Жонни Оуэн: Уэльс боксшысының трагедиялық өмірі

Кіріспе

Уэльстік боксшы (1956–1980)
Уэльстік боксшы

Джон Ричард Оуэнс (7 қаңтар 1956 – 4 қараша 1980) – Джонни Оуэн есімімен рингке шыққан уэльстік кәсіби боксшы. Оның сыртқы келбетінің нәзік болуы оған көптеген лақап аттар сыйлады, соның ішінде «Мертир Matchstick» және «Бионикалық Бантам». Ол сегіз жасында бокспен айналыса бастады және ұзақ әуесқой карьерасын өткізіп, 120-дан астам жекпе-жектің қатысушысы болды және Уэльстің құрама командасы сапында сынға түсті. 1976 жылдың қыркүйегінде 20 жасында кәсіпқой боксшы болып, алғашқы жекпе-жегінде Джордж Саттонды жеңді. Оуэн кәсіпқой рингтегі алтыншы жекпе-жегінде Саттонды қайта жеңіп, Уэльс аймағындағы бос батамса салмағы бойынша алғашқы титулын жеңіп алды. 1977 жылы өзінің оныншы кәсіпқой жекпе-жегінде Оуэн британдық батамса салмағының титулы үшін күресті. Ол чемпион Пэдди Магуайрді 11-ші раундта жеңіп, титул иегері атанды, 60 жылдан астам уақыттан бері британдық белбеуді жеңіп алған алғашқы уэльстік боксшы болды. Оуэн тағы бес жеңіске жетті, оның ішінде Уэйн Эвансқа қарсы британдық титулын қорғады, содан кейін Пол Ферреримен Комонвелт батамса салмағының титулы үшін кездесті. Ол тәжірибелі австралиялық боксшыны ұпайлар артықшылығымен жеңіп, Комонвелт титулын иеленді және төрт айдан кейін Хуан Франсиско Родригеске қарсы Еуропа титулы үшін күресті. Испанияның Альмерия қаласында өткен жекпе-жек даулы жағдайға толы болды және Оуэн өте әділ емес шешіммен алғашқы жеңілісін көріп қалды. Оуэн бір жыл ішінде жеті жекпе-жекте қатарынан жеңіске жетіп, 1980 жылдың ақпан айында Родригеске қарсы қайта кездесуге мүмкіндік алды. Ол бұрынғы жеңілісін өтеді, Родригесті ұпайлар артықшылығымен жеңіп, Еуропа титулын жеңіп алды. 19 қыркүйек 1980 жылы ол Әлемдік бокс кеңесінің (WBC) чемпионы Лупе Пинтормен әлемдік батамса салмағының титулы үшін рингке шықты. Оуэн үшінші рет нокдаунға түсіп, 12-ші раундта нокаутпен жеңіліске ұшырады. Оуэн рингтен мүшесіздік күйінде шығарылды және есін жоғалтты. Ол комаға түсіп, жеті аптадан кейін Лос-Анджелестегі ауруханада 24 жасында қайтыс болды. Оуэннің кәсіпқой карьерасында 25 жеңіс (11-і нокаутпен), 1 тең түсу және 2 жеңіліс тіркелді. Оның карьерасындағы жалғыз жеңілістері Родригес пен Пинторға қарсы болды. Ол өскен Оңтүстік Уэльс аңғарларында, әсіресе туған қаласы Мертир-Тидфилде ерекше құрметке ие, онда 2002 жылы оның өмірі мен карьерасын еске алу үшін ескерткіш орнатылды.

John Richard Owens (7 January 1956 – 4 November 1980) was a Welsh professional boxer who fought under the name Johnny Owen. His seemingly fragile appearance earned him many epithets, including the "Merthyr Matchstick" and the "Bionic Bantam". He began boxing at the age of eight and undertook a long amateur career, competing in more than 120 fights and representing Wales in competitions. He turned professional in September 1976 at the age of 20, winning his debut bout against George Sutton. Owen beat Sutton again in his sixth professional fight to win his first title, the vacant bantamweight title in the Welsh Area. Owen challenged for the British bantamweight title in his tenth professional fight in 1977. He defeated champion Paddy Maguire in the eleventh round to win the title, becoming the first Welshman in more than 60 years to hold the belt. Owen recorded five further victories, including a defence of his British title against Wayne Evans, before meeting Paul Ferreri for the Commonwealth bantamweight title. He defeated the experienced Australian on points to claim the Commonwealth title and challenged Juan Francisco Rodríguez for the European title four months later. The fight in Almería, Spain, was shrouded in controversy and Owen suffered his first defeat in a highly contentious decision. Owen went on to win seven consecutive bouts within a year to rechallenge Rodríguez in February 1980. He avenged his earlier defeat by beating Rodríguez on points to win the European title. He challenged World Boxing Council (WBC) champion Lupe Pintor for his world bantamweight title on 19 September 1980, losing the contest by way of a twelfth round knockout after being knocked down for the third time. Owen left the ring on a stretcher and never regained consciousness. He fell into a coma and died seven weeks later in a Los Angeles hospital at the age of 24. Owen possessed a professional career record of 25 wins (11 by knockout), 1 draw and 2 defeats. His only career losses came against Rodríguez and Pintor. He remains revered in the South Wales Valleys where he was raised, particularly in his hometown of Merthyr Tydfil where a statue commemorating his life and career was unveiled in 2002.

Ерте өмір

Джонни Оуэн 1956 жылдың 7 қаңтарында Мертир Тидфилдегі Гваунфаррен ауруханасында Джон Ричард Оуэнс ретінде дүниеге келді. Ол жұмысшы отбасынан шыққан Дик пен Эдит Оуэнстің (қыздығы Хейл) сегіз баласының төртіншісі болды. Оның Филипп, Вивиан, Келвин және Дилвин атты төрт ағасы, сондай-ақ Мэрилин, Сьюзан және Шерин атты үш қарындасы болды. Оуэнс отбасы Лландилоестен шыққан, бірақ оңтүстікке көшіп, Мертир Тидфилдің шетіндегі Пенваунважль ауылына қоныстанды. Оның әжесі жергілікті шахтада жұмыс істесе, атасы Уилл темір зауытында жұмыс істеген және әуесқой боксшы болған. Оның анасы Мертир Тидфилде дүниеге келген, бірақ оның отбасы Глостерширдегі Лидниден шыққан, онда оның әкесі фермер болып жұмыс істеген. Анасының туыстары ирландтықтар еді. Оуэннің әкесі мен шешесінің екі әулеті де Оңтүстік Уэльс аңғарларына жұмыс іздеу үшін көшіп келген, себебі болат, темір және көмір өндірісінің өсуі бүкіл Ұлыбританиядан жұмысшыларды тартып отырды. Оуэннің ата-анасы Мертирдегі Гелидег тұрғын үй кешеніндегі Хеол Брин Селу көшесіндегі жалға алынған үйге қоныстанды. Жеті жасқа келгенде ол отбасының апталық саудасын жасап жүрді, ал кейіннен әкесі отбасы тұмауға шалдыққан кезде Оуэн "бізге сорпа дайындап, бәрімізге дәрі беріп күтім жасады. Ол бізді баптап өсірді" деп еске алды.

Әуесқой мансап

Оуэн сегіз жасында бокспен айналыса бастады, және Мертирде туған боксшы Джимми Уайльдты өрнек етті. 1962 жылдың көктемінде ол бауырлары Вивиан мен Келвинмен бірге жақын маңдағы Плимут көшесіндегі кішкентай лашықта орналасқан Мертир әуесқой бокс клубына қосылды. Бродбент Оуэннің он жасқа келгенде "сақинадағы алғашқы шеберлікті" дамытқанын және оның ерекше белгісіне айналатын шексіз энергияға ие болғанын айтады. Оуэн және оның клубының басқа мүшелері Уэльс пен Англияның жастар клубтарымен жарысып, елді аралап сапарлады. Әр жыл Уэльс әуесқойлар чемпионатымен аяқталды, бұл жасөспірімдер турнирі, онда қатысушылар әр жыл сайын белгілі бір салмаққа ие болуы керек еді. Оуэнмен бірге жаттыққан Мартин Галлеоззи, Оуэннің жыл сайын салмақ қосудағы қиындықтарын және салмаққа жету үшін сапарда торттар мен печеньелермен тамақтанғанын айтты. Галлеоззи сондай-ақ, оның анасы Оуэннің шорттарының ішіне салмақ қосу үшін қорғасын тіккенін еске алды. Оуэн көп ұзамай Гувер әуесқой бокс клубына қосылды, онда ол Идрис Саттонмен жаттықты және Эдди Томасқа үлгі алып, жекпе-жек стилін қалыптастырды. Оуэн рингтен тыс тыныш, салмақты, жайлы мінезді болды және оны толық күшпен жұмыстануға көндіру жиі қажет болды. Жастығында ол Гурноста өткен жекпе-жекте болашақ WBC муха салмағы чемпионы Чарли Магриден жеңілді. Оуэн 16 жасқа дейін Джорджтаун орта мектебінде оқыды, содан кейін жергілікті Суко гайкалар мен бұрандалар зауытында машина операторы болып жұмыс істеді. Зауыттағы жұмысы және ағасы Келвинмен бірге Оңтүстік Уэльс аңғарларындағы төбелерде жиі жүгіруі Оуэннің жоғары жылдамдық пен төзімділік деңгейін дамытуына көмектесті. Алайда, жұмысы оның денсаулығына кері әсер етті, өйткені зауыттан шыққан металл ұнтағы Оуэнде инфекция тудырды. 1975 жылы Уэльс әуесқой бокс қауымдастығы (ABA) чемпионатында Жерорта Саттонға жеңілгенде, Оуэн жекпе-жектен бас тартпағандықтан, саусақтағы септикалық жарақаттан кейін жеңілді. 18 жасында Оуэн 1974 жылы 4 сәуірде турнирдің финалына жеткеннен кейін О'Салливанның туған қаласы Кардиффте Морис О'Салливанмен Уэльс ABA жастар титулы үшін кездесті. Оуэн мен оның әкесі оның жеңіске жеткеніне сенгенімен, төрешілер жекпе-жекті О'Салливанға берді, ол Оуэнге трофейді ұсынды, бірақ ол оны қабылдаудан бас тартты. Оуэн Уэльсті әуесқойлар деңгейінде бірнеше рет өкілдік етті; 1974 жылы Уэльс пен Шотландия арасындағы турнирдегі өнері жергілікті баспасөзde мақтау алды. Понтипулдағы жекпе-жегінде Джон Рейсайдті екінші раундта жеңгеннен кейін, ол қарсыласын "тоқтамайтын екі қолды шабуылмен әлсіздікке жеткізді" деп сипатталды және сол түні екі команданың ең әсерлі боксшысы деп таңдалды. Оуэн өскен сайын кішкентай, жіңішке дене бітімімен танымал болды; ол 1975 жылдың ақпанында Швецияға қарсы жарысқа Уэльстің құрамында өкілдік етті және шапанын шешкенде оны ұялтып, күлдірді. Оуэн екінші раундта қарсыласын оңай жеңгеннен кейін "Мачстикмен" деген лақап аты осы оқиғада пайда болды. Бастапқыда қауырсын салмақта бокспен айналысқан Оуэн көп ұзамай ауыр салмақтағы бэнтмвейд салмақ класында күресуді бастады және осы салмақтағы алғашқы жекпе-жегінде Метрополитен полициясының әуесқой бокс клубының өкілі ағылшын Аллан Смиттен жеңіске жетті. Оның дене бітімі 1975 жылдың қарашасында тағы да назар аударды; Уэльсті армия командасына қарсы көрсеткенде, дәрігер бастапқыда оны боксқа тым әлсіз деп санай отырып, күресуге жарамды деп танымады. Әкесі араласуынан кейін жекпе-жек жалғасты және Оуэн ұпаймен жеңіске жетті. Оуэннің бастапқы мақсаттары төмен болды, Келвин Оуэннің британдық титул немесе Лонсдейл белбеуін алудың түпкілікті мақсатымен кәсіби боксшыға айналғандығын айтты. Дегенмен, Оуэн отбасын асырау және өзінің жағдайынан шығу ниетімен кәсіби боксқа түсуге бейілді болды. Оның бұрынғы жасөспірімдер жаттықтырушыларының бірі Оуэннің "жанжал жасап, отбасына ақша таба алатынын" түсінгенін айтты. Ол оларға үй сатып алғысы келді, бірақ шын мәнінде бокспен айналысуының себебі - ол міндетті болды". Жеңісі оған £125 (2021 жылы шамамен £920) алғашқы кәсіби сыйлық ақшасын әкелді. Оуэннің жеңісімен бірге, қалыптасқан қарсыласымен күресу шешімі дұрыс болды, өйткені ол бокс қауымдастығында бірден беделін арттырды. Оның екінші жекпе-жегі Солтүстік Ирландиялық Нил МакЛафлинге қарсы қарсыласының туған елінде, Қиындықтардың шиеленіскен кезінде өтті. Карда бірнеше рет тоқтап қалды: британдық сарбаздар аренаға кірген кезде ашу-ыза туды, орынға бомба қойылғандығы туралы хабарлама келді және Оуэннің жекпе-жегі кезінде шамдар бірнеше минутқа өшіп қалды. Жеңіс даулы тең түспен аяқталды. Оуэн алғашқы жылын ағылшын Иан Мюррейді Тонипандиде оңай жеңіспен аяқтады. Ол Мюррейді екі рет жерге түсірді, содан кейін төреші жекпе-жекті жетінші раундта тоқтатты, бұл жекпе-жек британдық титулға іріктеу болып саналды. Жеңіс үшін күрес алғашқы раундтарда тең болды, бірақ Оуэн бесінші раундта оң соққысымен Саттонды шайқады. Оуэннің төзімділігі жекпе-жекке қатысты оған айқын артықшылық берді және ол 99–97 ұпаймен жеңіске жетіп, Уэльс бэнтмвейд чемпионы атанды.

Owen began to box at the age of eight, idolising fellow Merthyr born boxer Jimmy Wilde. Along with his siblings Vivian and Kelvin, in the spring of 1962, he joined the Merthyr Amateur Boxing Club housed in a small hut on nearby Plymouth Street. Broadbent describes how, by age ten, Owen developed "some rudimentary ring craft and already had the boundless energy that would be his signature His punches were light but his effort huge." Owen and the other members of his club travelled the country, competing against youth clubs from Wales and England. Each year culminated in the Welsh amateur championships, a junior event which stipulated that a fighter must have gained each year they entered. Martyn Galleozzie, who trained alongside Owen, noted how Owen struggled to achieve the weight increase each year and was fed cakes and biscuits on the journey to try and make weight. Galleozzie also stated how his mother once sewed lead into the lining of Owen's shorts to make weight. Owen joined Hoover Amateur Boxing Club soon after, where he trained with Idris Sutton and modelled his fighting style on Eddie Thomas. Owen was a quiet, reserved, friendly character outside the ring and often needed to be coaxed into fighting full force. In his youth, he suffered a loss to future WBC flyweight champion Charlie Magri in a bout in Gurnos. Owen attended Georgetown Secondary Modern School until the age of 16 when he left to take up a role as a machine operator in a local Suko nuts and bolts manufacturing factory. His exertions in the factory, coupled with his frequent runs in the hills of the South Wales Valleys with his brother Kelvin, led Owen to develop renowned levels of speed and stamina. His job however caused him health issues as the swarf from the factory led to Owen developing infections on occasion. A septic finger injury led to a lacklustre defeat to George Sutton in the 1975 Welsh Amateur Boxing Association (ABA) Championships after Owen refused to pull out of the fight. At the age of 18, Owen met Maurice O'Sullivan for the 1974 Welsh ABA youth title in O'Sullivan's hometown of Cardiff after reaching the final of the tournament on 4 April. Despite Owen and his father being convinced of his victory, the judges awarded the fight to O'Sullivan who himself offered the trophy to Owen, although he refused to accept it. Owen represented Wales at amateur level several times; his performance in a 1974 tournament between Wales and Scotland drew praise in the local press. After defeating John Raeside in the second round during their bout in Pontypool, he was described as reducing his opponent "to helplessness with a non stop two fisted assault" and was chosen as the most impressive fighter in the two teams on the night. Owen became well known for his seemingly small, thin frame as he grew older; he was chosen to represent Wales in a contest against Sweden in February 1975 and was greeted with jeers and laughter when he removed his robe. The nickname "Matchstick Man" was coined at the event as Owen comfortably stopped his opponent in the second round. Having initially boxed as a featherweight, Owen began fighting in the heavier bantamweight class soon after and won his first bout at the weight against Englishman Allan Smith of the Metropolitan Police Amateur Boxing Club. His physique attracted further attention in November 1975; while representing Wales against an army team, a doctor initially refused to pass him fit to fight believing him to be too frail to box. After his father intervened, the fight went ahead and Owen won on points. Owen's initial aspirations were low, Kelvin stated how Owen had turned professional with the ultimate aim of claiming a British title or a Lonsdale Belt. Nonetheless, Owen was driven to turn professional by a desire to support his family and escape his relatively poor upbringing. One of his former youth coaches stated his belief that Owen understood he could "fight and make money for his family. He wanted to buy them a house but, really, the reason he boxed was because he had to." His victory earned him his first professional purse of £125 (around £920 in 2021). The decision to fight an already established opponent proved astute as victory immediately saw Owen's standing rise in the boxing community. His second fight was against Northern Irishman Neil McLaughlin in his opponent's home nation during the height of The Troubles. The card suffered several interruptions: there were angry outbursts when British soldiers entered the arena, a bomb threat was phoned in against the site and, during Owen's bout, the lights failed for several minutes. The fight ended in a controversial draw. Owen finished his first year as a professional by comfortably defeating Englishman Ian Murray in Tonypandy. He knocked Murray down twice before the referee stopped the fight in the seventh round. with the bout regarded as an eliminator for the British title. The fight was an even contest in the early rounds until Owen rocked Sutton in the fifth with a right hook. Owen's stamina gave him a distinct advantage as the fight wore on and he emerged victorious with a 99–97 points victory to become Welsh bantamweight champion.

Британдық батант-салмақ дәрежесі

Оуэннің чемпиондық жеңісі оны британдық бандемик салмақтағы чемпион Пэдди Магуайрге қарсы күресуге мүмкін кандидат етті. Оуэн Глазгодағы "Албани" қонақ үйінде Шотландияның бандемик салмақтағы чемпионы Джонни Келлимен жекпе-жекке шақырылды. Жеңімпаз Магуайрдің келесі қарсыласы болады деп күтілді. Жекпе-жек барысында Оуэн Келлидің тактикасына ашуланды, өйткені қарсыласы Оуэннің үстемдігіне қол жеткізгенде уақытты ысыраптап, ұстап алуға тырысты, сондай-ақ төреші Келлиге тиісті жаза бермейді деп ойлады. Оуэннің тіс қорғағышы жоғалып, төреші онысыз жалғастыруға мәжбүрлеген кезде қосымша қиындықтар туды. Оуэн осы жағдайлардан ашуланып, Келлиді екі рет тізе бүктірді, ал төреші жекпе-жекті алтыншы раундта тоқтатты. Бірақ Магуайр сол жылдың қыркүйегінде Франко Зурломен жұдырықтасқаннан кейін, Оуэнге Джордж Саттонмен екінші реванш ұсынылды, ол тек үш күннің алдында жасалды. Бұл жекпе-жек Солихалл қаласындағы Мидленд әлеуметтік клубында өтті, ал Саттон алғашқы раундтарда күткеннен де қиын қарсылық көрсетті, Оуэннің жауырына күшті соққы беріп, оны шайқалтты. Оуэн өзін жинап алып, ұпайлар бойынша жеңіске жетті. Оуэннің жеңістеріне қарамастан, ол Магуайрмен жекпе-жек күтуге мәжбүр болуы мүмкін еді. Алайда, ресми қарсыласы Уэйн Эванс Магуайрмен жұдырықтасу мүмкіндігінен бас тартып, оған көбірек тәжірибе қажет екенін айтқанда, Оуэн араласып, жекпе-жек 1977 жылдың қараша айында Лондонның Ұлттық спорт клубында өтеді деп белгіленді. Оуэн жекпе-жектің басында өзінің артық ұзын бойының арқасында Магуайрге қиындық туғызып, жеңіске жетті, ал чемпион бірнеше рет бас және төмен соққылар жасағаны үшін ескертілді. Сегізінші раундта Оуэн үстемдікке ие болып, Магуайрді құлатуға жақын болды. Оуэннің үстемдігі соншалық болды, Магуайрдің промоутері Микки Дафф жекпе-жекті тоқтатумен қорқытты. Оуэннің жеңісі оған жас боксшыға беймәлім болған жаңа деңгейдегі даңқ әкелді. Ол Мертирге шайқастан кейін ертеңі күні қала әкімімен кездесіп, жергілікті клубтарда оның құрметіне екі кеш өткізді. Ол 1977 жылғы Уэльстің үздік боксшысы атанды және 1977 жылғы BBC Wales Sports Personality of the Year сайлауында төртінші орынды иеленді. Оуэн 1978 жылдың қаңтарында титулсыз жекпе-жекте шотланд боксшысы Алан Оагқа қарсы рингке оралды, қарсыласын сегізінші раундта жеңді. Бір айдан кейін Оуэн Ньюкасл маңындағы Мартон Кантри Клубында Антонио Мединамен жұдырықтасты, қарсыласы оң жақтан шыққанда таң қалды, өйткені ол мансабында алғаш рет осы тұрыста жұдырықтасқан боксшыға қарсы тұрды. Оуэннің командасы қарсыласын жекпе-жек алдында зерттеуді ұмытып кеткен, ал алғашқы тосынсылық Оуэннің дайындығына әсер етті. Дегенмен, ол ұпайлар бойынша жеңіске жетті. Оуэн алғашқы төрт раундта басымдық танытты, ал Эвансты маңдайшегінің жарақаты мазалады, ол оның мансабында оны ұзақ уақыт бойы мазалап келді. Бесінші раундта Эванс Оуэннің құлақ пердесін жарып, құлағынан қан кетуіне себеп болған соққы берді. Бір жағынан естімей қалғанға қарамастан, Оуэн бесінші раундтан кейін жекпе-жекті өз бақылауына алды және Эвансты шаршатып, тоғызыншы раундта оны жерге жықты. Эванс раунд соңында аяғына тұрды, бірақ оныншы раундтың басында Оуэн шабуылын жалғастырып, Эвансты раундтың басында тоқтатып, титулын сәтті қорғады. Оуэннің Біріккен Ұлттар Достастығының немесе Еуропалық бандемик салмақ дәрежесінде бәсекелесу мүмкіндігі талқыланды, сондай-ақ оған қарсыласының елінде Біріккен Ұлттар Достастығының билік басындағы чемпионы, Ганалық Салли Шиттумен жұдырықтасу үшін 2000-2500 фунт стерлинг ұсынылды. Алайда, Шитту талап етілген уақытта қарсыласына қарсы шыға алмағаны үшін көп ұзамай Біріккен Ұлттар Достастығы Чемпионаты Комитеті оның титулын алып тастады. 1977 жылғы қаңтарда Шиттудан жеңіске жеткен австралиялық Пол Феррери Оуэнмен Біріккен Ұлттар Достастығы титулы үшін күресуге дайын екенін мәлімдеді, Уэльске жекпе-жекті өз елінде өткізу шартымен 4000 фунт стерлинг ұсынды. Оуэн ұсынысты қабылдамады, сондай-ақ австралиялық төрешілердің тарапты болуынан қорқып, жекпе-жекті жеңу мүмкін емес деп ойлады. Оның орнына ол ағылшындық Уоли Энглисспен кездесіп, үшінші раундта оны тоқтатты. Феррери жекпе-жектің Австралияда өтуіне қатысты талаптарынан бас тартып, 1978 жылдың 2 қарашасында Эбб Вейлде Оуэнмен жұдырықтасуға келісті. Бұрын Біріккен Ұлттар Достастығы чемпионы болған ол Оуэннің 16 жекпе-жегіне қарсы 70-ке жуық кәсіби жекпе-жекке қатысты және британдық боксшыдан ешқашан жеңілген емес.

Owen's championship win resulted in him becoming a possible challenger for the British bantamweight champion Paddy Maguire. To move into contention, Owen was booked to fight Scottish bantamweight champion Johnny Kellie at the Albany Hotel in Glasgow. It was widely believed that the winner would be booked as Maguire's next opponent. During the fight Owen became infuriated with Kellie's tactics as his opponent relied on holding to waste time, when Owen was gaining the advantage, and he believed the referee was not penalising Kellie for it. Further issues were raised when Owen lost his gumshield and the referee forced him to continue without it. Owen was spurred on by these irritations and knocked Kellie down twice in quick succession before the referee stopped the fight in the sixth round. Further disappointment followed as Maguire took a fight against Franco Zurlo in September of the same year, leaving Owen with an offer of a second rematch against George Sutton on only three days' notice. The fight took place at Midland Social Club in Solihull and Sutton proved a sterner test than most had anticipated in the early rounds, landing a
strong punch to Owen's jaw that wobbled him. Owen was able to recover and won the fight on points. Despite Owen's victories, it still seemed likely that he would be forced to wait for a match with Maguire. However, when the official challenger Wayne Evans declined the opportunity to fight Maguire, stating that he needed more experience, Owen stepped in and the fight was scheduled for November 1977 at the National Sporting Club in London. Owen edged the early rounds of the fight as his longer reach caused Maguire problems and the champion was warned on more than one occasion for use of the head and low blows. Already ahead on points, Owen dominated the eighth round and nearly knocked down Maguire. Such was Owen's dominance, Maguire's promoter Mickey Duff threatened to end the fight. Owen's victory brought him a new found level of fame to which the young fighter was unaccustomed. On his return to Merthyr the day after the fight, he met with the town's mayor and two parties were held in his honour in local clubs. He was named Welsh Boxer of the Year for 1977 and finished fourth in voting for the 1977 BBC Wales Sports Personality of the Year. Owen returned to the ring in January 1978 in a non title fight against Scottish boxer Alan Oag, defeating his opponent in the eighth round. A month later, Owen fought Antonio Medina at Marton Country Club near Newcastle and was surprised early on when his opponent emerged as a southpaw, the first time he had faced a fighter using the stance in his career. Owen's team had neglected to research their opponent ahead of the bout and the initial surprise caught Owen off guard. Even so, he emerged victorious on points. Owen was the stronger of the pair in the opening four rounds and Evans was hampered by a knuckle injury that had plagued his career. In the fifth round, Evans caught Owen with a punch that ruptured his eardrum and caused bleeding from the ear. Despite being almost unable to hear on one side, Owen took control of the fight after the fifth round and wore Evans down, eventually knocking him down in the ninth. Evans made it back to his feet for the end of the round but the start of the tenth saw Owen continue his assault, stopping Evans early in the round to successfully defend his title. The possibility of Owen competing for either the Commonwealth or European bantamweight titles was being raised and he received an offer of between £2000–2500 to fight the reigning Commonwealth champion, Ghanaian Sulley Shittu, in his opponent's home country. Shittu, however, was stripped of the title by the Commonwealth Championship Committee soon after having failed to meet a challenger in the required time. Australian Paul Ferreri, who had lost the belt to Shittu in January 1977, stated his willingness to contest the vacant Commonwealth title with Owen, offering the Welshman £4,000, on the stipulation that the fight be held in his home country. Owen rejected the offer over the distance and fears that partisan Australian judges could make the fight unwinnable. He instead met Englishman Wally Angliss, stopping him in the third round after Angliss had suffered a deep cut above his left eye. Eager for the fight to go ahead, Ferreri dropped his request for the fight to be based in Australia and accepted a bout with Owen in Ebbw Vale on 2 November 1978. A former holder of the Commonwealth title, he entered the fight with nearly 70 professional bouts to Owen's 16 and had never been beaten by a British fighter.

Еуропалық бонтамвейт чемпионы

Оуэннің жеңісі оны Испаниялық Хуан Франсиско Родригестің иеленген дивизионның Еуропалық титулына таласуға алып келді. Жекпе-жек бастапқыда 1978 жылдың соңына жоспарланған, бірақ Родригес ауруға шалдыққандықтан, кездесуден бас тартты және үш айдан кейін қайта ұйымдастырылды. Бұл Оуэннің 18-ші кездесуі және оның шетелдегі тұңғыш жекпе-жегі болды, ол чемпионның туған қаласы Альмерияда өтті. Жекпе-жек алдында Оуэннің командасының әділ емес ойынға қатысқандығы туралы бірнеше айыптаулар таралды. Ол Родригес жаттығуларын аяқтағаннан кейін, түстен кейін чемпионмен бірдей жаттығу орындарын пайдалануға уәде алған. Бірақ іс жүзінде Оуэн мен оның командасы Родригес жаттығуын аяқтағанша, жинап қалғанда көп уақыт күтіп отырды, бұл Оуэннің жаттығуларына кедеріл келтірді. Салмақ өлшеу кезінде Оуэннің салмағы шектен сәл артық болды, сондықтан ол соңғы минутта мейманхана баспалдақтарынан жоғары-төмен жүгіріп, қажетті салмаққа жеткенше жаттығу жасады. Родригес те салмақ шегінен басым болды, бірақ рұқсат етілген уақыт ішінде оны жоғалту мүмкін болмады. Оуэн мен оның командасы жекпе-жек тоқтатылатынына сеніп, Британияға қайту ниетімен қонақ үйге оралды. Бірақ Оуэннің менеджері Дай Гардинер испан шенеуніктерінің Родригестің салмағы артық болғанына қарамастан, күреске қабілетті деп танығанын хабарлады. Оуэн Британияға бос қол қайтпау үшін жекпе-жекті жалғастыруға шешім қабылдады. Бұл жекпе-жек қалалық бұқа сарайында көп көрерменнің алдында өтті, Оуэн аренаға қатты ызылдаумен кірді. Бірінші раунд екі тарап та жайғасқандықтан, айтарлықтай оқиғасыз өтті. Оуэн өзінің бұрышына оралғанда, оның әкесі Оуэннің киімдерінен қышқыл майдың иісін сезіп ашуланды. Ол Родригестің қолғаптарынан шыққан деп ойлап, Дик Оуэннің шағымдарын елемеген төрешіге жуысты. Британдық Бокс Бақылау Кеңесінің (BBBofC) жекпе-жектегі өкілі Гарри Вайнс Оуэннің командасына не болып жатқанын білу үшін жақындауға тырысты, бірақ испан полициясы оны өз орнына оралуға бұйырғанша, көрермендердің мүшелері оны итеріп-сықты. Родригес Оуэнге қарсы бірнеше әділ емес амалдар жасады, соның ішінде бас пен шынтақтарды заңсыз пайдалану және бас бармағын Оуэннің көзіне тығызуға тырысты, нәтижесінде он екінші раундта бірнеше ескерту алды. Оныншы раундтың басында Оуэн рингтің ортасына оралды, бірақ Родригес қарсыласын үйдегі жұрт алдында келекелеу үшін бұрышынан шығуға бірнеше минут күтті. Родригеске ұпай бойынша жеңіс берілді, бұл шешімді Стив Банс кейіннен "туған қала шешімінің трагедиясы" деп атады, Родригеске ол анық ұтылған жекпе-жек берілді. Уэльс Биографиялық Сөздігі бұл шешімді "бокстың абыройына нұқсан келтіру" деп сипаттады. Уэльс Аймақтық Бокс Кеңесі жекпе-жекті тергеді, оның барысында Вайнс оқиғаны "өмірінде көрген ең жаман шешім" деп сипаттады. Бірақ кеңестің испандық промоутерлерге билігі болмады және Оуэн үшін жеңіліске келісуден басқа жол болмады, бірақ BBBofC Оуэнге жалақысынан шегерілген ақшаны қайтарды. Оуэн жекпе-жекте өзін көрсетуге құштар болды, өйткені жеңіс оған өмір бойы армандаған Лонсдейл белбеуін сақтауға мүмкіндік береді, ол үш сәтті қорғанысты аяқтағаннан кейін жекпе-жектің тұрақты меншігіне айналады. Бірінші раундтан бастап ол Смитке үстемдік етті, оның жаттықтырушысы он екінші раундта қолқап тастады. Осы уақытқа дейін Оуэн Родригеспен Еуропа титулы үшін реваншқа бел буған еді. Ол 1979 жылдың 17 қыркүйегінде Глазгодағы "Албани" қонақ үйінде Нейл МакЛофлинмен төртінші рет кездесіп, 100-95 ұпаймен жеңіске жетіп, өзінің 20-шы кәсіби жеңісін тіркеді. Гарсия Оуэнге бәсекелестік көрсетпеді, төреші жекпе-жекті бесінші раундта тоқтатты. Оуэнге қиындық туғызғанмен, Васкес ақырында уэльске ұпайсыз жеңілді. Екі аптадан кейін Оуэн Уэльстің Глин Дэвиспен Ұлттық спорттық клубта жекпе-жек өткізді. Дэвис "қатаң, ескі кәсіпқой" ретінде сипатталды, ол 40-тан астам рет кәсіби түрде күресті, бірақ төреші Оуэннің пайдасына жекпе-жекті тоқтатқанға дейін ол тек бес раундқа созылды. Бұл жекпе-жекten кейін Дэвис: "Мен келесі әлем чемпионынан ұтылдым", - деді. Оуэн өзінің туған қаласы Мертирдегі Галон Ушафтың тұрғын үй ауданында дүкен сатып алып, өзінің табысының бір бөлігін инвестициялады. Ол жерде 1800-ден астам адам жиналды. Жекпе-жек баяу басталды және Родригес бірінші раундтардың қарқынын Оуэнды төрешінің көрінбейтін жағынан ұстап алып шектеді. Родригес қорғаныс және қарсы шабуыл стилін жалғастырды және Оуэннің бірнеше рет шабуылдауын тоқтатып, бесінші мен сегізінші раундтар арасында қарқынды арттыруға тырысты. Оуэн алтыншы раундта қарсыласын арқанға түсіріп, оған зиян келтірді. "The Times" газетінің жекпе-жек туралы баяндамасында Оуэнмен күресу "кілемді жеңуге тырысу сияқты, өйткені ол өте төзімді, ал кілем сізге шаң жұқтырады" делінген. WBC тарапынан әлемнің төртінші салмақ классындағы боксшы ретінде танылған Оуэн промоутер Мики Даффтан Пинтормен титул үшін жекпе-жек өткізуге шақырылды. Оуэн жеңіске жеткен жағдайда, белбеуді үш рет қорғап, содан кейін Мертирге зейнетке шығуды жоспарлағанын мәлімдеді. Пинтор 1978 жылдың маусымында әріптесі және ұзақ жылдар бойы чемпион болған Карлос Заратеден өте даулы бөлінген шешіммен жеңіске жетіп, әлемнің жеңіл салмақ белбеуін иеленді. Зарате шешімге наразылық білдіріп зейнетке шықты, бірақ Пинтор өзінің жаңа роліне лайықты болды және жекпе-жекке дейін белбеуін екі рет қорғады. Оуэн ылғалға бейімделу үшін жекпе-жекке бір апта бұрын Лос-Анджелеске келді. Оуэн мен Пинтор жергілікті ауданда таңғы сағаттарда жүгіріп, кейде жақын жердегі саябақта бір-бірін танымай өтіп кететін. Екі боксшы да Лос-Анджелес Мемориалдық спорт аренасындағы жаттығу орындарында жаттықты. Оуэн мексикалық тілшілердің қысымын көтере алмады, күні бойы қуып жететін, ал қонақ үйінің телефоны жиі қоңырау шалып, Дай Гардинер келіп түсетін қоңырауларды тоқтатуды сұрады. Ақырында Оуэн ашуға беріліп, егер шаралар қабылданбаса, жекпе-жек кестесін бұзумен қауестендірді. Жекпе-жек промоутері дереу араласып, баспасөз шегінді. Жекпе-жек 1980 жылдың 19 қыркүйегінде Лос-Анджелестегі Гранд Олимпиадалық аудиториясында өтті. Аренаның сыйымдылығы 10 000 адамды құрады, бірақ көрермендер саны одан да көп болды. Көрермендердің көп бөлігі мексикалықтар болды, Пинторға ыстық қолдау көрсетілді. Кейбір уэльс жанкүйерлері Оуэнды қолдау үшін сапарлаған, бірақ олар "кемінде 100:1 есебенде басым болды" делінген. Оуэн андердог ретінде қарастырылды, оның жеңісіне берілген коэффициенттер жекпе-жек алдында 6:1 құрады.

Owen's victory led him to challenge for the division's European title, held by Juan Francisco Rodríguez of Spain. The fight was originally scheduled for the end of 1978 but Rodríguez withdrew from the bout due to a case of flu, and it was rearranged for three months later. It was Owen's eighteenth contest and his first overseas, taking place in the champion's hometown of Almería. The fight was preceded by a series of allegations of foul play by Owen's camp. He was promised the use of the same training facilities as the champion in the afternoons, once Rodríguez had finished his sessions. In practice, however, Owen and his team often found themselves waiting at the gym for Rodríguez to finish his training, taking up hours of Owen's sessions. At the weigh in, Owen was marginally overweight, prompting a last minute training session involving running up and down the hotel stairs until he hit the limit. Rodríguez also exceeded the weight limit by a larger margin, more than could be lost in the allowed time. Owen and his team returned to the hotel with the intent of returning to Britain, believing the fight would be called off. However, Owen's manager Dai Gardiner returned to announce that the Spanish officials had passed Rodríguez fit to fight despite having weighed in overweight. Owen decided to go ahead with the bout, eager not to return to Britain empty handed. The fight was held in the town's bullring in front of a capacity crowd and Owen entered the arena to loud jeers. The first round was relatively uneventful as both fighters settled. When Owen returned to his corner, his father was infuriated after smelling wintergreen oil on Owen. Believing the substance came from Rodríguez's gloves, he approached the referee who ignored Dick Owens' complaints. The British Boxing Board of Control's (BBBofC) representative at the fight, Harry Vines, attempted to approach Owen's team to find out what was causing commotion and found himself being pushed and shoved by members of the crowd before Spanish police ordered him to return to his seat. Rodríguez used several underhand manoeuvres against Owen, including illegal use of the head and elbows and attempted to screw his thumb into Owen's eye, eventually receiving an official warning from the referee in the twelfth round after being reprimanded on several occasions. At the start of the tenth round, Owen returned to the middle of the ring but was forced to wait as Rodríguez took several extra minutes to leave his corner before standing to taunt his opponent in front of the home crowd. Rodríguez was awarded the victory on points in a decision that Steve Bunce later declared: "In what has been regarded as a 'home town decision travesty', Rodríguez was awarded a fight he had so obviously lost." The Dictionary of Welsh Biography went further and described the decision as "an insult to the good name of boxing". The Welsh Area Boxing Council held an investigation into the fight, during which Vines described the incident as "the worst decision he'd ever experienced". However, the council had no power over Spanish promoters and there was no alternative for Owen other than to accept the loss, although the BBBofC did refund Owen the money that been deducted from his paycheck. Owen was eager to impress in the fight as victory would also see him achieve a lifelong ambition of retaining a Lonsdale Belt, which became the permanent property of a fighter once they had completed three successful defences. From the first round he dominated Smith, whose trainer eventually threw in the towel during the twelfth round. By now, Owen had set his sights on a rematch with Rodríguez for the European title. He met Neil McLaughlin for a fourth time on 17 September 1979 at the Albany Hotel in Glasgow and recorded a comfortable 100–95 points victory to secure his 20th professional win. Garcia provided little competition for Owen with the referee stopping the fight in the fifth round. Although he provided a challenge for Owen, Vasquez ultimately lost to the Welshman on points. Two weeks later Owen fought fellow Welshman Glyn Davies at the National Sporting Club. Davies was described as a "tough old pro" who had fought over 40 times professionally but he lasted only five rounds before the referee stopped the fight in Owen's favour. After the bout, Davies remarked: "I have been beaten by the next world champion." Owen decided to invest some of his earnings by purchasing a shop on Galon Uchaf housing estate in his hometown of Merthyr. The venue was filled to capacity, with more than 1,800 spectators. The fight started slowly and Rodríguez restricted the early pace of the opening rounds by holding Owen on the blindside of the referee. Rodríguez continued a defensive, counter punching style and caught Owen several times as the Welshman continually advanced, attempting to push the pace between the fifth and eighth rounds. Owen did cause damage to his opponent after trapping him on the ropes during the sixth. In its report of the fight, The Times described fighting Owen as like "trying to beat a carpet, so resilient is he the carpet ends up by giving you a dusting." Ranked as the number four bantamweight in the world by the WBC, Owen was offered a lucrative title fight against Pintor by promoter Mickey Duff. Owen stated that, should he win the fight, his plan was to defend the belt three times before retiring to Merthyr. Pintor had edged a highly controversial split decision over stablemate and long time champion Carlos Zárate to win his world bantamweight title in June 1978. Zárate retired in disgust following the decision, but Pintor proved to be an able successor and had defended his title twice heading into the fight. Owen arrived in Los Angeles a week before the fight to acclimatise to the humidity. Both Owen and Pintor would go for early morning runs in the local area and would sometimes pass in a nearby park without acknowledging each other. Both fighters trained at the gym facilities in the Los Angeles Memorial Sports Arena. Owen found the press intrusion from the Mexican reporters difficult to deal with; he was hounded everywhere during the day and his motel room phone rang so often that Dai Gardiner requested the motel block any incoming calls. Eventually, Owen snapped and threatened to disrupt the fight schedule unless action was taken. The fight promoter promptly intervened and the press backed off. The bout was held at the Grand Olympic Auditorium, Los Angeles, on 19 September 1980. The arena had a capacity of 10,000 but estimates have put the crowd at well beyond that. The crowd was predominantly Mexican, with Pintor receiving fervent support. While some Welsh fans had travelled to support Owen they were said to be "outnumbered 100 to 1 at least". Owen was considered the underdog with odds on his victory being offered at 6–1 before the fight,

Пинтор жекпе-жекке басымдық тануға тырысты және алтыншыдан сегізінші раундтарға дейін күштірек болды, бірақ оның екі көзіне де кесіктер келді. Бұл кезеңде көптеген бақылаушылар жекпе-жек тепе-теңдікте екенін айтты, тіпті кейбіреулері Оуэнге сәл басымдық берді. Пинтор тоғызыншы раундта агрессивтірек күресті және оның тәсілі нәтижесін берді, ол Оуэнды кездесуінің барысында алғаш рет құлатты. Оуэн жылдам тұрып, төрешіге жақсы екенін хабарлады, бірақ жекпе-жектің қарқыны чемпионның жағына бұрылды және оннан кейін Пинтор басымдыққа ие болды. Шамадан тыс шаршаған Оуэн он бірінші раундта күресіп, төреші Марти Денкин Оуэннің бұрышына жекпе-жекті аяқтау үшін келді, бірақ оған жалғастыруға рұқсат етілді. Оуэн он екінші раундқа оралды және екінші рет құлады, бірақ тағы да тұрды. Раундтың соңына 25 секунд қалғанда, Пинтор Оуэнды басқа құлатты және Оуэн еденге құлады. Оуэн жедел жәрдемге салынып, аренадан шығарылды...

Pintor looked to take control of the fight and was the stronger through rounds six to eight, although he did receive cuts to both eyes. By this stage in the fight most observers judged the fight to be evenly poised, with some even giving Owen a slight lead. Pintor began to fight more aggressively in the ninth round and his approach paid off when he caught Owen with a punch that knocked the Welshman down for the first time in his professional career. Owen got to his feet quickly and assured the referee that he was fine but the momentum of the fight moved in the champion's direction and from the tenth round Pintor was in the ascendency. An exhausted Owen battled on through the eleventh round and referee Marty Denkin approached Owen's corner to end the fight but was told he was fine to continue. Owen returned for the twelfth and was knocked down a second time but again got to his feet. With 25 seconds remaining in the round, Pintor caught Owen with a strong right hand to the head and Owen crumpled to the floor. Owen was loaded onto a stretcher and carried out of the arena before being taken to California Hospital Medical Center. He was taken into surgery, where doctors removed a blood clot from his brain after a three hour operation. Owen's mother arrived in the United States a day later. The neurosurgeon in charge of Owen revealed how they had discovered that Owen possessed both an unusually delicate skull and a strong jaw. As a result, Pintor's punch had inadvertently pushed Owen's jawbone through his skull and into his brain, causing irreparable damage. Owen underwent a second operation soon after to relieve pressure on his brain but soon contracted pneumonia. Once this had cleared, a third surgery was required but Owen remained unconscious. Although his doctor believed his condition was improving, a second bout of pneumonia on 4 November ultimately ended his life at 24 years old with his parents by his bedside. Owen's body was returned to Wales where he was held in Merthyr Parish Church. The coffin was kept in a public area and thousands of visitors attended the church to pay tribute to Owen. His funeral ceremony was held at High Street Baptist Church. The church held around 1,000 people while around 4,000 waited outside where the ceremony was broadcast through loudspeakers. He was buried in Pant Cemetery in Merthyr on 11 November. Hundreds of floral tributes were sent on the day, including from Muhammad Ali and singer Tom Jones. The Secretary of State for Wales, Nicholas Edwards, sent a telegram to Owen's family in which he proclaimed "All Wales is saddened to hear of Johnny Owen's death". Pintor was devastated by the death of Owen and contemplated retiring from boxing. The Owens family held no malice towards Pintor and absolved him of any blame for Owen's death. They sent him messages of support after the fight and encouraged the Mexican fighter to continue boxing. The WBC claimed that Owen had been insured for $50,000, but this later proved to be false as the payments were capped at $25,000 that would first be put towards medical expenses. The cost of Owen's treatment was $94,000, more than three times the insurance payout. The remaining medical bills were paid by a public appeal that raised $128,000 for Owen, with his family donating the remaining money to charity. In his will, Owen left £45,189 to his family, having earned less than £7,000 for his title fight with Pintor after expenses.

Жауынгерлік стилі

Оуэн боксқа деген құлшынысымен, қажырлы жаттығуларымен және жаттықтырушыларының сұрағаннан да көп жұмыс істеуімен танымал болды. Оның берілгендігі соншалық еді, ол ешқашан алкоголь ішпеді және романтикалық қарым-қатынастардан да қашып жүрді деп кеңінен айтылады. Осының нәтижесінде 1979 жылы "The Observer" газетінің журналисі Хью Макилванни Оуэнды "Таза солдат" деп атады. Оуэннің жаттығуларында үлкен қашықтықтарға жүгіру жиі кездесетін, ал қарсыласын шыдамдылықпен жеңуге сенуі кейде жекпе-жектің басында әлсіздікке алып келді. "The Times" газетінің Srikumar Sen былай деп жазды: "Оуэн баяу бастайды және ерте ұсталып қалуы мүмкін". Оуэнде күшті нокаут соққысы болмаса да, "жылдам және дәл соққыларымен" атақты болды. Оуэн басқа боксшыларға көрсеткен әдепкілігі үшін де мақтау алды. Оуэнды кішкентай кезінен жаттықтырған Идрис Саттон оны "нағыз джентльмен" деп сипаттады. "Мен оның ешқашан ретсіз соққы бергенін немесе жамандық жасағанын көрген емеспін. Егер ол қарсыласының құлап жатқанын байқаса, ол артқа шегініп, оған тұруға мүмкіндік беретін еді. Ол ешқашан жағдайды өз пайдасына қолданбауға тырысты. Егер сіз оны әділ жеңсеңіз, ол сізге қол берген бірінші адам болар еді". Лупе Пинтор кейін Оуэнге деген құрметін білдіріп, оның "өте ар-ұяты бар адам болғанын, себебі ол жеңуге ғана емес, сонымен қатар қоғамның, өз халқының атынан өнер табатын, осыны мен оның бойынан ең көп бағаладым, оның еркі, оның құштарлығы, осы қасиеттері оны ерекше ететін нәрсе" деді.

Мұра

Оның өлімінен бір жыл өткен соң Мертирде "Шырақтағы адам" атты паб ашылды. Келесі жылы Оуэннің отбасының қайырымдылыққа берген ақшасының бір бөлігімен Принс Чарльз ауруханасында мемориалдық тақта ашылды. 1980 жылы оның қайтысынан кейін көп ұзамай Мертирдегі Гурнос округінде Джонни Оуэн орталығы деп аталған қоғамдық орталық салынды. Ғимарат 2018 жылы иесі "Merthyr Valley Homes" оны жаңғыртудың тым қымбат екенін мәлімдегеннен кейін бұзылды. 2002 жылы Оуэннің туған қаласы Мертирде 40 000 фунт стерлинг сомасында мүсіні орнатылды. Оның отбасы мүсіннің ашылу салтанатына қатысты, ал оны Питор ашты, ол осы оқиғаға қатысу үшін өз елінен келді. Сол жылы Дик Оуэнс BBC Four телеарнасының "Johnny Owen: The Long Journey" атты деректі фильмі аясында Мексикаға барып Питормен кездесті, осылайша екеуі 1980 жылдан бері алғаш рет жолықты. Бұл деректі фильм Уэльс өндірісі номинациясы бойынша ең жақсы деректі драма және ең жақсы режиссура үшін екі BAFTA сыйлығын жеңіп алды. Тарихшы Мартин Джонс Оуэннің "Уэльстің жұмысшы табының идеалдарын, сондай-ақ олардың қиындықтар мен қайғы-қасіреттерге қарсы күресіндегі азаптары мен батылдығын бейнелейтін символдық тұлға" екенін айтты. Джонстың зерттеулері Оуэннің оқиғасы қалай айтылып, қайта айтылғанын көрсетеді, оның мағынасы мен маңыздылығы Мертир және Оңтүстік Уэльстің индустриядан кейінгі кезеңінде өзгерді. Ол Оуэннің қосылу рәсімі аймақта жиі болатын көмір шахта апаттарының құрбандарына ұқсас болғанын атап өтті, ал "Western Mail" газеті оны "ашулы естеліктермен беделді қаланың соңғы батыры" деп сипаттады. Оуэн туралы жарияланған еңбегінде Джонс Оуэннің Оңтүстік Уэльс аңғарларында "қаһармандық тұлға болып қала беретінін" мәлімдеді.