Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Плимптон, Плимут қаласында орналасқан Джордж II дәуіріндегі сарай. 1783 жылы Эпсом Дербиде жеңіске жеткен жарыс аты.
George II era mansion located in Plympton, Plymouth
the 1783 Epsom Derby winning racehorse
Салтрам Хаус – Англияның Девон графтығындағы Плимптон қаласында орналасқан Джордж II дәуіріндегі I санаттағы үй. Архитектуралық сыншы Певснер оны «Девонның ең әсерлі ауылдық үйі» деп атады. Үйді сәулетші Роберт Адам жобалаған, ол бастапқы Тюдор үйін екі рет өзгертіп, кеңейтті. Салон Адамның ең әдемі интерьерлерінің бірі саналады. Салтрам – Ұлыбританиядағы ерте грузин стиліндегі үйлердің ең жақсы сақталған мысалдарының бірі және өзінің түпкілікті безендірулерінің, гипстеулерінің және жиһаздарының көп бөлігін сақтап қалды. Онда Паркер отбасының кескіндемелердің үлкен коллекциясы бар, соның ішінде сэр Джошуа Рейнольдстың (1723–1792) бірнеше туындылары бар. Ол Плимптон қаласында туып, білім алған және Паркер отбасының досы болған. Қазіргі ғимараттың құрылысын Джон Паркер (1703–1768) жақын жердегі Борингдон Холл, Плимптон және Корт Хаус, Солтүстік Молтон қалаларында (екеуі де Девон графтығында) әйелі Кэтрин Пулеттпен (1706–1758) бірге бастады. Ол Джон Пулетт, 1-ші граф Пулетттің қызы болған. Құрылысын оның ұлы Джон Паркер, 1-ші Барон Борингдон (1735–1788) аяқтады, ал оның ұлы Джон Паркер, 1-ші Морли графы (1772–1840) болды. Паркер отбасы 16-шы ғасырдың ортасында Харрингворт бароны Зуш басқаруындағы Девон графтығының Солтүстік Молтон қаласының сот орындаушысы ретінде танымал болды. 1957 жылы Салтрам иелігі мұрагерлік салығының орнына Ұлттық трастқа берілді және қазірде көпшілікке ашық. Салтрам Хаус 1995 жылы түсірілген «Ақыл мен сезім» фильмінің түсірілім алаңдарының бірі ретінде пайдаланылды.
Saltram House is a grade I listed George II era house in Plympton, Devon, England. It was deemed by the architectural critic Pevsner to be "the most impressive country house in Devon". The house was designed by the architect Robert Adam, who altered and greatly expanded the original Tudor house on two occasions. The Saloon is considered one of Adam's finest interiors. Saltram is one of Britain's best preserved examples of an early Georgian house and retains much of its original decor, plasterwork and furnishings. It contains the Parker family's large collection of paintings, including several by Sir Joshua Reynolds (1723 1792), born and educated at Plympton and a friend of the Parker family. The present building was commenced by John Parker (1703–1768) of nearby Boringdon Hall, Plympton, and of Court House, North Molton, both in Devon, together with his wife Catherine Poulett (1706 1758), a daughter of John Poulett, 1st Earl Poulett. It was completed by his son John Parker, 1st Baron Boringdon (1735 1788), whose son was John Parker, 1st Earl of Morley (1772 1840). The Parker family had risen to prominence in the mid 16th century as the bailiff of the manor of North Molton, Devon, under Baron Zouche of Haryngworth. The Saltram Estate was transferred to the National Trust in lieu of death duties in 1957, and is open to the public. Saltram House was used as one of several local settings for the 1995 film Sense and Sensibility.
Этимология
Салтрам атауы жақын жердегі сағадан алынған тұз бен Тюдор дәуірінен бұрын осы жерде шаруашылық болғандығынан шыққан.
The name Saltram derives itself from the salt that was harvested on the nearby estuary and the fact that a "ham", or homestead, was on the site before the Tudor period.
Тарих
Үйге ие болған алғашқы отбасы – Мейхью (Мейс, Мейхоус сияқты) болды, олар 16 ғасырда шаруалар болып жұмыс істеген. Бұл отбасы Салтрамды шамамен 50 жылға иеленді, олардың өркендеуі ғасыр соңында төмендеді, олар мүліктің бір бөлігін сатуға және жалға беруге кіріскенде. Олардың жер иеліктері кең болды – мысалы, 1588 жылы олар берген жалға алу шартында Saltram Wood-та "және барлық үйлер, кемежайлар мен ғимараттармен бірге" шаруашылық жүргізуге, сондай-ақ Лайра Бридж Рок және Кальверхолда балық аулауға құқық берілді; Coldharbour деп аталатын кемежайдың бөліктерін пайдалануға; және Мейхоустердің балық аулау торларын қолдануға рұқсат етілді. Салтрамға ие болған келесі отбасы – Баггстер болды, олар шаруа үйін сарайға айналдырған болуы мүмкін. Сэр Джеймс Багг, Плимуттан парламент депутаты (1601–1611) және Плимут қаласының мэрі, 1614 жылы Салтрамды сатып алды. Ол қайтыс болғаннан кейін үй оның ұлы Джеймс II Баггқа (1638 жылы қайтыс болды) өтті, ол Плимут губернаторының орынбасары және король Джеймс I-нің сүйіктісі, Букингем герцогымен жақын байланыстағы вице-адмирал болды. Ол екі рет коронадан қаражатты жымқырғаны айтылады, алғашқысы 1625 жылы Букингемнің Кадиске жасаған шабуылының сәтсіздігіне себеп болды. Себепсіз, король Карл I оны екі рет қорғады, оның кінәлі екеніне қарамастан. Джеймс II Багг 1638 жылы қайтыс болды, оның орнын ұлы Джордж Багг басты, сол кезде Салтрам "бір үлкен сарай, бір тұрақ, үш бақ, екі акр жеміс бақшасы, сегіз акр шалғын" және тағы сегіз акрдан тұратын болып сипатталды. Джордж Багг әкесінің Плимут губернаторының орынбасары лауазымын мұрагерлік еткенімен, оның сәніне ие болған жоқ. Азамат соғысында ол роялистердің жағын таңдады, нәтижесінде Салтрам парламенттік күштердің қолынан зардап шекті. Роялистер жеңілгеннен кейін, 1643 жылдан кейін ол өзінің жер иелігін сақтау үшін 582 фунт стерлинг төлеуге мәжбүр болды. Азамат соғысы кезінде Салтрамды сақтап қалғанына қарамастан, Баггстер 1660 жылы, монархия қалпына келтірілгенге дейін Салтрамды жоғалтты, осы кезде үкімет оны бұрынғы парламенттік капитан Генри Хатселлге Баггтың үлкен қарызын өтеу үшін берді. Алайда, 1660 жылы монархия қалпына келтірілгеннен кейін Хатселл үйден және мүліктен айырылды, олар Азамат соғысы кезінде корольге берген қарызын өтеу үшін сэр Джордж Картеретке берілді. 1712 жылы Джордж Паркер, Салтрамнан шамамен екі шақырым солтүстікке орналасқан Борингдон Холлдан Салтрамның қожалығын сатып алып, Паркер әулетін құрды, ол Салтрам жеке меншікте болған күндері аяқталғанға дейін билік етті.
The first recorded family to have owned the house is that of Mayhew (alias Mayes, Mayhowes, etc.) who were yeoman farmers in the 16th century. The family owned Saltram for about 50 years, their prosperity declining at the end of the century when they began to sell and lease parts of the estate. Their landholdings were considerable — for example, a lease granted by them in 1588 granted the right to farm in Saltram Wood "and all houses, quays and buildings adjoining or upon the same", and to have fishing rights at Laira Bridge Rock and Culverhole; to hold portions of a quay called Coldharbour; and to have the use of the Mayhowes' fishing nets. The next family to own Saltram were the Baggs, who were probably responsible for turning the farmhouse into a mansion. Sir James I Bagg, MP for Plymouth (1601–11) and Mayor of Plymouth, purchased Saltram in about 1614. On his death the house passed to his son James II Bagg (died 1638), Deputy Governor of Plymouth and a vice admiral closely allied to the Duke of Buckingham, a favourite of King James I. He is believed twice to have embezzled funds from the Crown, the first occasion having contributed to the failure of Buckingham's attack on Cadiz in 1625. For reason unknown King Charles I twice defended him despite his seemingly obvious culpability. James II Bagg died in 1638 and was succeeded by his son George Bagg, when Saltram was described as comprising "One great mansion house, one stable, three gardens, two acres of orchard, eight acres of meadows" and eight acres more. Despite inheriting his father's role as Deputy Governor of Plymouth, George Bagg did not share his father's luck, and having chosen the Royalist side in the Civil War, Saltram suffered at the hands of the Parliamentarian forces. Following the defeat of the Royalist cause, shortly after 1643 he was forced to compound in the sum of £582 to secure his landholdings. Despite having held on to Saltram through the Civil War, the Baggs lost Saltram in 1660, shortly before the Restoration of the Monarchy when the Commonwealth government transferred it to the former Parliamentarian captain Henry Hatsell in payment of a large debt owed by Bagg. However, after the Restoration of the Monarchy in 1660, Hatsell was stripped of the house and estate which were granted to Sir George Carteret in settlement of a loan he had made to the King during the Civil War. In 1712 George Parker of Boringdon Hall, about two miles north of Saltram, purchased the manor of Saltram, and created the Parker dynasty which reigned over Saltram until its days as a private estate were over.
Мұрагерлік
Джон Паркер 1743 жылы үйді мұра етті және оның бай әйелі, леди Кэтрин Паркермен бірге (қайта құрудың көп бөлігін қаржыландырған), ғимаратты симметриялық палладиандық қасбеттермен жапты, олар үйдің Тюдорлық бастауын жасырады. Үйдің ішкі кеңістігіне нәзік бөлшектер қосылды, оның ішінде кіреберіс зал, таңғы бөлме және барқытты суреттер залында рококо өрнектері жасалды. Терезаның ерте қайтысына дейінгі алты жыл Салтрамның алтын ғасыры деп есептеледі. Үйдің қорында Джошуа Рейнольдстың он портреті сақталады. 1768 жылы Роберт Адамға салон мен кітапхананы (қазіргі асхана) жасау тапсырылды. Адам есік тұтқаларынан бастап, әсем жапсырмалы төбеге дейін барлық нәрсені жасады. Томас Чиппендейл жиһаздарды, ал Мэтью Болтон төрт шамдандықты жасады. Олар күйеуімен бірге салонға 10 мың фунт жұмсады. Борингдон сондай-ақ Натаниел Ричмондқа үйді айнала қоршаған қазіргі саябақты жоспарлауды тапсырды.
John Parker inherited the house in 1743 and along with his wealthy wife, Lady Catherine Parker, (who largely funded the remodelling), clothed the building with symmetrical Palladian facades which cover the Tudor origins of the house. The interiors of the house were given delicate touches including Rococo ceiling plasterwork in the Entrance Hall, Morning Room and Velvet Drawing Room. The six years until Theresa's early death are considered Saltram's golden age. The house owns ten portraits by Joshua Reynolds. Robert Adam was commissioned in 1768 to create the Saloon and the Library (The Library is now the Dining Room). Adam, created everything from the door handles to the huge plasterwork ceiling. Thomas Chippendale made the furniture and Matthew Boulton made the four candelabras. She and her husband spent £10,000 on the Saloon. Boringdon also commissioned Nathaniel Richmond to lay out the present parkland which surrounds the house.
Құлдырау
Үшінші Джон Паркер, кейін Морли графы атанған, үйді әкесінен кейін жиырма жыл өткен соң мұраға алды және үйге маңызды өзгерістер енгізуге тағы көп уақыт кетті. Дегенмен, 1819 жылы ол Плимут сәулетшісі Джон Фолстонды шақырып, кіреберіс галереясын (портал) қосуға және қазіргі кітапхананы екі кішкентай бөлме біріктіріп жасауға бұйырды. Оның екінші әйелі, Франсис, отбасының көркемдік дәстүрін өзінің акварельдері мен ескі шеберлердің туындыларын көшіру арқылы дамыта берді, олар үйдің ішінде көрсетіледі. Морли графы амбициялы болды және меншігінде бірнеше өнеркәсіптік және инженерлік жобаларды іске асыруға тырысты, бірақ көптегені сәтсіз аяқталып, отбасы үлкен қарызға батты.
The third John Parker, later known as Earl of Morley inherited the house just twenty years after his father and took longer again to make any major changes to the house. However, in 1819 he employed the Plymouth architect John Foulston to add the Entrance Porch and create the present Library out of two smaller rooms. His second wife, Frances, continued to develop the artistic legacy of the family by producing her own watercolours and Old Master copies which are displayed in the house. The Earl of Morley was ambitious and attempted to develop several industrial and engineering projects on the estate, but many were unsuccessful and the family fell heavily into debt.
Ұлттық қорға беру
Ақшаның тапшылығы соншалық, Морлидің 3-графы 1861 және 1884 жылдар аралығында үйден кетуге мәжбүр болды және тек бірнеше ең құнды картиналарын сатқаннан кейін ғана қайта орала алды. 1926 жылы Морлидің 4-графы бірнеше басқа да иеліктерді мұраға алғанда отбасының жағдайы жақсарды, алайда осы жақсы күнде́р ұзаққа соқпады, себебі соғыс жаудың бомбалауынан зақым келтірді. Соңында 1957 жылы үй және оның барлық мүліктері мемлекеттік салықтан құтылу үшін Ұлттық трестке берілді.
Money was so short that the 3rd Earl of Morley was forced to leave the house between 1861 and 1884, and was only able to return after selling several of the estate's most valuable paintings. The family's fortunes picked up in 1926 when the 4th Earl of Morley inherited several other estates although the good times were short lived as the war brought damage from enemy bombing and eventually in 1957 the house and its contents were accepted in lieu of death duties by H. M. Treasury, which transferred them to the National Trust.
Бейнелеу
Лаирада толқын болғандықтан көрініс су мен лай арасында ауысып тұрады. Челсон-Медоудағы полигонның құрылысы жасыл кеңістікке айналды. Үйдің бірінші қабатынан және бақтағы Каслдың жазғы павильонынан Плимут шығанағын көруге болады.
The Laira is tidal so the view alternates between water and mud. The completion of the landfill site at Chelson Meadow has created a green space. Views of Plymouth Sound are possible from the first storey of the house and the Castle summerhouse in the gardens.