Кіріспе
Француз актрисасы (1874–1939)
Эмили Мари Бушо (14 мамыр 1874 – 14 қазан 1939), көбінесе Поляр (Polaire) сахналық атымен танымал, халықаралық деңгейде әйгілі болған француз әншісі және актрисасы. Ол Америка Құрама Штаттары мен Лондон қалаларында, сондай-ақ кинода өнер көрсеткен. Оның корсет арқылы жасалған, шамамен 41 см-ден кем болатын жіңішке белі ерекше көзге түсетін. Ол эксцентрикалық сахналық өнерімен де танымал болды, ол әртүрлі пікірлерге себеп болды.
Ерте өмір
Эмили Мари Бушо 1874 жылғы 14 мамырда Француз Алжирінің Аха қаласында дүниеге келді. Оның естеліктерінде айтылғандай, ол он бір баланың бірі болған. Тек төртеуі – Эмили, оның екі бауыры Эдмонд пен Марсель және әпкесі Люсиль – нәресте шағында тірі қалды. Эмили бес жасқа келгенде әкесі обадан қайтыс болды. Жесір анасы төрт баласын асырауға шамасы келмей, оларды уақытша Алжирдегі әжесіне орналастырды. Бірақ көп ұзамай Бушоның бауыры Марсель дүние салды. «Поляр жұлдызы» деген сахналық есімді қабылдап, ол алдымен музыкалық залдарда әнші және биші болып жұмыс істеді. Оның алғашқы хиті – «Ta ra ra Boom de ay» әнінің француз тіліндегі нұсқасын орындауы болды. Өзін танытып үлкергеннен кейін, суретші Тулуз-Лотрек 1895 жылы оның суретін журналдың мұқабасына түсірді. Поляр қысқа ғана уақытқа Нью-Йоркке сапар шегіп, әртүрлі орындарда әнші ретінде өнер көрсетті, бірақ үлкен жетістікке жете алмады. Парижге оралған соң ол өнер шеберлігін жетілдіріп, театр сахнасында басты рөлдерді ойнай бастады. Оның алғашқы маңызды өнері 1902 жылы Théâtre des Bouffes Parisiens театрында Колеттің «Клаудин Парижге» пьесасы бойынша қойылған рөлі болды. Комедиялық актриса Поляр заманының ең танымал тұлғаларының біріне айналды. Кейіннен кино өркендеген кезде ол бірнеше фильмде ойнады. 1909 жылы Поляр «Монахтар мен жауынгерлер» (Moines et guerriers) фильмінде алғашқы үнсіз фильміндегі рөлін ойнады. 1910 жылы ол қайтадан сахнаға оралып, Лондонға, содан кейін Нью-Йоркке барды. (1910 жылы ол танымал тұлға ретінде АҚШ-қа алғаш рет келді; жарнамаларда оның 1895 жылғы бұрынғы өнер көрсетулері туралы ештеңе айтылмады.) 1912 жылы Францияға оралғанда, оған жас режиссер Морис Турнеур фильмде рөл ұсынды. 1912 және 1913 жылдары ол оның алты фильмінде ойнады. Музыкалық сахнаға оралғаннан кейін ол екінші турне үшін АҚШ-қа қайта оралды. Атлантика мұхитын қайтадан кесіп өтіп, ол Лондонға оралып, Coliseum театрында өнер көрсетті. 1915 жылы Поляр Лондонға жиі барып, соғыс кезеңінде қайырымдылық қорларын жинауға қатысты. Ол 1922 жылы киноға оралды, бірақ мансабының төмендеу кезеңінде негізгі рөлдерге ие бола алмады. Оның толық кинографиясын анықтау қиын, себебі оны «Полин Поляр» деген итальяндық актрисамен шатастырып алады, ол да ерте фильмдерде ойнаған. Оның соңғы кино рөлі 1935 жылы Карл Антонның «Қуанышты ареналар» (Arènes joyeuses) фильмінде болды.
them with their grandmother in Algiers. Bouchaud's brother Marcel died shortly after. Adopting the stage name Polaire ("Pole Star"), she worked first as a music hall singer and dancer. One of her earliest hits was performing the French version of "Ta ra ra Boom de ay". Having quickly made a name for herself – artist Toulouse Lautrec portrayed her on a magazine cover in 1895 – Polaire briefly visited New York, appearing there as a chanteuse at various venues, but without achieving major success. On her return to Paris, she extended her range and gained acting roles in serious theatre. Her first major appearance was in 1902, at the Théâtre des Bouffes Parisiens, in the title role of a play based on Colette's Claudine à Paris. A comedic actress, Polaire became one of the major celebrities of her day. Later, as cinema developed, she appeared in several films. In 1909, Polaire was cast in her first silent film role in Moines et guerriers (Monks and Warriors). In 1910 she returned to the stage, appearing in London and later in New York. (1910 was the date of her first visit as a celebrity to the U. S.; publicity releases did not mention her earlier appearances in 1895.) In 1912, back in France, she was offered a role in a film by the up and coming young director Maurice Tourneur. She appeared in six of his films in 1912 and 1913. After returning to the musical stage, she sailed back to the US for a second tour. Crossing the Atlantic again, she returned to London to perform at the Coliseum Theatre. In 1915 Polaire made frequent appearances in London, and was involved in wartime fund raising efforts. She returned to films in 1922 but, in the declining years of her career, had to be content with lesser roles. Her precise filmography is difficult to determine due to confusion between her and a younger Italian actress with the screen name "Pauline Polaire", who also featured in early films. Her last film appearance was in 1935 in Arènes joyeuses, directed by Karl Anton.
Сыртқы келбеті
Поляр өзінің сыртқы келбетін назар аудару үшін шеберлікпен пайдаланды. 1890 жылдары кафе әншісі ретіндегі алғашқы күндері ол өте қысқа юбка киіп, шашын қысқа қырқып, бұл әдет 1920 жылдарға дейін басқа қоғамда кеңінен таралмады. Шаш түсі қоңыр болған ол, араб әлемін еске түсіретіндей, тым ауыр макияж жасады. Әйелдер арасында корсет кию танымал болған кезде, ол өте кішкентай, корсетпен белдіктелген белімен аты шықты, оның көлемі одан да кішкентай екені айтылды. Бұл оның үлкен кеудесін ерекшелеп көрсетті, оның өлшемі шамамен ... еді. Ол бойы ұзын болды. Оның сахнада да, сахнадан тыс тағы да таңғажайып келбеті оның даңқына үлкен үлес қосты. 1910 жылы Нью-Йорктегі шартты "дебюті" үшін ол алдын ала жарнамада өзін "әлемдегі ең келмейтін әйел" деп таныстыруға рұқсат берді. Атлант мұхиты арқылы жүзген кемемен сапарға шыққанда, ол өзімен бірге "қара құл" бар екені хабарланды. 1913 жылы Америкаға оралғанда ол алмаз жағалы шошқасы Мимиді әкелді және мұрын сағасы тақты. Оның дене бітімі және күніне сәйкес, жұмсақ мехалар мен жарқыраған әшекейлермен киінгені туралы әңгімелер ол барған жердің бәрінде оны күтіп отырды. Жан Лорен оның туралы былай деді:
Ол суретшілердің жиі суреттеген тақырыбы болды; оны салғандардың қатарында Анри де Тулуз-Лотрек, Антонио де Ла Гандара, Леонетто Каппиелло, Руперт Карабин, Мэм Дрейфус Гонзалес және Жан Сала бар.
Өлім
Полярдың қаржысы француз салық органдарының бірқатар әрекеттерінен қиындық көріп, жасы ұлғайған сайын сахнада немесе экранда рөл табуға күресті. Ол депрессияға шалдыққан болуы мүмкін. Ол 1939 жылдың 14 қазанында 65 жасында Францияның Валь-де-Марн департаментіндегі Шампинь-сюр-Марн қаласында қайтыс болды. Оның денесі Париждің шығыс жақ сыртындағы Шампиньи-сюр-Марн қалашығындағы «Цимитьер-дю-Центр» зиратында жерленді.