Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сан-Маркос қамалы (испан тілінде "Сан-Маркос қамалы") – Америка Құрама Штаттарының құрлықтағы ең көне қамалы. Ол Флорида штатының Сент-Огастин қаласында Матанзас шығанағының батыс жағалауында орналасқан. Бұл қамалды испан инженері Игнасио Даза жобалаған, ал құрылысы 1672 жылы басталды. Флорида испан империясының бір бөлігі болған кезде, испан адмиралы және конкистадоры Педро Менендес де Авилес қалаға негіз салғаннан кейін 107 жыл өткен соң бұл орынға қамал салынды. 1668 жылы ағылшын каперы Роберт Сирлз жасаған шабуылдан кейін, губернатор Франсиско де ла Гера и де ла Вега қамал құрылысын тапсырды. Бұл шабуыл Сент-Огастинның көп бөлігін қиратты және сол кездегі ағаштан жасалған қамалға зақым келтірді. Жұмыс Гуераның ізбасары Мануэль де Сендоя басшылығымен 1671 жылы жалғасты, ал алғашқы кокина тастары 1672 жылы қаланды. Қазіргі қамалдың негізгі бөлігі 1695 жылы аяқталды, бірақ келесі ғасырларда көптеген өзгерістер мен жөндеулер жасалды. 1763 жылы Париж шарты бойынша Ұлыбритания Флориданы бақылауына алғанда, Сент-Огастин Британдық Шығыс Флориданың астанасы болды. 1783 жылғы Париж бейбіт шартына сәйкес Флорида қайтадан Испанияға қайтарылды, содан кейін қамалдың бастапқы атауы қалпына келтірілді. 1819 жылы Испания Адамс-Онис шартына қол қойды, ол Флориданы 1821 жылы АҚШ-қа берді. Осыдан кейін қамал АҚШ армиясының базасы болып тағайындалды және американдық революциялық соғыс батыры Фрэнсис Марионның құрметіне Форт Марион деп аталды. 1924 жылы қамал Ұлттық ескерткіш деп жарияланды және 251 жыл үздіксіз әскери иеліктен кейін 1933 жылы әскери қызметтен босатылды. Кейін бұл орын АҚШ Ұлттық саябақтар қызметіне берілді. 1942 жылы Конгресс актісімен қамалдың бастапқы атауы – Кастильо де Сан-Маркос қайтадан қолданысқа енгізілді. Кастильо де Сан-Маркосқа бірнеше рет шабуыл жасалып, екі рет қоршауға алынды: 1702 жылы Каролина колониясының губернаторы Джеймс Мур басқарған ағылшын отаршыл күштерінің және 1740 жылы ағылшын Джорджия колониясының губернаторы Джеймс Оглеторптың басшылығымен. Алайда, қамалдың иелігі бес рет ауысты, барлығы бейбіт жолмен, төрт түрлі үкімет арасында: Испания (1695–1763 және 1783–1821), Ұлыбритания Корольдігі (1763–1783) және АҚШ (1821 жылдан қазіргі күнге дейін, 1861–1865 жылдары Америка Конфедерациялық Штаттарының бақылауында). Стратегиялық орналасқан зеңбіректер мен жұлдыз тәрізді дизайнының арқасында қамал ешқашан күшпен алынбады немесе бұзылмады. АҚШ бақылауында болған кезде қамал Семинол тайпасының мүшелерін, соның ішінде Екінші Семинол соғысындағы атақты басшы Оскеоланы, сондай-ақ батыс тайпаларының мүшелерін, Джеронимоның Чирикауа апачи тобын қамау үшін әскери түрме ретінде пайдаланылды. Леджер өнері деп аталатын американдық өнер түрі осы қамалдың ішінде пайда болды, осы қамалға жазықтар тайпаларының мүшелері, мысалы, оңтүстік шайеннің Хоулинг Вольфы қамауға алынған кезде осы өнер түрін дамытты. Қамалдың құрылысына испандықтардың африкалық құлдары қатысқан болса да, кейіннен ол ағылшын Солтүстік Америкасынан испандық Флоридаға қашқан құлдардың бірінші кіреберіс нүктесі болды, онда испан отаршылдық билігі оларды босатып жіберді. Бұл болашақтағы АҚШ-та алғашқы еркін африкалықтардың қонысын құруға әкелді (Форт-Мозе, Сент-Огастиннен солтүстікке қарай құрылды). 1933 жылы қамалдың меншігі Ұлттық саябақтар қызметіне берілді және жақын маңдағы Сент-Огастин тарихи ауданымен бірге сол кезден бері танымал туристік орын болып табылады.
The Castillo de San Marcos (Spanish for "St. Mark's Castle") is the oldest masonry fort in the continental United States; it is located on the western shore of Matanzas Bay in the city of St. Augustine, Florida. It was designed by the Spanish engineer Ignacio Daza, with construction beginning in 1672, 107 years after the city's founding by Spanish Admiral and conquistador Pedro Menéndez de Avilés, when Florida was part of the Spanish Empire. The fort's construction was ordered by Governor Francisco de la Guerra y de la Vega after a raid by the English privateer Robert Searles in 1668 that destroyed much of St. Augustine and damaged the existing wooden fort. Work proceeded under the administration of Guerra's successor, Manuel de Cendoya in 1671, and the first coquina stones were laid in 1672. The construction of the core of the current fortress was completed in 1695, although it would undergo many alterations and renovations over the centuries. When Britain gained control of Florida in 1763 pursuant to the Treaty of Paris, St. Augustine became the capital of British East Florida, and the fort was renamed Fort St. Mark until the Peace of Paris (1783) when Florida was transferred back to Spain and the fort's original name restored. In 1819, Spain signed the Adams–Onís Treaty which ceded Florida to the United States in 1821; consequently, the fort was designated a United States Army base and renamed Fort Marion, in honor of American Revolutionary War hero Francis Marion. The fort was declared a National Monument in 1924, and after 251 years of continuous military possession, was deactivated in 1933. The site was subsequently turned over to the United States National Park Service. In 1942 the original name, Castillo de San Marcos, was restored by an Act of Congress. Castillo de San Marcos was attacked several times and twice besieged: first by English colonial forces led by Carolina Colony Governor James Moore in 1702, and then by English Georgia colonial Governor James Oglethorpe in 1740. However, possession of the fort has changed five times, all peaceful, among four different governments: Spain, 1695–1763 and 1783–1821, Kingdom of Great Britain, 1763–1783, and the United States, 1821–date (during 1861–1865, under control of the Confederate States of America). Owing to its strategic cannon placement and star shaped design, the fort was never breached or taken by force throughout its various stages of sovereign ownership. Under United States control the fort was used as a military prison to incarcerate members of Native American tribes starting with the Seminole—including the famous war chief, Osceola, in the Second Seminole War—and members of western tribes, including Geronimo's band of Chiricahua Apache. The Native American art form known as Ledger Art had its origins at the fort during the imprisonment of members of the Plains tribes such as Howling Wolf of the southern Cheyenne. Although built in part by African slaves owned by the Spanish, the fort later served as one of the first entry points of fugitive slaves from British North America into Spanish Florida, where they were freed by the Spanish colonial authorities. This quickly led to the first free Black settlement in the future United States (Fort Mose, formed just north of St Augustine). Ownership of the Castillo was transferred to the National Park Service in 1933, and, along with the nearby St. Augustine Historic District, has been a popular tourist destination ever since.
Құрылымы
Еуропалық Сент-Огастин қаласын 1565 жылы испан адмиралы Педро Менендес де Авилес, Селой деп аталған бұрынғы американдық ауылдың орнында, испан тәжі үшін салған. 1586 жылы сэр Фрэнсис Дрейк пен оның 22 кемеден тұратын флоты шабуыл жасағаннан кейін нығайту қажеттігі анықталды, және келесі 80 жыл ішінде жағалау бойындағы әртүрлі жерлерде тоғыз ағаштан жасалған бекініс салынды. Бірақ 1668 жылы ағылшын қарақшысы Роберт Сёрлдің шабуылынан кейін, Сент-Огастин қаласы толығымен өртенді, ағаш бекіністердің жеткіліксіздігі анықталды, және Испанияның регенті, королева Мариана, қаланы қорғау үшін тастан салынған бекініс құрылысын бекітті. Кастильо – бұл кокинадан (испан тілінде "ұсақ қабыршақтар") салынған тас бекініс, ол ежелгі қабыршақтардың бірігіп, әктасқа ұқсас шөгінді тау жынысын құрайды. Испанияның жақын маңдағы миссияларынан келген американдықтар ең көп жұмыс жасады, ал Гаванадан (Куба) қосымша білікті жұмысшылар шақырылды. Кокина "Король карьерінен" – бүгінгі Анастасия мемлекеттік паркіндегі Анастасия аралынан, Кастильоден Матансас шығанағы арқылы алынып, құрылыс алаңына тасымалданды. Құрылыс 1672 жылдың 2 қазанында басталды және жиырма үш жылға созылып, 1695 жылы аяқталды. Фортта Сан-Педро, Сан-Агустин, Сан-Карлос және Сан-Пабло деп аталған төрт бастионы бар, сондай-ақ салли портын қорғайтын равелин де бар. Құрлыққа қараған екі жағында үлкен гласис салынды, ол кез келген шабуылдаушыларды форттың пушкаларына қарай көтерілуге мәжбүр етеді, ал пушка оқтары бірнеше нысананы тигізу үшін төмен қарай жылдамдап ұшады. Сонымен қатар, қабырғалардың алдындағы жасанды гласис оларды қоршау кезінде тікелей пушка оқтарынан қорғауға көмектесті. Фортты құрғақ арық қоршап тұрды, бірақ құрлықтан шабуыл болған жағдайда, оны теңіз суымен шамамен 1 фут (0 метр) тереңдікке толтыруға болатын. Форттың жоғарғы бөлігіндегі қабырғаларға және бастиондарға әртүрлі калибрлі пушкаларды орналастыру үшін көптеген амбразуралар салынды. Форттың қорғаушылары мылтықтарды қолдану үшін жер бетінен төмен қабырғаларға жаяу әскерлік амбразуралар да салынды. 1837 жылы осы амбразуралардың бірінен жиырма семинол тұтқын қашып кетті.
The European city of St. Augustine was founded by the admiral Pedro Menéndez de Avilés for the Spanish Crown in 1565 on the site of a former Native American village called Seloy. The need for fortifications was recognized after it was attacked by Sir Francis Drake and his fleet of 22 ships in 1586, and over the next 80 years, a succession of nine wooden forts were built in various locations along the coastline. After an attack in 1668 by the English pirate Robert Searle, however, during which the town of St. Augustine was burned to the ground, wooden forts were deemed inadequate, and Mariana, Queen Regent of Spain, approved the construction of a masonry fortification to protect the city. The Castillo is a masonry star fort made of a stone called coquina (Spanish for "small shells"), which consists of ancient shells that have bonded together to form a sedimentary rock similar to limestone. Native Americans from Spain's nearby missions did most of the labor, with additional skilled workers brought in from Havana, Cuba. The coquina was quarried from the 'King's Quarry' on Anastasia Island in what is today Anastasia State Park across Matanzas Bay from the Castillo, and ferried across to the construction site. Construction began on 1672 10 02 and lasted twenty three years, with completion in 1695. The fort has four bastions named San Pedro, San Agustín, San Carlos, and San Pablo, with a ravelin protecting the sally port. On the two landward sides, a large glacis was constructed which would force any attackers to advance upward toward the fort's cannon and allow the cannon shot to proceed downslope for greater efficiency in hitting multiple targets. Also, the artificial mound of the glacis in front of the walls helped to protect them from direct cannon fire attempting to breach them in a siege. Immediately surrounding the fort was a moat which was usually kept dry, but that could be flooded with seawater to a depth of about 1 feet (0 m) in case of attack by land. Multiple embrasures were built into the curtain wall along the top of the fort as well as into the bastions for the deployment of a cannon of various calibers. Infantry embrasures were also built into the walls below the level of the terreplein for the deployment of muskets by the fort's defenders. It was through one of these embrasures that twenty Seminoles held as prisoners would escape in 1837.
Бірінші ағылшын қоршауы
1670 жылы Чарльз Тауны (қазіргі Чарльстон, Оңтүстік Каролина) ағылшын отаршылдары құрды. Сент-Августин қаласынан екі күндік теңіз саяхатында болғандықтан, ағылшын қоныстануы және ағылшын саудагерлерінің испан территориясына енуі испандықтарды бекініс салуға итермеледі. Каролина колониясының құлдары 1687 жылы Сент-Августинге қашуға бастады, онда испандықтар католик дініне өткен жағдайда оларды босатуға (және жұмысқа алуға) келісті. 1688 жылы ағылшын егесі қашқандарды қайтаруға тырысқанда, испан губернаторы Диего де Кирога бас тартты. 1693 жылы король Карл II бұл бейресми тәжірибені бекітіп, ресми саясат ретінде қабылдады. 1702 жылдың қарашасында ағылшындар Сент-Августинге қоршау салды. Екі айлық қоршау кезінде қамалға 1500-ге жуық тұрғын мен сарбаз тығылып қалды. Ағылшынның кішкентай зеңбіректері форттың қабырғаларына көп әсер етпеді, себебі кокина тасы зеңбірек доптарының соққысын сіңіруде өте тиімді болды, олар қабырғаларды жарып немесе тесіп шығудың орнына, қабырғаларға сіңіп кетті. Гаванадан келген испан флоты қоршауды бұзды, ағылшын кемелерін шығанақта тұтқындады. Ағылшындар жеңіліске ұшырады және кемелері испандықтардың бақылауына өтпеуі үшін оларды өртеп жіберді, содан кейін Каролинаға құрлықпен қайтып оралды. Сент-Августин қаласы қоршаудың салдарынан, бір бөлігі испандықтар, бір бөлігі ағылшындар тарапынан қиратылды.
In 1670, Charles Town (modern day Charleston, South Carolina) was founded by English colonists. As it was just two days' sail from St. Augustine, the English settlement and encroachment of English traders into Spanish territory spurred the Spanish in their construction of a fort. Slaves from the Carolina colony began escaping to St Augustine in 1687, where the Spanish agreed to free (and employ) them if they converted to Catholicism. When a British master attempted to retrieve escapees in 1688, the Spanish Governor Diego de Quiroga refused. King Charles II issued an official policy in 1693, cementing the informal practice. The English laid siege to St. Augustine in November 1702. About 1,500 town residents and soldiers were crammed into the fort during the two month siege. The small English cannons had little effect on the walls of the fort, because the coquina masonry was very effective at absorbing the impact of cannonballs causing them to sink into the walls, rather than shattering or puncturing them. The siege was broken when the Spanish fleet from Havana arrived, trapping some English vessels in the bay. The English were defeated and decided to burn their ships to prevent them from falling under Spanish control, and then marched overland back to Carolina. The town of St. Augustine was destroyed, in part by the Spanish and in part by the English, as a result of the siege.
Құрылыстың екінші кезеңі
1738 жылдан бастап испан инженері Педро Руис де Оланоның қадағалауымен бекіністің ішкі жағы қайта жобаланып, жаңадан салынды. Ішкі бөлмелер тереңдетілді, ал бастапқы ағаш төбелердің орнына күмбезді төбелер қойылды. Күмбезді төбелер бомбалаудан жақсы қорғауға мүмкіндік берді және зеңбіректерді тек бұрыштағы бастиондарда ғана емес, сонымен қатар зеңбірек палубасының бойымен орналастыруға мүмкіндік жасады. Жаңа төбелер сыртқы қабырғаның биіктігін 10 метрден 33 футқа дейін арттыруды қажет етті.
Beginning in 1738, under the supervision of Spanish engineer Pedro Ruiz de Olano, the interior of the fort was redesigned and rebuilt. Interior rooms were made deeper, and vaulted ceilings replaced the original wooden ones. The vaulted ceilings allowed for better protection from bombardments and allowed for cannon to be placed along the gun deck, not just at the corner bastions. The new ceilings required the height of the exterior wall to be increased from 26 to 33 feet (10 m).
Екінші британдық қоршау
Испания мен Ұлыбритания Еуропада бәсекелес елдер болды, және екі ел де Жаңа дүниеде империя құрғандықтан, олардың бәсекелестігі онда да жалғасты. 1733 жылы Кариб теңізінде капитан Роберт Дженкинс басқарған «Ребекка» атты британдық кемесін испан жағалау күзетшілері ұстады. Британдықтардың испан колонияларымен заңсыз сауда жасағанын күдіктенген испандықтар кемені тексерді. Испан және британ теңізшілері арасында төбелес болды. Төбелес кезінде испан офицері Дженкинстің құлағын кесіп алып, оны қолына алып: «Бұл құлақты патшаңа жеткіз және егер ол осында болғанда, мен оған да осылай қызмет етер едім!» деді. Дженкинс осы оқиға туралы британ билігіне хабарлағанда, олар оны 1739 жылы Испанияға қарсы соғыс жариялауға себеп ретінде пайдаланды. Бұл соғыс «Дженкинс құлағының соғысы» деп аталды. Британ адмиралы Эдвард Вернон Портобелода үлкен жеңіске жеткеннен кейін, Джорджияның негізін қалаушы генерал Джеймс Оглторп Солтүстік Америкада оның үлгісін тез қайталады. 1740 жылдың маусым айында Оглторп пен жеті кемеден тұратын британ флоты Сент-Огастин жағасында пайда болды. 1702 жылғы қоршау сияқты, үш жүз сарбаз және 1300 тұрғын Кастильо қабырғаларының ішінде паналады. 27 күн бойы британдықтар Кастильо мен Сент-Огастинді бомбалады. Оглторп өзінің артиллериясы Кастильоның кокинадан жасалған қабырғаларына зиян келтіре алмайтынын түсінген соң, Матанзас өзенінің сағасын және Сент-Огастинге барлық жолдарды блокадалап, қала тұрғындарын аштыққа ұшыратуға шешім берді. Алайда, кейбір азық-түлік өзен арқылы қалаға жеткізілді, және британ әскерлерінің рухы мен азық-түлігі төмендегендіктен, Оглторп кері шегінуге мәжбүр болды. Қаланы болашақ блокадалар мен қоршаулардан қорғау үшін испандықтар өзенді күзету үшін Матанзас бекінісін салды, оны Сент-Огастинге басты қорғаныс жүйесінен жалтару үшін артқы кіреберіс ретінде пайдалануға болатын.
Spain and Britain were rivals in Europe, and since the two countries had both founded empires in the New World, their rivalry continued there as well. In 1733 a British vessel, the Rebecca, commanded by Captain Robert Jenkins, was seized in the Caribbean by the Spanish coast guard. Suspecting that the British had been trading illegally with Spanish colonies (which was forbidden by both Spain and Britain), the Spanish searched the ship. A fight broke out between the Spanish and British sailors. In the skirmish, Jenkins had his ear cut off by a Spanish officer, who picked it up and said "Take this to your king and tell him that if he were here I would serve him in the same manner!" When Jenkins reported the incident to British authorities, they used it as a pretext to declare war on Spain in 1739. The war was called the War of Jenkins' Ear. After British Admiral Edward Vernon won a huge victory at Portobelo, General James Oglethorpe, the founder of Georgia, was quick to imitate him in North America. In June 1740, Oglethorpe and a British fleet of seven ships appeared off St. Augustine. As in the 1702 siege, three hundred soldiers and 1,300 residents found refuge within the Castillo's walls. For 27 days the British bombarded the Castillo and St. Augustine. Realizing his cannon were not affecting the Castillo's walls of coquina, Oglethorpe decided to starve the people of St. Augustine by blockading the inlet at the Matanzas River and all roads into St. Augustine. However, some supplies were able to reach the city via the river, and with morale and supplies low for the British forces, Oglethorpe had to retreat. In order to protect the city from future blockades and sieges, the Spanish built Fort Matanzas to guard the river, which could be used as a rear entrance to avoid St. Augustine's primary defense system.
Британдық оккупация
1763 жылы британдықтар Кастильоны күш қолданбастан, өз бақылауларына алуға қол жеткізді. Жеті жылдық соғыстан кейін Париж келісімінің (1763) шарты бойынша, Ұлыбритания Гавана мен Маниланы Испанияға қайтару шартымен испан Флоридасының барлық аймағын алды. 1763 жылдың 21 шілдесінде испан губернаторы Кастильоны британдықтарға тапсырды, олар 1763 жылғы Корольдік жарлығымен құрылған Шығыс Флорида провинциясының астанасы ретінде Сент-Огастин қаласын бекітті. Британдықтар фортта бірқатар өзгерістер жасады және оны Форт-Сент-Марк деп атады. Ұлыбритания Солтүстік Америкада үстемдік құрғандықтан, фортты жақсы күйде ұстау туралы алаңдамады. Бұл көзқарас Америка Тәуелсіздік соғысы басталарға дейін сақталды. Соғыс кезінде форт әскери түрме ретінде пайдаланылды. Түрмеге қамалғандардың арасында Оңтүстік Каролинаның вице-губернаторы Кристофер Гадсден де болды. Ол сонымен қатар Континенттік Конгрестің делегаты және соғыс кезінде Континенттік армияның бригадир-генералы болды. Ол 11 айдан кейін босатылды. Форттың жаңа рөліне – оңтүстікте британдықтардың операциялық базасы ретінде – сәйкес келу үшін жақсарту жұмыстары басталды. Қақпалар мен қабырғалар жөнделді, сондай-ақ форттың тұрғын үй сыйымдылығын арттыру үшін бірнеше бөлмеге екінші қабаттар салынды. Кастильо Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде негізінен түрме ретінде қолданылды, бірақ Сент-Огастин Грузиядан жасалған бірнеше сәтсіз шабуылдардың нысаны болды. Чарльстонда тұтқындалған революциялық күрескерлердің бірнешесі, оның ішінде үш мемлекет құрушы әке – Томас Хейвард кіші, Артур Миддлтон және Эдвард Ратледж онда ұсталды. 1779 жылы испандықтар Ұлыбританияға соғыс жариялады, бұл Форт-Сент-Марктан күштерді алып, британдықтарды ұстап тұрды. Испан Луизианасының губернаторы Бернардо де Гальвес Батыс Флоридадағы бірнеше британдық қалаларға шабуыл жасап, олардың барлығын басып алды. Сент-Огастиннен әскерлерді қолданған жалғыз ірі британдық операция – Саванна (Грузия) қаласын нашар үйлестірілген, бірақ сәтті басып алу болды; қала Сент-Огастиннен келген әскерлерге дейін Нью-Йорк әскерлерімен басылып алынды. Соғыс аяқталғаннан кейін Париж бейбіт шарты (1783) Флориданы Испанияға қайтаруды талап етті. 1784 жылдың 12 шілдесінде испан әскерлері Сент-Огастинге оралды.
In 1763, the British managed to take control of the Castillo but not by force. As a provision of the Treaty of Paris (1763) after the Seven Years' War, Britain gained all of Spanish Florida in exchange for returning Havana and Manila to Spain. On July 21, 1763, the Spanish governor turned the Castillo over to the British, who established St. Augustine as the capital of the province of East Florida, established by the Royal Proclamation of 1763. The British made some changes to the fort, and renamed it Fort St. Mark. As Great Britain was the dominant power in North America, they were not worried about keeping the fort in top condition. This attitude prevailed until the outbreak of the American Revolutionary War. The fort was used as a military prison during the war. Among those imprisoned was Christopher Gadsden, the Lieutenant governor of South Carolina. He was also a delegate to the Continental Congress and a brigadier general in the Continental Army during the war. He was released after 11 months. Improvements were begun on the fort, in keeping with its new role as a base of operations for the British in the South. The gates and walls were repaired, and second floors were added to several rooms to increase the housing capacity of the fort. The Castillo saw action during the American Revolution mainly as a prison, although St. Augustine was targeted by several aborted expeditions from Georgia. Several revolutionary fighters who had been captured in Charleston were held there when it was taken by the British, including three Founding Fathers; Thomas Heyward Jr., Arthur Middleton, and Edward Rutledge. The Spanish declared war on Britain in 1779, drawing off forces from Fort St. Mark and keeping the British occupied. Bernardo de Gálvez, governor of Spanish Louisiana, attacked several British held cities in West Florida, capturing all of them. The only major British operation that used troops from St. Augustine was the poorly coordinated but successful capture of Savannah, Georgia; the city was taken by troops from New York before those from St. Augustine arrived. At the end of the war, the Peace of Paris (1783) called for the return of Florida to Spain. On July 12, 1784, Spanish troops returned to St. Augustine.
Екінші испан дәуірі
Флориданы Испания қайта бақылауға алғанда, олар бұрынғыдан өте өзгешкен аумақты кездестірді. Флориданы Ұлыбританияға өткізгеннен кейін көптеген испандар кетіп қалды, ал Испанияға қайтарылғаннан кейін көптеген британдық азаматтар қалды. Испан Флоридасы мен жаңа Құрама Штаттары арасында көптеген шекаралық даулар туды. Испания бекіністің атын бұрынғысы – Сан-Маркос Кастильо деп қайта атады және Испанияның аумаққа деген билігін нығайту мақсатында Ұлыбритания бекіністе жасаған жақсартуларды жалғастырды. Дегенмен, АҚШ-тың күшейген қысымы мен басқа да бірнеше факторлардың салдарынан 1819 жылы Испания Адамс-Онис шартына қол қойып, Флориданы АҚШ-қа өткізді, ол 1821 жылы жүзеге асты.
When Spain regained control over Florida they found a much changed territory. Many Spaniards had left Florida after the handover to Britain, and many British citizens stayed after it was returned to Spain. Many border problems arose between Spanish Florida and the new United States. Spain changed the name of the fort back to the Castillo de San Marcos, and continued to build upon the improvements that Britain had made to the fort in an effort to strengthen Spain's hold on the territory. However, due to increased pressure from the United States and several other factors, in 1819 Spain signed the Adams–Onís Treaty, ceding Florida to the United States, which was transferred in 1821.
Бірінші АҚШ кезеңі
Испаниядан фортты алғаннан кейін, американдықтар оны Форт Марион деп атады. Ол «Соқпақ түлкі» деген лақап атымен белгілі Америка революциялық соғысының батыры, генерал Фрэнсис Марионның құрметіне аталды. Бұл кезеңде американдықтар форттың құрылымына көп өзгеріс енгізбеді. Көптеген қоймалар ауыр есіктері мен темір торлы терезелері болғандықтан түрме жатақтарына айналдырылды. Сонымен қатар, ордың бір бөлігі толтырылып, американдық жағалау қорғау жүйесінің бір бөлігі ретінде артиллериялық батареяға айналдырылды. Ескі испандық теңіз қабырғасы жер бетіне дейін бұзылып, жаңа теңіз қабырғасы ескісінің теңізге қараған жағына жақын салынды. Осы уақытта, жаңадан салынған су батареясының артындағы толтырылған ордың бөлігінде қыздыру пеші салынды. Пеште оқтарды қыздырып, оларды жаудың ағаш кемелеріне ату үшін пайдаланды. 1837 жылдың қазан айында, Екінші Семинол соғысы кезінде, Семинол басшысы Оскеола бейбітшілік конференциясына қатысып жатқанда Форт-Пейтон маңында американдықтар тарапынан тұтқынға алынды. Ол өзінің ізбасарларымен бірге, соның ішінде Учи Билли, король Филипп және оның ұлы Коакучи (Жабайы мысық) Форт-Марионға қамалды, содан кейін Чарльстон портындағы Салливан аралындағы Форт-Молтриге жеткізілді. Учи Билли 1837 жылдың 10 қыркүйегінде тұтқынға алынып, 29 қарашада фортта қайтыс болды. Оның бас сүйегін Фредерик Уидон естелік ретінде сақтап қалды. Дәрігер Оскеоланың да басын Форт-Молтриде қайтыс болғаннан кейін кесіп алып, консервантқа салып сақтады. 1837 жылдың 19 қарашасында Коакучи және тағы он тоғыз Семинол, оның ішінде екі әйел Форт-Марионнан қашып кетті. Коакучи ойын-сауық оқиғаларын құрастырумен танымал болды, кейін ол өзінің досы Талмус Хаджомен бірге камераларының жоғары жағындағы 203 мм (8 дюйм) саңылаудан сығылып өтіп, құрғақ орға арқанмен түсіп қашқандарын айтты. Алайда Хаджоның есімі түрмедегілердің ресми тізімінде болған жоқ. Семинолдар қашып құтылғаннан кейін, олар Томока өзенінің бастауындағы өздерінің тобының лагеріне, Сент-Огастиннен оңтүстікке қарай шамамен қырық шақырым жерге бет бұрды. Олар жаман қарым-қатынас көргендіктен, соғысты жалғастыруға ант берді, нәтижесінде соғыс тағы төрт жылға созылды. Коакучи қашып шыққан камера форттың тарихындағы маңызды оқиғалардың бірі болып саналады.
Upon receiving the fort from Spain, the Americans changed its name to Fort Marion. It was named to honor General Francis Marion, an American Revolutionary War hero nicknamed "The Swamp Fox." Structurally, the Americans made few changes to the fort during this time. Many storerooms were converted to prison cells on account of their heavy doors and barred windows. Also, part of the moat was filled in and transformed into an artillery battery as part of the American coastal defense system. The original Spanish seawall was dismantled to ground level and a new seawall constructed immediately adjacent to the seaward side of the original. At this time a hotshot furnace was also built in the filled in section of the moat behind the newly built water battery. Cannonballs were heated in the furnace to fire at wooden enemy ships. In October 1837, during the Second Seminole War, Seminole chief Osceola was taken prisoner by the Americans while attending a peace conference near Fort Peyton under a flag of truce. He was imprisoned in Fort Marion along with his followers, including Uchee Billy, King Philip and his son Coacoochee (Wild Cat), and then transported to Fort Moultrie on Sullivan's Island in Charleston's harbor. Uchee Billy was captured on September 10, 1837, and he died at the fort on November 29. His skull was kept as a curio by Frederick Weedon. The doctor also decapitated Osceola after his death in Fort Moultrie and kept the head in preservative. On November 19, 1837, Coacoochee and nineteen other Seminole, including two women, escaped from Fort Marion. Coacoochee, known for fabricating entertaining stories, later said that only he and his friend Talmus Hadjo had escaped by squeezing through the eight inch (203 mm) opening of the embrasure located high in their cell and sliding down a makeshift rope into the dry moat. Hadjo, however, was not on the official list of prisoners. However the Seminole escaped, they made their way to their band's encampment at the headwaters of the Tomoka River, about forty miles south of St. Augustine. Because of their having been poorly treated, they vowed to continue fighting, and the war was prolonged for four more years. The cell from which Coacoochee escaped was long part of the official lore of the fort.
Конфедеративтік мемлекеттер кезеңі
1861 жылдың қаңтарында Флорида АҚШ-тан Америка Азамат соғысының басында бөлініп шықты. Одақ әскерлері форттан шығып кетті, тек бір адам ғана күзетші ретінде қалды. 1861 жылдың 7 қаңтарында, Флориданың бөлінуіне үш күн бұрын, 125 әскери адам губернатор Мэдисон С. Перридің бұйрығымен фортқа басып кірді. Фортты күзеткен Одақ әскері Конфедерациядан қолхат алмайынша оны тапсырудан бас тартты. Оған қолхат берілді, және форт бір оқ атпастан Конфедерацияның бақылауына өтті. Оңтүстік Каролина, Джорджия және Шығыс Флориданың жағалау қорғанысын басқарған генерал Роберт Ли форттағы артиллерияның көп бөлігін стратегиялық маңыздырақ форттарға жіберуді бұйырды. Бұл Марион фортын қорғау үшін су батареясында бес қана қару қалдырды. Сент-Огастинде құрылған "Сент-Огастин блюздері" атты әскери жасақ 1861 жылдың 5 тамызында Форт-Марионда Конфедерация армиясына қосылды. Олар жаңадан құрылған Үшінші Флоридалық жаяу әскерінің B ротасына бекітілді. Сент-Огастин Блюздерінің оннан астам бұрынғы мүшелері қаланың Толомато зиратында қатарлап жерленген. Бұл жасақтағы әскерилер, әлдебір, 1861 жылдың 7 қаңтарында фортты алғаш басып алған күштердің құрамында болған болуы мүмкін. Форт, сондай-ақ Сент-Огастин қаласының қалған бөлігі, 1862 жылдың 11 наурызында қала әкімі Кристобаль Браво ресми түрде қаланы Одақ Әскери-теңіз флотының командирі Кристофер Реймонд Перри Роджерске тапсырғаннан кейін Одақ әскерлеріне қайтадан басып алынды. Конфедерация әскерлері кешкісін, Коммодор Дюпонт басқаратын Одақ флотының келуін күтіп, қаланы тастап кетті.
In January 1861, Florida seceded from the United States in the opening months of the American Civil War. Union troops had withdrawn from the fort, leaving only one man behind as caretaker. On January 7, 1861, three days before Florida seceded, 125 militiamen marched on the fort by the order of Governor Madison S. Perry. The Union soldier manning the fort refused to surrender it unless he was given a receipt for it from the Confederacy. He was given the receipt, and the fort was taken by the Confederacy without a shot. General Robert E. Lee, then in command of the coastal defenses of South Carolina, Georgia, and East Florida, ordered that most of the artillery in the fort be sent to other, more strategic, forts. This left only five cannons in the water battery to defend Fort Marion. The Saint Augustine Blues, a militia unit formed in St. Augustine, were enrolled into the Confederate Army at Ft. Marion on August 5, 1861. They were assigned to the recently organized Third Florida Infantry as its Company B. More than a dozen former members of the St. Augustine Blues are buried in a row at the city's Tolomato Cemetery. Men from the unit were most likely part of the force that originally occupied the fort on January 7, 1861. The fort, along with the rest of the city of St. Augustine, was reoccupied by Union troops after acting mayor Cristobal Bravo officially surrendered the city to Union Navy fleet commander Christopher Raymond Perry Rodgers on March 11, 1862. The Confederate forces left the city the previous evening in anticipation of the arrival of the Union fleet under the command of Commodore Dupont.
Екінші АҚШ кезеңі
Форт 1862 жылдың 11 наурызында Одақ әскерлеріне қайтарылды, USS Wabash шығанаққа кірген кезде қала Конфедерация әскерлерінен эвакуацияланған еді. Қала басшылары қаланы сақтап қалу үшін капитуляцияға дайын болды, және қала мен форт бір оқ атусыз қайтарылып алынды. Форттың қызмет тарихының қалған бөлігінде ол әскери түрме ретінде пайдаланылды. 1875 жылдан бастап, батыстағы Үнді соғыстарынан кейін көптеген үнді тұтқындары фортта ұсталды. Көптеген адамдар фортта қайтыс болды. Тұтқындардың арасында Киова тайпасының Ақ Ат басшысы және Оңтүстік шайендердің Сұр Сақал басшысы болды. Осы кезеңде Азамат соғысының ардагері Ричард Генри Пратт тұтқындарды қадағалап, олардың жағдайын жақсартты. Ол тұтқындардың тізбектерін шешіп, оларды қамалған камераларынан шығарды. Ол адамдарға көбірек тәуелсіздік берудің жолдарын ойлап тапты және олар үшін білім беру және мәдени бағдарламаларды ұйымдастыруға тырысты. Олар Сент-Огастинге демалысқа келген солтүстіктердің, соның ішінде мұғалімдер мен миссионерлердің қызығушылығына ие болды. Пратт үнді тұтқындарына ағылшын тілін, христиан дінін және американдық мәдениеттің элементтерін үйрету үшін еріктілерді тартты. Ол және көптеген АҚШ шенеуніктері өзгеріп келе жатқан қоғамда үндістердің өмір сүруі үшін мұндай ассимиляция қажет деп сенді. Адамдарға сонымен қатар сурет салуға ұсынылды, олар жүздеген суреттер жасады. Форт Марион суретшілерінің Ledger Art жинағының бір бөлігі Смитсонов институтында сақталады. Оны онлайн көруге болады. Адамдардың білімдегі жетістіктеріне шабыттанған Сент-Огастин тұрғындары мен қонақтары Фт. Марионнан босатылғаннан кейін шамамен 20 бұрынғы тұтқынның колледжде оқуына қолдау көрсету үшін қаражат жинады. 17 адам Хэмптон институтына оқуға түсті, бұл институт 1868 жылы Америка миссионерлік қоғамымен босатылған құлдар үшін құрылған. Басқалары Нью-Йорк штатындағы жеке колледждерде білім алды. Соңғыларының арасында Дэвид Пендлтон Окерхейтер болды, оны АҚШ сенаторы Джордж Х. Пендлтон (D OH) және оның әйелі демеушілік етті. Окерхейтер білім алды, кейіннен епископ діни қызметкері болып тағайындалды. Ол батысқа барып, үнді тайпаларымен миссионер болып жұмыс істеді. Кейіннен ол епископ шіркеуімен әулие деп танылды. Пратттың Форт-Мариондағы тәжірибесі американдық үнді балалар мектептерін құру науқанының негізі болды. 1879 жылы ол Карлайл үнді өнеркәсіптік мектебін құруға уәкілеттік алды, ол Үнді істер бюросы құрған басқа да мемлекеттік қаржыландырылатын интернаттар үшін үлгі болды. Ол 1918 жылға дейін жұмыс істеді. Ең жоғары деңгейде 350-450 мектеп құрылды, ал резервациядан тыс жерлерде 25 ғана болды. 1886 жылдан 1887 жылға дейін Форт-Марионда шамамен 491 апачи тұтқынға алынды; олардың көпшілігі Аризонадан келген Чирикауа және Уорм-Спрингс апачи тайпаларының мүшелері болды. Олардың 82-сі ер адамдар, ал қалғаны әйелдер мен балалар болды. Олардың 14-і, соның ішінде Чатто да, бұрын АҚШ армиясының жалақысы төленген барлаушылары болған. Чирикауалардың арасында әйгілі басшы Джеронимоның тобының мүшелері, оның ішінде оның әйелі де болды. Джеронимо өзінің келісілген капитуляция шарттарын бұза отырып, Пикенс фортына жіберілді. Фортта тұтқындардың көпшілігіне шатырларда тұруға тура келді, өйткені оларға жеткілікті орын болмады. Кем дегенде 24 апачи тұтқын ретінде қайтыс болып, Солтүстік жағажайда жерленді. 1898 жылы испан-американ соғысынан дезертир болған 200-ден астам адам фортта тұтқындалды. Бұл форттың операциялық база ретіндегі соңғы пайдалануының бірі болды. 1900 жылы форт 205 жыл бойы бес түрлі тудың астында қызмет еткеннен кейін белсенді тізімнен алынды.
The fort was taken back by Union forces on March 11, 1862, when the USS Wabash entered the bay, finding the city evacuated by Confederate troops. The city leaders were willing to surrender in order to preserve the town, and the city and the fort were retaken without firing a shot. Throughout the rest of the fort's operational history, it was used as a military prison. Beginning in 1875, numerous Native American prisoners were held at the fort in the aftermath of the Indian Wars in the west. Many would die at the fort. Among the captives were Chief White Horse of the Kiowa, and Chief Grey Beard of the southern Cheyenne. During this period, Richard Henry Pratt, a Civil War veteran, supervised the prisoners and upgraded the conditions for them. He removed the prisoners' shackles and allowed them out of the casemates where they had been confined. He developed ways to give the men more autonomy and attempted to organize educational and cultural programs for them. They became a center of interest to northerners vacationing in St. Augustine, who included teachers and missionaries. Pratt recruited volunteers to teach the Indian prisoners English, the Christian religion, and elements of American culture. He and most US officials believed that such assimilation was needed for the Indians' survival in the changing society. The men were also encouraged to make art; they created hundreds of drawings. Some of the collection of Ledger Art by Fort Marion artists is held by the Smithsonian Institution. It may be viewed online. Encouraged by the men's progress in education, residents and visitors to St. Augustine raised funds for scholarships to support nearly 20 of the former prisoners in college after they were released from Ft. Marion. Seventeen men attended the Hampton Institute, a historically black college established in 1868 for freedmen by the American Missionary Association. Others were sponsored and educated in New York State at private colleges. Among the latter were David Pendleton Oakerhater, as he became known, who was sponsored by US Senator George H. Pendleton (D OH) and his wife. Oakerhater studied and later was ordained as an Episcopal priest. He returned to the West to work as a missionary with Indian tribes. He was later recognized by the Episcopal Church as a saint. Pratt's experiences at Fort Marion were the basis for his campaign to create American Indian boarding schools. He was authorized to found the Carlisle Indian Industrial School in 1879, which became a model for other government funded boarding schools established by the Bureau of Indian Affairs. It operated until 1918. At their peak, some 350 450 schools were established, and only 25 were off reservation. From 1886 to 1887, approximately 491 Apaches were held prisoner at Fort Marion; many were of the Chiricahua and Warm Springs Apache bands from Arizona. There were 82 men and the rest were women and children. Among the men, 14, including Chatto, had previously been paid scouts for the US Army. Among the Chiricahua were members of the notable chief Geronimo's band, including his wife. Geronimo was sent to Fort Pickens, in violation of his agreed terms of surrender. While at the fort, many of the prisoners had to camp in tents, as there was not sufficient space for them. At least 24 Apache died as prisoners and were buried in North Beach. In 1898, over 200 deserters from the Spanish–American War were imprisoned at the fort. This marked one of the last uses of the fort as an operational base. In 1900, the fort was taken off the active duty rolls after 205 years of service under five different flags.
Сақтау
1924 жылы Форт Марион Ұлттық ескерткіш ретінде жарияланды. 1933 жылы ол Соғыс министрлігінен Ұлттық саябақтар қызметіне берілді. 1942 жылы испандық мұрасын құрметтеу үшін Конгресс фортты Кастильо де Сан-Маркос деп атауға рұқсат берді. 1964 жылы Кастильо азаматтық құқықтар қозғалысының ортасы болды, онда форттың жасыл жеріндегі "Азаттық ағашы" сегрегация дәуірінде мемлекеттік немесе жеке меншік болған көше арғы жағында қабылданбаған наразылықтардың жиналу орнына айналды. Роберт Хейлинг, Хосея Уильямс және Мартин Лютер Кинг басшылық еткен Сент-Огастин қаласындағы демонстрациялар 1964 жылғы маңызды Азаматтық құқықтар заңының қабылдануына үлкен үлес қосты, бұл қозғалыстың екі маңызды заңнамалық жетістігінің бірі болды. Ұлттық саябақтар қызметінің тарихи мүлігі ретінде Ұлттық ескерткіш 1966 жылдың 15 қазанында Ұлттық тарихи орындар тізіміне (NRHP) енгізілді. Ұлттық саябақтар қызметі Кастильоны Форт-Матанзас Ұлттық ескерткішімен бірге басқарады. 1975 жылы Кастильо Америка Азаматтық инженерлер қоғамы тарапынан тарихи құрылыс инженерлік ескерткіші деп танылды. Саябақтар қызметіне берілгеннен бері Кастильо танымал туристік орынға айналды. Ол Флорида штатының Сент-Огастин қаласының орталық бөлігінде орналасқан.
In 1924, Fort Marion was designated as a National Monument. In 1933 it was transferred to the National Park Service from the War Department. In 1942, in honor of its Spanish heritage, Congress authorized renaming the fort as Castillo de San Marcos. In 1964 the Castillo figured in the civil rights movement, when the "Freedom Tree" on the fort green became a gathering place for demonstrators who were not welcome across the street on what was state or private property in the age of segregation. The demonstrations in St. Augustine, led by Robert Hayling, Hosea Williams, and Martin Luther King played an important role in bringing about passage of the landmark Civil Rights Act of 1964, one of the two great legislative accomplishments of the movement. As an historic property of the National Park Service, the National Monument was listed on the National Register of Historic Places (NRHP) on October 15, 1966. The National Park Service manages the Castillo together with Fort Matanzas National Monument. In 1975, the Castillo was designated an Historic Civil Engineering Landmark by the American Society of Civil Engineers. Since being transferred to the Park Service, the Castillo has become a popular tourist attraction. It occupies in downtown St. Augustine, Florida.
Танымал мәдениетте
Форт көптеген телешоуларда, оның ішінде "Monumental Mysteries" және "Ghost Adventures" бағдарламаларында, сондай-ақ 1951 жылғы "Distant Drums" фильмінде көрсетілген.
The fort has been featured on many television shows including Monumental Mysteries and Ghost Adventures, as well as the 1951 film Distant Drums.