Дэвид Джонстон: Ст. Хеленс вулканының қаһарманы

Кіріспе

Американдық вулканолог (1949–1980)

Дэвид Александр Джонстон (18 желтоқсан 1949 – 18 мамыр 1980) – АҚШ Геологиялық қызметінің (USGS) вулканологы, 1980 жылы Вашингтон штатындағы Сент-Хеленс тауының жарылысынан қаза тапты. USGS мониторинг тобының жетекші ғалымы Джонстон 18 мамыр 1980 жылы таңғы уақытта 10 шақырым қашықтықтағы бақылау бекетінде кезектеген кезде жарылыста қаза тапты. Ол жарылыс туралы бірінші болып хабарлап, «Ванкувер! Ванкувер! Міне, сойтті!» деп хабарлама жіберді, бірақ лавалық ағыннан сүрініп кетті. Жіті іздеу жұмыстарына қарамастан, Джонстонның денесі табылған жоқ, бірақ 1993 жылы жол жөндеушілер оның USGS тіркемесінің қалдықтарын тапты. Джонстонның мансабы оны АҚШ бойынша алып жүрді, ол Аляскадағы Августин жанартауын, Колорадодағы Сан-Хуан жанартаулық аймағын және Мичигандағы ұзақ уақыттан бері сөнбеген жанартауларды зерттеді. Джонстон – жанартау газдарын және олардың жарылыстармен байланысын талдаумен танымал, еңбекқор және талантты ғалым. Оның ынтасы мен оң көзқарасы оны көптеген әріптестерінің құрметіне бөленді. Ол қайтыс болғаннан кейін басқа ғалымдар оның мінез-құлқын мадақтап, арнаулар мен хаттарда жазды. Джонстон ғалымдардың жұртшылықты табиғи апаттардан қорғау үшін қажетті шараларды, тіпті тәуекелге баруды да қоса, жасауы керек деп есептеді. Оның және басқа USGS ғалымдарының жұмысы билікті 1980 жылғы жарылыс алдында Сент-Хеленс тауын жұрттан жабуға көндірді. Олар аймақты қайта ашуға жасалған қысымға қарамастан, жабық ұстады; олардың жұмысы мыңдаған адамның өмірін сақтап қалды. Оның тарихы жанартау жарылыстары мен қоғамға төнген қауіп туралы кең таралған түсінікпен байланысты, және вулканология тарихының бір бөлігіне айналды. Бүгінгі күні Джонстон және оның шәкірті Гарри Гликен – жанартау жарылысынан қаза тапқан екі американдық вулканологтың бірі болып табылады. Джонстонның өлімінен кейін оның есімін сақтау үшін бірнеше шаралар қабылданды, оның ішінде Вашингтон университетінде оның атымен құрылған естелік қор, аспиранттардың ғылыми зерттеулерін қаржыландыру үшін пайдаланылады. Оның құрметіне екі жанартау обсерваториясы ашылды: біреуі Вашингтондағы Ванкуверде, екіншісі ол қаза тапқан тау жотасында. Джонстонның өмірі мен өлімі туралы бірнеше деректі фильмдер, фильмдер, драмалық фильмдер мен кітаптар жарық көрді. Оның өмірбаяны «A Hero on Mount St. Helens: The Life and Legacy of David A. Johnston» 2019 жылы жарық көрді.

David Alexander Johnston (December 18, 1949 – May 18, 1980) was an American United States Geological Survey (USGS) volcanologist who was killed by the 1980 eruption of Mount St. Helens in the U. S. state of Washington. A principal scientist on the USGS monitoring team, Johnston was killed in the eruption while manning an observation post 6 mile (10 km) away on the morning of May 18, 1980. He was the first to report the eruption, transmitting "Vancouver! Vancouver! This is it!" before he was swept away by a lateral blast; despite a thorough search, Johnston's body was never found, but state highway workers discovered remnants of his USGS trailer in 1993. Johnston's career took him across the United States, where he studied the Augustine Volcano in Alaska, the San Juan volcanic field in Colorado, and long extinct volcanoes in Michigan. Johnston was a meticulous and talented scientist, known for his analyses of volcanic gases and their relationship to eruptions. This, along with his enthusiasm and positive attitude, made him liked and respected by many co workers. After his death, other scientists lauded his character, both verbally and in dedications and letters. Johnston felt scientists must do what is necessary, including taking risks, to help protect the public from natural disasters. His work, and that of fellow USGS scientists, convinced authorities to close Mount St. Helens to the public before the 1980 eruption. They maintained the closure despite heavy pressure to re open the area; their work saved thousands of lives. His story became intertwined with the popular image of volcanic eruptions and their threat to society, and a part of volcanology's history. To date, Johnston, along with his mentee Harry Glicken, is one of two American volcanologists known to have died in a volcanic eruption. Following his death, Johnston was commemorated in several ways, including a memorial fund established in his name at the University of Washington to fund graduate level research. Two volcano observatories were established and named after him: one in Vancouver, Washington, and another on the ridge where he died. Johnston's life and death are featured in several documentaries, films, docudramas and books. A biography of his life, A Hero on Mount St. Helens: The Life and Legacy of David A. Johnston, was published 2019.

Өмір және мансап

Джонстон 1949 жылдың 18 желтоқсанында Чикаго университетінің ауруханасында Томас пен Элис Джонстонтардың отбасында дүниеге келді. Олар бастапқыда Иллинойс штатының Hometown қаласында тұрды, бірақ Джонстон туылғаннан кейін көп ұзамай Oak Lawn қаласына көшіп, онда ересек жасқа дейін өсті. Джонстон колледжден кейінгі жазды Колорадо штатындағы Сан-Хуан жанартаулық алаңында вулканолог Пит Липманмен бірге екі өлі кальдераны зерттеуде өткізді. Джонстонның жойылған жанартаулардың атқылау тарихын қайта құруы оны белсенді жанартауларды зерттеуге дайындады. 1978 және 1979 жылдары Джонстон он мың түтін аңғарындағы Катмай тауының 1912 жылғы атқылауынан қалған күл ағынының зерттеулерін жүргізді. Вулканолог әріптесі Уэс Хилдрет Джонстон туралы былай деді: «Менің ойымша, Дейвтің ең бағалы үміті – фумарольдік эмиссияларды жүйелі түрде бақылау арқылы атқылауларға тән алғышарттарды анықтауға болатындығы еді. Дейв магмалық ұшқыш заттардың мінез-құлқының жалпы моделін жасап, қауіптерді бағалау үшін негізгі ұстанымды әзірлеуді қалаған». Джонстон вулканға алғашқы геолог ретінде келді. 20 наурызда 4.2 балдық жер сілкінісі вулкан төңірегіндегі даланы сілкіндірді. Келесі күні сейсмологтар үш сейсмикалық тіркеу станциясын орнатты. 24 наурызға қарай USGS вулканологтары, оның ішінде Джонстон, сейсмикалық белсенділіктің жақындап келе жатқан атқылаудың белгісі екеніне көз жеткізді. 25 наурыздан кейін сейсмикалық белсенділік күрт өсті. 26 наурызға дейін 4.0 балдан жоғары жеті жер сілкінісі тіркелді, ал келесі күні қауіп туралы ескертулер жарияланды. Көрермендер таудың маңына жиналды, оның атқылауын көруге үміттенеді. Оларға тікұшақтармен журналистер, сондай-ақ альпинистер қосылды. Сент-Хеленс тауының астындағы магма солтүстікке қарай бұрылып, жер бетінде өсіп жатқан бүгілісті құрады. Ол Coldwater I және II бақылау бекеттерін құрды, олар лазерлік қашықтықты қолданып, дөңгелектер деформацияланғанда осы рефлекторларға дейінгі қашықтықтың уақыт өте келе қалай өзгеретінін өлшеді. Джонстон қаза болған Coldwater II таудан солтүстікке қарай 10 шақырым жерде орналасқан. Геологтардың таңғалуы, бұл бүгіліс күн сайын 1,5-2,4 метрге дейін өсіп жатқандығы болды. Таудың солтүстік жағында орнатылған еңіс өлшегіштер солтүстік-батысқа қарай еңіс, ал оңтүстік жағында оңтүстік-батысқа қарай еңіс көрсетті. Жер астындағы магмадағы қысымның артып бара жатқанына алаңдаған ғалымдар кратердегі газдарды талдап, күкірт диоксидінің жоғары концентрациясын тапты. Бұл жаңалықтан кейін олар фумарольдік белсенділікті үнемі тексеріп, жанартаудың күрт өзгеруін бақылай бастады, бірақ ешқандай өзгеріс байқалмады. Көңілі тоңғандықтан, олар өсіп келе жатқан бүгілісті және лавинаның жанартауға жақын жердегі адамдарға қауіпті болуы мүмкін екенін зерттеуді жөн көрді. Қауіптілікті бағалау барысында Тутл өзеніндегі жер сілкінісі немесе лавина жағдайында лахарлар, яғни лай ағындары пайда болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Бұл Жер тарихындағы ең үлкен құрлықтағы (жер бетіндегі) жер сілкінісі болды. Жоғарыдағы таудың қысымын жоғалту нәтижесінде Сент-Хеленс тауы бу мен басқа да жанартаулық газдарды қарқынды түрде шығара бастады. Бірнеше секундтан кейін ол бүйірінен жарылып, қабырғаларынан жылдам пирокластикалық ағындарды жіберді. Кейіннен бұл ағындарға лахарлар қосылды. Джонстон өзінің орнына бір минуттан да аз уақытқа жете алатын бірнеше ағыннан кейін, ол USGS әріптестеріне радиоарнасы арқылы хабарлама жіберді: «Ванкувер! Ванкувер! Міне, соңғы сәт! Ванкувер, хабар таратушы қосылған ба?» Атқылаудың бұлты оның хабарламасын Ванкуверге жеткізуге кедері келтірді, оның соңғы сөздерін әуесқой радиооператор жазды. Бірнеше секундтан кейін радиодан сигнал тоқтады, геологпен байланыс үзілді. Джонстон, Мартин және басқаларды басып кеткен лавина мен пирокластикалық ағымдардың көлемі, жылдамдығы және бағыты кейінірек 1984 жылы Ұлттық зерттеулер кеңесінің Геофизикалық зерттеу комитеті жариялаған «Сент-Хеленс тауының 1980 жылғы 18 мамырдағы жарылғыш атқылауларының хронологиясы мен сипаттамасы» атты мақалада егжей-тегжейлі сипатталды. Бұл мақалада авторлар алғашқы минуттардың хронологиясын және сипаттамасын құру үшін атқылаудың фотосуреттері мен спутниктік суреттерін зерттеді. Мақалада 10.3-сурет бар, ол Сент-Хеленс тауынан шығысқа қарай 53 шақырым жерде орналасқан Адамс тауынан уақыт бойынша түсірілген фотосуреттердің сериясы. Бұл алты сурет, бүйірлік жарылысқа қарсы көлденеңнен түсірілген, лавина мен ағындардың Джонстонның орнынан солтүстікке қарай жеткенін көрсетеді. Осы мақаладан алынған 10.7-сурет пирокластикалық ағынның алдыңғы жағының жарты минут сайынғы орналасқан жерін көрсететін жоспар, онда Джонстонның (Coldwater II) және Мартиннің орналасқан жерлері көрсетілген. Бірақ атқылаудан аман қалғандардың кейбіреулері лавина мен пирокластикалық ағындар таудан төмен құлайтын кезде үнсіз болғанын айтты. АҚШ Орман шаруашылығы қызметкері Кран Килпатрик еске алды: «Онда ешқандай дыбыс болған жоқ, ешқандай дыбыс естілмеді. Бұл үнсіз фильм сияқты еді, және біздің бәріміз оның ішінде болдық». Бұл қайшылықтың себебі – ауаның қозғалысы мен температурасының салдарынан пайда болған «үнсіз аймақ», сондай-ақ жергілікті топографияның әсері. Джонстон жанартау белгілері пайда болған кезде вулканға алғашқы вулканологтардың бірі болды, және жақында газ мониторингінің жетекшісі болып тағайындалды. Ол және бірнеше басқа вулканологтар жанартаудың атқылауға дейінгі бірнеше айында адамдарды жанартауға жақын араласудан алдын алды және аумақты қайта ашуға жасалған қысымға сәтті қарсы тұрды. Атқылаудан бір күн бұрын ол USGS геологы Дон Свансонмен алмастырылуға тиіс болды, бірақ кейбір мәселелер туындады, және Свансон Джонстонды оның орнына алуын сұрады. Джонстон келісті. Сенбі күні, атқылаудан бір күн бұрын Джонстон тауға көтеріліп, геолог Кэролин Дриджермен бірге жанартауды аралады. Жер сілкінісі тауды сілкіндірді. Дриджер сол түні жанартауға қарап тұрған бір шатқалда кемпінг жасауға тиіс болды, бірақ Джонстон оған үйіне қайтуды айтты және ол жанартауда жалғыз күтетінін мәлімдеді. Coldwater II-де Джонстон жанартаудың атқылау белгілерін бақылауға тиіс болды. Кетуі алдында, 18 мамыр күні сағат 19:00-де, атқылауға 13,5 сағат қалғанда, Гликен Джонстонның бақылау бекетінің тіркемесінің жанында дәптермен отырған суретін түсірді. Содан кейін жанартау атқылады. Дер кезінде құтқару қызметкерлері аймаққа жіберілді. USGS-тің ресми пилоты Лон Стикни, ғалымдарды тауға жеткізген, алғашқы құтқару әрекетін жасады. Ол тікұшағымен ағаштардың, аңдардың және Coldwater II бақылау бекетінің шатқалының қираған қалдықтарынан ұшты, онда ол жалаңаш тас пен түбірленген ағаштарды көрді. Джонстонның тіркемесін көрмегендіктен, Стикни үрейленді, «эмоционалды түрде қиындыққа тап болды». Үрейленген және өкінішпен толған Гарри Гликен үш тікұшақ пилотын қираған аумаққа құтқару үшін ұшуға көндірді, бірақ атқылау ландшафтты соншалықты өзгертті, олар Coldwater II бақылау бекетінің ешқандай белгісін таба алмады. 1993 жылы Вашингтон штатының 504 тас жолының (сонымен қатар «Spirit Lake Memorial Highway» деп аталады) 14 шақырымға дейін ұзарту құрылысы кезінде құрылысшылар Джонстонның тіркемесінің бөліктерін тапты. Бірақ оның денесі әлі табылмады.

Johnston was born at the University of Chicago Hospital on December 18, 1949, to Thomas and Alice Johnston. They originally lived in Hometown, Illinois, but moved to Oak Lawn shortly after Johnston's birth, where he grew to adulthood. Johnston spent the summer after college in the San Juan volcanic field of Colorado working with volcanologist Pete Lipman in his study of two extinct calderas. Johnston's reconstruction of the eruptive history of the extinct volcanoes prepared him to study active volcanoes. During the summers of 1978 and 1979, Johnston led studies of the ash flow sheet emplaced in the 1912 eruption of Mount Katmai in the Valley of Ten Thousand Smokes. Fellow volcanologist Wes Hildreth said of Johnston, "I think Dave's dearest hope was that systematic monitoring of fumarolic emissions might permit detection of changes characteristically precursory to eruptions Dave wanted to formulate a general model for the behavior of magmatic volatiles prior to explosive outbursts and to develop a corollary rationale for the evaluation of hazards." Johnston was the first geologist on the volcano, By March 20, a magnitude 4.2 earthquake shook the wilderness around the volcano. The next day, seismologists installed three seismic recorder stations. By March 24, volcanologists at the USGS—including Johnston—became more confident that the seismic activity was a sign of an impending eruption. After March 25, seismic activity drastically increased. By March 26, more than seven earthquakes over magnitude 4.0 had been recorded, and the next day, hazard warnings were publicly issued. Spectators congregated in the vicinity of the mountain, hoping for a chance to see its eruptions. They were joined by reporters in helicopters, as well as mountain climbers. Rising magma under Mount St. Helens had veered off to the north flank, creating a growing bulge on the surface. and established the Coldwater I and II observation posts to use laser ranging to measure how the distances to these reflectors changed over time as the domes deformed. Coldwater II, where Johnston died, was located just 6 mile (10 km) north of the mountain. To the astonishment of the USGS geologists, the bulge was growing at a rate of 5 to 8 feet (1.5 to 2.4 meters) per day. Tiltmeters installed on the volcano's north side displayed a northwest trending tilt for that side of the mountain, and a southwest trending tilt was observed on the south side. Worried that the amount of pressure on the magma underground was increasing, scientists analyzed gases by the crater, and found high traces of sulfur dioxide. After this discovery, they began to regularly check the fumarolic activity and monitor the volcano for dramatic changes, but none were observed. Disheartened, they instead opted to study the growing bulge and the threat an avalanche could have for humans relatively near the volcano. An evaluation of the threat was carried out, concluding that a landslide or avalanche in the Toutle River could spawn lahars, or mudflows, downstream. It was the largest subaerial (on land) landslide in Earth's recorded history. With the loss of the confining pressure of the overlying rock, Mount St. Helens began to rapidly emit steam and other volcanic gases. A few seconds later, it erupted laterally, sending swift pyroclastic flows down its flanks at near supersonic speeds. These flows were later joined by lahars. Before being struck by a series of flows that, at their fastest, would have taken less than a minute to reach his position , Johnston attempted to radio his USGS co workers with the message: "Vancouver! Vancouver! This is it! Vancouver, is the transmitter on?" The cloud of the eruption blocked the transmission of his message to Vancouver; his final words were recorded by an amateur radio operator. Seconds later, the signal from the radio went silent, and all contact with the geologist was lost. The extent, speed and direction of the avalanche and pyroclastic flows that overwhelmed Johnston, Martin, and others were later described in detail in a paper titled 'Chronology and Character of the May 18, 1980 Explosive Eruptions of Mount St. Helens', published in 1984 in a collection published by the National Research Council's Geophysics Study Committee. In this paper, the authors examined photographs and satellite images of the eruption to construct a chronology and description of the first few minutes. Included in the paper is figure 10.3, a series of timed photographs taken from Mount Adams, 33 mile (53 km) east of Mount St. Helens. These six photographs, taken sideways on to the lateral blast, vividly show the extent and size of the avalanche and flows as they reached northwards over and beyond Johnston's position. Figure 10.7 from the same paper is an overhead diagram showing the position of the pyroclastic surge front at half minute intervals, with the positions of Johnston (Coldwater II) and Martin included. but some of those who survived the eruption declared that the landslide and pyroclastic flows were silent as they raced down the mountain. Kran Kilpatrick, an employee of the United States Forest Service, recalled, "There was no sound to it, not a sound. It was like a silent movie and we were all in it." The reason for this discrepancy is a "quiet zone", created as a result of the motion and temperature of air and, to a lesser extent, upon local topography. Johnston had been among the first volcanologists at the volcano when eruptive signs appeared, and shortly after was named the head of volcanic gas monitoring. He and several other volcanologists prevented people from being near the volcano during the few months of pre eruptive activity, and successfully fought pressure to re open the area. The evening before the eruption he was scheduled to be relieved by USGS geologist Don Swanson, but something came up, and Swanson asked Johnston to take his place. Johnston agreed. That Saturday, the day before the eruption took place, Johnston ascended the mountain and went on a patrol of the volcano with geologist Carolyn Driedger. Tremors shook the mountain. Driedger was supposed to camp on one of the ridges overlooking the volcano that night, but Johnston told her to head home and said that he would stay on the volcano alone. While at Coldwater II, Johnston was to observe the volcano for any further signs of an eruption. Just prior to his departure, at 7 p. m. on the evening of May 17, 13½ hours before the eruption, Glicken took the famous photograph of Johnston sitting by the observation post trailer with a notebook on his lap, smiling. the volcano erupted. Immediately, rescue workers were dispatched to the area. The official USGS pilot, Lon Stickney, who had been flying the scientists to the mountain, conducted the first rescue attempt. He flew his helicopter over the scarred remains of trees, valleys, and the Coldwater II observation post ridge, where he saw bare rock and uprooted trees. Because he saw no sign of Johnston's trailer, Stickney began to panic, becoming "emotionally distraught". Frantic and guilt stricken, Harry Glicken convinced three separate helicopter pilots to take him up on flights over the devastated area in a rescue attempt, but the eruption had so changed the landscape that they were unable to locate any sign of the Coldwater II observation post. In 1993, while building a 9 mile (14 km) extension of Washington State Route 504 (also called "Spirit Lake Memorial Highway") to lead to the Johnston Ridge Observatory, construction workers discovered pieces of Johnston's trailer. His body, however, has never been recovered.

Салдары мен жауап

Халық жарылыстың ауқымына қатты таң қалды, ол шыңның биіктігін 400 метрге (1313 фут) төмендетіп, 596 шаршы шақырым орманды жойды және күлін басқа штаттар мен Канадаға таратты. Джонстонды өлтірген бүйірлік жарылыс жылдамдығы бастапқыда болды және жылдамдығына дейін жеделдеді.

Ғылыми

Джонстонды оның әріптес ғалымдары да, үкімет те еске алды. Еңбекқорлығымен және ерекшеліктерімен танылған ол, USGS-ның арнау қағазында "үлгілі ғалым" деп аталды, сондай-ақ оны "шынайы, жұқпалы қызығушылық пен құлшынысқа толы" деп сипаттады. Жарылыстан кейін Гарри Гликкен және USGS-тің басқа геологтары өз жұмыстарын Джонстонға арнады. Джонстонның Coldwater II бақылау бекетінде қауіпсіздігіне сенгендіктен, оның қазасы достары мен әріптестерін қатты таңқалдырды. Дегенмен, көптеген әріптестері мен отбасы мүшелері Джонстонның "өзі қалаған істі істеп" қайтыс болғанын мәлімдеді. Джонстонның қазасынан бері, жанартау жарылысын болжау саласы айтарлықтай дамыды, және вулканологтар енді бірнеше күн немесе айлар бұрын байқалатын белгілерге сүйене отырып, жарылыстарды болжауға қабілетті. Геологтар сейсмикалық толқындардағы ерекше магмалық белсенділікті көрсететін нақты үлгілерді анықтай алады. Атап айтқанда, вулканологтар магманың жер қыртысы арқылы жоғары көтерілуін көрсететін терең, ұзақ мерзімді жер сілкіністерін пайдаланады. Олар сондай-ақ магмамен жабдықтау деңгейін анықтау үшін көмірқышқыл газы шығарылымын қолдана алады. Джонстон және басқа USGS ғалымдары Coldwater I және II бекеттерінде жүргізгендей, магмалық енулерге байланысты жер бетінің деформациясын өлшеудің ауқымы мен дәлдігі артып келеді. Қазір жанартаулар маңындағы жер деформациясын бақылау желілері InSAR (интерферометрия), GPS монументтері желілерін зерттеу, ғалымдардың магманың енуінен туындаған гравитациялық потенциалдың немесе үдеудің өзгеруін өлшейтін микрогравитациялық зерттеулер, деформация өлшегіштері және иілгіштік өлшегіштерінен тұрады. Бұл тәсілдердің үйлесімді қолданылуы ғалымдардың жанартау жарылысын болжау мүмкіндігін едәуір арттырды. Гликкенді Джонстон оқытқан, және Сент-Хеленс тауы жарылысынан 13 сағат бұрын Гликкенді Coldwater II бақылау бекетіндегі қарауылдық міндетінен босатқан.

Johnston was commemorated by both his fellow scientists and by the government. Known for his diligent and particular nature, he was called "an exemplary scientist" by a USGS dedication paper, which also described him as "unaffectedly genuine, with an infectious curiosity and enthusiasm". Following the eruption, Harry Glicken and other geologists at the USGS dedicated their work to Johnston. Because Johnston was believed to be safe at the Coldwater II observation post, the fact that he died shocked his friends and co workers alike. However, most of his colleagues and family asserted that Johnston died "doing what he wanted to do." Since Johnston's death, his field of volcanic eruption prediction has advanced significantly, and volcanologists are now able to predict eruptions based on a number of precursors that become apparent between days and months in advance. Geologists can now identify characteristic patterns in seismic waves that indicate particular magmatic activity. In particular, volcanologists have used deep, long period earthquakes that indicate that magma is rising through the crust. They can also use carbon dioxide emission as a proxy for magma supply rate. Measurements of surface deformation due to magmatic intrusions, like those that were conducted by Johnston and the other USGS scientists at the Coldwater I and II outposts, have advanced in scale and precision. Ground deformation monitoring networks around volcanoes now consist of InSAR (interferometry), surveys of networks of GPS monuments, microgravity surveys in which scientists measure the change in gravitational potential or acceleration because of the intruding magma and resulting deformation, strain meters, and tiltmeters. Though there is still work to be done, this combination of approaches has greatly improved scientists' abilities to forecast volcanic eruptions. Glicken was being mentored by Johnston, who relieved Glicken of his watch at the Coldwater II observation post 13 hours before Mount St. Helens erupted.

Суреттер

Джонстонның оқиғасы жарылыс туралы бірнеше деректі фильмдерде, фильмдерде және деректі-драмалық фильмдерде айтылды. 1981 жылы HBO телеарнасының «Сент-Хеленс» телефильмінде актер Дэвид Хаффман Джонстонға негізделген, бірақ 1980 жылғы оның іс-әрекеттері шамалы ғана бейнеленген, ойдан шығарылған Дэвид Джексон рөлін сомдады. Джонстонның ата-анасы фильмнің түсірілуіне қарсылық білдіріп, «онда Дәуіттің ең аз іздері жоқ» және «оны мұқият ғалым емес, қауіпке толы адам ретінде көрсеткен» деді. Фильмнің 1981 жылдың 18 мамырында, жарылыстың бірінші жылдығында көрсетілуі алдында Джонстонды білетін 36 ғалым наразылық хатына қол қойды. Олар «Дэйвтің өмірі көркем әдебиетпен безендіруді қажет етпейді» және «Дэйв өте жауапкершілігі жоғары және шығармашылық ғалым болды» деп жазды. Джонстонның оқиғасының архивтік кадрлары мен драмалық қойылымдарын қамтитын бірнеше деректі фильмдер мен деректі-драмалық фильмдер жарылыстың тарихын қамтыды. Оларға KOMO TV-нің 1990 жылғы «Күлден туған» (Up From the Ashes) фильмі, National Geographic Channel телеарнасының 2005 жылғы «Апаттан секундтар» (Seconds From Disaster) екінші маусымының эпизоды, BBC-нің 2006 жылғы «Апаттан аман қалғандар» (Surviving Disaster) сериясының эпизоды және PBS телеарнасының 2017 жылғы Энн Керримен «Біз қайтадан кездесеміз» (We'll Meet Again) бағдарламасының «Сен-Хеленс тауынан құтқарылды» (Rescued From Mount St. Helens) эпизоды кіреді.