Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка саясаткері (1742–1790)
American politician (1742–1790)
Уильям Грейсон (1742 – 12 наурыз, 1790) – Вирджиния штатынан шыққан плантатор, заңгер және мемлекет қайраткері. Континенттік армияда Вирджиния полкіне жетекшілік еткеннен кейін, Грейсон Вирджиния штатының делегаттар палатасында қызмет етті, сосын Вирджиниядан АҚШ Сенатына сайланған алғашқы екі сенатордың бірі болды және Антифедералисттік фракцияның белді мүшесі еді. Грейсон қызметін атқарып жүрген кезінде қайтыс болған АҚШ Конгресінің алғашқы мүшесі атанды.
William Grayson (1742 – March 12, 1790) was a planter, lawyer and statesman from Virginia. After leading a Virginia regiment in the Continental Army, Grayson served in the Virginia House of Delegates before becoming one of the first two U. S. Senators from Virginia, as well as a leader of the Anti Federalist faction. Grayson became the first member of the United States Congress to die while holding office.
Ерте және отбасылық өмірі
Грейсон 1742 жылы Бенджамин мен Сюзанна (Монро) Грейсонның Бель-Эйр плантациясында дүниеге келді, қазіргі Вудбридж, Вирджиния. Оның әкесі Шотландиядан Потомак өзені мен Куантико сағасының қосылысына көшіп келген, ол Вирджиния штатының Дамфрисіне айналды. Бенджамин Грейсон аға сәтті саудагер және плантатор, сондай-ақ отаршылдық офицер және (1731 жылға қарай) бейбіт судьялардың бірі болды (олар сот міндеттерімен қатар, сол кездегі кең аумақты бірлесіп басқарды). Олардың анасы екі рет жесір қалған, Вестморленд округінің жоғары жағындағы маңызды отбасында туған және оның Чарльз Тайлер мен Уильям Линтонмен (сонымен қатар шотландиялық саудагер) бұрынғы некелерінен балалары болған. Оның немерелерінің бірі Джеймс Монро кейін Континенттік армияда қызмет етіп, Вирджиниядан АҚШ сенаторы болып, АҚШ президенті болды. Сюзанна Грейсон осы некеде үш ұл (Спенс, Бенджамин кіші және Уильям) және бір қыз (сонымен қатар Сюзанна) туды. Ол 1752 жылы, бұл бала он жаста болғанда қайтыс болды. Оның әкесі тағы бір жесір әйелге, Сара Болл Ивеллге үйленді, оның да бұрынғы некеден балалары болды, бірақ күйеуі 1757 жылы қайтыс болғанға дейін бұл некеде балалары болмады. Әкесі қайтыс болғанда Уильям он алты жаста болған, сондықтан оның үлкен ағасы (Бенджамин Грейсон кіші) 21 жасқа толғанға дейін оның заңды қамқоршысы болды. Бенджамин Грейсон кіші және Спенс Грейсон аға ағалары болғандықтан, 1753 жылы жасалған, бірақ қазір жоқ, 1758 жылы мұрагерлікке қабылданған өсиет бойынша, Принс Уильям округінде 2,800 акрға жуық әкелерінің бизнесі мен плантациясын мұра етті. Алайда, Уильям жеке мүліктен жақсы қамтамасыз етілді (ол үшін 10 000 облигация қажет болды), әсіресе оның болашақ командирі Джордж Вашингтонмен салыстырғанда (оның әлдеқайда кіші мұрасы оны жасөспірім кезінен бастап зерттеу арқылы күнкөруге мәжбүр етті). Грейсон плантацияларының бірі Дамфристің үстіндегі төбедегі үйді қамтиды, ол "Грейсон төбесі" және кейіннен "Батарея төбесі" (Америка Азамат соғысы кезінде Конфедерация батареясы үшін) деп аталды. Екіншісі, Бель-Эйр (көбінесе сол айтылуымен, бірақ Иуэлл отбасы иелік еткен және басқарған Бел-Эйр атауымен шатастырылады) Ококуан өзені мен Неабско сағасы арасында, Ококуан өзені арқылы Король тас жолын өткізетін паромның (кейінгі көпір) жанында орналасқан, ол Вудбридж, Вирджинияға айналды. Бұл Уильям Линтонның меншігі болған, ол осы кісінің анасы Сьюзанның бұрынғы күйеуі болған, ол 1732 жылы Бенджамин Грейсонға үйленген. Уильям Грейсон өзінің алғашқы білімін жергілікті Чарльз Тайлерден алды, кейіннен латын және грек тілдерін, сондай-ақ ағылшын тарихын білуімен танылды. Оның қамқоршысы оның Филадельфиядағы Пенсильвания университетінде білім алуына рұқсат берді, ал (оқуды бітіргеннен кейін) Уильям Грейсон Англияға сапарлады. Кейбір отбасылық дереккөздер оның екі жарым жыл заң оқығанын және Оксфорд университетінен диплом алғанын мәлімдесе де, бұл дәстүрді растайтын университет немесе Inns of Court құжаттамасы жоқ, сондықтан ол Уильям Ли сияқты британдық саудагер банкирлерге шәкірт болған болуы мүмкін. 1762 жылы ағасы және қамқоршысы Бенджамин қаржылық қиындықтарға тап болғанда (осылайша ол бүкіл мүлкін ағасы Спенске ипотекаға берді), Уильям үйіне оралды және қамқоршыға деген қажеттілігі аяқталған кезде, оның шетелдегі шығыны мұрагерлік алған капиталын да азайғанын анықтады. Грейсон Мэриленд губернаторы Уильям Смолвудтың қарындасы Элеонор Смолвудқа үйленді. Олардың төрт ұлы (Фредерик, Джордж, Роберт және Альфред) және бір қызы (Хебе) болды.
Grayson was born in 1742 to Benjamin and Susannah (Monroe) Grayson at Belle Aire Plantation. in what is now Woodbridge, Virginia. His father had emigrated from Scotland to the confluence of the Potomac River and Quantico Creek which became Dumfries, Virginia. Benjamin Grayson Sr. became a successful merchant and planter, as well as militia officer and (by 1731) one of the justices of the peace (who jointly governed the vast county of that day, in addition to their judicial duties). Their mother, twice widowed, had been born to an important family upriver in Westmoreland County and had children by her previous marriages to Charles Tyler and William Linton (also a Scottish born merchant). One of her nephews, James Monroe, would later serve in the Continental Army, succeed this man as U. S. Senator from Virginia and became President of the United States. Susanna Grayson bore three sons (Spence, Benjamin Jr. and William) and a daughter (also Susanna) in this marriage before she died in 1752, when this boy was ten. His father remarried, to another widow, Sarah Ball Ewell, who also had children by prior marriage, but none in this marriage before her husband died in 1757. William was sixteen when his father died, so his eldest brother (Benjamin Grayson Jr.) became his legal guardian until he reached 21 years. Benjamin Grayson Jr. and Spence Grayson, being the elder brothers, inherited their father's business and plantations approximating 2,800 acres in Prince William County, by a will drafted in 1753 which was admitted to probate in 1758 but no longer exists. However, William was well provided for from the personal estate (which required a 10,000 bond), especially compared to his future commander, George Washington (whose far smaller inheritance caused him to earn a living by surveying beginning as a teenager). One of the Grayson plantations included a house on a hill above Dumfries that became known as "Grayson's Hill" and later "Battery Hill" (for a Confederate battery during the American Civil War). The other, Belle Aire (often confused with a plantation about five miles inland with the same pronunciation but the name Bel Air which was owned and operated by the Ewell family) was between the Occoquan River and Neabsco Creek near the ferry (later bridge) conducting the King's Highway across the Occoquan River and which became Woodbridge, Virginia. It had been the property of William Linton a previous husband of this man's mother, Susan, who married Benjamin Grayson by 1732. William Grayson received his first schooling locally under Charles Tyler, and later became known for familiarity with Latin and Greek as well as English history. His guardian allowed his education in Philadelphia at the University of Pennsylvania, and (after graduating) William Grayson sailed to England. Although some family sources claim he studied law for two and a half years, and received his degree from the University of Oxford, neither university nor Inns of Court documentation exists to support that tradition, so he was likely apprenticed to British merchant bankers like William Lee. When his brother and guardian Benjamin faced financial troubles in 1762 (so that he mortgaged his entire estate to his brother Spence), William returned home and as his need for a guardian ended, found that his spending abroad had also diminished the capital he had inherited. Grayson married Eleanor Smallwood, a sister of Maryland Governor William Smallwood, who survived him. They had four sons (Frederick, George, Robert and Alfred) and a daughter (Hebe).
Вирджиния колониясына оралу
Вирджинияға оралғаннан кейін шамамен үш жыл өткен соң (жергілікті заңгердің кеңсесінде жұмыс істегеннен кейін), Грейсон Принс-Вильям округі мен оған жақын үш округте заңгерлік практикамен айналыса бастады. Округ орталығы Вирджиния штатының Дамфрис қаласында орналасқан, бұл портты қала (қазір штаттың ең көне қаласы) Грейсонның үйінен де, оның ағасы Спенс Монро Грейсонның (1737–1798) 1757 жылы мұраға алған Белл Эйр плантациясынан да алыс емес еді. Ококуан өзенінің арғы жағында Вирджиния штатының Ферфакс округі жатқан, ол Грейсон бала кезінде Принс-Вильям округінен бөлініп шыққан. Ең бай плантаторлар (өз мүдделерін қорғау үшін заңгерлерді жалдай алатын) екі округте де жер иелері болды және көбінесе шіркеу кеңестерінің құрамына кіріп, әлеуметтік көмек көрсету ісіне жауапты болды, оның ішінде жетімдер мен кедейлерге көмектесу де осыған кіретін. Осылайша Грейсон жергілікті жетекшілермен, әсіресе Джордж Мейсонмен және Джордж Вашингтонмен таныс болды, олар Похик шіркеуінің кеңесінде қызмет еткен. Сонымен қатар, оның ағасы Спенс Грейсон 1771 жылы Англияда англикан дінінің священнигіне бекітілгеннен кейін, Принс-Вильям округіндегі Камерон және Деттинген приходтарының пасторы болып қызмет етті, сондықтан екі бауыр да Похик шіркеуінің пасторы Скоттпен және екі приходтың кеңесімен байланыста болды.
About three years after returning to Virginia (probably at the conclusion of a clerkship with a local lawyer), Grayson began practicing law in Prince William County and three nearby counties. The county seat was at Dumfries, Virginia, a port town (now the oldest in the state) not far from Grayson's home as well as Belle Aire Plantation, which his brother Spence Monroe Grayson (1737–1798) inherited in 1757. On the other side of the Occoquan River lay Fairfax County, Virginia, which had split from Prince William County when Grayson was a boy. The wealthiest planter families (who could hire lawyers to protect their interests) owned land in both counties, and often held positions on church vestries, responsible for social welfare activities, including caring for orphans and the poor. Thus Grayson was familiar with local leaders, especially George Mason and George Washington, who served on the vestry of Pohick Church. Furthermore, after his brother Spence Grayson was ordained an Anglican priest in England in 1771, he served as rector of Cameron and Dettingen parishes in Prince William County, so both brothers socialized with Rev. Scott of Pohick Church both vestries.
Американдық революционер
Грейсон Вирджиниядағы революцияға дейінгі саяси дайындыққа қатысты. Ол түрлі хат алмасу және әскери дайындық комитеттерінде болды, сондай-ақ жақын жердегі плантаторлар да, оның ішінде Ричард Генри Ли, ол Вирджиниядан АҚШ Сенатының алғашқы өкілдерінің бірі ретінде қызмет етті. 1776 жылдың маусым айында ол Джордж Вашингтонның көмекші хатшысы болды, ал тамыз айында Вашингтонның лагерьдегі көмекшісі болып тағайындалды, бұл подполковник шенімен бірге келді. 1777 жылдың қаңтар айында Уильям Грейсон Континенттік армия үшін «Грейсонның қосымша континенттік полкі» деп аталған полк құрды және оның полковнигі (ал Спенс – жауынгерлік капелланы) болды. Полк генерал Чарльз Скотттың бригадасына қосылды және 1777 жылдың соңында Филадельфия науқанында көптеген шайқастарға қатысты, атап айтқанда Солтүстік Нью-Джерсидегі ұсақ шайқастар, Брэндивайн шайқасы және Филадельфияны қорғау. 1777-78 жылдары қыста ол әскерін Вэлли-Форджға бастап барды, онда олар қиын жағдайға тап болды, ал көктемде қызметке жарамды жауынгерлердің саны азайды. 1778 жылдың 28 маусымында Грейсон Монмут шайқасында маңызды рөл атқарды. Скотттың болмауына байланысты полковник Грейсон бригадаға уақытша қолбасшылық етті, ол Чарльз Лидің алдыңғы жасағының құрамында шабуылдың алғы шебінде болды. Грейсон мен бригада 100 градусқа дейін ысыған ауа райында шайқастың ортасында болды және Ли өзінің барлық күштеріне жеке басшылық жасағанға дейін, басым күштермен тең күш көрсетті, ал Грейсон Вашингтонның штабына оралды. Генерал Ли алған хабарламаны дұрыс түсінбегендіктен, қатар бұзылып, дезорганизациялық шегінуге ұшырады. Кейін Ли Вашингтонның сотына тартылды, ал Грейсон Монмут шайқасындағы маңызды офицерлердің бірі ретінде сот отырысында куәлік беруге міндетті болды. 1778 жылы Уильям Грейсон соғыс тұтқындарымен айналысатын комиссияда қызмет етті. 1779 жылы ол әскери қызметтен кетіп, Конгресс Соғыс кеңесінде жұмыс істеді.
Grayson became involved in the political prelude to the Revolution in Virginia. He was on various Committees of Correspondence and military preparedness, as did nearby planters, including Richard Henry Lee with whom he would serve as the inaugural U. S. Senators from Virginia. In June 1776 he became an assistant secretary to George Washington, and was promoted as an aide de camp to Washington in August, which came with the rank of lieutenant colonel. In January 1777, William Grayson recruited a regiment for the Continental Army known as Grayson's Additional Continental Regiment, and served as its colonel (and Spence as its fighting chaplain). The Regiment was attached to General Charles Scott's Brigade and saw frequent action in late 1777 in the Philadelphia Campaign, notably in the delaying skirmishes in Northern New Jersey, the Battle of Brandywine and the Defense of Philadelphia. In the winter of 1777 78, he led his troops to Valley Forge, where they suffered privations, and emerged in the spring with considerably fewer men fit for service. On June 28, 1778, Grayson was central to the Battle of Monmouth. In Scott's absence, Colonel Grayson took temporary command of the brigade, which was in the vanguard of an assault as part of Charles Lee's Advance Guard. Grayson and the brigade were in the center of the battle in 100 degree heat, and held a far superior force to a stalemate, when Lee took personal command of all of his forces, while Grayson himself returned to Washington's field command. General Lee badly misunderstood intelligence he was receiving, and the line broke into a disorganized retreat. Subsequently, Lee was court marshalled by Washington, and Grayson, as one of the key officers at Monmouth, had to testify at the proceedings. In 1778, William Grayson served on a commission dealing with war prisoners. In 1779, he resigned his military commission to serve on the Congressional Board of War.
Соғыстан кейінгі мансап
1781 жылы Грейсон Дамфриске және заңгерлік тәжірибесіне оралды. Континенттік армия офицерлерінің көптегені сияқты, ол Цинциннати қоғамының алғашқы мүшесі болды. 1780 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Грейсонның ағалары сияқты, ол да құлдарға ие болған. 1787 жылғы Вирджиния салық санағында, оның үлкен ағасы Бенджамин кіші қайтыс болған кезде, Уильям Грейсон Принс-Уильям округінде сегіз ересек құлға, сондай-ақ төрт жасөспірім құлға, екі жылқыға және он сегіз ірі қара малға ие болды. Ал пастор Спенс Грейсонның он төрт ересек құлы, жиырма бір жасөспірім құлы, он жылқысы және он жеті ірі қара малы болды. Грейсонның саяси мансабы 1784 жылы Вирджиния Делегаттар палатасына Принс-Уильям округінен екі (жартылай штатты) делегат ретінде сайланғанда басталды. Ол Артур Лидің орнын басып, келесі жылы сол адаммен ауыстырылды, бірақ кейіннен федералдық лауазымымен байланысты қызметтен шеттетілді. Грейсон қайта сайлануға түспеді, себебі ол 1785 жылдан 1787 жылға дейін Конфедерациялық Конгреске делегат болды. Осы лауазымда ол Солтүстік-Батыс аймағында құлдықты тыйымдайтын Солтүстік-Батыс жарлығын қабылдауға көмектесті. Антифедералист ретінде ол Джордж Мейсон, Джеймс Монро және Патрик Генриге қосылып, 1788 жылы Вирджиния ратификациялық конвенциясында ұсынылған жаңа АҚШ Конституциясын ратификациялауға қарсы шықты. Осы конвенцияда Грейсон ұсынылған конституция ұлттық үкімет үшін жеткілікті күшті емес, ал федералдық үкімет үшін жеткілікті децентрализацияланбаған, сондықтан ол әрине деспотизмге айналады немесе Одақтың тарауына әкеледі деп мәлімдеді. Грейсон Вирджиния және басқа штаттардың революциялық соғыс кезінде қағаз валюта шығаруынан туындаған инфляцияны бастан кешірді. Кейінірек ол Джеймс Мэдисонға былай деп жазды:
In 1781 Grayson returned to Dumfries and his legal practice. Like many Continental Army officers, he was an original member of the Society of the Cincinnati. He was also elected as a member to the American Philosophical Society in 1780. Like his brothers, Grayson owned slaves. In the 1787 Virginia tax census, by which time his eldest brother Benjamin Jr. had died, William Grayson owned eight enslaved adults in Prince William County, as well as four enslaved teenagers, two horses and eighteen cattle, compared to Rev. Spence Grayson, who owned fourteen enslaved adults, 21 enslaved teenagers, ten horses and 17 cattle. Grayson's political career began in 1784, when he won election as one of Prince William County's two delegates (part time) in the Virginia House of Delegates. He replaced Arthur Lee and the following year would be replaced by the same man, who was then removed from office as disqualified by his federal office. Grayson had not stood for re election because he was a delegate to the Confederation Congress from 1785 to 1787. While in that office, he helped to pass the Northwest Ordinance, including a provision that forbade slavery in the Northwest Territory. As an Anti Federalist, he joined George Mason, James Monroe, and Patrick Henry in opposing ratification of the proposed new United States Constitution at the Virginia Ratification Convention in 1788. In that Convention, Grayson argued that the proposed constitution was neither fish nor fowl—neither strong enough for a national government nor decentralized enough for a federal one — and thus eventually would either degenerate into a despotism or result in the dissolution of the Union. Grayson experienced the inflation caused by Virginia and other states issuing paper fiat currency during the Revolutionary War. He later wrote to James Madison that:
Ежелгілер бізден гөрі шынайы болған, олар көп сөздермен қарыздарды жою үшін ашық күресті, ал біз айналым құралының сыпайы және әдемі сылтауымен дәл сол нәрсеге тырысамыз. Монтескье демократиялық режим деспотиялық режим сияқты тирандыққа ұшырауы мүмкін деген сөзінде жаңылыспады, себебі қарыздарды төлеу үшін құнсыздануға арналған қағаз шығарудан артық деспотизмнің қандай актісі болуы мүмкін?
The Ancients were surely men of more candor than We are; they contended openly for an abolition of debts in so many Words, while we strive as hard for the same thing under the decent and specious pretense of a circulating medium. Montesquieu was not wrong when he said the democratical might be as tyrannical as the despotic, for where is there greater act of despotism than that of issuing paper to depreciate for the paying debts, on easy terms.
АҚШ Сенаты
Антифедералистер жаңа Конституцияға қарсы күресте жеңіліс тапқанмен, Вирджинияның жетекші антифедералисі Патрик Генри Грейсонды алғашқы АҚШ Сенатына сайлауды ұйымдастырып, оған ризашылық білдірді. Грейсон 1789 жылдың 4 наурызынан 1790 жылдың 12 наурызында қайтыс болғанға дейін Сенатта қызмет етті. Ол және Ричард Генри Ли – бірінші Сенаттың ратификацияға қарсы дауыс берген жалғыз мүшелері болды, сондықтан олар Құқықтар Жарғысы орталық үкімет пен штаттар арасындағы билік бөлінісіне қатысты маңызды түзетулерді қамтымағанда наразылық білдірді. Грейсон Филадельфия конвентінің дұрыс емес тепе-теңдікке қол жеткізгенін қабылдамады.
Although the Anti Federalists lost the battle in opposition of the new Constitution, Patrick Henry, Virginia's leading Anti Federalist, rewarded Grayson by arranging his election to the first United States Senate. Grayson served from March 4, 1789, until his death on March 12, 1790. He and Richard Henry Lee were the only members of the first Senate who had opposed ratification, and so they were unhappy when the Bill of Rights omitted any provisions making serious corrections to the division of powers between the central government and the states. Grayson continued to believe that the Philadelphia Convention had struck precisely the wrong balance.
Өлім және мұра
Грейсон отбасымен Вирджиния штатының Фредерик округіне көшіп келді (осы округте оның әйелі қайтыс болды), бірақ ол 1790 жылдың 12 наурызында ағасы, пастор Спенс Грейсонның үйінде дүние салды. Өлімі алдында ол қолмен өсиетнама жазды, онда мүрагерлерді тағайындап, оларға «Америка тәуелсіздігінен бері туған барлық құлдарымды босатуды» тапсырды. Бұл өсиет 1790 жылдың 7 желтоқсанында, сот кеңсесінің қызметкерімен кейбір қиындықтарға қарамастан, Фредерик округінде заңды күшке енді. Ол АҚШ Конгресінің қызмет бабында қайтыс болған тұңғыш мүшесі болды. Пастор Спенс Грейсон тағы сегіз жыл өмір сүрді, екеуі де Грейсон отбасының мазартасында жерленген. Қазіргі мекенжайы (жол және тарихи белгі) – 2338 W. Longview Drive, Вудбридж. Бірақ, үй ұзақ уақыттан бері отбасының қолынан шығып, Азаматтық соғыс кезінде госпиталь ретінде пайдаланылды, ал мазартас динамитпен жарылды. Ричард Стонеллдің (мүлік иесі, 1857 жылы қайтыс болған) мүлкі 1887 жылы арнайы канцлер комиссары Эппа Ханттон кіші арқылы реттелді, С. Б. Стонелл мүлікке құқық алды және қалған негіздің үстіне ағаш үй салды. 1975 жылы мүліктің иесі мазартасты қалпына келтіруге қарсы болды, бірақ Америка революциясының қыздары 1981 жылы оны қалпына келтірді, ал 2005 және 2014 жылдары тағы да жөндеу жұмыстары жүргізілді, мүліктің қалған бөлігі жеке меншікте болса да. Немересі Уильям Грейсон Картер Кентукки штатының сенаторы болды, ал тағы бір немересі – Конфедерация армиясының генералы Джон Брекинридж Грейсон. Спенс Грейсонның ұлы Джон Робинсон Грейсон (1779 жылы Белль-Айреде туған) Лунд Вашингтон басқарған «Полли» бригінен Ококуан өзенінің жанында тұтқындалды. Британдық теңіз флотына әскерге алынып, 1800 жылы босатылғаннан кейін Джон Грейсон АҚШ теңіз флотының капитаны болды. 1812 жылғы соғыс кезінде капитан Грейсон Джорджия жағалауында канонерлік кемелер эскадрильясына қолбасшылық етті, содан кейін ол сол жерге қоныстанды. Грейсон округі (Кентукки), Грейсон қаласы (Кентукки) және Грейсон округі (Вирджиния) сенатордың құрметіне аталған. 1976 жылы Принс Уильям округі Уильям Грейсонның құрметіне Вимс Боттс мұражайының жанындағы Мерчант паркінде беседка орнатты, ал Вирджиния да оны еске алу үшін 1-ші тас жолға ескерткіш орнатты.
Grayson and his family had moved to Frederick County, Virginia (where his widow ultimately died), but he died at the home of his brother Rev. Spence Grayson on March 12, 1790. He hand wrote a will shortly before his death which appointed executors and charged them to make "all my slaves born since Independance [sic] of America Free", which will was admitted to probate in Frederick County, despite some difficulties with the court clerk, on December 7, 1790. He was the first member of the United States Congress to die in office. Rev. Spence Grayson survived another eight years, and both are interred in the Grayson family vault, with the current address (pathway and historical marker) at 2338 W. Longview Drive, Woodbridge. However, the house long out of family hands was used as a field hospital during the Civil War and the vault tomb dynamited. The estate of Richard Stonnell (who had owned the property and died in 1857) was finally settled though special chancery commissioner Eppa Hunton Jr. in 1887, with S. B. Stonnell receiving a deed and erecting a frame house atop the remaining foundation. The tomb's restoration was opposed by the property owner in 1975, but the Daughters of the American Revolution restored it in 1981 and further restoration occurred in 2005, and 2014, despite the remainder of the property being in private hands. A grandson, William Grayson Carter, became a Kentucky state senator; another grandson was Confederate General John Breckinridge Grayson. Spence Grayson's son John Robinson Grayson (born in 1779 at Belle Aire), was captured near the Occoquan River from the brig Polly, operated by Lund Washington. Impressed into the British Navy, upon his release in 1800, John Grayson became a captain in the United States Navy. During the War of 1812, Capt. Grayson commanded a squadron of gunboats off Georgia, where he settled. Grayson County, Kentucky, the city of Grayson, Kentucky, and Grayson County, Virginia, were all named for the senator. in 1976, Prince William County erected a gazebo in Merchant Park beside the Weems Botts Museum to honor William Grayson, and Virginia also erected a highway marker on Route 1 to commemorate him.