Вентворт Хаус: Тарихы мен қайта жаңартуы

Кіріспе

I дәрежелі ауылдық үй Англияның Оңтүстік Йоркшир аймағында, Йоркширдегі ұқсас аталатын ауылдық үй.

Уентворт Вудхаус – Англияның Оңтүстік Йоркшир аймағындағы Ротерхам метрополитендік округіндегі Уентворт ауылында орналасқан I дәрежелі ауылдық үй. Қазіргі уақытта ол Уентворт Вудхаусты сақтау қорына тиесілі. Ғимаратта 300-ден астам бөлме бар, оның ішінде тұрғын алақаны бар. Оның ауданы 1650 гектардан асады, саябақпен және 15000 акрлық меншікпен қоршалған.

Түпнұсқа Якоб стиліндегі үйді Рокингемнің 1-ші маркизі Томас Уотсон Вентворт (1693–1750) қайта салған, ал оның ұлы, 2-ші маркиз, екі рет премьер-министр болды және Уентворт Вудхаусты вигтердің ықпалды орталығы ретінде орнатты. 18 ғасырда үйді Фицвильям графтары мұраға алды, ал соңғы графтың отбасы 1989 жылға дейін оған ие болды. Қазір ол Уентворт Вудхаус сақтау қорына тиесілі және қайта жаңартылуда.

Тарих

Вентворт Вудхаус-тың батыс жағы 1725 жылы Томас Уотсон Вентворт (1728 жылдан кейін лорд Малтон) әкесінен 1723 жылы мұра еткеннен кейін салынды. Ол бұрын Томас Вентворт, Страффордтың 1-ші графының үйі болған Якоб стиліндегі құрылысты алмастырды, оны 1641 жылы Парламенттің ықыласына бөлену үшін Карл I құрбан еткен. Вентворттың немересі қалаған жобаның жоспарын іздеген шебер – жергілікті шебер және ауылдық сәулетші Ральф Тунниклифф болды, ол Дербишир мен Оңтүстік Йоркширде тәжірибе жинаған. Тунниклифф провинциялық тәжірибесінің осы шыңына риза болып, «Р. Тунниклифф, architectus» деген қолтаңбамен гравюра жасады, ол 1734 жылға дейін болуы керек, өйткені ол Ватсон Вентворттың бұрынғы титулы – барон Мальтонға арналған. ХХ ғасырда Николаус Певснер де осы пікірді қолдады, бірақ архитектуралық талғамның сарапшысы граф Бёрлингтонның аты провинциялық шебер Тунниклиффке жаман хабар болды. Бёрлингтонның араласуы сөзсіз, осы кезде Батыс жақ аяқталмастан, Малтон графы Генри Флиткрофқа Тунниклиффтің жоспарын қайта қарап, Шығыс жақты салуды тапсырды. Флиткрофт – Бёрлингтонның кәсіби архитектуралық көмекшісі, «Бёрлингтон Гарри» деп аталды; ол 1727 жылы Бёрлингтон мен Уильям Кент жариялаған Иниго Джонстың суреттерін гравюраға дайындады, тіпті Кент те Вентворт Вудхаус мәселесін талқылау үшін шақырылды, оған сэр Томас Робинсон жетекшілік етті, бірақ осы оқиғада Флиткрофт орнынан алынбады және үйдің жобаларын келесі он жыл бойы жасауын жалғастырды: ол Тунниклиффтің провинциялық барокко стиліндегі Батыс жағын қайта қарады және кеңейтті, сондай-ақ қанаттарды, ғибадатханаларды және басқа да құрылыстарды қосты. Шығыс жақтың заманауи гравюраларында Флиткрофт архитектор ретінде көрсетілген. Флиткрофт, архитектуралық дилетанттардың оң қолы және Корольдік құрылыс кеңесінде де толыққанды жұмыс істегендіктен, үнемі құрылыс алаңында бола алмады: Йорктің шебер-геодезисі және құрылысшысы Фрэнсис Бикертон 1738 және 1743 жылдары төлемдер жасады. Көбінесе суреттелгені – Шығыс жақ. Сэр Томас Робинсон 1734 жылы аяқталғанын анықтаған «бақша жағы» – Батыс жақ, үйдің алды мен қабырғалы бақшаның арасындағы giardino segreto-ға қараған жеке жақ, ол Шығыс жақтағы әлеуметтік және саяси амбицияларға қарағанда отбасылық демалыс үшін арналған. Оның көп бөлігі 19 ғасырда қайта жобаланды. Вентворт Вудхаусқа мұрагерлікпен 1765-66 және 1782 жылдары қысқа мерзімге премьер-министр болған Рокингемнің 2-ші маркизі Чарльз Ватсон Вентворт ие болды. Ол 1771 жылы Бенджамин Франклинді қабылдады. Үйде жұмыс істеген архитектор – Йорк шебері Джон Карр болды, ол Шығыс жақтың кейбір бөліктеріне қосымша қабат салды және үйдің сәйкес қанаттарына портиктер орнатты, олардың әрқайсысы шағын, бірақ сәнді ауыл үйіне тең болды. Джеймс «Афиналық» Стюарт «Сырық» залындағы панельдердің жобаларын жасады. Уистледжекет бөлмесі оның ішінде ілген Уистледжекеттің портретінің құрметіне аталды, ол барлық уақыттағы ең әйгілі жарыс жылқыларының бірі болды. Қосымшалар 1772 жылы аяқталды. Екінші маркиз үйде мүсін галереясын құруды жоспарлады, бірақ ол іске аспады; галереяға дайындалып, Джозеф Ноллекенстің төрт мәрмәрі жасалды, олар оның тапсырысы бойынша салынды; 1778 жылы қол қойылған Диана қазір Виктория және Альберт мұражайында, ал Джуно, Венера және Минерва, Париждің римдік антиквариат мәрмәрімен бірге, Дж. Пол Гетти мұражайында сақталады. Вентворт Вудхаус, барлық мүліктерімен бірге, маркиздің әпкесі, граф Фицвильямның отбасына өтті.

The English Baroque, brick built, western range of Wentworth Woodhouse was begun in 1725 by Thomas Watson Wentworth, (after 1728 Lord Malton) after he inherited it from his father in 1723. It replaced the Jacobean structure that was once the home of Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford, whom Charles I sacrificed in 1641 to appease Parliament. The builder to whom Wentworth's grandson turned for a plan for the grand scheme that he intended was a local builder and country architect, Ralph Tunnicliffe, who had a practice in Derbyshire and South Yorkshire. Tunnicliffe was pleased enough with this culmination of his provincial practice to issue an engraving signed "R. Tunniclif, architectus" which must date before 1734, as it is dedicated to Baron Malton, Watson Wentworth's earlier title. In the 20th century, Nikolaus Pevsner would agree, but the mention of the architect earl Burlington, arbiter of architectural taste, boded ill for the provincial surveyor builder, Tunnicliffe. It is doubtless to Burlington's intervention that about this time, before the West Front was finished, the Earl of Malton, as he had now become, commissioned Henry Flitcroft to revise Tunnicliffe's plan there and build the East Front range. Flitcroft was Burlington's professional architectural amanuensis— "Burlington Harry" as he was called; he had prepared for the engravers the designs of Inigo Jones published by Burlington and William Kent in 1727, and in fact Kent was also called in for confabulation over Wentworth Woodhouse, mediated by Sir Thomas Robinson, though in the event the pedestrian Flitcroft was not unseated and continued to provide designs for the house over the following decade: he revised and enlarged Tunnicliffe's provincial Baroque West Front and added wings, as well as temples and other structures in the park. Contemporary engravings of the grand public East Front give Flitcroft as architect. Flitcroft, right hand man of the architectural dilettanti and fully occupied as well at the Royal Board of Works, could not constantly be on site, however: Francis Bickerton, surveyor and builder of York, paid bills in 1738 and 1743. The grand East Front is the more often illustrated. The West front, the "garden front" that Sir Thomas Robinson found to be finished in 1734, is the private front that looked onto a giardino segreto between the house front and the walled kitchen garden, intended for family enjoyment rather than social and political ambitions expressed in the East Front. Most remnants of it were redesigned in the 19th century. Wentworth Woodhouse was inherited by Charles Watson Wentworth, 2nd Marquess of Rockingham, briefly Prime Minister in 1765–66 and again in 1782. He received Benjamin Franklin here in 1771. The architect he employed at the house was John Carr of York, who added an extra storey to parts of the East Front and provided the porticoes to the matching wings, each the equivalent of a moderately grand country house. James "Athenian" Stuart contributed designs for panels in the Pillared Hall. The Whistlejacket Room was named for George Stubbs' portrait that hung in it of Whistlejacket, one of the most famous racehorses of all time. The additions were completed in 1772. The second Marquess envisaged a sculpture gallery at the house, which never came to fruition; four marbles by Joseph Nollekens were carried out to his commission, in expectation of the gallery; the Diana, signed and dated 1778, is now at the Victoria and Albert Museum, the Juno, Venus and Minerva, grouped with a Roman antique marble of Paris, are at the J. Paul Getty Museum. Wentworth Woodhouse, with all its contents, subsequently passed to the family of the Marquess's sister, the Earls Fitzwilliam.

1912 жылғы корольдік сапар

Георг V патшасы мен Мэри патшайымы 1912 жылдың 8-12 шілдесі аралығында Оңтүстік Йоркширге сапар жасап, төрт күн бойы Вентворт Вудхаус есігінде болды. Қонақтардың қатарында көптеген көрнекті тұлғалар болды: доктор Космо Гордон Ланг, сол кездегі Йорк архиепископы; Харвуд графы мен оның графинясы; Лондондерри маркизасы; Зетленд маркизы мен леди Зетленд; Скарборо графы мен леди Скарборо; Росс графы мен леди Росс; адмирал лорд Чарльз Бересфорд пен леди Мина Бересфорд; мистер Уолтер Лонг пен леди Дорин Лонг; және Хельмсли лорды мен леди Хельмсли. Корольдік сапар 11 шілде күні кешке шахтерлердің факелдік шеруімен және Шеффилд музыкалық одағы мен Вентворт хор қоғамының өнерпаздарының музыкалық бағдарламасымен аяқталды. 25 000 адам патша мен патшайымды көру үшін алдыңғы алаңға жиналды, ал патша порталдың балконынан сөз сөйледі.

Екінші дүниежүзілік соғыстағы барлау қызметі

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде үй оқу-жаттығу орталығы және барлау корпусы штаб-пәтері ретінде қызмет етті. Алайда, 1945 жылға қарай барлаушы сарбаздардың жағдайы осыншалық деградацияға ұшырағандықтан, Парламентте сұрақтар туындады. Оқу барысында мотоциклмен хабар жеткізу дағдылары да үйретілді, себебі барлау корпусының қызметкерлері көбінесе мотоциклдерді пайдаланды. Үйдің аумағы мен оны қоршаған жол желісі мотоциклдік оқу алаңдары ретінде қолданылды.

Леди Мейбел колледжіне жалға беру

Денсаулық сақтау министрлігі үйді "үйсіз өнеркәсіптік отбасыларға арналған тұрғын үй" ретінде алуға тырысты. Бұған жол бермеу үшін 7-ші граф үйді Ұлттық қорға сыйға беруге әрекеттенді, бірақ қор оны қабылдаудан бас тартты. Соңында, 7-ші графтың қарындасы және жергілікті кеңес мүшесі Леди Мейбл Фицвильям, Уэст Райдинг округі кеңесімен үйдің көп бөлігін білім беру мекемесіне жалға беру туралы келісімге келді, ал қырық бөлме отбасылық пәтер ретінде қалды. Осылайша, 1949 жылдан 1979 жылға дейін үйде Леди Мейбл дене шынықтыру колледжі орналасты, онда әйелдер дене шынықтыру оқытушылары даярланды. Кейіннен колледж Шеффилд қалалық политехникалық институтымен (қазір Шеффилд Халлам университеті) бірікті, ол 1988 жылы жоғары күтім шығындарына байланысты жалға алудан бас тартты.

Шеффилд қалалық политехникалық мектебі

1979-1988 жылдар аралығында Шеффилд қалалық политехникалық колледжінің (қазіргі Шеффилд Халлам университеті) студенттері Вентворт Вудхаусқа орналастырылды. Дене тәрбиесі және география және экологиялық зерттеулер кафедралары осы жерде орналасқан еді. Бас үй студенттерге арналған жатақхананы, сондай-ақ студенттердің тамақтануы үшін асхана мен ас үйлерді қамтыды. Елендер саябағының аумағында төрт жеке заманауи студенттік жатақхана салынды. Стабл-блок студенттік өмірдің орталығына айналды, онда кеңселер, дәріс залдары, зертханалар, сквош корты, жүзу бассейні және студенттік бар болды.

Фицвильям отбасы сатты

1989 жылы Уентворт Вудхаус үйінің жағдайы нашар болды. Политехникалық институт енді жалға алушы болмағандықтан және отбасыға үйдің қажеті болмағандықтан, отбасылық сенімділер оны және оны қоршаған жерді сатуға шешім қабылдады, бірақ Уентворт иелігіндегі жерді өздерінде қалдырды. Үйді жергілікті кәсіпкер Уэнсли Гросвенор Хейдон Бейли сатып алды және қалпына келтіру бағдарламасын бастады, бірақ бизнес орынынан тайып, үй Швейцариялық банкке тиесіліп, 1998 жылы қайта сатылымға қойылды. Highgate қаласынан келген сәулетші Клиффорд Ньюболд (1926 жылдың шілдесі – 2015 жылдың сәуірі) оны 1,5 миллион фунт стерлингтен астамға сатып алды. Ньюболд 2010 жылдың 17 және 24 ақпанында жарық көрген Country Life журналында сипатталғандай, жаңарту және қалпына келтіру бағдарламасын іске қосты. Айналасындағы саябақ жері Wentworth Estates компаниясына тиесілі. 2014 жылы Ньюболд үйді ресми түрде сатуға шығарды, бағасы көрсетілмеді, бірақ The Times газетінің мәліметінше, шамамен 7 миллион фунт стерлинг сұралды. Үйге шамамен 40 миллион фунт стерлинг жұмсалатын жөндеу жұмыстары қажет болды. Ньюболдтың қайтысынан кейін үй 2015 жылдың мамыр айында Savills компаниясы арқылы 8 миллион фунт стерлингке сатылымға шығарылды. 2016 жылдың ақпанында Гонконгтағы Lake House Group компаниясына сату әрекеті сәтсіз аяқталғаннан кейін, үй Wentworth Woodhouse Preservation Trust (WWPT) қорына 7 миллион фунтқа сатылды. 2016 жылдың 23 қарашасында Ұлыбританияның Қаржы министрінің 2016 жылғы қараша айындағы бюджеттік мәлімдемесінде, қорға қалпына келтіру жұмыстарына 7,6 миллион фунт стерлинг көмек қаражаты бөлінетіні жарияланды. Қаржы министрі Филип Хаммонд бұл мүліктің Джейн Остинге оның «Гордость и предубеждение» романындағы Пемберли бейнесін жасауда шабыттандырғаны туралы мәлімдеме жасады. Остин романында Фицвильям деген есімді қолданғандықтан, үймен байланыс болуы мүмкін деген ой болды, бірақ Қаржы министрінің күзгі мәлімдемесінен кейін Джейн Остин қоғамы, оған барып көргенін көрсететін ешқандай дәлел болмағандықтан, бұл мүмкіндікті жоққа шығарды. 2022 жылдан бастап Ұлттық сенім қоры (National Trust) WWPT қорымен серіктестікпен жұмыс істеп, олардың осы орынды туристік орталыққа айналдыру мақсатына қолдау көрсетуде. Сенім қоры мүлікке иелік етпейді.

By 1989, Wentworth Woodhouse was in a poor state of repair. With the polytechnic no longer a tenant, and with the family no longer requiring the house, the family trustees decided to sell it and the surrounding it, but retained the Wentworth Estate's of land. The house was bought by locally born businessman Wensley Grosvenor Haydon Baillie, who started a programme of restoration, but a business failure saw it repossessed by a Swiss bank and put back on the market in 1998. Clifford Newbold (July 1926 – April 2015), an architect from Highgate, bought it for something over £1.5 million. Newbold progressed with a programme of renovation and restoration, as described in Country Life magazine dated 17 and 24 February 2010. The surrounding parkland is owned by the Wentworth Estates. In 2014, the house was informally offered for sale by Newbold, with no price specified, but a figure of around £7 million was thought to be sought according to The Times. The house was reported to need works of around £40 million. Following Newbold's death, the house was advertised for sale in May 2015 via Savills with an asking price of £8 million. In February 2016, it was sold to the Wentworth Woodhouse Preservation Trust (WWPT) for £7 million after a potential sale to the Hong Kong based Lake House Group fell through. On 23 November 2016, in the United Kingdom Chancellor's budget statement of November 2016, it was announced that the Trust was to receive a grant of £7.6 million for restoration work; the Chancellor Philip Hammond noted a claim that the property had been Jane Austen's inspiration for Pemberley in her novel Pride and Prejudice. It was thought that there might have been a connection to the house because Austen uses the name Fitzwilliam in her novel, but following the Chancellor's Autumn Statement the Jane Austen Society dismissed the likelihood, given the absence of any evidence that she had visited the estate. As of 2022, the National Trust was working in partnership with the WWPT to support their ambitions for the site as a visitor attraction; the Trust does not own the property.

Елді мекендегі көмір өндіру

1946 жылдың сәуір айында Мэнни Шинвеллдің (сол кездегі Лейборист партиясының отын және энергетика министрі) бұйрығымен "көліктер мен ауыр техникадан тұратын колонна" Вентвортқа жетті. Мақсаты – үйге жақын жердегі кең аумақты көмір өндіру арқылы игеру болатын. Бұл аймақта өнімді Барнсли қабаты жер бетіне 30 метрдей жақын болатын, ал үйдің батыс жанағының алдындағы аудан сол кезде Ұлыбританиядағы ең ірі ашық карьерге айналды: тек бақтан 132 000 тонна көмір шығарылды. Ресми түрде, көмір Ұлыбританияның соғыстан кейінгі қиын экономикасында теміржолдарды қамтамасыз ету үшін өте қажет болды, бірақ бұл шешім көмір иелері аристократиясына қарсы таптық соғыстың нәтижесі ретінде қарастырылды. 8-ші граф Фицвильям тапсырысымен Шеффилд университеті жүргізген сараптамада көмірдің "өте нашар" және "алысқа бармайтын" екені анықталды, бұл Шинвеллдің "өте жақсы сапалы" деген мәлімдемесімен қарама-қайшы болды. Министр Шинвелл, көріне бері, "жетістікке жеткен байларды" жоюға ниеттенгендей, кен қазу Вентворт Вудхаусқа дейін жалғасатынын жарлықтады. Содан кейін газон мен орман, әйгілі формальды бақтар және отбасының шахталарының қосалқы өнімі болған қызғылт тақтатас жол қазылды. Ашық карьер үйдің батысындағы егістікке көшті және 1950 жылдардың басына дейін жалғасты. Кен қазылған аумақтардың табиғи күйіне қайта оралуына көп жыл кетті, ал орманды жерлер мен формальды бақтардың көп бөлігі қалпына келтірілмеді. Қазіргі иелері үйдің жанындағы кен қазу салдарынан ғимараттың құрылымына елеулі зақым келгенін мәлімдеді және 2012 жылы Көмір басқармасына жөндеу жұмыстары үшін 100 миллион фунт стерлингтік талап қойды. Талап 2016 жылдың сәуірінде Жоғарғы соттың (жерлер палатасы) қарауына түсті. 2016 жылғы 4 қазандағы шешімінде сот талап етілген зақымның кен орнының шөгуінен туындамағанын анықтады. 1940 жылдардағы мүрагерлік салығының екі рет төленуі және Фицвильям көмір шахталарының мемлекеттендірілуі отбасының байлығын қысқартты, ал үйдің көптеген заттары 1948, 1986 және 1998 жылдары аукциондарда сатылды. 1948 жылы Кристис аукционында Антони ван Дейктің "Армидаға ғашық Ринальдо" картинасы 4600 гинеяға (£ эквиваленті) сатылды. Көптеген заттар әлі де отбасының меншігінде, ал көптеген туындылар "Фитцвильям иеліктерінің қоршылары" музейлеріне берілді.

In April 1946, on the orders of Manny Shinwell (the then Labour Party's Minister of Fuel and Power), a "column of lorries and heavy plant machinery" arrived at Wentworth. The objective was the mining of a large part of the estate close to the house for coal. This was an area where the prolific Barnsley seam was within 100 feet (30 m) of the surface and the area in front of the Baroque West wing of the house became the largest open cast mining site in Britain at that time: 132,000 tons of coal were removed solely from the gardens. Ostensibly the coal was desperately needed in Britain's austere post war economy to fuel the railways, but the decision has been widely seen as useful cover for an act of class war spite against the coal owning aristocracy. A survey by Sheffield University, commissioned by the 8th Earl Fitzwilliam, found the coal to be "very poor stuff" and "not worth the getting"; this contrasted with Shinwell's assertion that it was "exceptionally good quality." Minister Shinwell, seemingly intent on the destruction of "the privileged rich", decreed that the mining would continue right up to Wentworth Woodhouse. What followed saw the mining of of lawns and woods, the renowned formal gardens and the show piece pink shale driveway (a by product of the family's collieries). Ancient trees were uprooted and the debris of earth and rubble was piled 50 feet (15 m) high in front of the family's living quarters. The open cast mining moved into the fields to the west of the house and continued into the early 1950s. The mined areas took many years to return to a natural state; much of the woodland and the formal gardens were not replaced. The current owners of the property allege that mining operations near the house caused substantial structural damage to the building due to subsidence, and lodged a claim in 2012 of £100 million for remedial works against the Coal Authority. The claim was heard by the Upper Tribunal (Lands Chamber) in April 2016. In its decision dated 4 October 2016 the Tribunal found that the damage claimed for was not caused by mining subsidence. Two sets of death duties in the 1940s, and the nationalisation of the Fitzwilliam coal mines, greatly reduced the wealth of the family, and most of the contents of the house were dispersed in auction sales in 1948, 1986, and 1998. In the Christies sale of 1948, Rinaldo conquered by Love for Armida by Anthony van Dyck raised 4,600 Guineas (equivalent to £ in ). Many items still remain in the family, with many works lent to museums by the "Trustees of the Fitzwilliam Estates".

Сәулет

Вентворт Вудхаус батыс және шығыс жақтарын құрайтын екі үйдің бірігіп тұруынан пайда болған. Алғашқы үй, қазіргі батыс жағы, баққа қарайтын және солтүстік-батысқа қарай ауылға қарап тұрған, кірпіштен салынған, тас әрлеулерімен безендірілген. Теңдесі жоқ ұзындығы бар шығыс жағы Вентворт отбасының Стенбороу тармағымен болған бәсекелестіктің нәтижесінде салынған делінеді. Олар Томас Вентворт, 1-ші Страффорд графының барон Раби деген есімді кішігірім атағын мұраға алған, бірақ оның мүліктеріне (соның ішінде Энтони ван Дейк пен Дэниел Майтенс салған Страффорд портреттерінің көрнекті жиынтығы) ие болмады, ол Ватсонға тиді, ол өз тегіне Вентвортты қосты. Страффорд графының атағы қайта жаңғыртылған Стенбороу Вентворттары жақын жердегі Вентворт қамалында тұрды, ол 1708 жылы бәсекелестікпен сатып алынып, тамаша түрде қайта жаңартылды.

Парк

Джон Карр жасаған өзгерістер аяқталғаннан кейін, Лорд Фицвильям 1790 жылы ең белгілі ландшафт бағбаны Хамфри Рептонға жүгінді, оған бұл маусымның ең жоғары мақсатты жобасы болды, ол естелігі әлі жаңа болғанда, «Ландшафт бағбандығының теориясы мен практикасы туралы кейбір ойлар» (1803) еңбегінде егжей-тегжейлі сипаттады. Негізгі ғимараттың ортасындағы терраса үй мен төбелі жайылым арасындағы кешуді қамтамасыз етті. Төрт обелиск боулинг алаңында тұрды, үйдің көлеміне қарағанда кішкентай болды; Рептон оларды орнын ауыстырды. Парк аймағында көптеген назар аударатын жерлер мен ерекшеліктер жиналған болса да (төменде қараңыз), Рептон үйдің төңірегінде «қалың шөп пен тастар» барын анықтады, Рептон оларды да алып тастады, содан кейін лопатамен және есек арбаларымен жұмыс істеген адамдардың күшімен дөңгелек жерді тегіс төбелерге айналдыруға масштабты жұмыстар басталды. Шығыс жағынан және кіреберіс жолынан көрінетін екі үлкен көл иілген пішінде қазылды. Флиткрофттың кейбір шаруашылық ғимараттары бұзылды, бірақ Каррдың (1768) әдемі ат қорасы емес, тоскан аркасы арқылы кіретін. Көптеген ағаштар отырғызылды.

Фолли және бақша ғимараттары

Аула (және оның айналасындағы аумақ) бірнеше сәнді құрылыстар мен бақша архитектурасының элементтерін қамтиды, олардың көпшілігі 18-ғасырғы виг саясатымен байланысты. Олардың ішінде:

The grounds (and surrounding area) contain a number of follies and other garden structures, many with associations in the arena of 18th century Whig politics. They include:
Hoober Stand. A tapering pyramid with a hexagonal lantern, named for the ancient wood in which it was erected. It is high and was built to Flitcroft's design in 1747–48 to commemorate the defeat of the Jacobite rebellion of 1745, in which Lord Malton and his surviving son took part; his defensive efforts for the Hanoverian Whig establishment were rewarded with the Lord Lieutenancy of Yorkshire and the title Marquess of Rockingham: thus the monument indirectly reflects the greater glory of the family. The tower, which surveys the surrounding landscape like a watchtower, is open to the public on Sunday afternoons throughout the summer. Keppel's Column. A 115 ft (35 m) Tuscan column built to commemorate the acquittal of the court martialed Admiral Keppel, a close friend of Rockingham. Its entasis visibly bulges owing to an adjustment in its height, made when funding problems reduced the height. It was designed by John Carr. The Rockingham Mausoleum. A three storey building 90 ft (27 m) high, situated in woodland, where only the top level is visible over the treetops. It was commissioned in 1783 by the Earl Fitzwilliam as a memorial to the late first Marquess of Rockingham; it was designed by John Carr, whose first design, for an obelisk, was rejected, in favour of an adaptation of the Roman Cenotaph of the Julii at Saint Rémy de Provence, near Arles. The ground floor is an enclosed hall containing a statue of the former prime minister by Joseph Nollekens, plus busts of his eight closest friends. The first floor is an open colonnade with Corinthian columns surrounding the (empty) sarcophagus. The top storey is a Roman style cupola. Like Hoober Stand, the Mausoleum is open on summer Sunday afternoons. Needle's Eye. A high, sandstone block pyramid with an ornamental urn on the top and a tall Gothic ogee arch through the middle, which straddles a disused roadway. It was built in the 18th century allegedly to win a bet after the second Marquess claimed he could drive a coach and horses through the eye of a needle. Bear Pit. Accessible if patronising the nearby Garden centre. Built on two levels with a spiral stair. The outer doorway (about 1630) is part of the architecture of the original house. At the end of the garden is a grotto guarded by two life sized statues of Roman soldiers. Camellia House. The Camellia House, dating mainly from the early 19th century though with late 18th century elements, was built to contain the family's collection of Camellia bushes brought from India. A grade II* listed building, it represents a rare survival of such a plant collection, with the oldest dating back to 1792. The Camellia House was restored from dereliction in the early 2020s as part of the restoration of the house, and reopened as a teahouse in 2024.

Хубер тұғығы. Ескі орманның ішінде орналасқан, алтыбұрышты фонарьмен жабдықталған, конус тәрізді пірамида. Биіктігі шамамен алғанда, ол 1747-48 жылдары Флиткрофттың жобасы бойынша 1745 жылғы якобиттер көтерілісінің жеңілісін еске алу үшін салынған. Лорд Малтон және оның аман қалған ұлы осы шайқаста қатысқан. Оның Ганноверлік виг үкіметін қорғауға жасаған үлесі Йоркшир Лорд-лейтенанты және Рокингем графы титулымен марапатталды. Сондықтан, ескерткіш отбасының даңқын бейнелейді. Мұнара айналадағы ландшафтты күзет мұнарасы сияқты бақылайды және жаз бойы жексенбі күндері жұртшылыққа ашық.

Кеппел бағанасы. Рокингемнің жақын досы, адмирал Кеппелдің әскери соттан ақталғанын еске алу үшін салынған 35 метрлік (115 фут) тоскан бағанасы. Биіктігін төмендетуге мәжбүр болғандықтан, бағананың ентазисі айқын көрінеді. Авторы – Джон Карр.

Рокингем мавзолейі. Үш қабатты ғимараттың биіктігі 27 метр (90 фут). Ол орманның ішінде орналасқан, ағаштардың арасынан тек жоғарғы қабаты ғана көрінеді. 1783 жылы граф Фитцуильям Рокингемнің бірінші графының естелігі ретінде салдырған. Жобасын Джон Карр жасаған, ал бастапқы обелиск жобасы Арль қаласының жанындағы Сент-Реми-де-Прованстағы Юлийлердің римдік кенотафының үлгісімен ауыстырылды. Бірінші қабатта бұрынғы премьер-министрдің мүсіні мен оның ең жақын бес досының бюстері орналасқан жабық зал бар. Екінші қабатта саркофагты (бос) қоршап тұрған коринфтік бағаналары бар ашық галерея орналасқан. Үшінші қабатта римдік үлгідегі күмбез салынған. Хубер тұғығы сияқты, Мавзолей де жазғы жексенбі күндері ашық.

Тігізбе. Биік құмтас пирамидасы, үстінде әшекейлі урна орналасқан және ортасынан өткен биік готикалық огива аркасы бар. Ол 18 ғасырда екінші графтың «тігізбеден керуен мен жылқыны өткізе аламын» деген тікелей тілегінен туған тіл білмейтін бәс тігу үшін салынған.

Аю қапасы. Жақын жердегі бақша орталығына барушыларға қол жетімді. Екі деңгейлі, спиральді баспалдақпен салынған. Сыртқы есік (шамамен 1630 жыл) бастапқы үйдің архитектуралық элементі болып табылады. Бақтың соңында екі римдік сарбаздың мүсінімен күзетілген үңгір орналасқан.

Камелия үйі. 19 ғасырдың басында салынған, бірақ 18 ғасырдың соңындағы элементтері де бар. Үй отбасының Үндістаннан әкелінген камелия бұталарының коллекциясын сақтау үшін салынған. II санаттағы ескерткіш, бұл сияқты өсімдік коллекциясының сирек сақталған мысалы. 1792 жылға дейінгі ескі өсімдіктердің коллекциясы сақталған. Камелия үйі 2020 жылдардың басында үйді қалпына келтіру барысында қалпына келтіріліп, 2024 жылы шайхана ретінде қайта ашылды.

Тізімге енгізілген атаулар

Рокингем отбасы Вентуорт Вудхаус иелігінде және оның төңірегінде салған көптеген құрылыстар Historic England тізіміне енгізілген. Ғимараттар сәулеттік және/немесе тарихи маңызына қарай I, II* және II үш санаттың бірінде тіркеледі. Үй, тұрақ және Рокингем мавзолейі I санаттағы тізімде. Жеті құрылыс II* санаттағы тізімде: Камелия үйі, «Игланың көзі», үйдің оңтүстік ауласына кіретін қақпа, Кеппел бағанасы, Хубер тұғыны және ионикалық және дориялық ғибадатханалар. Парк өзі де Англиядағы ерекше тарихи маңызы бар тарихи парктер мен бақтар тізілімінде II* санатта тіркелген. II санаттағы тізімге енген құрылыстар: үйдің шығыс жағындағы шамдар тізбегі; Октагон, Солтүстік, Мавзолей, Тауыс және Дориялық қақпалар, сондай-ақ Дориялық қақпадағы қақпалар; көгершінхана мен үйрек үйін қоса алғанда, бірнеше шаруашылық ғимараттар; екі көпір, жол, каскад және бассейндердегі екі фонтан сияқты су нысандары; үш қатар қабырғалар; Аю қапасы және римдік сарбаздардың екі жақын орналасқан мүсіндері; бақ үйі, шақырым белгісі, қақпа бағаналарының жұбы, Ха-ха және төрт жиынтық құмыраны қоса алғанда, бақ мүсіндерінің жиынтығы; бір жұп ваза және екі күн сағатының негіздері, ал күн сағаттары алынып тасталған.

Жарияланым

2011 жылы BBC-дің "The Country House Revealed" атты телесериалы, BBC баспасынан шыққан, толық көлемді суреттермен толықтырылған қосымша кітаппен бірге жарық көрді. Кітапта Вентворт Вудхаусқа арналған жеке тарау бар (Төртінші тарау). Кітаптың алты тарауы телесериалдың алты бөлімімен сәйкес келеді.