Флоренс Сабин: Америкалық медицина ғалымының өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Флоренс Рене Сабин (9 қараша 1871 – 3 қазан 1953) – американдық медицина ғалымы. Ол ғылымдағы әйелдердің жол аша жанушысы болды; Джонс Хопкинс медицина мектебінде толық профессорлық қызметке тағайындалған алғашқы әйел, Ұлттық ғылым академиясына сайланған алғашқы әйел және Рокфеллер медициналық зерттеу институтының бөлімін басқарған алғашқы әйел атанды. Зейнеткерлікке шыққан жылдары Колорадо штатында қоғамдық денсаулық сақтау саласында белсенділік танытып, екінші мансабын бастады және 1951 жылы осы еңбегі үшін Альберт Ласкердің қоғамдық қызмет көрсету сыйлығымен марапатталды.

Ерте өмір

1871 жылдың 9 қарашасында Серена Сабин Колорадо штатының Централ-Сити қаласында ең кіші қызы Флоренс Ренна Сабинді дүниеге әкелді. Флоренстің анасы мектеп мұғалімі болған, ол кейіннен 1878 жылы жолқызыл қызбадан (сепсис) қайтыс болды. Оның әкесі Джордж К. Сабин – кен инженері, отбасымен бірге жұмыс істеп, тұрған. Анасы қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Флоренс пен оның әпкесі (Мэри) Чикагодағы Альберт ағасымен бірге тұруға көшті, ал кейін әкесінің ата-анасымен Вермонтқа көшіп барды. Альберт ағасы Флоренсқа зор ықпал етті, онымен араласу арқылы ол табиғатты жақсы көруге және кітаптар мен музыкаға қызығуға үйренді. Сабин қыздары жақын арада ағасымен бірге Вермонттағы ескі отбасылық шаруашылыққа көшіп келді. Флоренс 1798 жылы медицина мектебін бітірген Леви Сабиннің өмір жолына қатты қызығушылық танытты. Флоренстің әкесі әрқашан дәрігер болуды қалаған, бірақ кен өндірумен айналысу міндеттері оны басып тастады, медициналық мансап туралы ойлары бірте-бірте жоғалып кетті. Бірақ Флоренс әкесінің арманын жасырын түрде өркендетті. 1885 жылы Флоренс Вермонт академиясына оқуға түсті (және 1889 жылы бітірді), онда оның ғылыми қызығушылықтарын дамытуға мүмкіндік болды. Бала кезінде Сабин пианист болуды армандаған, бірақ ол музыкаға ешқашан қабілетті болған жоқ, сондықтан Вермонт академиясында, Сакстонс-Риверде, Вермонт штатында оқып жүрген кезінде ғылым саласына назар аударуға мәжбүр болды. 1896 жылы Сабин Джонс Хопкинс университетінің медицина мектебіне өз сыныбындағы он төрт әйелдің бірі ретінде қабылданды. Мектеп 1893 жылы ашылды және ертерек донордың талабына байланысты бастапқыда қыздарды қабылдауды талап еткендіктен, бірлесіп құрылды. Хопкинс университетінде оқып жүрген кезінде Сабиннің байқау қабілеті мен зертханадағы табандылығы анатомист Франклин П. Моллдың назарын аударды. Молл Сабинге ғалымдар жоғары бағалаған және оның болашақ зерттеулері мен одан туындайтын мұрасы үшін маңызды екі жобаға назар аударуға көмектесті. Бірінші жоба – жаңа туған сәбидің ми сабағының үш өлшемді моделін жасау, ол «Ми сағасы мен мидың орталық бөлігінің атласы» (1901) оқулығының негізі болды. Екінші жоба лимфа жүйесінің эмбриологиялық дамуына қатысты, ол лимфа жүйесінің эмбриондағы қан тамырларынан емес, басқа тіндерден қалыптасатынын дәлелдеді. Одан кейін Джонс Хопкинс университетінің анатомия кафедрасында оған арналған стипендия құрылды. 1926 жылы Ұлттық туберкулез қауымдастығының зерттеу комитетіне қосылды. Комитеттің мақсаты – туберкулезді бақылауға алу үмітімен жүргізіліп жатқан барлық зерттеулерді біріктіру болды. Бұл жерде Сабина өзінің зерттеулерін иммундық жасушаларға, әсіресе басқа жасушаларға айналатын моноциттерге арнады. Сабина өмірінің соңғы жылдарында институтта сыртқы заттардың әсерін және олардың нәтижесінде антиденелердің қалыптасуын анықтады. 1948 жылы Денвер қаласының денсаулық сақтау және қайырымдылық басқармасының меңгерушісі болды, келесі үш жыл бойы алған жалақысын медициналық зерттеулерге жұмсады. 1951 жылы Сабин екінші және соңғы рет зейнетке шықты, қоғамдық денсаулық мәселелерін қолдауды жалғастырды. Сабиннің өмір бойы атқарған қызметінің нәтижесінде Колорадо университетінің медицина факультеті Флоренс Р. Сабиннің жасушалық биологияны зерттеу ғимараты деп аталды. 1985 жылы Сабин Колорадоның Әйелдер даңқы залына енгізілді. 2005 жылы Джонс Хопкинс университетінің медицина мектебі Сабиннің мұрасын құрметтеп, төрт колледжінің біріне оның есімін берді.

On November 9, 1871, Serena Sabin gave birth to her youngest daughter, Florence Rena Sabin, in Central City, Colorado. Florence's mother was a schoolteacher who later died from puerperal fever (sepsis) in 1878. Her father, George K. Sabin, was a mining engineer living and working on site with his family. Shortly after her mother's death, Florence and her sister (Mary) moved in with their Uncle Albert in Chicago before relocating to Vermont with their paternal grandparents. Uncle Albert was a tremendous influence on Florence, and from her relationship with him, she developed a love of nature and a keen interest in books and music. The Sabin girls soon moved with their uncle to an old family farm in Vermont. Florence became very interested in the life story of Levi Sabin, an ancestor who had graduated from medical school in 1798. Florence's father had always wanted to be a doctor, but the obligations of mining overwhelmed him, and his thoughts of a medical career slowly disappeared. But Florence began to secretly harbor her father's dream. In 1885 Florence enrolled at Vermont Academy (and graduated in 1889), where her scientific interests were finally allowed to develop. Throughout her childhood Sabin had intentions of becoming a pianist, however, she was never musically talented, causing her to shift her focus on a future in science during her time at Vermont Academy, Saxtons River, Vermont. In 1896, Sabin enrolled at the Johns Hopkins University School of Medicine as one of fourteen women in her class. The school opened in 1893 and was co ed from the beginning because of an early donor's contingency which required the admittance of female students. While at Hopkins, Sabin's observational skills and perseverance in the laboratory caught anatomist Franklin P. Mall's attention. Mall inspired Sabin by helping narrow her focus onto two projects well regarded by scientists and foundational to her future research and consequent legacy. The first project was to produce a three dimensional model of a newborn baby's brain stem which became the focus of the textbook, An Atlas of the Medulla and Midbrain (1901). The second project involved the embryological development of the lymphatic system which asserted that the lymphatic system is formed from the embryo's blood vessels and not other tissues. Shortly thereafter, a Fellowship in the Department of Anatomy at Johns Hopkins was created for her. In 1926, she joined the research committee of the National Tuberculosis Association. The committee's purpose was to consolidate all of the tuberculosis research taking place with the hope of controlling the disease proactively. While here, Sabin devoted her research to immune cells, monocytes in particular, which developed into other cells. Sabin spent her final years at the institute determining the effects imposed by foreign substances and their consequent formation of antibodies. In 1948 she became manager of health and charities for Denver, donating her salary over the next three years to medical research. In 1951 Sabin retired for a second and final time, continuing to advocate for public health issues. Sabin's lifetime of service resulted in the University of Colorado’s Department of Medicine being named the Florence R. Sabin Building for Research in Cellular Biology. In 1985, Sabin was inducted into the Colorado Women's Hall of Fame. In 2005, the Johns Hopkins University School of Medicine honored Sabin's legacy by naming one of its four colleges after her.

Ғылыми жобалар мен мақалалар

Джонс Хопкинс медициналық институттарының мұрағатында 1903-1941 жылдар аралығындағы Сабиннің қағаздары мен медициналық жазбалары сақталады, және кейбіреулері тілек бойынша беріледі. Смит колледжіндегі София Смит жинағында доктор Сабиннің көптеген құжаттары сақталған. Басқа жинақтар Филадельфиядағы Америка философиялық қоғамы кітапханасында, Колорадо университетінің медицина мектебінде, Колорадо штаты тарихи қоғамының музейлер бөлімінде, Рокфеллер институтында және Джонс Хопкинс университетіндегі Алан Мейсон Чесни қағаздарында орналасқан.