Джон Тейлор (1753-1824) – американдық саяхатшы, жазушы, Вирджиния делегаты және АҚШ Сенатының мүшесі. Республикалық идеологиясы, либерализм тақырыбында жазды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер (1753–1824)
American politician (1753–1824)
Джон Тейлор (19 желтоқсан 1753 – 21 тамыз 1824), көбінесе Джон Тейлор Каролина деп аталады, саясаткер және жазушы болған. Ол Вирджиния делегаттар палатасында (1779–1781, 1783–1785, 1796–1800) және АҚШ Сенатында (1792–1794, 1803, 1822–1824) қызмет еткен. Ол саясат және ауыл шаруашылығы туралы бірнеше кітап жазды. Ол Джефферсондық республикашыл болды және оның еңбектері кейінгі штаттардың құқықтары және либертариандық қозғалыстарға шабыт берді. Шелдон мен Хилл (2008) Тейлорды республикашылдық пен классикалық либерализмнің тоғысқан жерінде қарастырады. Олар оның ұстанымын «Локктың табиғи құқықтары, бостандық және шектеулі үкімет туралы көзқарастарымен, сонымен қатар билік пен байлықтың шоғырлануын, саяси жемқорлықты және қаржылық манипуляцияларды болдырмау үшін азаматтардың басқаруға белсенді қатысуына деген қызығушылығының үйлесімі» деп есептейді.
John Taylor (December 19, 1753August 21, 1824), usually called John Taylor of Caroline, was a politician and writer. He served in the Virginia House of Delegates (1779–1781, 1783–1785, 1796–1800) and in the United States Senate (1792–1794, 1803, 1822–1824). He wrote several books on politics and agriculture. He was a Jeffersonian Republican and his works provided inspiration to the later states' rights and libertarian movements. Sheldon and Hill (2008) locate Taylor at the intersection of republicanism and classical liberalism. They see his position as a "combination of a concern with Lockean natural rights, freedom, and limited government along with a classical interest in strong citizen participation in rule to prevent concentrated power and wealth, political corruption, and financial manipulation."
Ерте өмір
Кейбір деректерге сәйкес, Джон Тейлор 1753 жылы Вирджиния штатының Ориндж округінде дүниеге келген, бірақ басқалары мұны қателік деп, ол шын мәнінде 1754 жылы Каролина округінде туған деп санайды. Ол Джеймс Тейлор мен Энн Поллардтың ұлы еді. Энн Поллард – Вирджиния штатының негізін қалаушы әкелерінің бірі, 1776 жылдың мамыр және шілде айлары аралығында өткен, тәуелсіздік жариялаған Бесінші Вирджиния конвенциясының төрағасы болған Эдмунд Пендлтонның әйелі Сара Поллардтың қарындасы. Тейлор, кейіннен АҚШ президенті болған генерал Закари Тейлордың туысы еді. Ол 1770 жылы Уильям және Мэри колледжін бітіріп, құқық тағылымдап, 1774 жылы Каролина округінде құқық қызметін бастады. Американ революциясының басталған кезде ол Континенталдық армияға қосылып, кавалерия полковнигі болды.
According to some sources, John Taylor was born in Orange County, Virginia, in 1753, though others state that this is in error and that he was in fact born in Caroline County in 1754. He was the son of James Taylor and Ann Pollard. She was a sister of Sarah Pollard, wife of Edmund Pendleton, a Founding Father of the State of Virginia who served as president of the Fifth Virginia Convention held between May and July 1776, that declared in favor of independence. Taylor was of the same line as General Zachary Taylor, who became the President of the United States. He graduated from the College of William & Mary in 1770, studied law, and began to practice in Caroline County in 1774. At the onset of the Revolutionary War he joined the Continental army, becoming a colonel of cavalry.
Саяси мансап
Тейлор 1779 жылдан 1787 жылға дейін Вирджиния штатының делегаттар палатасында қызмет етті, ол жетекші мүшелердің бірі болды. Осы кезеңде ол заңгерлік практикасын доғарды және көп уақытын саясат мен ауыл шаруашылығына арнады. 1792 жылы ол Ричард Генри Лидің АҚШ Сенатындағы мерзімі біткенге дейін тағайындалды және 1793 жылдың 4 наурызында басталатын мерзімге сайланды, бірақ 1794 жылдың 11 мамырында отставкаға кетті. 1797 жылы президенттік сайлаушы ретінде қызмет етті. Тейлор Томас Джефферсонның жақын досы болды және делегаттар палатасының мүшесі ретінде Вирджиния резолюцияларын ұсынғандардың бірі болды. Тейлор АҚШ Сенатында тағы екі рет қызмет етті. Ол Стивенс Томсон Мейсонның қайтысынан босаған орынды толтыру үшін Сенатқа тағайындалды және 1803 жылдың 4 маусымынан 1803 жылдың 7 желтоқсанына дейін қызмет етті, содан кейін отставкаға кетті. 1822 жылы ол Джеймс Плезанттың отставкасынан босаған орынға сайланды және кейіннен 1822 жылдың 18 желтоқсанынан басталатын алты жылдық мерзімге сайланды, бірақ 1824 жылдың 20 тамызында Каролина округіндегі өз иелігінде қайтыс болды. Тейлор өнімді саяси жазушы болды және 1814 жылы жарық көрген «АҚШ үкіметінің қағидалары мен саясатын зерттеу», сондай-ақ 1820 жылы «Тұрғызылған құрылыс және Конституцияның қорғалғандығы», 1822 жылы «Тирандықтың бетпердесі ашылды», 1823 жылы «АҚШ Конституциясының жаңа көзқарастары» атты еңбектердің авторы еді. Ол сонымен қатар ғылыми агроном болды және 1811 жылы Вирджиния ауыл шаруашылығы қоғамдарының бірінші президенті болып сайланды. Оның «Аратор» («Егінші», латын тілінде) атты шағын кітабы, 1818 жылы жарық көрген ауыл шаруашылығына арналған тәжірибелік және саяси эсселер жинағы, американдық ауыл шаруашылығы туралы алғашқы кітаптардың бірі болды. Батыс Вирджиния штатындағы Тейлор округі оның құрметіне аталған.
Taylor served in the Virginia House of Delegates from 1779 to 1787, being one of the leading members. About this time he gave up the practice of law and devoted his ample time to politics and agriculture. In 1792 he was appointed to fill the unexpired term of Richard Henry Lee in the United States Senate, and was elected to the term that began March 4, 1793, but resigned, May 11, 1794. He served as a presidential elector in 1797. Taylor was a close friend of Thomas Jefferson, and, as member of the House of Delegates, was one of the men who offered the Virginia Resolves to that body. Taylor served in the U. S. Senate on two additional occasions. He was appointed to the Senate to fill the vacancy caused by the death of Stevens Thomson Mason, and served from June 4, 1803, until December 7, 1803, when he resigned. In 1822, he was elected to fill the vacancy occasioned by the resignation of James Pleasants, and was elected later to serve the regular term for six years beginning December 18, 1822, but died at his estate in Caroline County, August 20, 1824. Taylor was a prolific political writer, and was the author of "An Inquiry into the Principles and Policy of the Government of the United States," 1814; "Construction Construed and the Constitution Vindicated." 1820; "Tyranny Unmasked. 1822; "New Views of the Constitution of the United States." 1823. He was also a scientific agriculturist, and in 1811 was first president of the Virginia Agricultural Societies. His little books, "Arator" ("Ploughman", in Latin), being a series of agricultural essays, practical and political, 1818, was one of the first American books on agriculture. Taylor County, West Virginia, was named in his honor.
Идеялар
Англиялық құқық тарихшысы Морис Вайл Тейлорды «Америка өндірген ең әсерлі саяси теоретик» деп есептейді. Тарихшы Клайд Н. Уилсон Тейлорды «Джефферсон демократиясының жүйелі философы» деп сипаттап, ол «жергілікті қауымдастыққа және дәстүрлі жолдарға консервативті адалдық пен капитализмге, «жетістікке», үкіметке және күнделікті саяси келісімдерге радикалды популисттік күдік білдірген» делінеді. Тарихшы Адам Л. Тейттің сөзіне қарағанда, Тейлор «аграрлық көзқарыста бақыттылықты отбасы, шаруашылық және демалыспен байланыстыратын, ұйымдасқан дінге, әлеуметтік иерархияға және басқа да осындай дәстүрлі институттарға ерекше құрмет көрсетпеген» адам болған. Джозеф Р. Стромберг былай жазды: «Тейлор адамдардың жақсылық пен жамандықтан құралғанын айту арқылы берік либералдық ұстанымды қабылдады. Адамның іс-қимылындағы жалғыз тұрақты нәрсе – жеке мүддесі еді. Шындығында, Томас Джефферсоннан федералист Джон Адамсқа дейінгі басқа да ойшылдар ізгі азаматтар қажеттігіне мазасыздық танытқанда, Тейлор «қоғамның қағидалары ізгі болғанымен, оны құрайтын адамдар зұлым болуы мүмкін» деген пікірді қабылдады». Тейлордың фракциялардың салдарына қарсы шешімі – «акция иелерінің, банктердің, қағаз ақша партиясының, тарифтік қолдау көрсеткен өндірушілердің және т.б. негізін жою; атқарушы биліктің заң шығарушы органды бұзған қамқорлық жүйесін жою; Жоғарғы соттың басып алған билігін құрту» болды. «Бір ұлттың бостандығы жеке адамдардың қасиеттеріне қаншалықты байланысты болса, оның оны сақтап қалу ықтималдығы соншалықты төмендейді. Жеке ізгілік есебінен қоғамдық игілік күту арқылы біз жеке кемшіліктерден туындайтын қоғамдық жамандықтарға өзімізді ұшыратамыз».
English legal historian Maurice Vile views Taylor as "in some ways the most impressive political theorist that America has produced." The historian Clyde N. Wilson describes Taylor as "the systematic philosopher of Jeffersonian democracy" and as "representing 'both a conservative allegiance to local community and inherited ways and a radical populist suspicion of capitalism, 'progress,' government and routine logrolling politics.'" According to historian Adam L. Tate, Taylor was "an agrarian who 'viewed happiness as possession of family, farm, and leisure,' had no great love for organized religion, social hierarchy, and other such traditional institutions." Joseph R. Stromberg wrote, "Taylor took solid liberal ground in holding that men were a mixture of good and evil. Self interest was the only real constant in human action Indeed, while other thinkers, from Thomas Jefferson to Federalist John Adams, agonized over the need for a virtuous citizenry, Taylor took the view that 'the principles of a society may be virtuous, though the individuals composing it are vicious.'" Taylor's solution to the effects of factionalism was to "remove the base from under the stock jobbers, the banks, the paper money party, the tariff supported manufacturers, and so on; destroy the system of patronage by which the executive has corrupted the legislature; bring down the usurped authority of the Supreme Court." "The more a nation depends for its liberty on the qualities of individuals, the less likely it is to retain it. By expecting publick good from private virtue, we expose ourselves to publick evils from private vices."
Құлдық
Тейлор құлдықты қорғап жазды, бірақ оның дұрыс емес екенін мойындады. «Мен құлдықты мақұлдадым деп ойламаңыз, себебі мен оның жамандықтарын күшейтемін немесе жойғыш соғысқа әкелетін саясатты ұсынамын». Керісінше, ол осы институтты қорғады, өйткені «қаралардың еркіндікке қабілетті емес деп ойлады». «Тейлор Вашингтондан Джефферсонға, содан кейін Линкольнге дейінгі көптеген американдық ойшылдар сияқты, еркін негрдің американдық саясат үшін мәселе тудыратынына күмәнданды». Осылайша, ол бостандыққа шыққан қара нәсілділерді депортациялауды жақтады. «Негр құлдығы – ауыл шаруашылығы үшін қайғылы жағдай, оны жою мүмкін емес, тек жеңілдетуге болады». Тейлор Джефферсонның Вирджиния штаты туралы жазбаларындағы құлдыққа қатысты беймаздығын сынады. Тейлор Джефферсонмен институттың жаман екендігіне келісті, бірақ Джефферсонның құлдықтың нақты қатыгездіктеріне үнемі сілтеме жасауына қарсы шықты. Тейлор «құлдар басшылыққа бағынышты, пайдалы және жақсы басқарылса бақытты» және «адам жеке құлға иелік ету арқылы шектеледі және адамгершілікке бейім. Дің оған ласкамен де, қорқытумен де шабуыл жасайды. Ол оның және оның құлдарының бақытын немесе қайғысын тығыз байланыстырады» деді. Эдмунд С. Морган жақында құлдықпен айналысудың республикалық қоғамға оң әсер ете алатын мүмкіндігін қайта қарастырды. Тейлордың оның заманының жағдайлары мен алаңдаушылықтарына сәйкес құлдықты сақтап қалуды қорғау тұрғысы Джон К. Кэлхун, Эдмунд Руффин және Джордж Фитцхуг сияқты жазушылардың құлдықты одан да ынталы түрде қорғауына негіз болды, олар осы институтты «нағыз жақсылық» деп мәлімдеу арқылы аргументті кеңейтті.
Taylor wrote in defense of slavery but admitted that it was wrong. "Let it not be supposed that I approve of slavery because I do not aggravate its evils, or prefer a policy which must terminate in a war of extermination." Rather, he defended the institution because he "thought blacks incapable of liberty." "Taylor is one with most American thinkers from Washington to Jefferson to Lincoln in doubting that the free Negro could ever be anything but a problem for American politics. " Thus, he advocated the deportation of free blacks. "Negro slavery is a misfortune to agriculture, incapable of removal, and only within the reach of palliation." Taylor criticized Jefferson's ambivalence towards slavery in Notes on the State of Virginia. Taylor agreed with Jefferson that the institution was evil but took issue with Jefferson's repeated references to the specific cruelties of slavery. Taylor argued that "slaves are docile, useful and happy, if they are well managed" and that "the individual is restrained by his property in the slave, and susceptible of humanity Religion assails him both with her blandishments and terrours. It indissolubly binds his, and his slaves happiness or misery lortogether." The possibility that slaveholding may have positive effects on a republican society has been reconsidered recently by Edmund S. Morgan. Taylor's approach, defending the preservation of slavery under the circumstances and apprehensions of his day, would be used to support more emphatic defenses of slavery by writers, such as John C. Calhoun, Edmund Ruffin, and George Fitzhugh, who extended the argument by claiming the institution to be a "positive good."
Мемлекеттердің құқықтары
Стромбергтің айтуынша, Тейлордың 1798 жылы Вирджинияның бөлінуін талап етудегі рөлі және Кентукки мен Вирджиния резолюцияларындағы рөлі "оның осы негізгі саяси қауымдастықтардың [штаттардың] сақталған құқықтарын [келісуді (жоюды) және бөлінуді] қаншалықты қадір тұтқанын көрсетеді". Тейлор Джеймс Мэдисон жазған Вирджиния резолюциясын Вирджиния заң шығарушы органы арқылы өткізуге жауапты болды. Ол былай деп жазды: "Зор саяси билік сөзсіз зор байлықты жинақтайды, ал зор байлық сөзсіз зор саяси билікті жинақтайды". "Англиядағы радикалдық буржуазиялық әріптестері сияқты, Тейлор байлық пен кедейліктің үлкен айырмашылықтары таланттағы ерекшеліктердің табиғи салдары екенін мойындамады; керісінше, олар әрдайым экономикалық мәжбүрлеу мен алдаудың нәтижесі болды". "Джон Рэндольф Роаноктан және тағы бірнеше адаммен бірге Тейлор Мэдисонның 1812 жылғы соғысына қарсы болды, себебі бұл соғыс империя үшін болды". Тейт (2011) Тейлордың "АҚШ Конституциясына жаңа көзқарас" кітабына әдеби талдау жасады, оның 18 ғасырдың виг заңгерлерінің әдістерімен үлгіленген сот-тарихи зерттеу ретінде құрылғандығын айтады. Тейлор американдық тарихтан алынған дәлелдердің одақта мемлекеттік егемендікті дәлелдейтініне сенді, бұл бас судья Джон Маршалл сияқты ұлтшылдардың пікірлеріне қарсы болды.
Stromberg says that Taylor's role in calling for Virginia's secession in 1798 and his role in the Kentucky and Virginia Resolutions "show how seriously he took the reserved rights [interposition (nullification) and secession] of these primary political communities [the States]." Taylor was responsible for guiding the Virginia Resolution, written by James Madison, through the Virginia legislature. He wrote: "enormous political power invariably accumulates enormous wealth and enormous wealth invariably accumulates enormous political power." "Like his radical bourgeois counterparts in England, Taylor would not concede that great extremes of wealth and poverty were natural outcomes of differences in talent; on the contrary they were invariably the result of extra economic coercion and deceit." "Along with John Randolph of Roanoke and a few others, Taylor opposed Madison's War of 1812—his own party's war—precisely because it was a war for empire." Tate (2011) undertakes a literary criticism of Taylor's book New Views of the Constitution of the United States, arguing it is structured as a forensic historiography modeled on the techniques of 18th century whig lawyers. Taylor believed that evidence from American history gave proof of state sovereignty within the union, against the arguments of nationalists such as Chief Justice John Marshall.
Мұра
Тейлордың негізгі плантациялық иелігі Хейзелвуд Вирджиния штатының Порт-Рояль қаласынан үш шақырым қашықтықта орналасқан және Ұлттық тарихи жерлер тізіміне енген. Тейлор округі, Батыс Вирджиния 1844 жылы құрылып, сенатор Тейлордың құрметіне аталған.
Taylor's primary plantation estate, Hazelwood, was located three miles from Port Royal, Virginia and is on the National Register of Historic Places. Taylor County, West Virginia was formed in 1844 and named in Senator Taylor's honor.
Ұсынылған оқу
Мадж, Юджин Т. Каролиналық Джон Тейлордың әлеуметтік философиясы (Нью-Йорк: Колумбия университетінің баспасы, 1939). Шаллхоуп, Роберт Э. Каролиналық Джон Тейлор: Пасторальдық республикашыл (Колумбия: Оңтүстік Каролина университетінің баспасы, 1980). Райт, Бенджамин Ф. "Джефферсон демократиясының философы", Америка саяси ғылымдары журналы, 22 том, 4 нөмір (1928 жылғы қараша), 870–892 беттер, JSTOR-да.
Mudge, Eugene T. The Social Philosophy of John Taylor of Caroline (New York: Columbia University Press 1939). Shallhope, Robert E. John Taylor of Caroline: Pastoral Republican (Columbia: University of South Carolina Press, 1980). Wright, Benjamin F. "The Philosopher of Jeffersonian Democracy," American Political Science Review Vol. 22, No. 4 (Nov., 1928), pp. 870–892 in JSTOR