Катарине Декстер Маккормик: Суфражист, филантроп және абортқа қарсы күрескер

Кіріспе

Американдық суфражист және қайырымдылық жасаушы, американдық суретші Кэтрин Декстер МакКормик (27 тамыз 1875 – 28 желтоқсан 1967) – АҚШ-тың суфражисті, қайырымдылық жасаушысы және күйеуі қайтыс болғаннан кейін МакКормик отбасының ірі капиталының мұрагері болды. Ол алғашқы ауыздық таблеткасын (контрацепция таблеткасын) жасауға қажетті зерттеулердің басым бөлігін қаржыландырды.

Ерте өмір және білім

Кэтрин Декстер 1875 жылғы 27 тамызда Мичиган штатының Декстер қаласында, ата-анасының Гордон Холл сарайында дүниеге келді және әкесі Уэрт Декстердің (Сэмюэл Декстердің ұрпағы) көрнекті адвокат болған Чикаго қаласында өсті. 14 жасында әкесі 57 жасында жүрек талмасынан қайтыс болғаннан кейін, ол анасы Жозефинамен 1890 жылы Бостонға көшіп барды. Төрт жыл өткен соң, оның інісі Сэмюэл 25 жасында менингиттен қайтыс болды. Кэтрин 1904 жылы Массачусетс технология институтын бітіріп, биология саласы бойынша бакалавр ғылымы дәрежесін алды.

Стэнли МакКормикке үйлену

Ол медициналық мектепке түсуді жоспарлаған, бірақ оның орнына 1904 жылдың 15 қыркүйегінде Сайрус Маккормиктің кенже ұлы және International Harvester компаниясының мұрагері Стэнли Роберт Маккормикке тұрмысқа шықты. 1905 жылдың қыркүйегінде олар Массачусетс штатындағы Бруклин қаласына көшті. Олардың балалары болмады. Стэнли 1895 жылы Принстон университетін үздік дипломмен бітірді, сонымен қатар университет теннис командасының дарынды спортшысы болған. Оның психикалық денсаулығының нашарлап бара жатқаны байқалды. 1906 жылдың қыркүйегінде ол бір жылдан астам уақыт Маклин ауруханасында жатты, алғашқы диагнозы деменция прекокс болды – қазіргі шизофрения деп аталатын аурудың ерте сатысы. 1908 жылдың маусым айында Стэнли Калифорниядағы Монтеситодағы Маккормиктердің Ривен Рок иелігіне көшірілді, онда оның шизофрениямен ауырған үлкен әпкесі Мэри Вирджиния 1898 жылдан 1904 жылға дейін тұрған, содан кейін Алабама штатындағы Хантсвиллдегі санаторийге жатқызылған. Ол жерде ол белгілі неміс психиатры Эмиль Краепелиннің қарауында болды және деменция прекокстың кататониялық түрімен ауырады деген диагноз қойылды. 1909 жылы Стэнли заңды түрде әрекетке қабілетсіз деп танылды, оның қамқорлығы Катарина мен Маккормик отбасы арасында бөлісті. Осының нәтижесінде МТИ әкімшілігі саясатын өзгертті. 1909 жылы Маккормик Массачусетс штатында әйелдердің сайлау құқығы үшін өткен алғашқы ашық митингте сөз сөйледі. Ол Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығының вице-президенті және казнашысы болды және қауымдастықтың «Woman's Journal» басылымын қаржыландырды. Маккормик Кэрри Чэпман Кэтттің 19-шы түзетуді қабылдау жөніндегі күш-жігерін ұйымдастырды. Кэттпен жұмыс істеген кезде ол Мэри Деннет және Маргарет Сэнгер сияқты басқа да әлеуметтік белсенділермен танысты. Катарина 1917 жылы Сангермен танысты, содан кейін сол жылы 100 комитетіне қосылды, бұл комитет әйелдердің тумауға қарсы заңды күресін қолдады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Катарина қауымдастықтың соғыс қызметі бөлімінің төрағасы болып жұмыс істеді. Сонымен қатар, ол Ұлттық қорғаныс кеңесінің әйелдер комитетінің мүшесі болды. Ол Рим мен Париж сияқты қалалардағы диафрагма өндірушілердің еуропалық ірі компанияларымен кездесулер ұйымдастырды, сондай-ақ француз немесе неміс ғалымы ретінде көріну үшін өзінің тіл білімі мен биология білімін пайдаланды және құрылғыларға үлкен тапсырыс берді. Олар оның отбасылық шатосына, Женевадан тыс жердегі Прангинс қаласына жеткізілді, онда олар сәнді пальтолар мен басқа киімдердің ішкі жағына тігілді. Ол оларды Нью-Йорктегі АҚШ кеден қызметкерлерінен жасырып өткізіп, оларды жоғары сапалы сәнді киімдерге арналған еуропалықтардың жомарт сауда сапарынан әкелген олжа ретінде сәтті жамылды. Ол бұл сапарларды 1922 жылдан 1925 жылға дейін әр жазда жасады, 1925 жылғы Санта-Барбара жер сілкінісі оның күйеуінің иелігін қайта құруға және оның күтіміне көмектесуге назарын аударғаннан кейін ғана зейнеткерлікке шықты. 1927 жылы Маккормик Женевадағы үйінде 1927 жылғы Дүниежүзілік халық саны конференциясына қатысқан делегаттарды қабылдады. Сол жылы Маккормик күйеуіне көмектесу үшін эндокринология ғылымына жүгінді, өйткені ол бүйрек үсті безінің ақауы оның шизофрениясына себеп болды деп сенді.

She planned to attend medical school, but instead married Stanley Robert McCormick, the youngest son of Cyrus McCormick and heir to the International Harvester fortune, on September 15, 1904. In September 1905, they moved into a house in Brookline, Massachusetts. The couple did not have any children. Stanley graduated cum laude from Princeton University in 1895 where he had also been a gifted athlete on the varsity tennis team. He had been showing signs of progressively worsening mental illness. In September 1906, he was hospitalized for over a year at McLean Hospital and was originally diagnosed with dementia praecox, an early label for what is now today known as schizophrenia. In June 1908, Stanley was moved to the McCormicks' Riven Rock estate in Montecito, California, where his schizophrenic older sister, Mary Virginia, had lived from 1898 to 1904 before being placed in a Huntsville, Alabama, sanitarium. While there, he was examined by the prominent German psychiatrist Emil Kraepelin and diagnosed with the catatonic form of dementia praecox. In 1909, Stanley was declared legally incompetent and his guardianship divided between Katharine and the McCormick family. As a result, MIT's administration changed their policies. In 1909 McCormick spoke at the first outdoor rally for woman suffrage in Massachusetts. She became vice president and treasurer of the National American Woman Suffrage Association and funded the association's publication the Woman's Journal. McCormick organized much of Carrie Chapman Catt's efforts to gain ratification for the Nineteenth Amendment. While working with Catt, she met other social activists, including Mary Dennett and Margaret Sanger. Katharine met Sanger in 1917, and later that year joined the Committee of 100, a group of women who practiced promoting the legalization of birth control. During World War I, Katharine also worked as a chairwoman of the association's War Service Department. In addition, she was a member of the Women's Committee of the Council of National Defense. She scheduled meetings with major European diaphragm manufacturers in cities such as Rome and Paris, and used her language skills and biology background to pose as a French or German scientist and place large orders for the devices. They were shipped to her family chateau, Prangins Castle, outside Geneva, where they were sewn into the linings of fashionable coats and other garments. She smuggled them past U. S. customs agents in New York, having successfully disguised them as the spoils of extravagant European shopping sprees for high end fashions. She made these trips every summer from 1922 to 1925, retiring only after the 1925 Santa Barbara earthquake forced her to redirect her attention to rebuilding her husband's estate and devote her energy to helping direct his care. In 1927, McCormick hosted a reception of delegates attending the 1927 World Population Conference at her home in Geneva. In that year McCormick also turned to the science of endocrinology to aid her husband, believing that a defective adrenal gland caused his schizophrenia.

Қайырымдылық жасаушы

Күйеуінің диагнозынан шабыттанған Кэтрин ем табуға бел буды. Стэнлидің ауруының себебі бүйрекүсті бездерінің жұмысындағы бұзылыс екенін, оны гормоналды еммен емдеуге болатынын сенген ол 1927 жылдан 1947 жылға дейін Гарвард медицина мектебінде Нейроэндокриндік зерттеулер қорын құрды және «Эндокринология» журналын жариялауға қаржылай көмек берді. Алғашында «Стэнли Р. Маккормик атындағы Нейроэндокриндік зерттеулер корпорациялық қоры» деп аталған бұл институт, АҚШ-та эндокринология мен психикалық аурулар арасындағы байланысты зерттеуді бастаған алғашқы орталық болды. Ол сонымен қатар Вурчестер мемлекеттік ауруханасында психикалық саулығына көмек қажет жандарға арналған зерттеу орталығын құрды. Оның анасы Жозефина 1937 жылдың 16 қарашасында 91 жасында қайтыс болып, оған 10 миллион доллардан астам мүлік қалдырды. Стэнли 1947 жылдың 19 қаңтарында 72 жасында қайтыс болып, Катаринаға 35 миллион доллардан астам мүлік мұра етті. Ол оның мүлігін реттеуге бес жыл жұмсады, оның 85 пайызы мұралық салық төлеуге кетті. 1953 жылы Маккормик Маргарет Сэнгер арқылы Грегори Гудвин Пинкуспен танысты. Пинкус 1951 жылдан бері гормоналды контрацепция әдісін әзірлеумен айналысып, өзінің зерттеу зертханасы – Вурчестер эксперименталды биология қорына ие болды. Пинкусты қолдаған фармацевтикалық компания оның жаңаша зерттеулерін қаржыландыруды тоқтатты, себебі ол әлі пайда таба алмаған. Осының салдарынан Маккормик Пинкустың зерттеу қорына қаржылай көмек көрсетуді бастады. Жылдық қаржылай көмек 100 000 доллардан басталып, кейін 150 000, содан соң 180 000 долларға дейін өсті, ол 1967 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты. Контрацептивті таблетканың сәтті әзірленуі мен бекітілуінен кейін Катарина МТИ-дегі әйелдерге арналған тұрғын үйдің жетіспеушілігіне назар аударды. МТИ әрқашан аралас білім беретін, бірақ тек елуға жуық әйел студентке ғана жатақхана ұсынылатындықтан, МТИ-де оқитын көптеген әйелдер жергілікті тұрғындар болуға мәжбүр болды. Алайда, институтта әйелдердің орны толыққанды қамтамасыз етілмеген еді, өйткені Кэтрин Декстер Дороти Уикске (МТИ-ден магистр және доктор дәрежесін алған физик және математик) «Техника кенеттен, күтпеген жерден әйелдерді қабылдауын тоқтатуы мүмкін» деген қорқынышпен өмір сүргенін айтты. Әйел студенттерге МТИ-де тұрақты орын беру мақсатында ол ақшаны Стэнли Маккормик Холлды құруға жұмсады, бұл жатақхана 200 әйел студентті орналастыруға мүмкіндік беретін әйелдерге арналған жатақхана болды. Катаринаның қаржылық көмегі МТИ-дегі әйелдер санына үлкен әсер етті, олардың үлесі 3%-дан 40%-ға дейін өсті. Бұл жатақхананың нәтижесін МТИ түлектері мен түлектері қауымдастығының атқарушы вице-президенті Уильям Хехт '61 былай баяндады: «МТИ-де әйелдердің көрінуі бұрын қатысудан шеттетілген халықтың үлкен бөлігіне ғылым мен инженерия салаларын ашуға көмектесті. Бұл МТИ-де ерлер мен әйелдердің тең екенін дәлелдеді». Маккормик сонымен қатар өнерді жақтап, әсіресе Санта-Барбара өнер мұражайының негізін қалаушы мүшелерінің бірі, вице-президенті және 1942 жылы Стэнли Маккормик галереясын құруға қаржылай көмек көрсетуші болды. Өзінің қайырымдылық және өнер жинаушы әріптесі Райт С. Людингтонмен вице-президенттік міндеттерді бөлісіп, Музейдің құрылыс комитетіне мүше болып кірді және ескі почта ғимаратын өнер мұражайына айналдыру үшін әйгілі Чикаго сәулетшісі Дэвид Адлерді жалдауға жауапты болды.

Inspired by her husband's diagnosis, Katharine was determined to find a cure. Believing that Stanley's illness was a defective adrenal gland, and could be treated with hormone treatment, she established the Neuroendocrine Research Foundation from 1927 to 1947 at Harvard Medical School, and subsidized the publication of the journal Endocrinology. Originally called the "Stanley R. McCormick Memorial Foundation for Neuro Endocrine Research Corporation", it was the first U. S institute to launch research on the link between endocrinology and mental illness. She also created a research center for the care of the mentally ill at Worcester State Hospital. Her mother Josephine died on November 16, 1937, at age 91 leaving her an estate of more than 10 million dollars. Stanley died on January 19, 1947, at age 72 leaving an estate of over 35 million dollars to Katharine. She spent five years settling his estate, 85% of which went to pay inheritance taxes. In 1953 McCormick met Gregory Goodwin Pincus through Margaret Sanger. Pincus had been working on developing a hormonal birth control method since 1951 and his own research laboratory, the Worcester Foundation for Experimental Biology. The drug company that supported Pincus stopped funding his pioneering research because he had yet to make a profit. As a result, McCormick started to fund Pincus's research foundation. The donations started at $100,000 annually, and later $150,000 $180,000 up until her death in 1967. After the successful development and approval of the contraceptive pill, Katharine yielded her attention to the lack of housing for women at MIT. MIT was always coeducational, but because it could provide housing to only some fifty female students, many of the women who attended MIT had to be local residents. However, the place of women at the Institute was far from secure as Katharine Dexter told Dorothy Weeks (a physicist and mathematician who earned her master's and doctorate from MIT) that she had lived "in a cold fear that suddenly—unexpectedly—Tech might exclude women ". In order to provide female students a permanent place at MIT, she donated the money to found Stanley McCormick Hall, an all female dormitory that would allow MIT to house 200 female students. Katharine's funding made a tremendous impact on the number of women at MIT, increasing the number from 3% to 40%. The ramifications of the hall are best stated by William Hecht '61, executive vice president of the Association of Alumni and Alumnae of MIT when he said, "the visible presence of women at MIT helped open up the science and engineering professions to a large part of the population that before had been excluded. It demonstrated beyond a shadow of a doubt that at MIT men and women are equal." McCormick was also an avid supporter of the arts, particularly to the Santa Barbara Museum of Art where she was one of the Museum's founding members, vice president and donor of the Stanley McCormick Gallery in 1942. Sharing vice president duties with fellow philanthropist and art collector Wright S. Ludington, McCormick served on the Museum's Buildings Committee and was responsible for the hiring of the renowned Chicago architect, David Adler, to convert the old post office into the art museum.

Өлім

Ол 1967 жылғы 28 желтоқсанда Бостон қаласында 92 жасында қайтыс болды. Оның өсиеті бойынша Стэнфорд университетінің медицина мектебіне әйел дәрігерлерді қолдау үшін 5 миллион доллар, Нью-Йорк қаласындағы Манхэттенде орналасқан Кэтрин Декстер МакКормик кітапханасын қаржыландырған Американың жоспарланған ата-аналық федерациясына 5 миллион доллар, ал Вурчестер эксперименталды биология қорына 1 миллион доллар бөлді. Бұдан өзге, МакКормик Чикаго өнер институтына 500 000 доллар сыйлық жасауға және Санта-Барбара өнер мұражайына тоғыз маңызды импрессионист картинасын, оның ішінде Клод Монедің үш ірі пейзажын тапсыруға келісім берді. Осы картиналармен бірге МакКормик өз резиденциясын да сыйға тартты, ол қазір Ридли Три білім беру орталығы деп аталады. Қазір мұражай оны балалар мен ересектерге арналған өнер сабақтары үшін пайдаланады.

Мұра

Кэтрин МакКормик – Т. С. Бойлдың 1998 жылғы «Ривен Рок» романының кейіпкері, бұл роман негізінен оның күйеуі Стэнлидің психикалық сырқаты туралы. 1998 жылы МакКормик Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді. 2000 жылы ол Мичиган әйелдерінің даңқы залына енгізілді. Массачусетс технология институтында оның күйеуінің құрметіне аталған жатақхана бар.