Зонг трагедиясы: құлдардың жапсақ союы және оның жоспарларына әсері
Zong massacre
Жон қырқыны: 1781 ж. құлдарды тасыған британдық кемесінде 130-дан астам африкалықтың қасіреті. Саудагерлердің сақтандыру алаяқтығы мен құл саудасының зұлматы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1781 жылы құл болған африкалықтарды жаппай өлтіру
1781 mass killing of enslaved Africans
Зонг трагедиясы – 1781 жылғы 29 қарашада және одан кейінгі күндері британдық құл кемесі «Зонг» экипажының 130-дан астам құл болған африкалықты жаппай өлтіруі. Ливерпульде орналасқан Уильям Грегсон құл саудасы синдикаты, Атлантикалық құл саудасының бөлігі ретінде кемеге иелік етті. Олар, әдеттегі кәсіптік тәжірибе бойынша, құл болған африкалықтардың өмірін жүк ретінде сақтандырған. Экипаждың мәлімдемесіне сәйкес, кемеде ішуге жарамды су азайғаннан кейін, олар құл болған африкалықтарды теңізге тастап жіберген. «Зонг» кемесі Ямайкадағы Блэк Ривер портына жеткен соң, кеме иелері құлдардың жоғалуына байланысты сақтандыру компаниясынан өтемақы талап етті. Сақтандыру компаниясы төлеуден бас тартқаннан кейін, сотта (Грегсон Гилбертке қарсы (1783) 3 Doug. KB 232) кейбір жағдайларда құл болған африкалықтарды өлтіру заңды екені және сақтандыру компаниялары қаза тапқандар үшін төлеуге міндетті болуы мүмкін деген шешім шығарылды. Төрешілер алқасы құл сатушыларды жақтады, бірақ апелляциялық сотта, бас судья, Мэнсфилд графы бастаған судьялар, капитан мен экипаж кінәлі екенін көрсететін жаңа дәлелдер болғандықтан, құл саудасы синдикатының иелеріне қарсы шешім шығарды. Алғашқы соттан кейін, босатылған Олауда Эквиано, құлдыққа қарсы белсенді Гранвилл Шарпқа трагедия туралы хабарлады, ол кеме экипажының кісі өлтіруіне кінәлі екенін дәлелдеуге тырысты. Сот дауының нәтижесінде трагедия туралы ақпарат кеңінен тарады, бұл 18-шы және 19-шы ғасырлардың соңында құлдықты жою қозғалысын күшейтті. «Зонг» оқиғалары, құл болған африкалықтарды Жаңа әлемге жеткізген теңіз арқылы жүргізілетін сапар – Орталық өтудің қорқынышты символы ретінде жиі айтылды. 1787 жылы құл саудасын жою мақсатымен қоғам құрылды. Келесі жылы Парламент құл саудасын реттейтін алғашқы заң – 1788 жылғы Құл саудасы заңын қабылдады, ол кемедегі құлдардың санын шектеді. Содан кейін, 1791 жылы Парламент сақтандыру компанияларына құл болған африкалықтарды теңізге тастап өлтірген жағдайда кеме иелеріне өтемақы төлеуге тыйым салды. Бұл трагедия өнер мен әдебиет туындыларына да шабыт берді. Ол 2007 жылы Лондонда, Ұлыбританияның Африка құл саудасына қатысуын тоқтатқан 1807 жылғы Ұлыбританияның Құл саудасы заңының екі жүз жылдығын атап өту шаралары аясында еске алынды (бірақ құлдықты толығымен жойған жоқ). «Зонг» кемесінде құлдықта өлген африкалықтарға арналған ескерткіш Ямайканың Блэк Ривер қаласында орнатылды.
The Zong massacre was a mass killing of more than 130 enslaved African people by the crew of the British slave ship Zong on and in the days following 29 November 1781. The William Gregson slave trading syndicate, based in Liverpool, owned the ship as part of the Atlantic slave trade. As was common business practice, they had taken out insurance on the lives of the enslaved Africans as cargo. According to the crew, when the ship ran low on drinking water following navigational mistakes, the crew threw enslaved Africans overboard. After the slaver ship reached port at Black River, Jamaica, Zongs owners made a claim to their insurers for the loss of the enslaved Africans. When the insurers refused to pay, the resulting court cases (Gregson v Gilbert (1783) 3 Doug. KB 232) held that in some circumstances, the murder of enslaved Africans was legal and that insurers could be required to pay for those who had died. The jury found for the slavers but at a subsequent appeal hearing the judges, led by Lord Chief Justice, the Earl of Mansfield, ruled against the slave trading syndicate owners, on the grounds that new evidence suggested that the captain and crew were at fault. Following the first trial, Olaudah Equiano, a freedman, brought news of the massacre to the attention of the anti slavery campaigner Granville Sharp, who worked unsuccessfully to have the ship's crew prosecuted for murder. Because of the legal dispute, reports of the massacre received increased publicity, stimulating the abolitionist movement in the late 18th and early 19th centuries; the Zong events were increasingly cited as a powerful symbol of the horrors of the Middle Passage, the transoceanic route by which enslaved Africans were brought to the New World. The non denominational Society for Effecting the Abolition of the Slave Trade was founded in 1787. The next year, Parliament passed the Slave Trade Act 1788, its first law regulating the slave trade, to limit the number of slaves per ship. Then, in 1791, Parliament prohibited insurance companies from reimbursing ship owners when enslaved Africans were murdered by being thrown overboard. The massacre has also inspired works of art and literature. It was remembered in London in 2007, among events to mark the bicentenary of the British Slave Trade Act 1807, which abolished British participation in the African slave trade (though stopped short of outlawing slavery). A monument to the murdered enslaved Africans on Zong was installed at Black River, Jamaica.
Зонг
Зонгты бастапқыда оның иелері, Middelburgsche Commercie Compagnie, Зорг деп атаған (голланд тілінде «Күтім» дегенді білдіреді). Ол Голландияның Миддельбург қаласында құл кемесі ретінде жұмыс істеді және 1777 жылы Оңтүстік Америкадағы голланд колониясы Суринамға құл африкалықтарды жеткізу үшін сапар жасады. Зонг 110 тонна жүкті тасымалдайтын «төртбұрышты корпус кемесі» болды. Британдық 16 зеңбірекке ие бригада оны (Төртінші ағылшын-голландия соғысының бөлігі ретінде) 1781 жылдың 10 ақпанында басып алды. 26 ақпанда Alert және Zong қазіргі Ганадағы Кейп-Кост қамалына келді. Кейп-Кост қамалы басқа форттар мен қамалдармен бірге Корольдік Африка компаниясы (RAC) тарапынан күтiлiп, оның аймақтық штаб-пәтері ретінде пайдаланылды, онда Эдвард Уилсон, Джордж Кейс, Джеймс Аспиналл және Уильям, Джеймс және Джон Грегсон сияқты адамдар болды. Уильям Грегсон 1747 мен 1780 жылдар аралығында 50 құл сапарына қатысты; ол сондай-ақ 1762 жылы Ливерпуль қаласының мэрі болды. Өмірінің соңына қарай Грегсонның қаржылық үлесі бар кемелер 58 000 африкалықты Америкаға құлдыққа апарды. Зонг үшін айырбас вексельдерімен төленді, ал кемедегі 244 құл осы мәмілеге қатысты. Сақтандырушылар, Ливерпульден тағы бір синдикат, кеме мен оның құлдарын 8000 фунт стерлингке дейін, құлдардың әлеуетті нарықтық құнының шамамен жартысына дейін кепілдік берді. Қалған тәуекел иелерінің үлесінде болды.
Zong was originally named Zorg (meaning "Care" in Dutch) by its owners, the Middelburgsche Commercie Compagnie. It operated as a slave ship based in Middelburg, Netherlands, and made a voyage in 1777, delivering enslaved Africans to the Dutch colony of Surinam in South America. Zong was a "square stern ship" of 110 tons burthen. The British 16 gun brig captured it (as part of the Fourth Anglo Dutch War) on 10 February 1781. On 26 February, Alert and Zong arrived at Cape Coast Castle, in what is now Ghana. Cape Coast Castle was maintained and staffed, along with other forts and castles, by the Royal African Company (RAC), which used the Castle as its regional headquarters. which included Edward Wilson, George Case, James Aspinall and William, James and John Gregson. William Gregson had an interest in 50 slaving voyages between 1747 and 1780; he also served as mayor of Liverpool in 1762. By the end of his life, vessels in which Gregson had a financial stake had carried 58,000 Africans to slavery in the Americas. Zong was paid for with bills of exchange and the 244 slaves already on board were part of the transaction. The insurers, another syndicate from Liverpool, underwrote the ship and its slaves for up to £8,000, approximately half the slaves's potential market value. The remaining risk was borne by the owners.
Экипаж
Зонг – бұрын «Уильям» кемесінің хирургы болған Люк Коллингвудтың алғашқы командасы еді. Коллингвудтың навигация және басқару тәжірибесі жеткіліксіз болғанымен, кеме хирургтары әдетте тұтқынға алынған африкалықтарды сатып алуға іріктеуге қатысып, осылайша тұтқынның «тауарлық құнын» анықтауда медициналық білімімен көмектесетін. Егер хирург тұтқынды қабылдамаса, ол адам «коммерциялық өлімге» ұшырап, құны болмай, африкалық саудагерлер тарапынан өлтірілуі мүмкін еді. «Зонгтың» бірінші матросы – Джеймс Келсолл, ол да «Уильямда» қызмет еткен. Бұл лауазым оны қамалдың RAC кеңесінің вице-президенті етіп тағайындады. Африкалық комитеті жинаған куәгерлердің мәлімдемелерінде ол жартылай сауатты, мас күйде жүретін және құл саудасын дұрыс басқара алмайтын адам ретінде сипатталған. Стаббс Ұлыбританияға қайту үшін кемеге мінген; Коллингвудтың бұрынғы құл кемелеріндегі тәжірибесі пайдалы болуы мүмкін деп ойлаған. Ұлыбританияда құл кемелерінде аурулар мен көтерілістерге төтеп беруге дайын теңізшілерді тарту қиын болды, ал Африка жағалауында голландтардан тартып алынған кеме үшін оларды табу одан да қиын еді. «Зонг» экипажы бұрынғы голландтық экипаждың қалдықтарынан, «Уильям» экипажынан және Африка жағалауындағы елді мекендерден жалданып алынған жұмыссыз теңізшілерден құралды. Сол кездегі британдық құл кемесі шамамен 193 құл тасыған, ал «Зонгтың» салыстырмалы түрде кішкентай кемесі үшін мұндай көп құл тасымалдау өте сирек кездесетін жағдай еді. Бұл кезде кемеге кімнің басшылық жасағаны белгісіз, өйткені Коллингвуд біраз уақыттан бері ауыр науқастанып жүрген. Оны ауыстыруға тиіс бірінші офицер Джеймс Келсолл 14 қарашада болған даудан кейін қызметтен шеттетілді. Тарихшы Джеймс Уолвиннің сөзіне сәйкес, кемедегі басқару құрылымының бұзылуы кейіннен навигациялық қателіктерге және ішуге жарамды судың қорына бақылаудың болмауына себеп болуы мүмкін.
Zong was the first command of Luke Collingwood, formerly the surgeon on the William. While Collingwood lacked experience in navigation and command, ship's surgeons were typically involved in selecting captured Africans for purchase, so their medical expertise supported the determination of "commodity value" for a captive. If the surgeon rejected a captive, that individual suffered "commercial death", being of no value and was liable to be killed by the African traders. Zong first mate was James Kelsall, who had also served on the William. This position made him also vice president of the RAC council of the castle. Witness statements gathered by the African Committee of the RAC accused him of being a semi literate drunkard who mismanaged the slave trading activities of the fort. Stubbs was aboard to return to Britain; Collingwood may have thought his earlier experience on slave ships would be useful. Mariners willing to risk disease and rebellions on slave ships were difficult to recruit within Britain and were harder to find for a vessel captured from the Dutch off the coast of Africa. Zong was manned with remnants of the previous Dutch crew, the crew of William and with unemployed sailors hired from settlements along the African coast. A British slave ship of the period would carry around 193 slaves and it was extremely unusual for a ship of Zong relatively small size to carry so many. It is unclear who, if anyone, was in charge of the ship at this point, as Collingwood had been gravely ill for some time. The man who would normally have replaced him, first mate James Kelsall, had been suspended from duty following an argument on 14 November. According to the historian James Walvin, the breakdown of the command structure on the ship might explain the subsequent navigational errors and the absence of checks on supplies of drinking water.
Қазалау
27 немесе 28 қарашада экипаж Ямайканы алыстан көріп қалды, бірақ оны Испаниола аралындағы Францияның Сан-Доминг колониясы деп жаңылыстырды. "Зонг" кемесі батысқа қарай жолын жалғастырып, Ямайканы артта қалдырды. Бұл қателік кеме аралдан 300 миль (483 км) леуарда (желге қарсы) бағытта болғаннан кейін ғана анықталды. Кейін Келсалл навигациялық қате анықталған кезде кемеде бар болғаны төрт күндік су қалғандығын және Ямайкаға жетуге әлі 10-13 күн сапар керек екенін айтты. Егер құлдар жағада өлсе, Ливерпуль кеме иелері сақтандыру компаниясынан ешқандай өтемақы ала алмас еді. Сол сияқты, егер олар теңізде "табиғи өліммен" (сол кездегі терминология бойынша) өлсе, сақтандыру төлеміне үміттенуге болмас еді. Егер құлдардың бір бөлігін қалған "жүкті" немесе кемені құтқару үшін теңізге тастаса, онда "жалпы орташа" принципі бойынша өтемақы алуға болады. (Бұл принципке сәйкес, жүк тасымалдаушы жүгінің бір бөлігін жоғалтып, қалғанын құтқару үшін капитан сақтандыру компаниясынан шығын өтемін талап ете алады.) Кемедегі құлдардың сақтандыру құны әр адам үшін 30 фунт стерлингтен есептелді. 29 қарашада экипаж құлдардың бір бөлігін теңізге тастау туралы ұсынысты қарастыру үшін жиналды. Кейін Келсалл бастапқыда бұл жоспарға қарсы болғанын, бірақ көп ұзамай барлығы бірауыздан келісіп бітіргенін мәлімдеді. 1 желтоқсанда 42 ер адам құл теңізге тасталды, ал келесі бірнеше күнде тағы 36 құл тасталды. Барлығы кеме Ямайкаға жеткенше 142 африкалық қаза тапты. Патша соттарының мәліметтеріне сәйкес, бір құл теңізге тасталғаннан кейін кемеге қайта өрлеп шығуға үкілі болған.
On 27 or 28 November, the crew sighted Jamaica at a distance of but misidentified it as the French colony of Saint Domingue on the island of Hispaniola. Zong continued on its westward course, leaving Jamaica behind. This mistake was recognised only after the ship was 300 mile (483 km) leeward of the island. Kelsall later claimed that there was only four days' water remaining on the ship when the navigational error was discovered and Jamaica was still 10 to 13 sailing days away. If the slaves died onshore, the Liverpool ship owners would have had no redress from their insurers. Similarly, if they died a "natural death" (as the contemporary term put it) at sea, then insurance could not be claimed. If some enslaved people were thrown overboard to save the rest of the "cargo" or the ship, then a claim could be made under "general average". (This principle holds that a captain who jettisons part of his cargo to save the rest can claim for the loss from his insurers.) The ship's insurance covered the loss of slaves at £30 per person. On 29 November, the crew assembled to consider the proposal that some of the slaves should be thrown overboard. Kelsall later claimed that he had disagreed with the plan at first but it was soon unanimously agreed upon. On 1 December, 42 male slaves were thrown overboard and 36 more followed in the next few days. In total, 142 Africans were killed by the time the ship reached Jamaica. The account of the King's Bench trial reports that one slave managed to climb back onto the ship after being thrown into the water.
Ямайкаға келу
1781 жылғы 22 желтоқсанда Зонг кемесі 208 құлмен бірге Ямайканың Блэк Ривер қаласына келді, бұл Африкадан әкелінген құлдардың жартысынан да аз болатын. Бұл адамдар әрқайсының орташа бағасы 36 фунт стерлингке сатылды. Зонг кемесіндегі құлдардың жаппай қырғыны туралы хабар Ұлыбританияға жеткен соң, кеме иелері құлдардың жоғалуына байланысты сақтандыру компаниясынан өтемақы талап етті. Сақтандыру компаниясы талапты қанағаттандырудан бас тартты, сондықтан иелері оларды сотқа берді. Зонг кемесінің бортындағы жазбалары кеме Ямайкаға жеткеннен кейін жоғалып кетті, сот процесі басталар алдында екі жыл өткен соң. Осылайша, сот ісі осы қырғын туралы барлық құжаттық дәлелдерді ұсынады, бірақ кейінгі шағымдарда айтылғаннан басқа алғашқы сот отырысының ресми тізімі жоқ. Кеме сақтандыру компаниясы бортындағы жазбалардың қасақана жойылғанын мәлімдеді, бірақ Грегсон синдикаты оны жоққа шығарды. Қазіргі уақытта сақталған деректердің көбі сенімді емес. Куәгерлік берген екі адам, Стаббс және Келсалл, өзінің кінәсіздігін дәлелдеуге мүдделі болды. Құрбан болғандардың саны, кемеде қалған судың мөлшері және Зонг кемесінің Жамайкадан қателікпен қанша қашықтыққа жүзіп кеткені туралы мәліметтердің дұрыс болмауы мүмкін.
On 22 December 1781, Zong arrived at Black River, Jamaica, with 208 slaves on board, less than half the number taken from Africa. These people were sold for an average price of £36 per person.]] When news of the Zong massacre reached Great Britain, the ship's owners claimed compensation from their insurers for the loss of the slaves. The insurers refused to honour the claim and the owners took them to court. Zongs logbook went missing after the ship reached Jamaica, two years before the hearings started. As such, the legal proceedings provide almost all the documentary evidence about the massacre, though there is no formal record of the first trial other than what is referred to in the subsequent appeals hearing. The ship's insurers claimed that the log had been deliberately destroyed, which the Gregson syndicate denied. Almost all the surviving source material is of questionable reliability. The two witnesses who gave evidence, Stubbs and Kelsall, were strongly motivated to exonerate themselves from blame. It is possible that the figures concerning the number of people killed, the amount of water that remained on the ship and the distance beyond Jamaica that Zong had mistakenly sailed are inaccurate.
Бірінші сынақ
Заңдық сот процесі сақтандыру компаниялары Зонг кемесінің иелеріне өтемақы төлеуден бас тартқаннан кейін басталды. Даудың алғашқы отырысы 1783 жылғы 6 наурызда Лондонның Гильдхолл залында өтті. Лорд-бас судья, Мэнсфилд графы, қазылар алқасының алдында сот процесін қадағалады. Стаббс бірінші Зонг ісіндегі жалғыз куәгер болды және қазылар алқасы құлдарды жүк ретінде қарастыратын теңіз сақтандыруының қалыптасқан ережесіне сәйкес, иелерінің пайдасына шешім шығарды. 1783 жылғы 19 наурызда бұрынғы құл Олауда Эквиано, құл саудасына қарсы белсенді Гранвилл Шарпқа Зонг кемесінде болған оқиғалар туралы айтты. Көп ұзамай газетте капитанның құлдарды үш партияға бөліп өлтіруге бұйрық бергені туралы толық мақала жарияланды. Шарп келесі күні заңгерден құлдарды өлтіргені үшін экипажды соттау мүмкіндігі туралы кеңес алды.
Legal proceedings began when the insurers refused to compensate the owners of Zong. The dispute was initially tried at the Guildhall in London on 6 March 1783, with the Lord Chief Justice, the Earl of Mansfield, overseeing the trial before a jury. Stubbs was the only witness in the first Zong trial and the jury found in favour of the owners, under an established protocol in maritime insurance that considered slaves as cargo. On 19 March 1783, Olaudah Equiano, a former slave, told the anti slave trade activist Granville Sharp of the events aboard Zong and a newspaper soon carried a lengthy account, reporting that the captain had ordered the slaves killed in three batches. Sharp sought legal advice the next day, about the possibility of prosecuting the crew for murder.
Мэнсфилдтің мотивтері
Джереми Криклер Мансфилдтің коммерциялық құқықтың Британияның шетелдегі саудасына мүмкіндігінше көмектесетініне көз жеткізуді қалағанын және оның салдарынан "жалпы орташа" принципін, тіпті адамдарды өлтіруге қатысты да сақтауға ұмтылғанын дәлелдеді. Мансфилд сақтандыру компанияларының пайдасына шешім шығарса, бұл идеяға зор нұқсан келтіретін еді. Кісі өлтіру кезінде жаңбыр жауғаны туралы мәлімдеме Мансфилдке "жалпы орташа" түсінігін сақтап, қайта сот отырысын тағайындауға мүмкіндік берді. Ол, егер су тапшылығы капитанның қателіктерінен тумаса, қаза болғандардың өлімі заңмен ақталар еді және кеме иелерінің сақтандыру талабы қолдауға ие болар еді деп атап өтті. Криклер Мансфилдтің қорытындылары оның ізашары, сэр Мэтью Хейлдің, өзін-өзі қорғау үшін бейкүнә адамдарды өлтіру заңсыз деп шешкен бұрынғы үкімін ескермегенін айтады. Бұл шешім бір ғасырдан кейін Дадли және Стивенс ісінде маңызды рөл атқарды, ол да теңізде жасалған кісі өлтірудің заңдылығын қарастырды.
Jeremy Krikler has argued that Mansfield wanted to ensure that commercial law remained as helpful to Britain's overseas trade as possible and as a consequence was keen to uphold the principle of "general average", even in relation to the killing of humans. For Mansfield to have found in favour of the insurers would have greatly undermined this idea. The revelation that rain had fallen during the period of the killings enabled Mansfield to order a retrial, while leaving the notion of "general average" intact. He emphasised that the massacre would have been legally justified and the owners' insurance claim would have been valid if the water shortage had not arisen from mistakes made by the captain. Krikler comments that Mansfield's conclusions ignored the ruling precedent of his predecessor, Sir Matthew Hale, that the killing of innocents in the name of self preservation was unlawful. This ruling was to prove important a century later in R v Dudley and Stephens, which also concerned the justifiability of acts of murder at sea.
Аболиционистік қозғалысқа әсері
Гранвилл Шарп қырғын туралы хабардар ету үшін науқан жүргізді, газеттерге, Адмиралтейство Лорд Комиссарларына және Премьер-министрге (Портленд герцогы) хаттар жазды. Портленд пен Адмиралтейство оған жауап қайырмады. 1783 жылдың наурыз айындағы газет мақаласы қырғын туралы алғашқы ресми хабарлама болды және оқиғадан шамамен 18 ай өткен соң жарияланды. 1787 жылға дейін қырғын туралы көп мәлімет басылымда жарық көрген жоқ. Шарп сондай-ақ англикан епископтары мен дін қызметкерлеріне, сондай-ақ аболиционистердің мүддесін қолдайтындарға хаттар жіберді. Зонг қырғынының қоғамдық пікірге тигізген әсері шектеулі болды, бұл аболиционизм тарихшысы Сеймур Дрешер атап өткендей, ерте аболиционистердің алдында тұрған қиындықтарды көрсетті. Шарптың күш-жігерінен кейін Зонг қырғыны құлдырау әдебиетінде маңызды тақырыпқа айналды және бұл қырғын туралы Томас Кларксон, Оттоба Кугоано, Джеймс Рамзи және Джон Ньютон еңбектерінде талқыланды. Бұл еңбектерде көбінесе кеме мен оның капитанының аттары жазылмады, осылайша Шривидхья Сваминатан айтқандай, «Орталық теңіз жолындағы кез келген кемеге қатысты қорлықтың суреті» жасалды. Зонгтағы өлтірулер құл саудасының қорқынышты мысалы болды, бұл 1780-ші жылдардың соңында кеңейіп, ықпалы артып келе жатқан Ұлыбританиядағы құлдыққа қарсы қозғалысты ынталандырды. 1787 жылы құл саудасын жою қоғамы құрылды. Заңды жыл сайын жаңару қажет болды және Долбен парламентте құлдыққа қарсы жиі сөйлеу арқылы осы күш-жігерді басқарды. 1799 жылғы құл саудасы туралы заң осы ережелерді тұрақты ету үшін қабылданды. Аболиционистер, әсіресе Уильям Уилберфорс, құл саудасын тоқтату үшін күш-жігерін жалғастырды. Ұлыбритания 1807 жылы Атлантикалық құл саудасын тыйым салған құл саудасы туралы заң қабылдады және Корольдік теңіз күштері Африканы блокадаға алды. АҚШ 1808 жылы Атлантикалық құл саудасын тыйым салды және 1842 жылдан кейін көбінесе теңіздегі заңсыз құл кемелерін ұстауға көмектесті. 1823 жылы Ұлыбританияда бүкіл Британ империясындағы құлдықты жоюға арналған Құлдыққа қарсы қоғам (бірінші Құлдыққа қарсы қоғам деп аталды) құрылды; 1833 жылғы құлдықты жою туралы заң олардың мақсатына қол жеткізгенін көрсетті. Зонг қырғыны 19 ғасырдағы аболиционистік әдебиетте жиі айтылды; Томас Кларксонның 1808 жылғы «Африкалық құл саудасын жоюдың өсуі, дамуы және табысы» атты кітабында бұл оқиға туралы мәліметтер келтірілген және ол Джейн Остинге «Мансфилд Парк» (1814) романын жазғанда белгілі болды, онда Антигуадағы құл саудасына көп сілтемелер бар. Кларксонның 1839 жылғы кітабы суретші Ж.М.В. Тернерге үлкен әсер етті, ол 1840 жылы Корольдік академияның жазғы көрмесінде «Құл кемесі» атты суретін көрсетті. Суретте құлдарды бұғаулап, акулалар жеп қоятын кеме бейнеленген. Суреттегі кейбір бөлшектер, мысалы құлдардың бұғаулары, Кларксонның кітабындағы иллюстрациялардың әсерінен туған сияқты. Суреттің иесі Джон Раскин оған жоғары баға берді. 20 ғасырдың сыншысы Маркус Вуд оны Атлантикалық құл саудасының Батыс өнеріндегі ең ұлы суреттерінің бірі деп сипаттады.
Granville Sharp campaigned to raise awareness of the massacre, writing letters to newspapers, the Lords Commissioners of Admiralty and the Prime Minister (the Duke of Portland). Neither Portland nor the Admiralty sent him a reply. The newspaper article in March 1783 was the first public report of the massacre and it was published nearly 18 months after the event. Little else about the massacre appeared in print before 1787. Sharp also sent letters to Anglican bishops and clergy and to those already sympathetic to the abolitionist cause. The immediate effect of the Zong massacre on public opinion was limited, demonstrating—as the historian of abolitionism Seymour Drescher has noted—the challenge that the early abolitionists faced. Following Sharp's efforts, the Zong massacre became an important topic in abolitionist literature and the massacre was discussed in works by Thomas Clarkson, Ottobah Cugoano, James Ramsay and John Newton. These accounts often omitted the names of the ship and its captain, thereby creating, in the words of Srividhya Swaminathan, "a portrait of abuse that could be mapped onto any ship in the Middle Passage". The Zong killings offered a powerful example of the horrors of the slave trade, stimulating the development of the abolitionist movement in Britain, which dramatically expanded in size and influence in the late 1780s. In 1787, the Society for the Abolition of the Slave Trade was founded. The act had to be renewed annually and Dolben led these efforts, speaking frequently to parliament in opposition to slavery. The Slave Trade Act 1799 was passed to make these provisions permanent. Abolitionists, notably William Wilberforce, continued their effort to end the slave trade. Britain passed the Slave Trade Act 1807, which prohibited the Atlantic slave trade and the Royal Navy enforced the Blockade of Africa. The United States also prohibited the Atlantic slave trade in 1808 and helped intercept illegal slave ships at sea, predominately after 1842. In 1823, the Society for the Mitigation and Gradual Abolition of Slavery Throughout the British Dominions (known as the first Anti Slavery Society) was founded in Britain, dedicated to abolishing slavery throughout the British Empire; the Slavery Abolition Act 1833 represented the achievement of their goal. The Zong massacre was frequently cited in abolitionist literature in the 19th century; Thomas Clarkson's 1808 History of the Rise, Progress, and Accomplishment of the Abolition of the African Slave Trade By the British Parliament included an account of killings, and was known to Jane Austen when she was writing "Mansfield Park" (1814), with its many allusions to the slave trade in Antigua. The 1839 edition of Clarkson's book had an important influence on the artist J. M. W. Turner, who displayed a painting at the Royal Academy summer exhibition in 1840 entitled The Slave Ship. The painting depicts a vessel from which a number of manacled slaves have been thrown into the sea, to be devoured by sharks. Some of the details in the painting, such as the shackles worn by the slaves, appear to have been influenced by the illustrations in Clarkson's book. The painting was admired by its owner, John Ruskin. It has been described by the 20th century critic Marcus Wood as one of the few truly great depictions in Western art of the Atlantic slave trade.
Қазіргі мәдениеттегі бейнелер
Зонг трагедиясы әдебиеттегі бірнеше туындыға шабыт берді. Фред Д'Агиардың "Аруақтарды тамақтандыру" (1997) романы Зонгтан суға тасталған африкалықтың аман қалу оқиғасын айтады. Романда, Гранвилл Шарптың күнделігі сияқты, құлдың күнделігі жоғалып кетеді. Мәдениет тарихшысы Анита Руппрехттің сөзіне қарағанда, бұл африкалықтардың трагедия туралы дауыстарын басуды білдіреді. Маргарет Басбидің "Африкалық жүк" пьесасы 2007 жылы Гринвич театрында "Нитро" театр компаниясы қойып, Феликс Кросс режиссерлік етті. Пьеса трагедия мен 1783 жылғы сот процестерін бейнелейді, түпнұсқа заңдық стенограммаларды пайдаланады және актерлер "Steal Away" әнін а капелла орындайды. М. НурбеСе Филиптің 2008 жылғы "Зонг!" өлеңдер жинағы трагедияға байланысты оқиғаларға негізделген, ал негізгі материал ретінде корольдік соттың тыңдауының мәліметтері қолданылған. Филиптің мәтіні құжаттың авторитетін төмендету мақсатымен оны құрылымдық тұрғыдан бұзуға ұмтылады. Тарихи тұлға Уильям Гарроу бұл іске қатыспады, ал Зонг капитаны Ямайкаға келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болғандықтан, оның алаяқтық бойынша сотталуы да ойдан шығарылған. 2014–15 жылдары ямайкалық суретші Дэвид Боксер "Пассаж: Флотсам және Джетсам III (Зонг)" суретін салды. Джайлз Терера жазған "Зонгтың мағынасы" атты пьеса да трагедия мен 1783 жылғы сот процестеріне арналған. Ол Корольдік Ұлттық театр мен үш аймақтық театрдың бірлескен тапсырысымен 2022 жылдың сәуірінде Бристольдің Ескі Вик театрында қойылды. Лиам Дойлдың 2020 жылғы сол аттас өлеңіне сүйемелдеме ретінде түсірілген "The Ship They Called The Zong" атты қысқа фильмде Атланттық құл саудасының әртүрлі аспектілерін көрсететін суреттер, фотосуреттер және ағаштан ойылған кескіндер бар. Олардың кейбіреулері, мысалы, Тернердің суреті мен ағаштан ойылған кескіні, трагедияның өзін бейнелейді. Зонг ісі 2013 жылғы британдық тарихи драма "Белл" фильмінің негізгі тақырыбы болып табылады. 2023 жылы Аманда Горман Филиптің "Зонг!" өлеңінен шабыт алып, "Бұл өлімнің жолдары" атты өлеңін жариялады, ол да сол сот есебінен алынған сөздерден құралған. Бұл өлең "Нью-Йорк Таймс" газетінде Жерорта теңізінде жүздеген мигранттар қаза болған "Адриана" апаты туралы мақаласында жарияланды.
The Zong massacre has inspired several works of literature. Fred D'Aguiar's novel Feeding the Ghosts (1997) tells the story of an African who survives being thrown overboard from the Zong. In the novel, the journal of the slave—Mintah—is lost, unlike that of Granville Sharp. According to the cultural historian Anita Rupprecht, this signifies the silencing of African voices about the massacre. Margaret Busby's play An African Cargo, staged in 2007 by Nitro theatre company at Greenwich Theatre and directed by Felix Cross, dealt with the massacre and the 1783 trials, making use of the original legal transcripts, with interspersed songs performed a cappella by the cast including "Steal Away". M. NourbeSe Philip's 2008 book of poems Zong! is based on the events surrounding the massacre and uses the account of the King's Bench hearing as its primary material. Philip's text physically deconstructs the account as a method for undermining the document's authority. The historical William Garrow did not take part in the case, and because the Zong captain died shortly after arriving in Jamaica, his appearance in court for fraud is also fictional. In 2014–15, David Boxer, an artist from Jamaica, painted Passage: Flotsam and Jetsam III (Zong). A play developed by Giles Terera, titled The Meaning of Zong, also deals with the massacre and the 1783 trials. It was jointly commissioned by the Royal National Theatre and three regional theatres and was first staged at the Bristol Old Vic in April 2022. "The Ship They Called The Zong" is a short film that accompanies a 2020 poem of that name by Liam Doyle and features a number of paintings, photographs and wood cuttings representing various aspects of the Transatlantic slave trade. Some of them, such as the Turner painting and the wood cutting, depict the actual massacre itself. The Zong legal case is the main theme of the 2013 British period drama film Belle, directed by Amma Asante. In 2023, Amanda Gorman published the poem "These Means of Dying"—inspired by Philip's poem Zong! and also composed of words from the same court report—in a New York Times column op ed about the Adriana disaster that left hundreds of migrants dead in the Mediterranean Sea.
2007 жылғы жоюды еске алу
2007 жылы Зонг кемесінің тоқтаған жеріне жақын Ямайканың Блэк Ривер өзені жағасында ескерткіш тас орнатылды. 2007 жылдың наурызында құл саудасын жою туралы заңның қабылдануының 200 жылдығын еске алу мақсатында Зонг кемесін бейнелейтін желкенді кеме 300 000 фунт стерлинг сомасына Лондонның Тауэр көпіріне жеткізілді. Кемеде Зонг қырғыны және құл саудасы туралы суреттер орналастырылған.
In 2007, a memorial stone was erected at Black River, Jamaica, near where Zong would have landed. A sailing ship representing Zong was sailed to Tower Bridge in London in March 2007 to commemorate the 200th anniversary of the Act for the Abolition of the Slave Trade, at a cost of £300,000. The vessel housed depictions of the Zong massacre and the slave trade.