Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер (1773–1833)
American politician (1773–1833)
Джон Рэндольф (2 маусым 1773 – 24 мамыр 1833), көбінесе Роаноктың Джон Рэндольфы деп танылған, американдық плантатор және Вирджиния штатынан шыққан саясаткер. 1799–1833 жылдар аралығында Өкілдер палатасында, ал 1825–1827 жылдар аралығында Сенатта қызмет етті. 1830 жылы Эндрю Джексонның Ресейдегі елшісі болды. Президент Томас Джефферсонның палатадағы өкілі қызметін атқарғаннан кейін, 1805 жылы президенттің дәстүрлі Джефферсон принциптерін әлсірететінін және Сэмюэл Чейстің импичменті кезіндегі қанағаттандырмас жағдайды сезіп, президентпен арасы ажырады. Рэндольф бас прокурор болған оқиғада ол осылай ойлады. Осыдан кейін Рэндольф өзін «Ескі республикашылардың» немесе «Tertium Quids» партиясының жетекшісі деп жариялады. Бұл партия федералды үкіметтің рөлін шектеуді қалаған Демократиялық-Республикалық партияның бір бөлімі болды. Атап айтқанда, Рэндольф 1798 жылғы қағидаларды жақтады, онда жеке штаттар орталық үкіметтің заңдары мен жарлықтарының конституциялықтығын бағалай алады және конституцияға қайшы деп танылған заңдарды орындаудан бас тарта алады. Ол тез ойлайтын, сөз өнерімен көзге түсетін, өткір әзіл-қалжыңға қабілетті саясаткер ретінде сипатталды. Республикалық идеалдарға берілген ол Конгресте өткен үш онжылдық бойы коммерциялық егіншілік қоғамды жақтады. Рэндольф «қатал сөздерімен, сарказмымен, дауысының өткірлігімен және ерекше бейнелі қимылдарымен көптеген адамдардың назарын өзіне тартты». Рэндольфтің қарызға қарсы және жер иеленушілердің, құл иеленушілердің құқықтарын қорғаған консервативті ұстанымы оның отбасылық мүлігімен және туған Оңтүстік Вирджинияның элиталық құндылықтарымен байланысты болды. Жер иеленушілердің маңыздылығына сенгендіктен, ол мүліктің бөлінуіне және бірінші туған балаға мүліктің өтуіне қарсы болды: «Вирджинияның ескі отбасылары төмен деңгейдегі адамдармен байланыс жасап, бақылаушылардың ұлдары мен қыздарының қатарына көміліп кетеді». Рэндольф 1812 жылғы соғысқа және 1820 жылғы Миссури келісіміне қарсы болды. Ол тарифтер, өндіріс және валюта мәселелері бойынша пікірталастарда белсенді қатысты. Құлдыққа қатысты көңілі толмаса да, ол 1816 жылы Америкалық колонизациялау қоғамын құрушылардың бірі болды, оның мақсаты Африкадағы колонияға босатылған қаралардың көшірілуін ұйымдастыру болды. Сонымен қатар, ол Вирджинияда құлдықтың қажеттілік екеніне сенді: «Құлдық деп аталатын мәселе біз үшін өмір мен өлім мәселесі. Тарихта екі түрлі нәсілдің бір-біріне бағынышты болмаса, бір жерді мекендегенін таба алмайсыз». Рэндольф темекі плантациясында жұмыс істеу үшін жүздеген құлдарға тәуелді болды. Алайда, ол өсиетімен оларды босатып, Огайо штатында қоныстандыруды қамтамасыз етті, жер мен қажетті жабдықтарды сатып алуға қаражат бөлді. Олар Россвиллді (қазіргі Пикуа, Огайо) және Рамлиді (Огайо) құрды. Оның жақтастары Рэндольфтың жалынды мінезін бағалайды, ал білім беру оның өмірлік құштарлығының бірі болды. Керісінше, басқалар, әсіресе демократияны қолдайтын солтүстік штаттардың өкілдері, оның төменде талқыланған ерекшеліктері үшін Рэндольфты сынайды, сондай-ақ Вирджиниялықтардың көпшілігі, тіпті Томас Джефферсон да оны сынады. Ол сайлау кампанияларында ынталандыру әдістерін қолданды, сонымен қатар оны хобби ретінде де ұнатып жүрді. Рэндольф шаруаларға тікелей жүгінді, әсерлі және ағартушы сөздерін, әлеуметтік байланыстарын және, әсіресе, ауыл шаруашылығы саласындағы ортақ мүдделерін пайдаланды. Бұл оған сайлаушылардың берік сүйіспеншілігін сыйлады. Оның шектеулі үкіметті қорғауы қазіргі және болашақ консерваторларға ұнайды, әсіресе Рэндольф туралы маңызды монография жазған Рассел Киркке.
John Randolph (June 2, 1773May 24, 1833), commonly known as John Randolph of Roanoke, was an American planter, and a politician from Virginia, serving in the House of Representatives at various times between 1799 and 1833, and the Senate from 1825 to 1827. He was also Minister to Russia under Andrew Jackson in 1830. After serving as President Thomas Jefferson's spokesman in the House, he broke with the president in 1805 as a result of what he saw as the dilution of traditional Jeffersonian principles as well as perceived mistreatment during the impeachment of Samuel Chase, in which Randolph served as chief prosecutor. Following this split, Randolph proclaimed himself the leader of the "Old Republicans" or "Tertium Quids", a wing of the Democratic Republican Party who wanted to restrict the role of the federal government. Specifically, Randolph promoted the Principles of '98, which said that individual states could judge the constitutionality of central government laws and decrees, and could refuse to enforce laws deemed unconstitutional. Described as a quick thinking orator with a remarkable wit, he was committed to republicanism and advocated a commercial agrarian society throughout his three decades in Congress. Randolph "attracted great attention from the severity of his invectives, the piquancy of his sarcasms, the piercing intonation of his voice and his peculiarly expressive gesticulation." Randolph's conservative stance, displayed in his arguments against debt and for the rights of the landed, slaveholding gentry, have been attributed to his ties to his family estate and the elitist values of his native Southside Virginia. His belief in the importance of a landed gentry led him to oppose the abolition of entail and primogeniture: "The old families of Virginia will form connections with low people, and sink into the mass of overseers' sons and daughters". Randolph vehemently opposed the War of 1812 and the Missouri Compromise of 1820; he was active in debates about tariffs, manufacturing, and currency. With mixed feelings about slavery, he was one of the founders of the American Colonization Society in 1816, to send free blacks to a colony in Africa. At the same time, he believed that slavery was a necessity in Virginia, saying, "The question of slavery, as it is called, is to us a question of life and death You will find no instance in history where two distinct races have occupied the soil except in the relation of master and slave." In addition, Randolph remained dependent on hundreds of slaves to work his tobacco plantation. However, he provided for their manumission and resettlement in the free state of Ohio in his will, providing money for the purchase of land and supplies. They founded Rossville, now part of Piqua, Ohio and Rumley, Ohio. His supporters admire Randolph's fiery character, and education was one of his passions. On the other hand, others, particularly northern advocates of democracy, mocked Randolph for his eccentricities discussed below, as did many Virginians including Thomas Jefferson. He applied rousing methods in electioneering, which he also enjoyed as a hobby. Randolph appealed directly to yeomen, using entertaining and enlightening oratory, sociability, and community of interest, particularly in agriculture. This resulted in an enduring voter attachment to him. His defense of limited government appeals to modern and contemporary conservatives, most notably Russell Kirk, who wrote an influential monograph on Randolph.
Ерте өмір және білім
Рэндольф Вирджиния колониясындағы Косонс (қазіргі Хоупвелл) қаласында бай темекі шаруасы Джон Рэндольфтың (1742–1775 жж.) және Фрэнсис Блэндтің (1744–1788 жж.) ұлы болып дүниеге келді. Оның әулеттері, Вирджинияның Рэндольф әулеті мен Вирджинияның Блэнд әулеті, екеуі де Вирджинияның белгілі алғашқы әулеттерінің қатарында болып, көбінесе араласып үйленеді. Оның аталары – Ричард Рэндольф және Косонстан шыққан Теодорик Блэнд, сәйкесінше Уильям Рэндольф пен Мэри Ишамның ұлы және немересі, олар Түркия аралында тұрған. Ол Бірінші Континенттік Конгрестің екі тірегі – Ричард Блэнд пен Пейтон Рэндольфтың алыс туысы, конгрессмен Теодорик Блэндтің шөбересі, Томас Тюдор Таккердің әкесінің туған інісі, Генри Сент-Джордж Таккердің және Натаниел Беверли Таккердің жартылай бауыры, сондай-ақ Томас Джефферсонның екінші туысы еді. Джефферсонның анасы Дунгенесс қаласының Ишам Рэндольфтың қызы болған.
Randolph was born at Cawsons (now in Hopewell) in the Colony of Virginia, the son of rich tobacco planter John Randolph (1742–1775) and Frances Bland (1744–1788). His families, the Randolph family of Virginia and the Bland family of Virginia, are both among the prominent First Families of Virginia and often intermarried. His grandfathers were Richard Randolph and Theodorick Bland of Cawsons, who were, respectively, the son and grandson of William Randolph and Mary Isham of Turkey Island. He was the first cousin once removed of both Richard Bland and Peyton Randolph, the two pillars of the First Continental Congress, the nephew of Congressman Theodorick Bland and stepnephew of Thomas Tudor Tucker, a half brother of Henry St. George Tucker, Sr. and Nathaniel Beverley Tucker, and a second cousin of Thomas Jefferson. Jefferson's mother was the daughter of Isham Randolph of Dungeness.
Денсаулық сақтау мәселелері
Генетикалық ақау – мүмкін Клайнефелтер синдромы – оны өмір бойы сақалсыз және дауысы жасөспірімге тән сопрано болып қалдырды. Қазіргі ғылым жасырын өкпе туберкулезі кейде жыныс жолдарына орналасып, ересек болудың басталуын болдырмайтын симптомдар мен тұрақты зақымдануларға себеп болуы мүмкін екенін анықтады. Рэндольфтың бауыры туберкулезден қайтыс болды, ал Рэндольф жас кезінде осы ауруға шалдығып, ересек болуға жетпеді. Соңында ол 60 жасында туберкулезден көз жұмды, бұл ауру ашық түріне өскен соң. Өмір бойы туберкулезбен күрескен қатты ауырсынына шыдау үшін ол опиум қолдана бастады. Замандастарының айтуынша, ол қандай да бір ауруға шалыққанға дейін қатал мінезді және жауырынып сөйлейтін болған.
A genetic aberration — possibly Klinefelter syndrome — left him beardless and with a soprano prepubescent voice throughout his life. Modern science has established that latent pulmonary tuberculosis can sometimes settle in the genital tract and can cause the symptoms and permanent damage that would prevent the onset of puberty. Randolph's brother died of tuberculosis, and it appears that Randolph contracted it as a youth and never went through puberty. He finally died of tuberculosis at age 60, after it broke out into the open. He began to use opium as a way to deal with the extreme pain caused by his lifelong battle with tuberculosis. Contemporary accounts attest to his having had a belligerent and bellicose personality before the onset of any disease.
Білім
Алдымен жеке ұстаздардан оқып, Рэндольф Уолкер Моридің жеке мектебіне қабылданды. Бір ағасы жазаланған соң, Рэндольф ағалары Мориді ұрып, оқуын аяқтамай мектеп-интернаттан кетіп қалды. Сосын әкесі оларды Нью-Джерси колледжіне және Нью-Йорк қаласындағы Колумбия колледжіне жіберді. Рэндольф ағайындары оқуға немқұрайлы қарап, көп уақытын таверналарда өткізді. Курстарды сәтсіз аяқтап, ақшасы бітіп қалғаннан кейін Вирджинияға қайтып келді. Кейін Джон Филадельфияда туысы Эдмунд Рэндольфтың басшылығымен құқық тануды оқыды, бірақ іс тәжірибесіне енбеді. 1792 жылы отбасының байлығы мен беделінің арқасында Вильямсбургтегі Вильям және Мэри колледжіне қабылданып, оқыды. Өзінің сөздерді дұрыс айтуын ғана дұрыс деп санаған ол, бір сөзді дұрыс айтпады деген айыппен сыныптасы Роберт Б.-ді сөкпеді. Рэндольф кешірім сұраудан бас тартып, нәтижесінде дуэль болды. Содан кейін Рэндольф Вильям және Мэри колледжін тастап, ресми білімін аяқтады.
First studying under private tutors, Randolph attended Walker Maury's private school. After one of his brothers was disciplined, the Randolph brothers beat Maury and left the boarding school without completing their studies. Their stepfather then sent them to College of New Jersey, and Columbia College, New York City. The Randolph brothers neglected their studies and spent much time in taverns. After failing their courses and running out of money, they returned to Virginia. John later studied law in Philadelphia under his cousin Edmund Randolph, but never practiced. In 1792, his family's wealth and influence gained him admission to William and Mary College in Williamsburg, Virginia. Convinced that his pronunciations of words were the only correct ones, he insulted fellow student Robert B. for allegedly mispronouncing a word. Randolph refused to apologize and a duel ensued. Randolph soon after left William and Mary, thus ending his formal education.
Дінге ауысу
Рэндолф епископ шіркеуінде тәрбиеленіп өсті және сонда қалды. Жастық шағында дінсіздікке бой алғанмен, 1818 жылы оны дінге қайта оралған күйіне жеткізген бір оқиға болды, ол туралы бірнеше досына жазған хаттарында айтқан. Рэндолфтың соңғы өмірі құдайға адалдықпен өтті. Мысалы, ол Джон Брокенброға, "Құдайға дұрыс емес нәрсе жеп-ішіп қоямын деген қорқыныштан" қауымға қатыса алмайтынын жазды. Американдық революциядан кейінгі екі онжылдықта көптеген плантаторлар құлдарын босатқандықтан, Вирджиниядағы бос қара нәсілділердің үлесі 1782 жылы бір проценттен кем болса, 1810 жылы 13,5 процентке дейін өсті. Ричардтың қайтысынан шамамен екі онжылдық өткен соң, 1819 жылы Джон Рэндолф та өсиетнама жасады, онда өлімінен кейін құлдарын босатуды қарастырды. Ол былай деп жазды: "Мен барлық құлдарымды босатамын, егер біреуіне ие болғанымды шын жүректен өкінемін". Өсиетнамада босатылған құлдарды еркін аумақтағы өздерінің жерлеріне орналастыру қарастырылды (өйткені бұл босатылған адамдар Ричард сияқты Вирджинияның босатылған қара нәсілділердің штаттан кетуін талап ететін заңына дейін бостандықтарын есептей алмады). 1821 жылы жасалған тағы бір өсиетнамада 40 жастан асқан әрбір құлға жер берілуі тиіс болды. Өсиетнама сотта күдік тудырса да, оның құлдары ақырында босатылды. 1846 жылы Цинциннатиге 383 бұрынғы "Рэндолф құлы" келді. Огайо округіндегі жергілікті шаруалар, Рэндолфтің өсиетін орындаушысы олар үшін 3200 акр жер сатып алған, босатылғандардың сол жерге қоныстануына кедергі келтірді. Олардың көпшілігі ақырында Майами және Шелби округтерінде, Пикуа, Огайо қаласының жанындағы Россвилл сияқты жерлерге қоныстанды, онда қазір тек қоғамдық зират сақталған.
Randolph was raised and remained within the Episcopal Church. Although he went through a phase of youthful irreligion, in 1818 he had a crisis ending in a conversion experience, which he recounted in letters to several friends. Randolph's life thereafter was marked with piety. For example, he wrote to John Brockenbrough that he was restrained from taking communion "by the fear of eating and drinking unrighteously." In the two decades after the Revolutionary War, so many planters freed slaves that the proportion of free blacks in Virginia increased from less than one percent in 1782 to 13.5 percent in 1810. Nearly two decades after Richard's death, in 1819, John Randolph also wrote a will providing for the manumission of his slaves after his death. He wrote, "I give and bequeath to all my slaves their freedom, heartily regretting that I have ever been the owner of one." The will made provision for settling the manumitted slaves on their own land in free territory (since these freed men unlike Richard's could not date their freedom before Virginia's law requiring freed blacks to leave the Commonwealth). Another will made in 1821 provided that each slave above the age of 40 was to receive of land. Although the will was challenged in the courts, his slaves were ultimately ruled to be free. In 1846, 383 former "Randolph Slaves" arrived in Cincinnati. Local farmers in the Ohio county where Randolph's executor had purchased 3200 acres for them prevented the freedpeople from settling there. Many of them ultimately settled in Miami and Shelby Counties at places such as Rossville near Piqua, Ohio, of which only the community cemetery remains.
Сайлау тарихы
1799 жылы Рэндольф АҚШ Өкілдер палатасына 40,54% дауыспен сайланды, федералистер Поухатан Боллинг пен Клемент Каррингтонды жеңіп өтті. 1801 жылы Рэндольф қарсылығызсыз қайта сайланды. 1823 жылы Рэндольф қарсылығызсыз қайта сайланды. 1825 жылы Рэндольф қарсылығызсыз қайта сайланды. 1827 жылы Рэндольф қарсылығызсыз қайта сайланды. 1833 жылы Рэндольф қарсылығызсыз қайта сайланды.
1799; Randolph was elected to the U. S. House of Representatives with 40.54% of the vote, defeating Federalists Powhatan Bolling and Clement Carington. 1801; Randolph was reelected unopposed. 1823; Randolph was reelected unopposed. 1825; Randolph was reelected unopposed. 1827; Randolph was reelected unopposed. 1833; Randolph was reelected unopposed.
Мәдени суреттер
1936 жылы "Сұлу әйел" фильмінде Мелвин Дуглас рөлін сомдаған. 1942 жылы "Вест-Пойнттен келген он джентльмен" фильмінде Эдвин Максвелл рөлін сомдаған. Эдгар Аллан По "М. Вальдемар ісінің фактілері" (1845) деген шығармасында, өлімге тартатын М. Вальдемардың "кейпі өте жіңішке болған (немесе болған), оның аяқтары Джон Рэндольфтікіне ұқсас" екенін айтады. По 1820-1827 жылдары Вирджиния штатының Ричмонд қаласында тұрған кезде Рэндольфты көруі мүмкін.
Portrayed by Melvyn Douglas in the 1936 film The Gorgeous Hussy. Portrayed by Edwin Maxwell in the 1942 film Ten Gentlemen from West Point. Edgar Allan Poe in "The Facts in the Case of M. Valdemar" (1845) states that the fatally consumptive M. Valdemar "is (or was) particularly noticeable for the extreme sparseness of his personhis lower limbs much resembling those of John Randolph". Poe might have seen Randolph while living in Richmond, Virginia, from 1820 to 1827.
Шығармалары
Рэндольф, Джон. Джон Рэндольфтің жас туысына жазған хаттары, 1834, 254 б. (Интернетте қолжетімді.) Рэндольф, Джон. Роаноктық Джон Рэндольфтің доктор Джон Брокенброға жазған хаттарының жинағы, 1812–1833, Кеннет Шори құрастырған; Рассел Кирк алғы сөзімен, Пискатавей, НЖ: Транзакция баспасы, 1988.
Randolph, John. Letters of John Randolph, to a Young Relative, 1834, 254 pp. (Available online.) Randolph, John. Collected letters of John Randolph of Roanoke to Dr. John Brockenbrough, 1812–1833, edited by Kenneth Shorey; foreword by Russell Kirk, Piscataway, NJ: Transaction Publishers, 1988.