Гавайи вулкандары обсерваториясы

Кіріспе

Гавай аралдарындағы вулкан обсерваториясы (HVO) – АҚШ Геологиялық қызметінің (USGS) мекемесі және USGS вулкандық қауіптер бағдарламасы аясында жұмыс істейтін бес вулкан обсерваториясының бірі. Гавайидің Хило қаласында орналасқан обсерватория Гавайидің алты жанартауын қадағалайды: Килауэа, Мауна-Лоа, Камаэхуаканоалоа (бұрынғы Лōʻихи), Хуалалай, Мауна-Кеа және Халеакала, олардың ішінде Килауэа мен Мауна-Лоа ең белсенділері. Обсерватория белсенді вулканизмді зерттеу саласындағы көшбасшы ретінде әлемдік құрметке ие. Килауэаның көп жылдық жанартаулық атқылауларының салыстырмалы түрде жарылғыш емес сипатының арқасында ғалымдар әдетте қауіпсіздікке қатысты үлкен қиындықтарсыз, жалғасып жатқан атқылауларды жақыннан зерттей алды. 2018 жылдың мамырына дейін обсерватория кеңселері Килауэа кальдерасының шетіндегі ең биік нүктеде орналасқан Уэкхауна Блуффта болды. 2018 жылы Килауэаның атқылауы кезінде болған шыңның құлауы осы ғимараттарға зақым келтірді, сондықтан обсерватория содан бері Гавайи аралындағы Хило қаласындағы уақытша кеңселерде жұмыс істеп келеді.

Тарих

Ежелгі Гавайи тұрғындарының ауызша тарихынан басқа, бірнеше ерте зерттеушілер байқаулары туралы жазбалар қалдырды. Пастор Уильям Эллис 1823 жылғы миссионерлік сапары туралы күнделік жазды, ал Титус Коан 1881 жылға дейін жарылыстарды тіркеді. Ғалымдар осы сипаттамалардың дұрыстығын жиі талқылады. Массачусетс технология институтының геологы Томас Джаггар 1909 жылы Гонолулуда дәріс берген кезде, ол бизнесмен Лоррин А. Терстонға (1823 жылғы миссионерлік сапарда болған Аса Терстонның немересі) Килауэада тұрақты ғылыми обсерватория салу туралы ұсыныс жасады. Гавайи вулканы зерттеу қауымдастығын жергілікті бизнесмендер оны қолдау үшін құрды. Негізгі кальдераның шетіндегі "Вулкан Хаус" мейрамханасының иесі Джордж Ликургус өзінің мейрамханасына жақын жерді ұсынды. 1911 және 1912 жылдары Халемаумаудың негізгі активті тетігіне жақын жерде, кальдераның түбінде шағын кабиналар салынды, бірақ оларды күтіп ұстау қиын болды. 1912 жылы МТИ Эдвард және Каролина Уитнидің мұрасынан 25 000 доллар қаржы қосып, тұрақты құрылыс салуға көмектесті. Алғашқы құралдар "Вулкан Хаус" мейрамханасының жанындағы жертөледе орналасқан, ол Уитнидің сейсмологиялық зертханасы деп аталды. Жақын маңдағы түрмедегі тұтқындар екі метрлік вулкандық күлдің астын қазды. Құрылыстың үстіне қалың темір бетон қабырғалары бар шағын ғимарат салынды. Жапониялық профессор Фусакичи Омори, кейіннен жер сілкінісінен кейінгі тербелістерді зерттеуімен танымал болды, бастапқы сейсмометрлерді жобалады. Бұл сейсмограф күмбезі (инвентаризация бойынша 29-шы ғимарат) 10–52–5506 мемлекеттік тарихи орны болып табылады және 1974 жылдың 24 шілдесінде 74000292 нөмірімен тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. 1912 жылдан 1919 жылға дейін обсерваторияны Джаггар жеке басқарды. Көптеген маңызды оқиғалар тіркелді, бірақ пионерлер ретінде команда көбінесе үлкен қиындықтарға тап болды. Мысалы, 1913 жылы жер сілкінісі қабырғада жарық жасады және су кірді. Табиғи жарықтың кіруі үшін арналған терезелер күмбездің тропикалық күннің ыстығынан қызып кетуіне себеп болды. 1919 жылы Джаггар Ұлттық метеорологиялық қызметті обсерваторияның жұмысын өз мойнына алуға көндірді. 1924 жылы обсерваторияны АҚШ Геологиялық қызметі қабылдады және ол сол кезден бері USGS басқаруында (Ұлы депрессия кезіндегі қысқа мерзімнен басқа, онда обсерваторияны Ұлттық саябақтар қызметі басқарды). 1940 жылы "Вулкан Хаус" мейрамханасы өртеніп, толығымен қирады, ескі ғимарат бұзылды (бірақ күмбездегі құралдар 1961 жылға дейін қолданыла берді). Джордж Ликургус Вашингтондағы достарын (көпшілігі "Вулкан Хаус" мейрамханасында болған) жардан алыс жаңа, үлкен мейрамхана салуға көндірді, сонда ол бұрынғы HVO орнында жаңа, үлкен мейрамхана салады. 1942 жылы "Вулкан обсерваториясы және табиғатты зерттеу ғимараты" саябақтың инвентаризациясында 41-орынды иеленді. Бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол әскери штаб ретінде қолданысқа алынды. HVO-ға 1942 жылдың қазан айынан 1948 жылдың қыркүйегіне дейін 41-ші ғимаратты пайдалануға рұқсат берілді, содан кейін ол саябақтың бас кеңсесі болды (қазір де солай, бірнеше қосымшалар жасалғаннан кейін). 1948 жылы ғимаратты жөндеуден кейін HVO сол жерге көшіп келді. Бұл орын Килауэаның негізгі тетігіне одан да жақын болды. 1985 жылы обсерватория үшін бұрынғы лекция залының жанында үлкен ғимарат салынды, ол мұражайға және қоғамдық көру алаңына айналдырылды. 1980 жылдардың ортасында HVO Гавай аралының геологиялық картасын жаңарту үшін "Үлкен арал картасы" жобасын (BIMP) іске қосты. Оның маңызды жарияланымдарының бірі - Э. Вулф және Жан Моррис жазған Гавай аралының 1996 жылғы геологиялық картасы (1996), 2005 жылы цифрлық форматқа көшірілді.

Besides the oral history of Ancient Hawaiians, several early explorers left records of observations. Rev. William Ellis kept a journal of his 1823 missionary tour, and Titus Coan documented eruptions through 1881. Scientists often debated the accuracy of these descriptions. When geologist Thomas Jaggar of the Massachusetts Institute of Technology gave a lecture in Honolulu in 1909, he was approached by businessman Lorrin A. Thurston (grandson of Asa Thurston who was on the 1823 missionary tour) about building a full time scientific observatory at Kīlauea. The Hawaiian Volcano Research Association was formed by local businessmen for its support. George Lycurgus, who owned the Volcano House at the edge of the main caldera, proposed a site adjacent to his hotel and restaurant. In 1911 and 1912, small cabins were built on the floor of the caldera next to the main active vent of Halemaʻumaʻu, but these were hard to maintain. MIT added $25,000 in support in 1912 from the estate of Edward and Caroline Whitney to build a more permanent facility. The first instruments were housed in a cellar next to the Volcano House called the Whitney Laboratory of Seismology. Inmates from a nearby prison camp had excavated through 5.5 feet (2 m) of volcanic ash. Massive reinforced concrete walls supported a small building built on top of the structure. Professor Fusakichi Omori of Japan, now best known for his study of aftershocks, designed the original seismometers. This seismograph vault (building number 29 on a site inventory) is state historic site 10–52–5506, and was added to the National Register of Historic Places on July 24, 1974, as site 74000292. From 1912 until 1919, the observatory was run by Jaggar personally. Many important events were recorded, although as pioneers, the team often ran into major problems. For example, in 1913 an earthquake opened a crack in a wall and water seeped in. The windows meant to admit natural light caused the vault to heat up in the intense tropical sun. In 1919, Jaggar convinced the National Weather Service to take over operations at the observatory. In 1924, the observatory was taken over by the United States Geological Survey and it has been run by the USGS ever since (except for a brief period during the Great Depression, when the observatory was run by the National Park Service). When the Volcano House hotel burned to the ground in 1940, the old building was torn down (although the instruments in the vault continued to be used until 1961). George Lycurgus convinced friends in Washington D. C. (many of whom had stayed in the Volcano House) to build a larger building farther back from the cliff, so he could build a new larger hotel at the former HVO site. By 1942, the "Volcano Observatory and Naturalist Building" was designated number 41 on the park inventory. However, with the advent of World War II, it was commandeered as a military headquarters. HVO was allowed to use building 41 from October 1942 to September 1948, when it became the park headquarters (and still is today, after several additions). The HVO moved there in 1948 after some remodeling of the building. This site was even closer to the main vent of Kīlauea. In 1985 a larger building was built for the observatory adjacent to the old lecture hall, which was turned back into a museum and public viewing site. In the mid 1980s, HVO launched the Big Island Map Project (BIMP) to update the geologic map of the island of Hawai'i. Its major publication is the 1996 Geologic Map of the Island of Hawai'i (1996) by E. W. Wolfe and Jean Morris, digitized in 2005.