Кіріспе

Италиялық киелі Зита (шамамен 1212 жылдың 27 сәуірі – 1272 жыл), сондай-ақ Сита немесе Чита деп те аталады, итальяндық киелі, үй шаруасындағы қызметшілердің және қызметшілердің қамқоршысы. Жоғалған кілттерді табуға көмектесу үшін оған жиі жүгінеді. Зита 12 жасында үй шаруасына кірісіп, 50 жылға жуық сол отбасына қызмет етті. Еңбекқорлығы мен адалдығы арқасында ол сенімді және құнды қызметші болды. Ол күнделікті істерін ерекше жақсы орындады. Зита мейірімділігімен және жомарттығымен танымал болды.

Өмір

Зита Тосканада, Луккадан алыс емес Монте-Саграти ауылында дүниеге келді. Оның ата-анасы Джованни мен Буониссима Ломбардо болды. Оның анасының інісі Грациано көрші таудың басында шіркеу және жолаушыларға арналған пана салып берді. Оның үлкен әпкесі цистерциандық монах болды. 12 жасында Зита Fatinelli отбасының қызметшісі болды, олар жібек саудагерлері еді. Синьора Фатинелли Зитаға бір жыл мектепке баруға рұқсат берді, содан кейін оны ересек қызметшіге оқуға берді. Барлығы Зитаны қаншалықты жақсы көретінін білген соң, ересек қызметші оны немқұрайлы және жалқау деп көрсету үшін бар күшін жұмсады. Зита өзін қорғауға тырыспады. Басқа қызметшілер оның ізгілігін мақтанды деп түсінді. Өзіне ұстанып, қарапайымдылығымен Зита қызметшілердің қастықтарын жеңіп шықты. Ол жалақысының үштен бірін ата-анасына берді, үштен бірін өзіне қалдырды, ал қалғанын кедейлерге таратты. Үй иесі Зитаны үйдің қайырымдылық ісіне жауапты етіп тағайындады және оған ауру кедейлерді үйлерінде көріп, олардың қажеттіліктерін қанағаттандыруға рұқсат берді. Зитаға үйдің қалған бөлігінен оқшауланған бөлме берілді. Ол кешкісін үйден шығып, үйсіз кедей әйелдерді кешкі асқа шақыратын. Бөлмеде төсек болды, ол түнде қауіпсіз пана ретінде ұсынылды. Нан кереметінің әртүрлі нұсқалары бар. Бір күні таңертең Зита нан пісіру жұмысынан тоқтап, мұқтаж адамға көмектесуге (немесе бөлмесінде терең дұға етуге) кетті. Ол қайтып келгенде, нан қамыры ішінде дайын тұрғанын көрді (немесе пісірілгенін). Басқа қызметшілер де, үй иесі де нанды кім дайындағанын білмеді, сондықтан оны әдетте періштелерге жатқызатын. Бір басқа жағдайда, Зита қайырымдылық таратып қайтып келе жатқанда, бір қаңғыбасқа кездесті. Оған беретін ештеңесі болмағандықтан, онымен бірге ауылдық құдыққа барып, салқын су ішкізді. Ол мыс құмыраны құдыққа түсіріп, оны оған ұстап бергенде, судың үстінде крест белгісін жасап, осы судың кедей саяхатшыға батасын беруін тіледі. Ол су ішпекке келгенде, судың шарапқа айналғанын көрді.

Өлім және құрметті

Зита 1272 жылғы 27 сәуірде 60 жасында Фатинелли үйінде бейбіт түрде қайтыс болды. Ол қайтыс болған сәтте, ол ұйықтаған шатырдың үстінде жұлдыз пайда болды деген әңгіме бар. Ол 48 жыл бойы отбасыға қызмет етіп, оларды рухани жағынан жетілдірді және отбасы үшін дерлік қасиетті тұлғаға айналды. 150 керемет Зитаның араласуымен байланысты болды және шіркеу тарапынан мойындалғаннан кейін, ол 1696 жылы қасиетті деп жарияланды. Зитаның қайтысынан кейін көп ұзамай, оның айналасында халықтық культ пайда болды, ол Луккадағы Сан-Фредиано базиликасында орталықтандырылды. Киелі Зитаның денесі 1580 жылы эксгумацияланып, бүлінбегені анықталды. Денесі Луккадағы Сан-Фредиано базиликасында көпшіліктің құрметіне қойылған. Зитаның құрметіне уақытша жұмыссыз қалған қызметшілерге баспана беру, қарттар мен жазылмайтын науқастарға көмектесу және ұзақ жыл қызмет еткендерге арналған гильдиялар құрылды.

Қорғаушылық және мұра

Зита үй шаруасындағы жұмыскерлердің, үй шаруашылықтарының, официанттардың және үй жұмыстарының қадірлі қамқоршысы. Рим-католик шіркеуінде оның мерекесі 27 сәуірде тойланады. 1890 жылдан 2000 жылға дейін Манхэттендегі «Досы жоқ әйелдерге арналған Сент-Зита үйі» мұқтаж әйелдерге тамақ, киім, баспана және кәсіби оқыту қызметтерін ұсынды.