикауалардың арасында әйгілі басшы Джеронимоның тобының мүшелері, оның ішінде оның әйелі де болды. Джеронимо өзінің келісілген капитуляция шарттарын бұза отырып, Пикенс фортына жіберілді. Фортта тұтқындардың көпшілігіне шатырларда тұруға тура келді, өйткені оларға жеткілікті орын болмады. Кем дегенде 24 апачи тұтқын ретінде қайтыс болып, Солтүстік жағажайда жерленді. 1898 жылы испан-американ соғысынан дезертир болған 200-ден астам адам фортта тұтқындалды. Бұл форттың операциялық база ретіндегі соңғы пайдалануының бірі болды. 1900 жылы форт 205 жыл бойы бес түрлі тудың астында қызмет еткеннен кейін белсенді тізімнен алынды.

Сақтау

1924 жылы Форт Марион Ұлттық ескерткіш ретінде жарияланды. 1933 жылы ол Соғыс министрлігінен Ұлттық саябақтар қызметіне берілді. 1942 жылы испандық мұрасын құрметтеу үшін Конгресс фортты Кастильо де Сан-Маркос деп атауға рұқсат берді. 1964 жылы Кастильо азаматтық құқықтар қозғалысының ортасы болды, онда форттың жасыл жеріндегі "Азаттық ағашы" сегрегация дәуірінде мемлекеттік немесе жеке меншік болған көше арғы жағында қабылданбаған наразылықтардың жиналу орнына айналды. Роберт Хейлинг, Хосея Уильямс және Мартин Лютер Кинг басшылық еткен Сент-Огастин қаласындағы демонстрациялар 1964 жылғы маңызды Азаматтық құқықтар заңының қабылдануына үлкен үлес қосты, бұл қозғалыстың екі маңызды заңнамалық жетістігінің бірі болды. Ұлттық саябақтар қызметінің тарихи мүлігі ретінде Ұлттық ескерткіш 1966 жылдың 15 қазанында Ұлттық тарихи орындар тізіміне (NRHP) енгізілді. Ұлттық саябақтар қызметі Кастильоны Форт-Матанзас Ұлттық ескерткішімен бірге басқарады. 1975 жылы Кастильо Америка Азаматтық инженерлер қоғамы тарапынан тарихи құрылыс инженерлік ескерткіші деп танылды. Саябақтар қызметіне берілгеннен бері Кастильо танымал туристік орынға айналды. Ол Флорида штатының Сент-Огастин қаласының орталық бөлігінде орналасқан.

Танымал мәдениетте

Форт көптеген телешоуларда, оның ішінде "Monumental Mysteries" және "Ghost Adventures" бағдарламаларында, сондай-ақ 1951 жылғы "Distant Drums" фильмінде көрсетілген.