Кіріспе
Who Do We Think We Are – ағылшын рок-тобы Deep Purple-дің 1973 жылғы 12 қаңтарда АҚШ-та және 1973 жылғы ақпанда Ұлыбританияда жарық көрген жетінші студиялық альбомы. Бұл Deep Purple-дің 1984 жылғы Perfect Strangers альбомына дейін әнші Иан Гиллан мен басист Роджер Гловер қатысқан Mark II құрамының соңғы альбомы болды. Музыкалық тұрғыдан алғанда, альбом көбірек блюзға негізделген дыбысқа өтуді көрсетті. Альбомның жазылуы және одан кейінгі топтың мінез-құлқы топтың дағдарыста екенін көрсетті, топ жетекшісі Гиллан "біздің барлығымыз ауыр сырқаттарға шалдықтық" деп атап өтті және қатты шаршағандық сезімдерін білдірді. Дегенмен, альбом коммерциялық сәттілікке жетті. 1973 жылы Deep Purple АҚШ-та ең көп сатылған орындаушы атанды. Иан Гиллан осы альбомнан кейін топтан кетіп, ішкі шиеленістерді себеп ретінде көрсетті – көптегендер бұл гитарист Ричи Блэкмормен араздасуға байланысты деп есептейді. Алайда, Mark II Purple тобының Perfect Strangers альбомын қолдау мақсатымен өткен сұхбатында Гиллан шаршау мен менеджменттің де маңызды рөл атқарғанын айтты: "More Black than Purple" кітабының редакторы Джерри Блум мынаны қосты: Гиллан мен Гловер кеткенге дейін 1970-ші жылдардағы соңғы Mark II концерті 1973 жылғы 29 маусымда Осака қаласында, Жапонияда өтті. Альбом АҚШ чарттарында 15-орынды иеленді. Бұл көрсеткіштер Deep Purple-дің 1973 жылы АҚШ-та ең көп сатылған орындаушы болуына көмектесті (Made in Japan альбомының жарық көргені және Machine Head альбомының бұрынғы танымалдылығы да үлкен үлес қосты). 2000 жылы Who Do We Think We Are альбомы жаңадан ремастерингтен өтіп, бонус тректер қосылып қайта жарық көрді. Соңғы бонус трек – Ричи Блэкмордың бас гитарада ойнаған "First Day Jam" деп аталатын ұзақ инструменталды композиция. Топтың әдеттегі басисі Роджер Гловер жол ағлағында жоғалып кеткені айтылады. 2005 жылы Audio Fidelity 24 каратты алтын дискіде альбомның өз ремастерингін шығарды.
Added Jerry Bloom, editor of the book More Black than Purple:
The last Mark II concert in the 1970s before Gillan and Glover left was in Osaka, Japan on 29 June 1973. and number 15 in the US charts. These numbers helped make Deep Purple the best selling artist in the United States in 1973 (with the release of Made in Japan and the prior acclaim for Machine Head helping considerably). In 2000 Who Do We Think We Are was remastered and re released with bonus tracks. The last bonus track is a lengthy instrumental jam called "First Day Jam" that features Ritchie Blackmore on bass. Roger Glover, the group's usual bassist, was absent, allegedly lost in traffic. In 2005 Audio Fidelity released their own re mastering of the album on 24 karat Gold CD.
Қабылдау
Альбом әртүрлі пікірлерге бөлінді. Rolling Stone журналынан Энн Чеуви альбомды жағымсыз бағалап, «Кім біздікіміз деп ойлаймыз?» альбомын Deep Purple-дің «In Rock» альбомымен салыстырып, «кейбір жерлерде тым шаршағандай естіледі, тіпті мазасыздық тудырады» деп жазды, сондай-ақ «топ тек ырғақты жазу үшін ғана елеулі күш жинағандай, тіпті импровизация жасауға келмейді» деді. AllMusic-тен Эдуардо Ривадавия ретроспективті сын-тұжырымында осы пікірге қосылып, «Woman from Tokyo» әнінен басқа альбомдағы әндердің «үлкен сәйкессіздікке толы екенін және топтың жай ғана іс-әрекет жасап жатқанын» айтады, бірақ «Rat Bat Blue» әнін жоғары бағалады.